Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κουμμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την σύμφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διεστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

  

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

Η άμεση φορολογία έχει ήδη γονατίσει τον μικρομεσαίο και τον οικογενειάρχη. Φόρος εισοδήματος, εισφορές, τεκμήρια, όλα μαζί έχουν ροκανίσει το καθαρό εισόδημα. Τώρα όμως έρχεται η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Δεν φαίνονται πάντα καθαρά. Μπαίνουν σε κάθε ψώνιο, σε κάθε λίτρο βενζίνης, σε κάθε λογαριασμό, σε κάθε κλήση της τροχαίας. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο Έλληνας πληρώνει συνεχώς, από παντού, χωρίς να μπορεί να ανασάνει.

Πρώτος και καλύτερος ο ΦΠΑ που τρώει  καθημερινά το εισόδημά μας. Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ παραμένει στο 24%. Είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Κάθε τρόφιμο, κάθε είδος σπιτιού, κάθε ρούχο για τα παιδιά, κάθε υπηρεσία κουβαλάει αυτόν τον φόρο. Τα έσοδα από ΦΠΑ φτάνουν δεκάδες δισεκατομμύρια κάθε χρόνο και αποτελούν βασικό πυλώνα του προϋπολογισμού. Μαζί με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι έμμεσοι φόροι αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό των συνολικών εσόδων – πολύ πάνω από τον μέσο όρο πολλών άλλων χωρών. Αυτό το σύστημα χτυπάει πιο σκληρά τον μικρομεσαίο. Ο άνθρωπος που ξοδεύει σχεδόν όλο του το εισόδημα σε βασικές ανάγκες πληρώνει αναλογικά περισσότερο. Δεν έχει περιθώριο να «γλιτώσει». Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου. Και όσο ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η επιβάρυνση.

Η βενζίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πάνω στην τιμή της πρώτης ύλης πέφτει ειδικός φόρος κατανάλωσης και μετά ΦΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οδηγός πληρώνει σημαντικά περισσότερα από ό,τι θα πλήρωνε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το ίδιο λίτρο. Για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, για να πάρει τα παιδιά στο σχολείο ή για να μετακινηθεί σε περιοχή χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μηνιαίο βάρος που δεν μπορεί να αποφύγει. Και κάθε φορά που ανεβαίνει η τιμή, το κράτος εισπράττει περισσότερα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στους συντελεστές.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται τα εξοντωτικά  πρόστιμα της τροχαίας. Φυσικά και είμαστε υπέρμαχοι της οδικής ασφαλείας. Όχι όμως με τον φόρο φοροεισπρακτικό τρόπο που μας επιβάλλει το κράτος. Πάρε ένα απλό και συχνό παράδειγμα: υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα την ώρα. Στην Ελλάδα, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το πρόστιμο είναι 150 ευρώ. Στη Γερμανία, για την ίδια υπέρβαση:

Εντός κατοικημένης περιοχής περίπου 70 ευρώ.

Εκτός κατοικημένης περιοχής περίπου 60 ευρώ!

Το ελληνικό πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο ή και παραπάνω. Τώρα δες τους μισθούς. Ο μέσος μικτός μισθός στην Ελλάδα κινείται γύρω στα 1.300 ευρώ τον μήνα. Στη Γερμανία ξεπερνά κατά πολύ τα 4.000 ευρώ μικτά και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη υψηλότερος. Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: τα 150 ευρώ στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου εισοδήματος απ’ ό,τι τα 60 ή 70 ευρώ στη Γερμανία. Για πολλούς Έλληνες εργαζόμενους αυτό το πρόστιμο μπορεί να σημαίνει σχεδόν το 10% ή και περισσότερο του μηνιαίου μισθού. Στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι πολύ πιο ανεκτό. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα επιβολής. Η κυβέρνηση παρουσιάζει τα αυστηρά πρόστιμα ως μέτρο για να μειωθούν τα τροχαία. Όμως η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με πρόστιμα. Μαθαίνεται. Σε χώρες όπως η Γερμανία υπάρχει σοβαρή και συνεχής εκπαίδευση. Οι επαγγελματίες οδηγοί υποχρεούνται σε περιοδικά σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Υπάρχει συστηματική κουλτούρα εκπαίδευσης από μικρή ηλικία, αυστηρή αλλά δίκαιη διαδικασία απόκτησης διπλώματος και μηχανισμοί που επικεντρώνουν στην πρόληψη και στη βελτίωση της συμπεριφοράς, όχι μόνο στην τιμωρία.

Στην Ελλάδα το βάρος φαίνεται να πέφτει κυρίως στο «να σε πιάσουν». Το σύστημα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός είσπραξης παρά ως εργαλείο ουσιαστικής αλλαγής νοοτροπίας. Αντί να επενδύεται σε μαζική και συνεχή εκπαίδευση οδηγών, σε βελτίωση οδικού δικτύου, σε καλύτερο φωτισμό, σε σύγχρονες σημάνσεις και σε προγράμματα ευαισθητοποίησης, το κράτος βασίζεται στα πρόστιμα. Και όσο πιο βαριά είναι τα πρόστιμα σε σχέση με τους μισθούς, τόσο περισσότερο μοιάζουν με οικονομική τιμωρία παρά με μέτρο ασφάλειας. Δεν λέει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες ή κυρώσεις. Λέει ότι όταν το πρόστιμο για μια σχετικά μικρή υπέρβαση είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το εισόδημα, και όταν παράλληλα λείπει η συστηματική εκπαίδευση, τότε το μήνυμα που περνάει είναι διαφορετικό: ότι ο στόχος είναι η είσπραξη και όχι η πρόληψη.

Εν κατακλείδι πρόσθεσε όλα αυτά μαζί. ΦΠΑ 24% σε σχεδόν όλα. Ακριβή βενζίνη με ειδικούς φόρους και ΦΠΑ. Τέλη κυκλοφορίας με βαριές προσαυξήσεις. Πρόστιμα τροχαίας που είναι πολύ πιο βαριά σε σχέση με τον μισθό απ’ ό,τι σε χώρες με πολλαπλάσιο εισόδημα. Και την ίδια στιγμή χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής. Για τον οικογενειάρχη που δουλεύει, πληρώνει ενοίκιο ή δόση, αγοράζει τρόφιμα, πληρώνει ρεύμα και προσπαθεί να κρατήσει το αυτοκίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή ασφυξία. Κάθε μήνας φέρνει νέες επιβαρύνσεις. Κάθε κλήση μπορεί να χαλάσει τον προϋπολογισμό. Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου.

Η Νεα Δημοκρατία λέει ότι χρειάζονται αυτά τα έσοδα, ότι πατάνε τη φοροδιαφυγή, ότι φροντίζουν την ασφάλεια στους δρόμους. Ο πολίτης βλέπει κάτι άλλο: ότι τον έχουν στριμώξει από παντού. Ότι η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα λειτουργούν ως μόνιμη αφαίμαξη. Ότι η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ξεκάθαρα πόσο πιο βαριά είναι η σχετική επιβάρυνση εδώ. 

Αυτό το μοντέλο δεν αφήνει περιθώρια. Δεν επιτρέπει στον μικρομεσαίο να ανασάνει, να αποταμιεύσει, να σχεδιάσει. Τον κρατάει σε διαρκή πίεση. Τον εξαντλεί για να τον έχει υποχείριο της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.8.26

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

  

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους όπου η γεωμετρία των αριθμών καταλύεται από το μέγεθος της ψυχής. Τον Αύγουστο του 1974, στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου, γράφτηκε μια από τις πιο ένδοξες και συνάμα τραγικές σελίδες του σύγχρονου Ελληνισμού. Εκεί, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στον Γερόλακκο της Λευκωσίας, μια χούφτα ανδρών αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με το μοιραίο. Κοίταξαν κατάματα τον θάνατο και επέλεξαν τον δρόμο της τιμής, περνώντας απευθείας στο πάνθεον των ηρώων. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον «Αττίλα ΙΙ», το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ αποτέλεσε τον κύριο αντικειμενικό σκοπό των εισβολέων. Η αναλογία των δυνάμεων προκαλεί δέος, καθώς περίπου 318 Έλληνες μαχητές, απομονωμένοι και ουσιαστικά αβοήθητοι, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πολλαπλάσια τουρκική δύναμη, η οποία υποστηριζόταν από βαριά άρματα μάχης, καταιγιστικό πυροβολικό και αεροπορική υπεροχή. Από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου η κυπριακή γη σείστηκε συθέμελα. Υπό την ψύχραιμη και ακλόνητη ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, οι υπερασπιστές του στρατοπέδου μετέτρεψαν κάθε σπιθαμή εδάφους σε γραμμή άμυνας. Χωρίς την αεροπορική κάλυψη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα και με τις ενισχύσεις που περίμεναν να μην φτάνουν, οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βρέθηκαν να πολεμούν μέσα σε έναν πραγματικό όλεθρο, απέναντι σε έναν εχθρό συντριπτικά ανώτερο σε αριθμούς και μέσα.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν πρέπει να σβήσουν μέσα στον χρόνο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έμειναν τόσο μόνοι; Πού ήταν η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία όταν οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ έδιναν την ύστατη μάχη τους; Γιατί οι εκκλήσεις για βοήθεια δεν είχαν την ανταπόκριση που περίμεναν οι υπερασπιστές του στρατοπέδου; Ποιες αποφάσεις λαμβάνονταν στην Αθήνα την ώρα που οι στρατιώτες έδιναν μάχη μέσα στα χαρακώματα; Ήταν αδυναμία, φόβος, λανθασμένος υπολογισμός, πολιτική ατολμία ή κάτι βαθύτερο; Η Ιστορία οφείλει να εξετάσει αυτά τα ερωτήματα χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς εύκολες απλουστεύσεις. Γιατί πίσω από τις αποφάσεις των επιτελείων και των πολιτικών γραφείων υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που περίμεναν βοήθεια, άνθρωποι που πολεμούσαν και άνθρωποι που τελικά έπεσαν. Η μαρτυρία του ίδιου του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου αποκτά γι' αυτό ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως περιγράφει αργότερα τη στιγμή κατά την οποία οι τουρκικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν την άμυνα, οι άνδρες του συνέχισαν να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή:

«Όταν διατάχθηκε η οπισθοχώρηση, η κατάσταση ήταν πλέον δραματική. Βλέπαμε τα εχθρικά άρματα να ισοπεδώνουν τα χαρακώματα. Οι άνδρες μου όμως δεν έτρεχαν να σωθούν. Πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Φώναζαν "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!" και ορμούσαν με τις λόγχες. Εμείς στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε από τον εχθρό...προδοθήκαμε από εκείνους που μας άφησαν μόνους».

