Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ».

  

Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ».

Η απόπειρα συλλογικής πολιτικής ταύτισης και ο κίνδυνος μιας νέας «χρυσαυγιάδας».

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η δημοσιογραφία αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα όχι μόνο μέσα από όσα λέει, αλλά κυρίως μέσα από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να παρουσιάσει την πραγματικότητα. Μια εικόνα, ένα τηλεοπτικό γραφικό και ένας πολιτικός χαρακτηρισμός μπορούν να δημιουργήσουν συγκεκριμένους συνειρμούς στο κοινό, προτού καν παρουσιαστούν τα στοιχεία που θα έπρεπε να τους τεκμηριώνουν.

Η πρόσφατη κάλυψη της επίθεσης στην Ελευσίνα από την εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» του MEGA, με παρουσιάστρια τη Νατάσα Γιάμαλη, επαναφέρει ένα σοβαρό ερώτημα: με ποια κριτήρια παρουσιάζονται οι εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις στην ελληνική τηλεόραση και πότε η ενημέρωση υποχωρεί μπροστά στην ιδεολογική προκατάληψη;

Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής κάτι. Η επίθεση αποδίδεται σε πρόσωπα που δεν συνδέονται άμεσα με το Κίνημα μας. Δεν ισχυριζόμαστε λοιπόν ότι η παρουσιάστρια απέδωσε στον Ιερό Λόχο τη συγκεκριμένη επίθεση. Το ζήτημα που θέτουμε είναι διαφορετικό. Στο τηλεοπτικό υλικό που έχουμε υπόψη μας, το σύμβολο του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος εμφανίζεται σε συνδυασμό με τη σβάστικα, στο πλαίσιο αναφοράς σε νεοναζιστικές οργανώσεις. Μια τέτοια παρουσίαση δημιουργεί αναπόφευκτα πολιτικούς συνειρμούς και απαιτεί σαφή τεκμηρίωση.

Ο Ιερός Λόχος δεν αποδέχεται χαρακτηρισμούς που δεν τον εκφράζουν. Δεν πρόκειται να απολογηθεί για μια ταυτότητα που του αποδίδεται από τρίτους, ούτε να επιτρέψει να καθορίζεται η πολιτική του υπόσταση από τηλεοπτικούς συνειρμούς. Εάν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, ας παρουσιαστούν δημόσια. Εάν όχι, οι υπεύθυνοι οφείλουν να εξηγήσουν με ποια κριτήρια επιλέχθηκε μια παρουσίαση που δημιουργεί τέτοιες εντυπώσεις.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα σύμβολο ή μία εκπομπή. Αφορά μια ευρύτερη πρακτική πολιτικής ισοπέδωσης, κατά την οποία διαφορετικές οργανώσεις, συλλογικότητες και πρόσωπα τοποθετούνται κάτω από την ίδια ετικέτα, σαν να αποτελούν ένα ενιαίο και αδιαφοροποίητο σύνολο. Έτσι, όταν ένα πρόσωπο κατηγορείται για μια εγκληματική πράξη, ο πολιτικός χαρακτηρισμός μπορεί να επεκτείνεται αυτομάτως σε ανθρώπους και οργανώσεις που δεν έχουν καμία αποδεδειγμένη σχέση με αυτήν.

Αυτή είναι η λογική που ανοίγει τον δρόμο για μια νέα «χρυσαυγιάδα»: το συλλογικό τσουβάλιασμα διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων, η κατασκευή ενός ενιαίου εσωτερικού εχθρού και η μετατροπή της πολιτικής διαφωνίας σε γενικευμένη ενοχοποίηση. Η ιστορία δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται μέσα από τηλεοπτικά γραφικά και εύκολους συνειρμούς. Κανείς δεν δικαιούται να κατασκευάζει συλλογικές ευθύνες εκεί όπου υπάρχουν συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες πράξεις που πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά. Κανείς δεν δικαιούται να στοχοποιεί αθώους ανθρώπους και να διαταράσσει την οικογενειακή και κοινωνική τους ηρεμία.

Υπάρχει, παράλληλα, ακόμα ένα ερώτημα που αφορά την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στην πολιτική βία. Με ποια ένταση αναδεικνύονται οι επιθέσεις από αναρχικές και ακροαριστερές ομάδες εναντίον πολιτών που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα; Πόσο συχνά προβάλλονται με την ίδια επιμονή οι απειλές, οι ξυλοδαρμοί και οι επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που στοχοποιούνται εξαιτίας των πατριωτικών τους πεποιθήσεων;

Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάθε περιστατικό είναι ίδιο ούτε ότι κάθε πολιτικός χώρος φέρει συλλογική ευθύνη για πράξεις τρίτων. Απαιτούμε, όμως, να εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες. Η βία δεν γίνεται λιγότερο καταδικαστέα επειδή προέρχεται από έναν πολιτικό χώρο που απολαμβάνει μεγαλύτερη συμπάθεια σε ορισμένα τμήματα των μέσων ενημέρωσης. Και το θύμα δεν χάνει το δικαίωμα στην υπεράσπιση επειδή οι απόψεις του δεν είναι αρεστές στους τηλεοπτικούς σχολιαστές.

