Ο αγώνας ο εργατικός ας γίνει Αγώνας Εθνικός!

  

Ο αγώνας ο εργατικός ας γίνει Αγώνας Εθνικός!

Το εθνικό δευτεροβάθμιο εργατικό σωματείο "Εθνική Εργατική Ένωση Ελλήνων 4Ε" παρακολουθεί με ευθύνη και εγρήγορση τα όσα συμβαίνουν στον εργασιακό χώρο. Στη σημερινή Ελλάδα, ο εργαζόμενος βιώνει έναν ιδιότυπο εργασιακό μεσαίωνα: χαμηλούς μισθούς, αστάθεια και ανασφάλεια για το αύριο. Οι ρίζες αυτής της πραγματικότητας δεν είναι μόνο οικονομικές. Βρίσκονται κυρίως στην αποδόμηση των εθνικών και κοινωνικών αξιών που για αιώνες αποτέλεσαν τον συνεκτικό ιστό του λαού μας.

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης μίλησαν για εκσυγχρονισμό και πρόοδο, όμως άφησαν πίσω τους μια κοινωνία εξαντλημένη και απογυμνωμένη: μια κοινωνία όπου ο εργαζόμενος δεν προστατεύεται, η οικογένεια πιέζεται, ο νέος μεταναστεύει. Παράλληλα καλλιεργήθηκε η αντιπαλότητα ανάμεσα σε επαγγελματικούς κλάδους, διασπώντας την ενότητα του λαού και διευκολύνοντας την κατάργηση δικαιωμάτων και κεκτημένων δεκαετιών.

Εκείνοι όμως που πραγματικά έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση δηλαδή όσοι κακοδιαχειρίστηκαν δημόσια χρήματα, όσοι έπαιξαν με τα αποθεματικά των ταμείων, όσοι χρωστούν ακόμη σε δάνεια και επιχορηγήσεις, ουδέποτε λογοδότησαν. Η απουσία δικαιοσύνης βαραίνει τον μέσο πολίτη, που βλέπει να τιμωρείται πάντα ο αδύναμος και ποτέ ο ισχυρός.

Ο μέσος Έλληνας θέλει κάτι απλό και δίκαιο: να ζει με αξιοπρέπεια από τον κόπο του, να στηρίζει την οικογένειά του και να βλέπει τα παιδιά του να μένουν στην Πατρίδα και να προκόβουν. Θέλει πραγματική προστασία της εργασίας και όχι επικοινωνιακά συνθήματα.

Η ιδεολογική μας θέση είναι ξεκάθαρη: χωρίς εθνική συνοχή δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη και χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δεν υπάρχει μέλλον για το Έθνος. Ο εργατικός αγώνας, για να αποκτήσει δύναμη και διάρκεια, πρέπει να θεμελιωθεί πάνω στις αξίες που κράτησαν τον ελληνικό λαό ζωντανό: αλληλεγγύη, οικογένεια, αξιοπρέπεια, πίστη.

Η 4Ε είναι ένα ανεξάρτητο εργατικό σωματείο, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος. Για εμάς, η στήριξη της κοινωνίας, της οικογένειας και του εργαζόμενου Έλληνα είναι μέγιστης προτεραιότητας, όχι προεκλογικό σύνθημα. Ξεκινάμε από τη βάση του λαού, χτίζοντας ένα υγιές εργατικό κίνημα που δεν υπηρετεί κομματικά συμφέροντα αλλά το κοινό εθνικό συμφέρον.

Σήμερα ο μέσος πολίτης ζητά:

1. Αξιοπρεπείς μισθούς και σταθερή εργασία.

Όχι επιδόματα επιβίωσης, αλλά πραγματικές αποδοχές που του επιτρέπουν να ζήσει με αξιοπρέπεια και να στηρίζει το σπίτι του.

2. Προστασία από την εργασιακή εκμετάλλευση.

Καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να ενθαρρύνει μηχανισμούς που πιέζουν προς τα κάτω το μεροκάματο ή επιτρέπουν την ανασφάλιστη εργασία. Ο εργαζόμενος δεν είναι αριθμός, είναι ο στυλοβάτης της εθνικής οικονομίας.