Πηγή: Παναγιώτης Β. Σταυρουλόπουλος, Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14-16/8/1974.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων μεταφέρουν την πραγματική εικόνα εκείνων των ωρών.Ένας ακόμη επιζών, πολεμώντας μέσα στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, μεταφέρει την απόλυτη φρίκη της σώμα με σώμα μάχης:

«Το πυροβολικό μας είχε τυφλώσει, το χώμα είχε γίνει κόκκινο από το αίμα των συντρόφων μας. Θυμάμαι έναν λοχία δίπλα μου, με κομμένο το χέρι, να συνεχίζει να γεμίζει το όπλο με το άλλο και να πυροβολεί. Όταν τελείωσαν οι σφαίρες, βγήκαμε με τα μαχαίρια. Δεν υπήρχε φόβος πια, μόνο μια λυσσαλέα επιθυμία να πάρουμε όσους περισσότερους μπορούσαμε μαζί μας. Κοιτάζαμε τον ουρανό ψάχνοντας την ελληνική αεροπορία, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Ήμασταν μόνοι μας, εμείς και η Ιστορία».

Πηγή: Αθανάσιος Χρυσάφης, Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ.

Μέσα σε αυτή την πύρινη κόλαση η μορφή του Λοχαγού Μηχανικού Σωτήρη Σταυριανάκου υψώθηκε ως αιώνιο σύμβολο ανδρείας. Ο Σταυριανάκος είχε ήδη πάρει μετάθεση για την Ελλάδα, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο, λέγοντας στη γυναίκα του: «Δεν μπορώ να αφήσω τα μεγάλα μου παιδιά», εννοώντας τους κληρωτούς στρατιώτες του. 

Στις 16 Αυγούστου, επικεφαλής μιας μικρής δύναμης στο στρατηγικό Ύψωμα Β΄, ανέλαβε το βάρος της τουρκικής κύριας επίθεσης. Όταν η θέση του περικυκλώθηκε από εχθρικά άρματα μάχης, ο Σταυριανάκος δεν οπισθοχώρησε. Με αστείρευτο θάρρος βγήκε όρθιος από το χαράκωμα και επιτέθηκε, προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον πολυβολητή ενός τουρκικού άρματος. Χρειάστηκε η απευθείας βολή του πυροβόλου ενός άρματος για να κοπεί το νήμα της ζωής αυτού του μεγάλου Λάκωνα ήρωα, ο οποίος έπεσε μαχόμενος μέχρι την τελευταία του πνοή. Η θυσία του αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της μάχης της ΕΛΔΥΚ και συμπυκνώνει το μεγαλείο εκείνων των ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν τους συμπολεμιστές τους ακόμη και όταν όλα έδειχναν ότι η μάχη είχε χαθεί.

Πηγή: Αρχείο Πεσόντων ΓΕΣ / Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.

Το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου το στρατόπεδο είχε μετατραπεί σε έναν απέραντο σωρό από ερείπια και στάχτη. Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ήταν βαρύτατες. Δεκάδες αξιωματικοί και οπλίτες έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ενώ για δεκαετίες η λίστα των αγνοουμένων παρέμενε μια ανοιχτή πληγή για τις οικογένειές τους στην Ελλάδα. Η θυσία τους όμως δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τον αριθμό των νεκρών. Η αντίσταση των υπερασπιστών του Γερόλακκου καθυστέρησε την τουρκική προέλαση και δυσχέρανε τα σχέδια του αντιπάλου σε μια κρίσιμη στιγμή της εισβολής. Οι «300» της ΕΛΔΥΚ έγιναν σύμβολο μιας μάχης όπου η αριθμητική υπεροχή συγκρούστηκε με την αποφασιστικότητα ανθρώπων που γνώριζαν ότι οι πιθανότητες επιβίωσής τους ήταν ελάχιστες. Κι όμως έμειναν. Πολέμησαν. Και πολλοί από αυτούς δεν έφυγαν ποτέ.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 υπερβαίνει τα στενά όρια μιας στρατιωτικής αναμέτρησης και αποκτά βαθιά εθνική και υπαρξιακή σημασία για τον Ελληνισμό. Σε μια περίοδο κατά την οποία η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, ο απλός Έλληνας φαντάρος της πρώτης γραμμής κράτησε ψηλά την τιμή των ελληνικών όπλων. Και ακριβώς γι' αυτό η μνήμη των πεσόντων δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να κλείσει η συζήτηση, αλλά για να ανοίξει. Η θυσία τους επιβάλλει να ρωτήσουμε τι πραγματικά συνέβη το καλοκαίρι του 1974, γιατί η Κύπρος βρέθηκε τόσο απομονωμένη, γιατί οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν με τόσο περιορισμένη υποστήριξη και ποιες αποφάσεις είχαν ληφθεί από εκείνους που βρίσκονταν μακριά από τα χαρακώματα. Δεν είναι προσβολή προς τους νεκρούς να αναζητούμε απαντήσεις. Τουναντίον είναι υποχρέωση απέναντί τους. Γιατί εκείνοι έκαναν το καθήκον τους. Το ερώτημα είναι αν το έκαναν και εκείνοι που είχαν την ευθύνη να τους στηρίξουν.

Σήμερα, οι πολιτικοί μπορούν να εκφωνούν πανηγυρικούς λόγους, να καταθέτουν στεφάνια και να διοργανώνουν τελετές μνήμης. Όμως η πραγματική δικαίωση των νεκρών βρίσκεται στην ιστορική μνήμη και στην αναζήτηση της αλήθειας. Η Λευκωσία παραμένει διαιρεμένη και η κατοχή συνεχίζεται. Το αίμα που χύθηκε δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια απλή επετειακή αναφορά. Οι ήρωες του 1974 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Καθορίζουν το μέλλον και μας υπενθυμίζουν ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ιστορική μνήμη απαιτούν ευθύνη. Όσο θυμόμαστε τους ανθρώπους που έμειναν εκεί, στα χαρακώματα του Γερόλακκου, και όσο εξακολουθούμε να αναζητούμε την αλήθεια για τις συνθήκες μέσα στις οποίες πολέμησαν και έπεσαν, η θυσία τους θα παραμένει ζωντανή.

Αθάνατοι οι Ήρωες της ΕΛΔΥΚ.

Ανδρεας Γενιάς Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 16.8.26

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

 

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

Υπάρχουν επέτειοι που δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση ενός τραγικού γεγονότος. Είναι μια υπενθύμιση ενός χρέους. Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Αριστοτέλη Γκούμα, ενός νέου ανθρώπου της Βορείου Ηπείρου, του οποίου η απώλεια άφησε βαθύ αποτύπωμα στον Ελληνισμό. Για εμάς, όμως, ο Αριστοτέλης Γκούμας δεν είναι απλώς ένα όνομα που θυμόμαστε κάθε Αύγουστο. Είναι το πρόσωπο μιας Βορείου Ηπείρου που γνωρίσαμε, περπατήσαμε και αγαπήσαμε.

Ο Ιερός Λόχος ιδρύθηκε το 2012. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της δράσης του στράφηκε ενεργά προς τη Βόρειο Ήπειρο. Η γεωγραφική εγγύτητα της Θεσσαλονίκης μάς έδινε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε συχνά δίπλα στους αδελφούς μας. Δεν περιοριστήκαμε στα λόγια. Βρεθήκαμε στα χωριά τους, στα σχολεία τους, στα σπίτια τους. Διατηρήσαμε για χρόνια φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που δεν είχαν αναγνωριστεί ως μειονοτικές και όπου τα ελληνόπουλα δεν είχαν το δικαίωμα να φοιτούν σε δημόσιο ελληνικό σχολείο. Μεταφέραμε ρούχα, φάρμακα, παιχνίδια και ό,τι άλλο μπορούσε να προσφέρει μια μικρή ανάσα στις ελληνικές οικογένειες της περιοχής.

Το μεγαλύτερο κέρδος μας, όμως, δεν ήταν αυτά που προσφέραμε. Ήταν αυτά που ακούσαμε. Καθίσαμε με ανθρώπους που μας διηγήθηκαν τις δυσκολίες που έζησαν, τις πιέσεις που δέχθηκαν και την αγωνία τους για το μέλλον του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις καταλάβαμε πως η ιστορία δεν είχε τελειώσει με την πτώση του καθεστώτος του Χότζα. Οι προκλήσεις από το αλβανικό κράτος παρέμεναν και πολλοί Βορειοηπειρώτες εξέφραζαν τον φόβο ότι το ελληνικό στοιχείο θα αποδυναμωνόταν σταδιακά μέσα από κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές πιέσεις.