3. Στήριξη της ελληνικής οικογένειας.

Η κοινωνική πολιτική οφείλει να ενισχύει τον γονιό, τον νέο εργαζόμενο, τη μητέρα, το παιδί. Χωρίς οικογένεια, δεν υπάρχει πατρίδα ούτε μέλλον.

4. Προστασία από τον κοινωνικό κατακερματισμό.

Η εισαγωγή αλλοδαπών φθηνών εργατικών χεριών, η διάλυση των τοπικών κοινωνιών και η πίεση στους μισθούς δημιουργούν βαθιά κοινωνικά προβλήματα. Η εργατική πολιτική πρέπει να υπηρετεί τη συνοχή του λαού, όχι να τον διχάζει.

Παράλληλα, ο πολιτισμός και η τέχνη μπορούν να αποτελέσουν πολύτιμα εργαλεία ανάτασης. Οι Έλληνες καλλιτέχνες καλούνται να έρθουν στο πλευρό της κοινωνίας, να δώσουν φωνή σε αξίες που ενώνουν: Ελλάδα, Ορθοδοξία, οικογένεια, ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η τέχνη μπορεί να γίνει πνοή, έμπνευση και όπλο δημιουργίας.

Η 4Ε δεν υπόσχεται θαύματα. Υπόσχεται όμως συνέπεια, ειλικρίνεια και αγώνα δίπλα στον εργαζόμενο.

Πιστεύουμε σε ένα εργατικό κίνημα εθνικό, ενωτικό και κοινωνικά δίκαιο, ικανό να υπερασπιστεί την εργασία ως ιερή πράξη δημιουργίας.

Ο εργατικός αγώνας δεν είναι απλώς μια αντίδραση στην αδικία.

Είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια μας.

Είναι αγώνας για την οικογένειά μας.

Είναι αγώνας για την Ελλάδα μας.

Και αυτός ο αγώνας, για να νικήσει, πρέπει να γίνει Αγώνας Εθνικός.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος και ιδρυτικό μέλος της 4Ε. 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.11.25

Η Νέα Αποικιοκρατία!

  

Η Νέα Αποικιοκρατία!

Η συμφωνία για την εκμετάλλευση του θαλάσσιου οικοπέδου Block 2 στο Ιόνιο παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως μεγάλη εθνική επιτυχία. Όμως πίσω από τα χαμόγελα και τις πανηγυρικές δηλώσεις, διαφαίνεται η ίδια γνωστή πραγματικότητα. Ο φυσικός πλούτος της Ελλάδας παραδίδεται ξανά σε ξένα συμφέροντα, ενώ ο ελληνικός λαός μένει θεατής στο έργο που παίζεται εις βάρος του.

Το Block 2 περνά ουσιαστικά στα χέρια της αμερικανικής ExxonMobil, που κατέχει το 60% της παραχώρησης, ενώ το ελληνικό δημόσιο δεν συμμετέχει ούτε ελέγχει πραγματικά τη διαδικασία. Οι πολίτες, που δικαιωματικά είναι οι κάτοχοι αυτού του πλούτου, περιορίζονται να ακούνε υποσχέσεις για μελλοντικά οφέλη, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λόγο για το πώς θα αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα.

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι νέο. Θυμίζει τις σκοτεινές εποχές της αποικιοκρατίας, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις εκμεταλλεύονταν τις χώρες του τρίτου κόσμου, απομυζώντας τον φυσικό τους πλούτο και αφήνοντας πίσω τους φτώχεια και εξάρτηση. Σήμερα ο ρόλος έχει αντιστραφεί. Η Ελλάδα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του λεγόμενου “ανεπτυγμένου κόσμου”, βιώνει τη νέα μορφή οικονομικής αποικιοκρατίας. Οι πολυεθνικές δρουν ως σύγχρονοι αποικιοκράτες, αποσπώντας τα αγαθά μας με συμφωνίες που εξυπηρετούν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, ενώ το ελληνικό κράτος αρκείται να παρίσταται στις τελετές υπογραφής.

Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική πρόοδος όταν οι φυσικοί πόροι της πατρίδας παραδίδονται αντί πινακίου φακής. Ο πλούτος της γης και της θάλασσας ανήκει στους Έλληνες και πρέπει να υπηρετεί το κοινό καλό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την παραγωγική αναγέννηση. Κάθε άλλη λογική είναι προέκταση του ίδιου εξαρτημένου μοντέλου που μας κρατά δέσμιους δεκαετίες τώρα.

Η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων οφείλει να στοχεύει στην ενεργειακή αυτάρκεια, στην ενίσχυση της ελληνικής παραγωγής και στη δημιουργία πραγματικών θέσεων εργασίας. Τα όποια έσοδα πρέπει να επιστρέφουν στον λαό, μέσα από έργα υποδομής, κοινωνικές παροχές και στήριξη των τοπικών κοινωνιών. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη όταν αυτή γίνεται χωρίς ελληνικά χέρια, χωρίς ελληνική συμμετοχή, χωρίς εθνικό σχεδιασμό.

Απαιτούμε τη δημοσιοποίηση όλων των όρων της συμφωνίας, τη θεσμική κατοχύρωση συμμετοχής του ελληνικού κράτους και τη διασφάλιση ρητρών κοινωνικής ανταπόδοσης. Οι τοπικές κοινωνίες που θα επηρεαστούν έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν και να συμμετέχουν. Δεν νοείται να μιλάμε για επενδύσεις πίσω από κλειστές πόρτες, όταν πρόκειται για τον πλούτο ολόκληρου του έθνους.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει ο τρίτος κόσμος της Ευρώπης. Η νέα αποικιοκρατία δεν έρχεται με στόλους και στρατούς, αλλά με συμβόλαια, με νομικά τερτίπια και με εξαγορές συνειδήσεων. Αν συνεχίσουμε να παραχωρούμε τους πόρους μας χωρίς εθνικό έλεγχο, θα χάσουμε όχι μόνο τον πλούτο μας αλλά και την αξιοπρέπειά μας.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος θα σταθεί απέναντι σε κάθε μορφή εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας. Θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα του ελληνικού λαού να ορίζει το μέλλον του και να καρπώνεται ο ίδιος τους καρπούς του μόχθου και της γης του. Η πατρίδα δεν χρειάζεται προστάτες ούτε επενδυτές-αφεντικά. Χρειάζεται πίστη, σχέδιο και βούληση για να ξαναγίνει αφέντης στον τόπο της. Η γη, η θάλασσα και η εργασία του Έλληνα είναι η ιερή παρακαταθήκη του έθνους και δεν χαρίζονται σε κανέναν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του
ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025

Η Ευρώπη ΞΕΧΑΣΕ!

  

Η Ευρώπη ΞΕΧΑΣΕ!

Στις 13 Νοεμβρίου 2015, η γαλλική πρωτεύουσα βυθίστηκε σε μια από τις πιο σκοτεινές νύχτες της σύγχρονης ιστορίας της. Ήταν Παρασκευή βράδυ, όταν ομάδες οπλισμένων τζιχαντιστών εξαπέλυσαν ταυτόχρονες επιθέσεις σε διάφορα σημεία του Παρισιού. Εκρηκτικοί μηχανισμοί πυροδοτήθηκαν έξω από το γήπεδο «Σταντ ντε Φρανς», ενώ ένοπλοι θέρισαν αθώους σε καφετέριες και εστιατόρια. Η φρίκη κορυφώθηκε στο θέατρο Bataclan, όπου οι τρομοκράτες εισέβαλαν κατά τη διάρκεια συναυλίας, κρατώντας εκατοντάδες ομήρους και σκοτώνοντας εν ψυχρώ 90 θεατές. Το τελικό τίμημα: 130 νεκροί και πάνω από 350 τραυματίες.