Η παρουσία του Ιερού Λόχου δεν άργησε να προκαλέσει αντιδράσεις, λόγω και της παράλληλης δράσης με πορείες και συγκεντρώσεις εντός της Ελλάδας. Αρχίσαμε να βλέπουμε δημοσιεύματα σε αλβανικά ιστολόγια που χαρακτήριζαν το Κίνημά μας με βαρείς χαρακτηρισμούς. Η συνέχιση των αποστολών μας γινόταν ολοένα δυσκολότερη και, τελικά, αναγκαστήκαμε να περιορίσουμε τις επισκέψεις μας. Οι δεσμοί μας, όμως, με τη Βόρειο Ήπειρο δεν έσπασαν ποτέ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, γνωρίσαμε καλύτερα και την υπόθεση της δολοφονίας του Αριστοτέλη Γκούμα. Στις 12 Αυγούστου 2010, δύο χρόνια πριν ξεκινήσει η δική μας παρουσία στην περιοχή, τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα εισήλθαν στο εμπορικό κατάστημα του 37χρονου στη Χειμάρρα και απαίτησαν να σταματήσει να μιλάει ελληνικά. Εκείνος αρνήθηκε. Ακολούθησε λογομαχία και επίθεση. Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ο Γκούμας οδηγούσε το μηχανάκι του, οι ίδιοι δράστες τον εμβόλισαν με το αυτοκίνητό τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω από το σώμα του, για να βεβαιωθούν ότι είχε πεθάνει, λίγα μέτρα μακριάαπό το σπίτι του. Η δολοφονία συγκλόνισε τότε τους Βορειοηπειρώτες και απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Για όσους από εμάς γνωρίσαμε αργότερα τους ανθρώπους εκεί, το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς μια παλιά είδηση. Ήταν ένα ακόμη βαθύ τραύμα σε έναν τόπο που κουβαλά ήδη πολλές πληγές.

Η μνήμη του Αριστοτέλη Γκούμα δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια ημερομηνία. Είναι μια αφορμή να θυμόμαστε τους ανθρώπους της Βορείου Ηπείρου, την ιστορία τους, τις δυσκολίες τους και την ανάγκη να μη σβήσει η παρουσία του Ελληνισμού στις πατρογονικές του εστίες. Αυτό το χρέος αισθανόμαστε και εμείς ως Ιερός Λόχος. Όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που γνωρίσαμε, που μας άνοιξαν τα σπίτια τους και που μας έκαναν να νιώσουμε ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι μια μακρινή γωνιά του Ελληνισμού, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορικής του συνέχειας.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το όνομα του Αριστοτέλη Γκούμα εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι ευθύνη. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που μιλούν και που μεταδίδουν την ιστορία στις νεότερες γενιές, κανένας δεν χάνεται πραγματικά.

Η μνήμη, όμως, δεν αρκεί από μόνη της. Η "βελούδινη γενοκτονία" που συντελείται στη Βόρειο Ήπειρο —η σταδιακή αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου μέσα από πιέσεις, διακρίσεις και δημογραφικές μεταβολές— δεν θα ανακοπεί με λόγια και επετείους. Πιστεύουμε ότι η μόνη ουσιαστική λύση είναι η πλήρης στήριξη από την Ελλάδα της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στη βάση των διεθνών συμφωνιών και με κάθε μέσο που απαιτείται. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την ανάληψη ισχύος των όπλων, όταν όλα τα άλλα αποδειχθούν ανεπαρκή. Με την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αδυναμίας και δισταγμών, τίποτε ουσιαστικό δεν μπορεί να αποδώσει. Χρειάζεται αποφασιστικότητα.

Τέλος οι Αλβανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι η χώρα αυτή παραμένει ισχυρή και όταν θα κυβερνήσει ο Ιερός Λόχος τότε θα αλλάξουν πολλά και όχι μόνο με την παραβίαση των δικαιωμάτων των αδελφών μας. Η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου δεν είναι απλώς αίτημα, είναι χρέος απέναντι στην ιστορία, στη δικαιοσύνη και στη μνήμη Εθνομαρτύρων όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας.

Ανδρέας Γενιάς  

Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 9.8.2026

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

  

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

Ο Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός άνθρωπος της εποχής του. Υπήρξε ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πρέπει να είναι η σχέση ανάμεσα στο Έθνος, το Κράτος, την κοινωνία και τον άνθρωπο; Η σκέψη του δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή από την άκριτη αποδοχή ξένων θεωριών, αλλά από την αναζήτηση ενός ελληνικού δρόμου πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Για τον Δραγούμη, το Έθνος δεν ήταν μια απλή διοικητική κατασκευή, ούτε το κράτος η ύψιστη αξία. Το Έθνος ήταν μια ζωντανή ιστορική κοινότητα, ένας οργανισμός που κουβαλά μνήμη, πολιτισμό και συνέχεια.

Στο έργο του Όσοι Ζωντανοί και ιδίως στον Ελληνικό Πολιτισμό, ο Δραγούμης αναπτύσσει με σαφήνεια την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή ενός λαού βρίσκεται πέρα από τους κρατικούς μηχανισμούς. Το κράτος δεν δημιουργεί το Έθνος αλλά το Έθνος δημιουργεί το κράτος. Γράφει χαρακτηριστικά: "Τὸ κράτος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Τὸ κράτος -κέντρο πολιτικὸ τοῦ ἔθνους- γίνηκε ὄχι γιὰ νὰ ζήσει αὐτὸ τὸ ἴδιο, παρὰ γιὰ νὰ φυλάξει τοῦ ἔθνους τὴ ζωή". 

Και συμπληρώνει στο έργο του "10 άρθρα στον "Νουμά": "Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό".

Γι’ αυτό και η πολιτική του σκέψη στρέφεται εναντίον ενός κράτους αποκομμένου από την κοινωνία, ενός κράτους που λειτουργεί ως απλή γραφειοκρατική μηχανή ή ως εργαλείο κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Οι "Ελλαδίτες πολιτικοί", έγραφε, "κατάντησαν νὰ συνταυτίσουν μὲ τὸ νοῦ τους κράτος καὶ ἔθνος" και να θεωρούν λαό μόνο "κεῖνον ποὺ πληρόνει τοὺς φόρους". Για τον ίδιο, ένα κράτος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί την αποστολή του: να εκφράζει και να προστατεύει τη ζωντανή κοινότητα του λαού. Ο τελικός σκοπός του Έθνους δεν είναι το κράτος, αλλά ο πολιτισμός: "Ώς τόσο τι είναι εκείνο, εξόν από το κράτος του, που έχει να δημιουργήσει το έθνος, ο μόνος δημιουργός; [...] Ὁ πολιτισμός! Νά ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀνθρωπιστικό, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νά ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν".

Ο Δραγούμης δεν πίστευε ότι η αναγέννηση ενός έθνους μπορεί να προέλθει απλώς από την αλλαγή κυβερνήσεων ή από την εναλλαγή κομμάτων. Θεωρούσε ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο: ήταν πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας. Η πολιτική, για εκείνον, έπρεπε να ξεκινά από την κοινωνία και όχι από τους μηχανισμούς εξουσίας. Αντιτάχθηκε στον ατομικισμό που απομονώνει τον άνθρωπο από την κοινότητα και υποστήριξε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μέσα στους συλλογικούς δεσμούς, στην ιστορία και στον πολιτισμό του. Έγραφε για την ταύτισή του με τη φυλή: "Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. [...] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. [...] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου".

Ιδιαίτερη θέση στη σκέψη του κατέχει το κοινωνικό ζήτημα. Ο Δραγούμης δεν θεωρούσε ότι ένα έθνος μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό όταν μεγάλα τμήματα του λαού του ζουν στην ανασφάλεια ή αισθάνονται ξένα προς την πολιτεία. Δεν αποδέχθηκε όμως ούτε την αντίληψη του διεθνιστικού σοσιαλισμού, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη σύγκρουση των τάξεων. Η δική του αναζήτηση ήταν διαφορετική: μια κοινωνία συνεργασίας, όπου η εργασία, η παραγωγή και η οικονομική ζωή θα εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σκοπό.

Για τον λόγο αυτό, η στάση του απέναντι στη Ρωσική Επανάσταση έχει συχνά παρερμηνευθεί. Ο Δραγούμης παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις κοινωνικές ανατροπές της εποχής του, γιατί έβλεπε σε αυτές την έκρηξη μιας βαθιάς αντίδρασης απέναντι σε ένα παλιό και φθαρμένο σύστημα. Το ενδιαφέρον του όμως για την κοινωνική επανάσταση δεν σήμαινε αποδοχή του μπολσεβικισμού. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην εθνική κοινότητα, ούτε υιοθέτησε τον διεθνισμό ή την κατάργηση της εθνικής ιδέας. Η διαφορά ήταν θεμελιώδης: ο μπολσεβικισμός έβλεπε την ιστορία ως παγκόσμια ταξική σύγκρουση, ενώ ο Δραγούμης αναζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής ζωής κάθε λαού.

Στο ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου 1919, λίγο πριν από το τέλος, συμπύκνωσε αυτή την ώριμη σύνθεση: "Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος".

Στα τελευταία χρόνια της σκέψης του προσπάθησε να συμπυκνώσει αυτή την αναζήτηση σε μια πολιτική πρόταση που ο ίδιος ονόμασε "Εθνικόν Σοσιαλισμόν". Έγραψε: "Εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα, αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν Σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του".

Η φράση αυτή αποτελεί το αποκορύφωμα της πολιτικής του σκέψης. Δεν ήταν κάλεσμα για αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια κοινωνική αντίληψη προσαρμοσμένη στην ιστορία και στις ανάγκες του Ελληνικού Λαού. Ο Δραγούμης αναζητούσε μια σύνθεση: ένα Έθνος με ισχυρή συνείδηση, ένα κράτος που υπηρετεί την κοινωνία, μια οικονομία που δεν αποκόπτεται από τον άνθρωπο και μια πολιτική που δεν υποτάσσεται σε ξένα καλούπια. Η πολιτική κληρονομιά του Ίωνα Δραγούμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια σύνθεσης. Πέρα από τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στο έργο του, παραμένει ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορεί ένα έθνος να παραμείνει ζωντανό, όταν το κράτος απομακρύνεται από την κοινωνία και όταν η οικονομία απομακρύνεται από τον άνθρωπο; Και η απάντησή του παραμένει ανοιχτή πρόσκληση: ένας ιδιότυπος, Ελληνικός Εθνικός Σοσιαλισμός, ριζωμένος στην ιστορική ζωή του λαού και όχι σε ξένα δόγματα.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2.8.26

Παράλληλα την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ανήμερα της δολοφονίας του Ι.Δραγούμη από τα βενιζελικά τάγματα εφόδου, μέλη του Κινήματος μας παρευρέθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από πατριωτικούς φορείς στην Θεσσαλονίκη. Στην σεμνή τελετή ο Αρχηγός μας, κ.Ανδρέας Γενιάς για άλλη μία φορά μίλησε για την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη, την απόλυτη προτεραιότητα του Έθνους απέναντι στο σύστημα, τη σύγκρουση με το κατεστημένο και τον Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλισμό ως τη μόνη απάντηση. 

Αυτή είναι η πολιτική θέση που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες.Όχι τυπικές δηλώσεις αλλά καθαρή ηγεσία και Όραμα!

Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube

Ε.Π.Κ. Ιερός Λόχος.

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας

  

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται μια καθαρή, ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπάρχει μια απόσταση που μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στην πολιτική εικόνα της χώρας και στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Και αυτή η απόσταση δεν είναι θεωρητική, είναι χειροπιαστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα, άλλο ανακοινώνεται και άλλο βιώνεται και εκεί φαίνεται η πραγματική πολιτική, πολύ πιο καθαρά από οποιοδήποτε δελτίο τύπου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο εικόνες που δεν συναντιούνται εύκολα.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα των εξαγγελιών. Εκεί όπου ανακοινώνονται μέτρα για το δημογραφικό, για τη στήριξη της οικογένειας, για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Εκεί όπου παρουσιάζονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για νέους γονείς, και πολιτικές που υπόσχονται ότι η χώρα θα ξαναβρεί την ισορροπία της κ.λπ.

Η δεύτερη είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Τα χωριά αδειάζουν, σπίτια μένουν κλειστά, σχολεία κλείνουν από έλλειψη παιδιών και η περιφέρεια γερνάει αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς ανακοινώσεις. Οι νέοι φεύγουν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης.  

Και όσοι μένουν, ζουν με μια συνεχόμενη πίεση. Ενοίκια που ανεβαίνουν, λογαριασμοί που δεν περιμένουν, και εισοδήματα που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το δημογραφικό δεν είναι πλέον μία θεωρία, αλλά η ζοφερή εικόνα του σήμερα. 

Είναι τα ερειπωμένα σχολεία, το χωριό που κάποτε είχε ζωή, τα νέα ζευγάρια που σκέφτονται όχι αν θέλουν παιδιά, αλλά αν μπορούν να τα μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, η παραγωγή της χώρας πιέζεται. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κόστος που ανεβαίνει διαρκώς και μια αβεβαιότητα που γίνεται μόνιμη κατάσταση. Η ελληνική γη, αντί να ενισχύεται, δείχνει να αποδυναμώνεται και μια χώρα που δεν στηρίζει την παραγωγή της, αργά ή γρήγορα χάνει την αυτοδυναμία της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζονται συνεχώς νέες “λύσεις” για την καθημερινότητα. Ψηφιακές εφαρμογές, πλατφόρμες, εργαλεία σύγκρισης τιμών, που υπόσχονται να βοηθήσουν τον πολίτη να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάστηκε και εφαρμογή σύγκρισης τιμών σούπερ μάρκετ, η οποία προβλήθηκε και από την πολιτική ηγεσία ως μέσο ανακούφισης. Η λογική είναι απλή, ο πολίτης να βρίσκει πού είναι φθηνότερα τα προϊόντα και να οργανώνει ανάλογα τις αγορές του.

Όμως εδώ γεννιέται ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το εισόδημα δεν επαρκεί, πόσο βοηθάει μια εφαρμογή που σου λέει πού να ψωνίσεις φθηνότερα;

Επί της ουσίας, ζητάνε από τον Έλληνα να διαχειριστεί την φτώχεια του. Αντί να δίνουν λύσεις, μας γεμίζουν με εφαρμογές. 

Και κάπου εδώ αρχίζει να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, μια μαγική εικόνα εκσυγχρονισμού που μας προβάλλουν και από την άλλη, η πραγματικότητα, τον Έλληνα να μετράει τα ευρώ αν φτάνουν στο ταμείο.

Αυτό όμως που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι η εμπιστοσύνη που δεν υφίσταται πια.

Γιατί όλο και περισσότερο, υπάρχει η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν απευθύνονται στον Ελληνικό λαό, αλλά στα αφεντικά της Ε.Ε. Ο πολιτικός λόγος συχνά κινείται περισσότερο για να κερδίσουν εντυπώσεις και λιγότερο προς την ουσία της καθημερινής ανάγκης.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, γεννιέται και κάτι ακόμη πιο βαθύ, η προσμονή για τον “επόμενο ηγετίσκο που θα τα αλλάξει όλα”.

Αυτή η συνεχής αναμονή ενός νέου ηγέτη, μιας νέας λύσης, μιας νέας αρχής, που όμως ποτέ δεν μεταφράζεται σε πραγματική αλλαγή από τη βάση.

Αυτή η προσμονή, όσο κι αν φαίνεται ελπιδοφόρα, ίσως να λειτουργεί τελικά και σαν παγίδα. Γιατί κρατά την κοινωνία σε στάση αναμονής, αντί να τη σπρώχνει σε απαίτηση και ενεργή συμμετοχή.

Ο Ελληνικός λαός κατάντησε σαν την ανύπαντρη γεροντοκόρη που είναι απελπιστικά διαθέσιμη.  

Και μέσα σε αυτή την απελπισία της, πιστεύει σε ψέματα και πολιτικά είδωλα, γιατί έχει ανάγκη από ένα όμορφο ψέμα. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και μία. Εαν ο ελληνικός λαός δεν απαιτήσει και δεν αγωνιστεί για το μέλλον που του κλέψανε, το μόνο που κάνει, είναι να ανακυκλώνει το πολιτικό σύστημα μαζί με τα σκουπίδια του. 

Έτσι, η Ελλάδα μας, παραμένει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που σχεδιάζεται και σε αυτόν που βιώνεται.

Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνται, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από το οικονομικό ή το δημογραφικό.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός δεν ζει με τις προθέσεις αλλά με το αποτέλεσμα.

Δήμου Μαρία για τον Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 21.6.2026

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

  

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Τις τελευταίες ημέρες, δύο σοκαριστικά περιστατικά βίας στην Ευρώπη αναδεικνύουν με τον πιο δραματικό τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής, ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της πολιτικής της πολυπολιτισμικότητας που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Στη Βόρεια Ιρλανδία, ένας Σουδανός μετανάστης επιτέθηκε με μαχαίρι κουζίνας σε έναν Ιρλανδό πολίτη, προσπαθώντας να τον αποκεφαλίσει μπροστάστα μάτιατων περαστικών. 

Το γεγονός αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά η κορυφή του παγόβουνου μιας αυξανόμενης βίας που έχει πλημμυρίσει τις γειτονιές της Ευρώπης. Στη Βρετανία, η τραγική υπόθεση του 18χρονου Henry Nowak, ενός λευκού Βρετανού νέου, που μαχαιρώθηκε θανάσιμα, αποκάλυψε τις σκοτεινές πτυχές της δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων (two-tier justice). Αντί να προστατευθεί το θύμα που αιμορραγούσε και φώναζε για βοήθεια, η αστυνομία τον αντιμετώπισε με καχυποψία, ενώ προστάτευε τον δράστη από που ανήκε σε μειονοτική ομάδα, φοβούμενη κατηγορίες για ρατσισμό.

Αυτά τα περιστατικά δεν είναι τυχαία. Αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου συστηματικής υποβάθμισης της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των γηγενών ευρωπαϊκών πληθυσμών. Η ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από πολιτισμικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ασύμβατα περιβάλλοντα έχει οδηγήσει σε εκρηκτική αύξηση της εγκληματικότητας σε πόλεις της Γαλλίας, της Σουηδίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και αλλού. Οι γηγενείς λευκοί πολίτες, που πληρώνουν φόρους, υπηρετούν στα στρατεύματα και έχτισαν τις κοινωνίες αυτές, χαρακτηρίζονται ρατσιστές ή ξενοφοβικοί όταν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την αντικατάσταση τους, για την απώλεια της ασφάλειας στις γειτονιές τους και της πολιτισμικής τους ταυτότητας. 

Αυτή η πραγματικότητα περιγράφεται ως "θεσμικός αντιλευκισμός", μια ιδεολογία που έχει διαποτίσει κράτη, αστυνομία, δικαιοσύνη και ΜΜΕ, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα ίδια τους τα πατρογονικά εδάφη.