Οι δράστες ανήκαν στο Ισλαμικό Κράτος  (ISIS). Οι επιθέσεις αυτές παρουσιάστηκαν από την ίδια την οργάνωση ως αντίποινα για τη συμμετοχή της Γαλλίας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και στο Ιράκ. Στην πραγματικότητα, όμως, επρόκειτο για μια επίδειξη δύναμης ενός σκοτεινού φανατισμού που απορρίπτει κάθε έννοια πολιτισμού, ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ήταν μια επίθεση όχι μόνο εναντίον της Γαλλίας, αλλά εναντίον ολόκληρου του ευρωπαϊκού πνεύματος.

Δέκα χρόνια μετά, η Ευρώπη ΞΕΧΑΣΕ και δυστυχώς δεν έχει την πολυτέλεια αυτή. Οι απειλές της ισλαμικής τρομοκρατιας ζουν ανάμεσα μας. Το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να έχασε τα εδάφη του, αλλά όχι τα δίκτυα του, ούτε τις ρίζες του μέσα σε κοινωνίες που δυστυχώς άφησαν να αναπτυχθεί η ισλαμική τρομοκρατία. Κάποιοι που εμφανίζονται ως δύστυχοι μετανάστες ή πρόσφυγες, αξιοποιούν τις αυτοκτονικές τάσεις της Ευρώπης για να χτυπήσουν τους λαούς της. Αυτή η πραγματικότητα απαιτεί ψυχραιμία, σοβαρότητα και πάνω απ’ όλα εγρήγορση.

Ο δυτικός κόσμος οφείλει να προστατεύσει τον εαυτό του και να πάψει να απαρνιέται τις αξίες του. Η ασφάλεια δεν είναι αντίπαλος της προόδου αλλά  προϋπόθεσή της. Η Ευρώπη πρέπει να φυλάξει τα σύνορά της, να επιμείνει στην πολιτισμική και την φυλετική  της ταυτότητα και να απελάσει με αποφασιστικότητα , κάθε αλλότρια μορφή που επιβουλεύεται την κοινωνική και φυλετική της συνοχή.

Η μνήμη των θυμάτων του Bataclan είναι μια προειδοποίηση και ένα χρέος.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Αφιέρωμα στην Πολεμική Αεροπορία. Οι Αθάνατοι του Αιγαίου!

  

Αφιέρωμα στην Πολεμική Αεροπορία. Οι Αθάνατοι του Αιγαίου!

Υπάρχουν πόλεμοι που δεν ανακοινώνονται ποτέ. Δεν συνοδεύονται από δηλώσεις, από τύμπανα ή στρατιωτικά ανακοινωθέντα. Κι όμως, είναι οι πιο σκληροί. Είναι οι πόλεμοι της καθημερινής επαγρύπνησης, των σιωπηλών αναμετρήσεων, των πτήσεων πάνω από το Αιγαίο όπου η Ελλάδα μετρά τα φτερά της ελευθερίας της απέναντι στον προαιώνιο εχθρό την Τουρκία.
Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, η Πολεμική μας Αεροπορία ζει έναν ακήρυχτο πόλεμο με την Τουρκία. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, οι Έλληνες αεροπόροι σηκώνονται για να φυλάξουν το Αιγαίο, τις βραχονησίδες, τα σύνορα, το ίδιο το πνεύμα της Πατρίδας. Πίσω από κάθε αναχαίτιση, κάθε εμπλοκή, κάθε πτήση πάνω από τα νησιά, κρύβεται μια ιστορία ανδρείας, μια προσευχή, μια υπόσχεση στον ουρανό: πως η Ελλάδα δεν θα σκύψει ποτέ το κεφάλι.
Αυτοί οι άνδρες δεν πολεμούν για το χρήμα. Πολεμούν για μια ιδέα. Για την τιμή των προγόνων, για την αξιοπρέπεια του Έθνους, για την ελευθερία των παιδιών που κοιμούνται ήσυχα κάτω από τα φτερά τους.
Είναι οι σύγχρονοι Ίκαροι, οι φύλακες του φωτός που κάθε μέρα δοκιμάζουν τα όρια του ανθρώπου και της μηχανής.