Στην Ελλάδα, παρόμοια τραγικά περιστατικά έχουν συγκλονίσει την κοινωνία εδώ και χρόνια, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα είναι  πανευρωπαϊκό. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η δολοφονία του Μανώλη Καντάρη τον Μάιο του 2011 στο κέντρο της Αθήνας, στη συμβολή των οδών Ηπείρου και Γ’ Σεπτεμβρίου (κοντά στην πλατεία Βικτωρίας). Ο 44χρονος τότε οικογενειάρχης, στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας, κατέβηκε βιαστικά από το σπίτι του τα ξημερώματα της 10ης Μαΐου 2011. Η σύζυγός του ήταν έγκυος και έτοιμη να γεννήσει το δεύτερο τους παιδί. Ο Μανώλης κρατούσε μια βιντεοκάμερα, με την οποία ήθελε να απαθανατίσει τις πρώτες στιγμές του νεογέννητου. Ενώ πήγαινε να πάρει το αυτοκίνητό του από κοντινό πάρκινγκ για να τη μεταφέρει στο μαιευτήριο, δέχθηκε άγρια επίθεση από τρεις δράστες – δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό. Τον μαχαίρωσαν επανειλημμένα για να του αρπάξουν την κάμερα, η οποία πουλήθηκε αργότερα για μόλις 120 ευρώ. Ο Μανώλης άφησε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα από το σπίτι του, αφήνοντας πίσω του μια χήρα και ορφανά παιδιά.Η υπόθεση οδήγησε σε καταδίκες ισοβίων για δύο από τους δράστες, ενώ ο τρίτος αναζητήθηκε για χρόνια. Αυτή η τραγωδία παραμένει σύμβολο της ανασφάλειας που έχει επιφέρει η μαζική παράνομη μετανάστευση σε γειτονιές όπως η πλατεία Βικτωρίας, η Ομόνοια και άλλες περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπου παράλληλες κοινωνίες έχουν δημιουργηθεί με υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί δεκάδες φορές στην Ελλάδα: μαχαιρώματα, ληστείες, βιασμοί και επιθέσεις σε γηγενείς πολίτες, συχνά με υποβάθμιση ή αποσιώπηση από ορισμένα ΜΜΕ και αρχές. Οι δράστες προέρχονται συχνά από χώρες με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις, όπου η βία και η έλλειψη σεβασμού προς τον άλλο είναι συχνότερες. Αντί όμως για αυστηρή πολιτική, βλέπουμε την ίδια λογική του two-tier justice: οι αλλοδαποί δράστες προστατεύονται για να μην υπάρξει κοινωνική ένταση.

Συγκεκριμένες προτάσεις για μια ασφαλή Ευρώπη και Ελλάδα.

Η ώρα των ημιμετρων και των ευφημισμών έχει περάσει. Απαιτούνται κάθετες, ρεαλιστικές και αποφασιστικές πολιτικές που θέτουν σε απόλυτη προτεραιότητα την ασφάλεια, την πολιτισμική συνέχεια και τα δικαιώματα των γηγενών λαών:

Αυστηρός έλεγχος συνόρων και τερματισμός της παράνομης εισροής: Ενίσχυση της συνοριοφύλαξης με πραγματικές αρμοδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας άμεσης απώθησης στα σύνορα. Συνεργασία με χώρες προέλευσης για γρήγορες επιστροφές και κατάργηση μηχανισμών που λειτουργούν ως μαγνήτες, όπως ορισμένες ΜΚΟ που διευκολύνουν τη διακίνηση.

Μαζικές απελάσεις: Άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που δεν πληρούν κριτήρια διεθνούς προστασίας, με προτεραιότητα σε όσους έχουν εμπλακεί σε εγκληματικές πράξεις. Δημιουργία ειδικών κέντρων κράτησης, ταχείες διαδικασίες και χρήση τεχνολογίας για αποτελεσματικό έλεγχο.

Προστασία της δημογραφικής και πολιτισμικής ταυτότητας: Ενεργές πολιτικές για αύξηση της γεννητικότητας των ευρωπαϊκών λαών (οικονομικά κίνητρα, στέγαση, οικογενειακή στήριξη). Εκπαίδευση βασισμένη στην εθνική ιστορία και απόρριψη της θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» ως επίσημη πολιτική. 

Εθνική προτεραιότητα στην πολιτική: Πολιτικοί που υπηρετούν πρωτίστως τους πολίτες τους και όχι διεθνείς οργανισμούς. Πρόσθετη φορολόγηση στις εταιρείες που επιδιώκουν φθηνό εργατικό δυναμικό από αλλοδαπούς παράνομους μετανάστες. Διαφάνεια στα ΜΜΕ και λογοδοσία για την κάλυψη τέτοιων περιστατικών.

Η ανοχή στην εισαγωγή βίας, στην αλλοίωση των κοινωνιών και στην υποβάθμιση των γηγενών δεν είναι ανθρωπισμός – είναι εθνική αυτοκτονία. Περιστατικά όπως αυτά στη Βόρεια Ιρλανδία, τη Βρετανία και την Αθήνα του Μανώλη Καντάρη λειτουργούν ως καμπανάκι συναγερμού. Οι λαοί της Ευρώπης έχουν το απόλυτο δικαίωμα στην ασφάλεια, στην πολιτισμική τους συνέχεια και στην φυλετική τους επιβίωσή τους. Η ώρα της αφύπνισης έχει φτάσει. Απαιτείται άμεση, αποφασιστική δράση πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Πρώτα οι δικοί μας λαοί, πρώτα η Πατρίδα, πρώτα η Ευρώπη των Ευρωπαίων.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές. Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!

 

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές.
Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!


Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση γύρω από τον Ν. 4455/2017, το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για τη φόρτωση και την εκφόρτωση των εμπορευμάτων.
Σε αποθήκες, κέντρα logistics, μεταφορικές εταιρείες, βιομηχανίες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ ακούγονται καθημερινά διαφορετικές ερμηνείες:
«Ο οδηγός απαγορεύεται να αγγίξει το φορτίο.»
«Ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να ξεφορτώνει.»
«Αν δεν είσαι στο Μητρώο Φορτοεκφορτωτών δεν μπορείς να κατεβάσεις ούτε μία παλέτα.»
«Όποιος οδηγός αρνηθεί να ξεφορτώσει μπορεί να απολυθεί.»
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Και ακριβώς επειδή η κατάσταση παραμένει θολή σε πολλές επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν να βρεθούν εκτεθειμένοι όταν συμβεί ένα ατύχημα ή μια ζημιά.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απασχολεί κάθε εργαζόμενο δεν είναι μόνο τι προβλέπει ο νόμος. Είναι ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν κάτι πάει στραβά!


Πριν ακόμη εξετάσουμε τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017, υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα που αφορά όλους τους οδηγούς, είτε ΔΧΦ είτε ΙΧΦ.
Όσοι εργάζονται μόνιμα ή σχεδόν μόνιμα για συγκεκριμένες εταιρείες, μεταφορικές, βιομηχανίες, αποθήκες ή αλυσίδες σούπερ μάρκετ, πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους.
Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται προφορικά.
Πρέπει να γίνεται γραπτώς.
Στην καθημερινότητα οι περισσότερες εντολές δίνονται προφορικά:
«Ξεφόρτωσε τις παλέτες.»
«Βοήθησε λίγο μέσα στην αποθήκη.»
«Πάρε το παλετοφόρο και προχώρησε.»
«Κατέβασε το φορτίο μέχρι το σημείο παραλαβής.»
Όταν όμως συμβεί ένα ατύχημα, ένας τραυματισμός ή μια ζημιά σε εμπόρευμα, οι ίδιες αυτές εντολές συχνά εξαφανίζονται.
Τότε μπορεί να ακουστούν φράσεις όπως:
«Δεν είχαμε δώσει τέτοια εντολή.»
«Ο οδηγός ενήργησε με δική του πρωτοβουλία.»
«Δεν ήταν στις αρμοδιότητές του.»
«Δεν ακολούθησε τις οδηγίες ασφαλείας.»
Γι' αυτό κάθε εργαζόμενος πρέπει να απαιτεί σαφείς γραπτές διαδικασίες.
Δεν είναι πράξη αντιπαράθεσης.
Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Για αυτό καλό είναι ο οδηγός να ζητάει από την επιχείρηση τα εξής:
1. Γραπτή περιγραφή καθηκόντων
Να αναφέρει ξεκάθαρα αν ο οδηγός εκτελεί αποκλειστικά μεταφορά ή συμμετέχει και σε φορτοεκφορτώσεις.
2. Κανονισμό φόρτωσης και εκφόρτωσης
Να καθορίζει ποιος εκτελεί κάθε εργασία και ποιος φέρει την ευθύνη.
3. Οδηγίες ασφάλειας
Να περιγράφουν τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη φόρτωση και την εκφόρτωση.
4. Εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου
Ο εργαζόμενος πρέπει να γνωρίζει τους κινδύνους που συνδέονται με τη θέση εργασίας του.
5. Βεβαίωση εκπαίδευσης
Για οποιαδήποτε εργασία απαιτεί ειδική γνώση ή χρήση εξοπλισμού.
6. Διαδικασία αναφοράς ατυχήματος
Να είναι γνωστό από πριν τι γίνεται σε περίπτωση συμβάντος.
7. Διαδικασία παράδοσης και παραλαβής φορτίου.
Να ορίζεται πού ξεκινά και πού τελειώνει η ευθύνη του οδηγού.


Τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017.


Ο νόμος δημιούργησε το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και επιχείρησε να οργανώσει το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή μέσω πιστοποιήσεων και κανόνων λειτουργίας.
Η βασική του φιλοσοφία είναι ότι οι εργασίες φορτοεκφόρτωσης πρέπει να εκτελούνται από πρόσωπα που διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες ώστε να περιορίζονται τα εργατικά ατυχήματα.
Στην πράξη όμως, ο νόμος δεν έλυσε όλες τις γκρίζες ζώνες που υπάρχουν μεταξύ:
οδηγού, φορτοεκφορτωτή, αποθηκάριου και χειριστή μηχανημάτων.
Και ακριβώς εκεί γεννιούνται τα περισσότερα προβλήματα.
Ο οδηγός δεν είναι εργαζόμενος για όλες τις δουλειές. Σήμερα χιλιάδες οδηγοί προσλαμβάνονται για να εκτελούν μεταφορικό έργο.
Στην πράξη όμως καλούνται καθημερινά να λειτουργούν ταυτόχρονα ως:
οδηγός,
φορτοεκφορτωτής,
αποθηκάριος,
διανομέας,
χειριστής παλετοφόρου,
εργάτης αποθήκης.
Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι ευθύνες του εργαζόμενου χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα η αμοιβή ή η προστασία του.
Η μεγάλη παγίδα λέγεται «ευθύνη»
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι ανησυχούν για το αν επιτρέπεται ή όχι να κάνουν μια εργασία.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι τι συμβαίνει όταν προκύψει ατύχημα.
Αν κατά την εκφόρτωση:
τραυματιστεί τρίτο πρόσωπο,
πέσει εμπόρευμα,
προκληθεί ζημιά,
τραυματιστεί ο ίδιος ο οδηγός,
τότε θα εξεταστεί:
ποιος εκτελούσε την εργασία,
αν είχε εκπαίδευση,
αν υπήρχε σχετική εντολή,
αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες ασφαλείας.
Και εκεί πολλές φορές ο εργαζόμενος βρίσκεται μόνος απέναντι στις συνέπειες.


Τι πρέπει να προσέχουν οι οδηγοί.


Να μην χειρίζονται εξοπλισμό χωρίς εκπαίδευση
Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να χειρίζεται ανυψωτικά μηχανήματα ή άλλο εξειδικευμένο εξοπλισμό χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις και πιστοποιήσεις.


Να ζητούν γραπτές οδηγίες.
Οι προφορικές εντολές δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία όταν προκύψει πρόβλημα.


Να χρησιμοποιούν πάντα μέσα ατομικής προστασίας
Κράνος, γάντια, υποδήματα ασφαλείας και κάθε προβλεπόμενος εξοπλισμός είναι δικαίωμα και όχι προσωπική επιλογή.
Να καταγράφουν περιστατικά
Κάθε περίπτωση ανάθεσης καθηκόντων εκτός της συμφωνημένης εργασίας πρέπει να καταγράφεται.


Τι πρέπει να προσέχουν οι φορτοεκφορτωτές.
Οι φορτοεκφορτωτές βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους.
Πρέπει να αρνούνται:
τη χρήση ελαττωματικού εξοπλισμού,
τη μεταφορά φορτίων πέρα από τα προβλεπόμενα όρια,
την εργασία σε μη ασφαλείς χώρους,
τη χρήση μηχανημάτων χωρίς εκπαίδευση.
Καμία προθεσμία παράδοσης δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.


Η απλήρωτη εργασία παραμένει πρόβλημα.


Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα του κλάδου είναι ότι πολλοί οδηγοί αμείβονται μόνο για τη μεταφορά.
Οι ώρες που αφιερώνουν σε φορτώσεις, εκφορτώσεις, αναμονές και εργασίες αποθήκης συχνά θεωρούνται «μέρος της δουλειάς» χωρίς πρόσθετη αμοιβή.
Αυτό είναι λάθος.
Ο χρόνος εργασίας είναι χρόνος εργασίας.
Δεν μετατρέπεται σε δωρεάν εργασία επειδή βρίσκεται μέσα σε αποθήκη αντί μέσα στην καμπίνα του φορτηγού.
Η εμπειρία δείχνει ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν προστατεύονται από μόνα τους.
Απαιτείται ενημέρωση, οργάνωση και συλλογική διεκδίκηση.
Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, στα logistics και στις φορτοεκφορτώσεις έχουν κάθε λόγο να διεκδικούν:
σαφείς γραπτές διαδικασίες,
ασφαλείς συνθήκες εργασίας,
ξεκάθαρο διαχωρισμό αρμοδιοτήτων,
κατάλληλη εκπαίδευση,
δίκαιη αμοιβή για κάθε εργασία που εκτελούν.


Ο Ν. 4455/2017 δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας νόμος που απλώς επιβάλλει υποχρεώσεις.
Πρέπει να αποτελεί εργαλείο προστασίας του εργαζόμενου.
Κανένας οδηγός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε φθηνό πολυεργαλείο για κάθε ανάγκη της επιχείρησης.
Κανένας φορτοεκφορτωτής δεν πρέπει να θυσιάζει την ασφάλειά του για να βγει γρηγορότερα η δουλειά.
Και κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες που δεν έχουν καθοριστεί γραπτώς.
Γιατί όταν συμβεί το ατύχημα, αυτό που θα εξεταστεί δεν είναι τι συνηθιζόταν να γίνεται, αλλά τι προβλεπόταν, ποιος ήταν υπεύθυνος και αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες.
Η γνώση των δικαιωμάτων, η απαίτηση γραπτών κανόνων και η συλλογική διεκδίκηση παραμένουν τα ισχυρότερα μέσα προστασίας για κάθε εργαζόμενο στις μεταφορές και τις φορτοεκφορτώσεις.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 7.6.26

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

  

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

Καθώς η χώρα εισέρχεται πλέον σε μία μακρά προεκλογική περίοδο, ο ελληνικός λαός θα γίνει ξανά θεατής του ίδιου γνώριμου έργου. Διάφοροι ετερόκλητοι κομματικοί σχηματισμοί, πρόσωπα χωρίς κοινή πολιτική διαδρομή και ομάδες με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν ως η δήθεν «μεγάλη πατριωτική ενότητα». Θα δούμε ανθρώπους που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούνταν, να φωτογραφίζονται αγκαλιασμένοι κάτω από σημαίες και μεγάλα λόγια περί Έθνους, Πατρίδας και Εθνικής Αναγέννησης.

Όμως το ερώτημα παραμένει απλό: τι ακριβώς τους ενώνει;

Τους ενώνει άραγε μία κοινή εθνική κοσμοθεωρία; Τους ενώνει μία κοινή πνευματική και ιδεολογική αντίληψη για το μέλλον της Ελλάδος; Ή μήπως τους ενώνει απλώς η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης και η επιθυμία εισόδου στη Βουλή;

Πώς γίνεται μέσα στο ίδιο πολιτικό μόρφωμα να συνυπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν την  Ορθοδοξία ως υπέρτατη πολιτική αξία με παγανιστές; Πώς γίνεται να συμπορεύονται πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές με άλλους που μέχρι χθες ανήκαν στον λεγόμενο «light πατριωτικό» ή και προερχόμενοι από τους κομματικούς σωλήνες της ΝέαςΔημοκρατίας; Πώς γίνεται άνθρωποι με πλήρως αντίθετες αντιλήψεις για την κοινωνία, το κράτος και την εθνική ταυτότητα να βαφτίζονται ξαφνικά «συναγωνιστές»;

Η απάντηση είναι δυστυχώς προφανής. Δεν τους ενώνει η ιδέα. Τους ενώνει η λαχτάρα για την καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα ή σε αγωνιώδη αυτοσκοπό ολοκλήρωσης του ατόμου, τότε οι ιδέες αρχίζουν να μικραίνουν για να χωρέσουν στις ανάγκες της κάλπης. Οι αρχές μετατρέπονται σε διαφημιστικά συνθήματα και η ιδεολογία σε εργαλείο ψηφοθηρίας. Έτσι δημιουργούνται πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς πραγματική οργανική ενότητα, χωρίς ιδεολογική  ρίζα και χωρίς σταθερό εθνικό προσανατολισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλογικούς συνεταιρισμούς ανθρώπων που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά συμφωνούν απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξασφαλιστεί μία θέση στο κοινοβούλιο.

Κάποτε μάλιστα μας έλεγαν ότι «όταν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξουμε το σύστημα από μέσα». Όμως η πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει συνήθως ακριβώς το αντίθετο. Δεν αλλάζουν αυτοί το σύστημα αλλά το σύστημα αλλάζει αυτούς.Και τα παραδείγματα  ουκ ολίγα!

Και εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακόμη και η αριστοτελική έννοια του ήθους. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις πράξεις και τις συνήθειές του. Διαμορφώνεται καθημερινά από αυτές. Όποιος συνηθίζει να «λειαίνει γωνίες», να ρίχνειτους τόνους, να μικραίνει τις θέσεις του και να προσαρμόζει τις αρχές του ώστε να γίνει πιο εύπεπτος και αρεστός στην κοινή γνώμη, στο τέλος συνηθίζει στην ίδια την προσαρμογή.

Και όποιος συνηθίζει στην προσαρμογή, παύει σταδιακά να λειτουργεί ως φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν του περιβάλλοντος που υποτίθεται πως πολεμά.

Έτσι γεννιέται ο πολιτικός χωρίς σταθερό άξονα. Ο άνθρωπος που ξεκινά δήθεν «αντισυστημικά», αλλά σιγά-σιγά αποδέχεται πλήρως τα όρια, τη γλώσσα και τη λογική του ίδιου του συστήματος. Αρχικά κάνει «μικρές υποχωρήσεις για το καλό του αγώνα». Ύστερα προσαρμόζει τις θέσεις του «για να μην θεωρείται ακραίος». Και τελικά καταλήγει απλώς ακόμη ένα ακίνδυνο γρανάζι της κομματοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα δήθεν «πατριωτικά» μορφώματα καταλήγουν να μην συγκρούονται ποτέ πραγματικά με το καθεστώς. Μπορεί να υψώνουν σημαίες και να φωνάζουν μεγάλα συνθήματα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ουσίας, αποδέχονται πλήρως τους ίδιους μηχανισμούς εξάρτησης, την ίδια ευρωπαϊκή επιτήρηση των τοκογλύφων και την ίδια πολιτική νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική και κοινωνική παρακμή.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πραγματικό εθνικό κίνημα δεν χτίζεται πάνω σε προσωρινές συγκολλήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν χτίζεται με πολιτικούς συμβιβασμούς χωρίς αρχές και σταθερή ιδεολογία. Χτίζεται πάνω σε κοινό ήθος, κοινή πίστη, κοινή κοσμοθεωρία και κυρίως πάνω στην προθυμία σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα που γεννά την παρακμή.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, άλλο είναι το Κίνημα και άλλο ο εκλογικός συνεταιρισμός. Και το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο και σύνθετο. Έχει πλέον ο ελληνικός λαός την εμπειρία να διακρίνει ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για μία ιδέα και ποιοι απλώς αναζητούν μία θέση μέσα στο σύστημα που υποτίθεται πως πολεμούν;

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.5.2026

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

  

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

Δύο τετραετίες τώρα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει κάθε προσωρινό βοήθημα ως «στήριξη της κοινωνίας». Pass, επιδόματα, έκτακτες ενισχύσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις στους μισθούς, πανηγυρισμοί για τις τριετίες.