Πολλοί απ’ αυτούς δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Οι ψυχές τους πετούν πάνω από τα κύματα του Αιγαίου, εκεί όπου ο ουρανός και η θάλασσα γίνονται ένα.
Ανάμεσά τους:
ο Σμηναγός (Ι) Κωνσταντίνος Ηλιάκης, που έπεσε το 2006 ακολουθώντας το χρέος μέχρι τέλους,
ο Σμηναγός (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς, που κατέπεσε το 1992 στο Άγιο Ευστράτιο σε αναχαίτιση τουρκικού αεροσκάφους,
ο Σμηναγός (Ι) Θωμάς Γρατσιάς και ο Υποσμηναγός (Ι) Περικλής Στεφάνου, που χάθηκαν το 1994 σε αποστολή στο Αιγαίο,
ο Επισμηναγός (Ι) Παναγιώτης Ντούρος και ο Σμηναγός (Ι) Δημήτριος Σκαμπαρδώνης, που θυσιάστηκαν το 1984,
καθώς και δεκάδες άλλοι γνωστοί και άγνωστοι αεροπόροι, που η Ελληνική Θάλασσα και η Ελληνική Γη κρατούν ως ιερά λείψανα του Έθνους.

Η Πολεμική Αεροπορία δεν είναι απλώς ένας Κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι ένα ακόμα σύμβολο της ψυχής του Έλληνα. Ένα ζωντανό σύμβολό που δεν ανέχεται τον εξευτελισμό, που πετά πάνω από τη σκλαβιά και τη μικρότητα. Είναι ο όρκος ότι η Ελλάδα, όσο έχει φτερά, δεν θα πάψει να πετά ελεύθερη.

Δόξα και τιμή στους Αετούς του Αιγαίου, στους ήρωες που κράτησαν τη γραμμή του Ουρανού Ελληνική, και που από ψηλά φυλάνε Θερμοπύλες για όλους μας.
Σας ευχαριστούμε!

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Το Ψυχρό Μέταλλο του Καπιταλισμού. Ο Άνθρωπος απέναντι στην μηχανή!

  

Το Ψυχρό Μέταλλο του Καπιταλισμού. 

Ο Άνθρωπος απέναντι στην μηχανή!

Στα σούπερ μάρκετ, στις τράπεζες, στα ταμεία των μεταφορών, ο Έλληνας εργαζόμενος βλέπει τη θέση του να εξαφανίζεται. Εκεί που κάποτε στεκόταν ένας άνθρωπος με πρόσωπο, χαμόγελο, λόγο και κόπο, στέκεται τώρα ένα μηχάνημα. Ένα ψυχρό μέταλλο που μετράει αριθμούς, κόβει αποδείξεις και αντικαθιστά τη ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας με το άψυχο φως μιας οθόνης. Αυτή είναι η νέα εικόνα της «προόδου» που προβάλλει ο σύγχρονος καπιταλισμός – μια πρόοδος χωρίς ανθρώπους.

Η αυτοματοποίηση, μας λένε, φέρνει ευκολία. Μειώνει το κόστος, επιταχύνει τις συναλλαγές, «απελευθερώνει» τον άνθρωπο από την εργασία. Μα ποιον απελευθερώνει; Όχι τον εργάτη, όχι την υπάλληλο, όχι τον νέο που ζητάει μεροκάματο. Αυτούς τους σπρώχνει στην ανεργία, στην ανασφάλεια, στην εξάρτηση από τα επιδόματα και τη φιλανθρωπία του κράτους ή των ισχυρών. Απελευθερώνει μόνο τον καπιταλιστή, που βλέπει το κόστος του να πέφτει και τα κέρδη του να ανεβαίνουν. Ο ίδιος που μιλά για “καινοτομία” είναι εκείνος που υπογράφει την απόλυση του εργαζόμενου.

Ο Έλληνας όμως δεν γεννήθηκε για να στέκεται άπραγος μπροστά σε ένα μηχάνημα. Η εργασία δεν είναι απλή ανάγκη επιβίωσης, είναι τιμή, είναι προσφορά στο σύνολο, είναι μέτρο της αξίας μας. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε, η τεχνολογία θα έπρεπε να υπηρετεί τον άνθρωπο και το Έθνος, όχι να τα καταστρέφει. Η πρόοδος χωρίς ηθική, χωρίς κοινωνικό μέτρο, είναι αρρώστια. Και αυτή η αρρώστια τρώει τα σωθικά της κοινωνίας μας.