Την ίδια στιγμή όμως, το ελληνικό νοικοκυριό βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην ακρίβεια, στη φορολογία και στην ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα είναι απλή: το κράτος δίνει πολλά μπροστά στις κάμερες και παίρνει πολλαπλάσια πίσω μέσω φόρων, τεκμηρίων και αυξημένου κόστους ζωής.

Μια οικογένεια με δύο παιδιά μπορεί να λαμβάνει επίδομα τέκνων επειδή βρίσκεται οριακά μέσα σε μια εισοδηματική κατηγορία. Αρκεί όμως μια μικρή αύξηση στον μισθό ή λίγες παραπάνω αποδοχές μέσα στον χρόνο για να ξεπεραστεί το όριο. Τότε ξεκινά η παγίδα:

μειώνεται ή κόβεται το επίδομα τέκνων,

χάνονται τα κοινωνικά τιμολόγια,

περιορίζονται οι ενισχύσεις και τελικά 

αυξάνεται η φορολογική επιβάρυνση.

Έτσι, μια οικογένεια μπορεί να «κερδίσει» 40 ή 50 ευρώ τον μήνα από μια αύξηση, αλλά τελικά να χάσει εκατοντάδες ευρώ μέσα στη χρονιά από επιδόματα και φορολογικές αλλαγές.

Και όλα αυτά τη στιγμή που: το κόστος του σούπερ μάρκετ έχει εκτοξευθεί,

τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάστακτα,

το ρεύμα απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η ανατροφή παιδιών γίνεται οικονομικός αγώνας επιβίωσης.

Η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία παρουσίασε την επαναφορά των τριετιών ως μεγάλη κατάκτηση για τους εργαζόμενους.

Όμως για χιλιάδες ανθρώπους, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο εργαζόμενος βλέπει μια μικρή αύξηση στον μισθό του. Στη συνέχεια όμως:

αλλάζει φορολογική κλίμακα,

αυξάνεται η παρακράτηση,

χάνει κοινωνικές παροχές,

επηρεάζονται εισοδηματικά κριτήρια και 

μειώνονται ή κόβονται τα επιδόματα για τα παιδιά.

Στο τέλος, ένα μεγάλο μέρος της «αύξησης» επιστρέφει πίσω στο κράτος.

Και ενώ η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει:

το νοίκι, τα καύσιμα, τα φροντιστήρια των παιδιών, το σούπερ μάρκετ του μήνα.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Πατρίδα μας δικαιούνται, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και πόσες άλλες παροχές που οι Έλληνες δεν έχουν!

Η πολιτική της Νέα Δημοκρατία δεν χτυπά τη ρίζα του προβλήματος. Αντί να μειώσει ουσιαστικά τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα και να προστατεύσει την ελληνική οικογένεια, επιλέγει την πολιτική των προσωρινών βοηθημάτων. Ένα κράτος που κρατά υψηλό ΦΠΑ ακόμη και στα βασικά αγαθά,

που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη,

που επιτρέπει την αισχροκέρδεια, που

στηρίζει τις μεγάλες οικονομικές ελίτ,

δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητο!

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σημερινό μοντέλο δεν στηρίζει τον εργαζόμενο και τον οικογενειάρχη. Στηρίζει κυρίως όσους έχουν ήδη δύναμη, πρόσβαση και οικονομική ισχύ.

Η λύση δεν βρίσκεται στα pass και στα προσωρινά ψίχουλα. 

Η λύση βρίσκεται σε ένα πραγματικό εθνικοκοινωνικό κράτος που θα υπηρετεί τον λαό και όχι τους πλουτοκράτες.

Ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται το κράτος που

θα μειώνει δραστικά τη φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα,

που θα προστατεύει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια με μόνιμες παροχές για τα παιδιά, που θα καταργεί τις παγίδες των εισοδηματικών ορίων που τιμωρούν τον εργαζόμενο όταν παίρνει μικρή αύξηση, που θα εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και βασικά αγαθά για τον λαό, που θα στηρίζει την ελληνική παραγωγή αντί για την κερδοσκοπία των πολυεθνικών.

Και πάνω απ’ όλα, ένα κράτος που θα μεταφέρει το πραγματικό φορολογικό βάρος εκεί όπου πρέπει. Στους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Στις τραπεζικές και ενεργειακές ελίτ.

Στους προνομιούχους πλουτοκράτες που συσσωρεύουν τεράστια κέρδη ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται.

Γιατί δεν είναι δίκαιο να φορολογείται εξοντωτικά ο εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών και την ίδια στιγμή να απολαμβάνουν προνόμια όσοι κερδίζουν εκατομμύρια από την ακρίβεια και την οικονομική εξάρτηση του λαού.

Πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις κουπόνια επιβίωσης. Είναι να μπορεί μια ελληνική οικογένεια να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό της χωρίς να περιμένει κάθε μήνα το επόμενο επίδομα.

Γιατί ένας λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Χρειάζεται δικαιοσύνη, εργασία, παραγωγή και κράτος που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 17.5.26

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

  

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

Ανάμεσα στους προνομιούχους πολίτες αυτής της χώρας -βουλευτές και λοιποί της πλουτοκρατίας- υπάρχει  μια Ελλάδα που δεν εμφανίζεται στα τηλεοπτικά πάνελ και στις κυβερνητικές δηλώσεις. Είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Η Ελλάδα του ανθρώπου που δουλεύει, πληρώνει φόρους και φοβάται ακόμη και μέσα στη γειτονιά του.

Ο ηλικιωμένος που κοιτάζει δύο φορές πριν ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που αγωνιά μέχρι να επιστρέψει το παιδί της. Ο μικροεπαγγελματίας που κάθε πρωί δεν ξέρει τι θα βρει στο μαγαζί του. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει ο Ελληνικός Λαός.

Και η αλήθεια είναι απλή: ο πολίτης αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.

Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν εικόνα “κανονικότητας”, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι γειτονιές αλλάζουν, γκέτα αλλοδαπών φυτρώνουν στις πόλεις μας, η εγκληματικότητα αυξάνεται και η εμπιστοσύνη προς το κράτος καταρρέει. Ο κόσμος το βλέπει καθημερινά και κυρίως το νιώθει.

Το ερώτημα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή αδιαφορία; Γιατί όταν ένα κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες του, τότε είτε έχει αποτύχει είτε έχει επιλέξει να κοιτάζει αλλού.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι επιχειρούν να μας συνηθίσουν στον φόβο. Να θεωρούμε φυσιολογικό να αποφεύγουμε δρόμους, να φοβόμαστε τη νύχτα, να ζούμε συνεχώς σε επιφυλακή. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία. Είναι κοινωνική παρακμή.

Μια κοινωνία που μαθαίνει να φοβάται, σταδιακά παύει να αντιδρά. Ο πολίτης απομονώνεται, χάνει την εμπιστοσύνη του και η κοινωνική συνοχή διαλύεται αργά και σιωπηλά.

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Όχι άλλη διαχείριση εικόνας και επικοινωνιακά συνθήματα, αλλά πραγματική πολιτική βούληση για αποκατάσταση της τάξης και προστασία του πολίτη.

Ο Ιερός Λόχος πιστεύει ότι η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Και αυτό σημαίνει συγκεκριμένες πολιτικές:

• μόνιμη αστυνόμευση στις γειτονιές και όχι μόνο βιτρίνα στα κέντρα των πόλεων

• αυστηρές ποινές για βίαιη και επαναλαμβανόμενη εγκληματικότητα

• επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης

• προστασία των μικρομεσαίων επαγγελματιών και των οικογενειών που μένουν απροστάτευτες

• επαναφορά της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης και της δημόσιας τάξης

• νομική ενίσχυση του δικαιώματος νόμιμης άμυνας μέσα στην κατοικία, ώστε ο πολίτης να μην αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος όταν προστατεύει τη ζωή και την οικογένειά του απέναντι σε βίαιη εισβολή.

Το σπίτι του πολίτη πρέπει να αποτελεί πραγματικό άσυλο ασφάλειας και όχι χώρο όπου ο νομοταγής άνθρωπος φοβάται περισσότερο από τον εισβολέα.

Η ασφάλεια δεν αποκαθίσταται με λόγια αλλά με παρουσία, αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα: να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς φόβο, να προστατεύεται η περιουσία και η οικογένειά του, να υπάρχει κράτος που λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας.

Σήμερα αυτά δεν θεωρούνται δεδομένα.

Και όσο η εξουσία απομακρύνεται από την πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη για ανθρώπους που θα μιλούν καθαρά και θα στέκονται όρθιοι απέναντι στην παρακμή και την εγκατάλειψη.

Γιατί ο κόσμος βλέπει. Καταλαβαίνει. Και ξέρει πλέον ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 10.5.2026

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;

Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

  

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

Η Λαμπρή δεν είναι φωτάκια, λαμπάδες και ένα «Χριστός Ανέστη» που το ψέλνουμε μηχανικά για να τελειώνουμε. Είναι μήνυμα θυσίας και υπέρβασης. Τίποτα δεν ανασταίνεται χωρίς αίμα, χωρίς πίστη, χωρίς να κόψουμε τα δεσμά που μας σέρνουν στον γκρεμό. Και το ερώτημα είναι σκληρό, ωμό, ανελέητο:

Μπορεί να υπάρξει Ανάσταση για ένα έθνος που αυτοκτονεί δημογραφικά; Που βλέπει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά χιλιάδες, που δεν γεννάει πια, που γεμίζει με ξένους ενώ οι δικοί του εξαφανίζονται; Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλά φτωχή. Είναι εθνικά άδεια. Το 2025 σημειώθηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της, σχεδόν κάτω από 70.000. Κάθε χρόνο χάνουμε τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης. Δεν είναι στατιστική. Είναι εθνική εξόντωση με αργό και βέβαιο τρόπο.