Το ψεύτικο όραμα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού υπόσχεται ευημερία χωρίς εργασία. Μας λένε πως τα ρομπότ θα δουλεύουν για όλους, πως ο άνθρωπος θα «απελευθερωθεί» από τον μόχθο. Όμως ο μόχθος είναι που κρατά ζωντανό τον άνθρωπο. Είναι αυτός που τον κάνει δημιουργό, υπεύθυνο, δεμένο με τη γη του και την κοινότητά του. Χωρίς εργασία, ο άνθρωπος χάνει τη ρίζα του, μετατρέπεται σε καταναλωτή χωρίς ψυχή, σε αριθμό σε ένα ηλεκτρονικό μητρώο.

Όταν ένα σουπερμάρκετ αντικαθιστά δέκα ταμίες με δέκα μηχανές, δεν καταργεί απλώς θέσεις εργασίας, καταργεί ένα μέρος της κοινωνικής συνοχής. Εκεί που μια μάνα μιλούσε με τη γειτόνισσα στο ταμείο, εκεί που ο υπάλληλος ένιωθε τη σιγουριά πως προσφέρει, μένει τώρα μόνο σιωπή. Ένα “μπιπ” που μετράει προϊόντα και όχι ανθρώπους. Και αυτό το “μπιπ” είναι ο ήχος της αποξένωσης.

Ο καπιταλισμός δεν σταματά να κατατρώει τον ίδιο του τον κόσμο. Ξεκίνησε εκμεταλλευόμενος τον εργάτη στα εργοστάσια, τώρα τον αντικαθιστά. Εκεί όπου δεν μπορεί να βρει φτηνότερο άνθρωπο, κατασκευάζει μηχανή. Δεν έχει πατρίδα, δεν έχει ηθική, δεν έχει όρια. Όλα γίνονται στο όνομα του κέρδους. Και όσο δεν προβάλλεται ένα εθνικό-κοινωνικό αντίβαρο, τόσο το ψυχρό μέταλλο θα κερδίζει έδαφος.

Ο δικός μας δρόμος είναι διαφορετικός. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό πρότυπο που να στηρίζεται στην ανθρώπινη εργασία, στην ποιότητα, στην αυτάρκεια. Να δίνει αξία στο ελληνικό χέρι, στο ελληνικό μυαλό, στην ελληνική ψυχή. Να βλέπει την τεχνολογία ως σύμμαχο του εργαζόμενου, όχι ως όπλο εναντίον του. Η εθνική οικονομία πρέπει να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο, όχι το πολυεθνικό ταμείο.

Εμείς, οι Άνθρωποι του Ιερού Λόχου, δεν μένουμε θεατές. Καλούμε σε αντίσταση και μποϊκοτάζ απέναντι στα ψυχρά μηχανήματα που στερούν το μεροκάματο του Έλληνα. Να προτιμούμε τα μαγαζιά που κρατούν ανθρώπους στα ταμεία, να στηρίζουμε τις μικρές ελληνικές επιχειρήσεις, να μην σκανάρουμε οι ίδιοι την απόλυσή μας. Όπου βλέπουμε την αντικατάσταση του ανθρώπου από το μέταλλο, να αρνούμαστε να συμμετέχουμε. Και ακόμη πιο πέρα, να μποϊκοτάρουμε τα σουπερμάρκετ που διώχνουν εργαζόμενους στο όνομα της “προόδου”. Γιατί κάθε μηχάνημα αυτοεξυπηρέτησης είναι ένα χέρι λιγότερο που τρέφει ελληνική οικογένεια.

Το ψυχρό μέταλλο του καπιταλισμού δεν έχει καρδιά. Μα ο Έλληνας έχει. Και όσο υπάρχει αυτός ο παλμός, όσο υπάρχει ο άνθρωπος που θέλει να ζει από τον κόπο του και όχι από την εκμετάλλευση, υπάρχει ελπίδα. Ελπίδα για μια Ελλάδα της εργασίας, της αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης δημιουργίας.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2025