Χωρίς ελληνικά παιδιά δεν θα υπάρχει αύριο Ελληνικός Λαός. Χωρίς οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν Έλληνες, η γλώσσα, η ιστορία, η ταυτότητα γίνονται ανάμνηση σε μουσείο. 

Το κράτος που δεν βάζει στο κέντρο την εθνική επιβίωση, την αύξηση των γεννήσεων των Ελλήνων, την προστασία της οικογένειας, την επιστροφή των νέων μας, είναι κράτος προδοτικό. Δεν υπηρετεί το Έθνος. Το σκοτώνει.

Το κράτος είναι παιδί του Έθνους, όχι το αντίστροφο. Δημιουργήθηκε για να φυλάει το Έθνος, να το δυναμώνει, να το υπηρετεί. Όταν πάψει να το κάνει αυτό, όταν γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων, όταν προτάσσει αριθμούς, μνημόνια, «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» και «πολυπολιτισμική» διάλυση αντί για το Αίμα και την Ψυχή του Ελληνικού Λαού, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό: Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το Έθνος. Που αντί να λύνει τα προβλήματα του Ελληνικού Λαού, τα μεταθέτει στις επόμενες γενιές. Που φορολογεί μέχρι θανάτου τον Έλληνα για να συντηρεί μηχανισμούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Που βλέπει την ανασφάλεια, την εγκληματικότητα, την υπογεννητικότητα και αντί να χτυπήσει τις αιτίες, διαχειρίζεται τη μιζέρια με επιδόματα και σάλια.

Και πάνω από όλα, η μεγάλη σκιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι «ένωση λαών». Είναι μηχανισμός εθνικής διάλυσης για τους αδύναμους. Κανόνες που στραγγαλίζουν την παραγωγή, την ενέργεια, την αυτονομία. Πολιτικές που ανοίγουν τα σύνορα σε όποιον θέλει να έρθει, ενώ οι Έλληνες φεύγουν. Που βάζει πρώτα τις Βρυξέλλες, τα funds, τους λαθροεισβολείς και μετά τον Έλληνα πατέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδιά.

Ο Έλληνας το νιώθει στο πετσί του.

Στους φόρους που τον πνίγουν, στις τιμές που τον εξαθλιώνουν, στην καθημερινή ανασφάλεια από την εγκληματικότητα και στην κοινωνική και εργασιακή βία. Βλέπει ότι πρώτα εξυπηρετούνται οι αριθμοί των αγορών, οι δεσμεύσεις προς έξω, τα golden boys και στο τέλος του πετάνε ότι ψυχούλα απέμειναν. Και αναρωτιέται: Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Οι Βρυξέλλες; Τα funds; Οι ΜΚΟ; Ή ακόμα υπάρχει ελληνική φωνή;

Η Ελλάδα μας όμως έχει μέσα της τεράστια δύναμη. Γεωγραφική θέση στρατηγική, ενεργειακό δυναμικό, θάλασσα, ήλιο, παραγωγικές δυνατότητες και πάνωαπόόλα ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να γίνει αυτάρκης, ισχυρή, περήφανη. Αρκεί να υπάρξει ένα κράτος που θα βάλει πρώτα και πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον. Που θα πει «όχι» σε ό,τι διαλύει το Έθνος. Που θα στηρίξει με κάθε μέσο την ελληνική οικογένεια, που θα δώσει πραγματικά κίνητρα για να γεννάνε Έλληνες, που θα κρατήσει τους νέους εδώ με δουλειές και προοπτική, που θα διώξει την παρασιτική γραφειοκρατία και θα χτίσει οικονομία παραγωγής, όχι κατανάλωσης δανεικών.

Η Ανάσταση δεν είναι ευχολόγιο. Είναι σκληρή απόφαση. Είναι η στιγμή που ο Λαός λέει «ως εδώ». Που απαιτεί αλλαγή. Που απαιτεί κράτος-υπηρέτη του Έθνους, όχι αφέντη του. Που βάζει στο κέντρο την επιβίωση και την αναγέννηση του Ελληνικού Αίματος και της ελληνικής ψυχής. Που ξαναμαθαίνει την έννοια του «εμείς οι Έλληνες» — μαζί, συλλογικά, με ευθύνη και με θυσία.

Αλλιώς, όλα τα «Χριστός Ανέστη» θα μείνουν κενά λόγια σε έναν τάφο που ο ίδιος ο λαός σκάβει. Η αληθινή Ανάσταση του Ελληνισμού είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου. Και αυτή η υπόθεση περνάει μόνο μέσα από την πλήρη εθνική ολοκλήρωση, την αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του Έθνους και την αποφασιστική στάση να σταθούμε ξανά όρθιοι, όσο σκληρό κι αν είναι το τίμημα.

Γιατί χωρίς Έθνος, δεν υπάρχει τίποτα να Αναστηθεί.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

  

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

Υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία ενός λαού που δεν καταγράφονται απλώς ως δύσκολες αλλά ως βαθιά τραυματικές. Σήμερα ο ελληνικός λαός βιώνει τη δική του εβδομάδα των παθών, όχι σε κάποιο αόριστο συμβολικό επίπεδο αλλά στην ίδια του την καθημερινότητα. 

Το τραπέζι του σπιτιού, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός του ρεύματος, όλα μετατρέπονται σε σταθμούς ενός σύγχρονου μαρτυρίου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο οικονομικό μέγεθος αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εισβάλλει σε κάθε σπίτι. 

Τα βασικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας. Το ψωμί, το γάλα, το λάδι και τα καθημερινά προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα, σήμερα απαιτούν προσεκτικό υπολογισμό και συχνά στερήσεις. 

Ο μέσος Έλληνας δεν ζει πλέον με αξιοπρέπεια αλλά με διαρκή αγωνία για το αν θα τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον πυρήνα αυτής της ασφυκτικής κατάστασης βρίσκεται η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και των καυσίμων. Το πετρέλαιο και η βενζίνη έχουν γίνει απλησίαστα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Η μετακίνηση, η εργασία, ακόμη και η θέρμανση μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Ο αγρότης δυσκολεύεται να καλλιεργήσει, ο επαγγελματίας να κινηθεί και ο εργαζόμενος να πάει στη δουλειά του. Και φυσικά όταν το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, συμπαρασύρει τα πάντα και δημιουργεί ένα ντόμινο ανατιμήσεων που στραγγαλίζει την οικονομία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει τεράστια ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικές μειώσεις φόρων, ιδιαίτερα στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, επιλέγει να διατηρεί ένα δυσβάσταχτο φορολογικό βάρος. Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη για να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται ανίκανο ή απρόθυμο να δώσει πραγματικές λύσεις.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτική των επιδομάτων και των προσωρινών βοηθημάτων. Τα λεγόμενα fuel pass παρουσιάστηκαν ως στήριξη προς την κοινωνία, όμως στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μικρά ποσά, προσωρινής διάρκειας, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος αλλά απλώς προσπαθούν να κατευνάσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο πολίτης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε ψίχουλα. Ζητά μισθούς ικανοποιητικούς, κοινωνικές παροχές και σταθερότητα.

Παράλληλα, ο πόλεμος και οι διεθνείς εξελίξεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας και το κόστος ζωής. Όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία εθνικής στρατηγικής. Άλλες χώρες προχώρησαν σε γενναίες μειώσεις φόρων, σε ελέγχους της αγοράς και σε προστασία των πολιτών τους. Στην Ελλάδα, ο πολίτης αφήνεται να αντιμετωπίσει μόνος του την καταιγίδα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι μια κοινωνία που είναι ήδη εξαντλημένη να δέχεται την χαριστική βολή. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις πραγματικές ανάγκες. Ο εργαζόμενος λαμβάνει αποδοχές που δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, οι ηλικιωμένοι ζουν με το φόβο της επόμενης αύξησης και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το μέλλον τους να συρρικνώνεται.

Η έννοια του μισθού πείνας δεν είναι πλέον υπερβολή αλλά βίωμα στην Ελλάδα του 2026.

Η εργασία δεν αποτελεί πια εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αντίθετα, πολλοί εργάζονται αδιάκοπα για να παραμένουν στάσιμοι ή ακόμη και να φτωχαίνουν. Αυτό συνιστά μια βαθιά κοινωνική αδικία που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύει την ίδια την προοπτική της χώρας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιλογών που ευνοούν τα κρατικά έσοδα και τα συμφέροντα των καπιταλιστών εις βάρος του ελληνικού λαού. Επιλογές που στηρίζονται στην υπερφορολόγηση και που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως αριθμό και όχι ως άνθρωπο. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η εβδομάδα των παθών των Ελλήνων θα συνεχίζεται δυστυχώς χωρίς λύτρωση.

Ο ελληνικός λαός αξίζει περισσότερα. Αξίζει μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον Έλληνα, την εργασία και την προστασία της Φυλής. Αξίζει μια οικονομία που δεν θα εξαντλεί τους πολλούς για να ευνοεί τους λίγους. Και πάνω απ’ όλα αξίζει μια ηγεσία που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τις αιτίες της κρίσης και όχι να τις συγκαλύπτει.

Η εβδομάδα των παθών μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αφύπνισης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει η βούληση να αλλάξει πορεία ο τόπος ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια διαρκή δοκιμασία χωρίς τέλος.

Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 5 Απριλίου 2026