Η Νατάσα Γιάμαλη και οι υπεύθυνοι του MEGA οφείλουν να εξηγήσουν ποια ήταν η βάση της συγκεκριμένης παρουσίασης και ποια στοιχεία δικαιολογούν τη σύνδεση του Ιερού Λόχου με το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς. Η απαίτηση αυτή δεν αποτελεί μόνο προσωπική επίθεση εναντίον της παρουσιάστριας. Είναι και ένα δημόσιο ερώτημα προς ανθρώπους που ασκούν δημοσιογραφία με μεγάλη επιρροή και οφείλουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη: εάν αύριο μέλη ή στελέχη του Ιερού Λόχου δεχθούν απειλές ή επιθέσεις, ποιος θα εξετάσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε το σχετικό κλίμα; Δεν αποδίδουμε εκ των προτέρων ευθύνες. Δηλώνουμε, όμως, ότι κανένας οργανισμός δεν πρέπει να θεωρεί την επικοινωνιακή του ισχύ απαλλαγή από κάθε υποχρέωση λογοδοσίας.

Ο Ιερός Λόχος δεν ζητά την αποδοχή των μέσων ενημέρωσης και δεν πρόκειται να καθορίσει την πολιτική του παρουσία με βάση τις επιθυμίες τηλεοπτικών παρουσιαστών. Απαιτεί να κρίνεται από τις δικές του θέσεις και πράξεις, όχι μέσα από αυθαίρετες συνδέσεις και συλλογικές ενοχοποιήσεις.

Δεν θα δεχθούμε να κατασκευαστεί ένας νέος εσωτερικός εχθρός μέσα από την ισοπέδωση διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων. Δεν θα δεχθούμε να χρεώνονται σε όλους οι πράξεις ορισμένων. Και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να παρουσιάζει τους δικούς του πολιτικούς χαρακτηρισμούς ως αυτονόητη αλήθεια.

Η δημοσιογραφία οφείλει να ενημερώνει και να ερευνά. Όταν, όμως, η εικόνα παίρνει τη θέση της τεκμηρίωσης και η πολιτική διαφωνία μετατρέπεται σε συλλογική ενοχοποίηση, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον Ιερό Λόχο. Αφορά την ίδια την αξιοπιστία της ενημέρωσης.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 18.10.2026

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

  

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα και μια πραγματικότητα που συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε κατάματα. Η λέξη είναι η  "πατρίδα". Η πραγματικότητα είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε αυτήν. Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα, η ιστορία, οι σημαίες, τα μνημεία και οι ένδοξες σελίδες του παρελθόντος. Είναι και το σήμερα δηλαδή ο εργαζόμενος που σηκώνεται πριν ξημερώσει, ο οδηγός που βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους, ο οικοδόμος, ο αγρότης, ο τεχνίτης, η νοσηλεύτρια, ο υπάλληλος, ο μικρός επαγγελματίας. Είναι ο Έλληνας που με τον ιδρώτα του δημιουργεί τον πλούτο πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος έχει βρεθεί πολλές φορές στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Μιλάμε για ανάπτυξη, για επενδύσεις, για αριθμούς, για δείκτες και για οικονομικούς στόχους, αλλά ξεχνάμε να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλό. Μπορεί ο Έλληνας που εργάζεται να ζήσει αξιοπρεπώς από την εργασία του; Μπορεί ένας νέος άνθρωπος που ξεκινά τη ζωή του σήμερα να νοικιάσει ένα σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια, να μεγαλώσει παιδιά και να αισθάνεται ότι έχει μέλλον στον τόπο του;

Όταν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μόνο ένα οικονομικό πρόβλημα. Έχουμε κοινωνικό και τελικά εθνικό πρόβλημα.

Γιατί τι σημαίνει πατριωτισμός αν ο νέος Έλληνας αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό επειδή δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά στη χώρα του; Τι σημαίνει δημογραφική πολιτική όταν μια οικογένεια φοβάται το κόστος ενός δεύτερου ή τρίτου παιδιού; Τι σημαίνει κοινωνική συνοχή όταν ένας άνθρωπος μπορεί να εργάζεται ολόκληρη την ημέρα και στο τέλος του μήνα να μην μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα και τα βασικά αγαθά;

Η εργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας αριθμός σε έναν οικονομικό πίνακα. Πίσω από κάθε εργαζόμενο υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια ζωή. Υπάρχουν ώρες που δεν επιστρέφουν, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να βλέπουν αρκετά τους γονείς τους, σώματα που τσακίζονται στην υπεργασία και άνθρωποι που φτάνουν σε ηλικία συνταξιοδότησης έχοντας δώσει στην κοινωνία δεκαετίες από τη ζωή τους.

Μια εθνική πολιτική οφείλει επομένως να ξεκινά από την αξιοπρέπεια της εργασίας. Να θεωρεί τον εργαζόμενο όχι ως αναλώσιμο κόστος παραγωγής αλλά ως βασικό πυλώνα του κοινωνικού κράτους και της εθνικής οικονομίας. Ο μισθός πρέπει να επιτρέπει στον άνθρωπο να ζει και όχι απλώς να επιβιώνει μέχρι την επόμενη πληρωμή. Η εργασία πρέπει να προστατεύεται από την αυθαιρεσία, η υπερεργασία να αμείβεται πραγματικά και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς να αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση. Το ίδιο ισχύει και για τον μικρό επαγγελματία και τον παραγωγό. Ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα, ένα συνεργείο, ένα φορτηγό, ένα χωράφι ή μια μικρή κτηνοτροφική μονάδα δεν είναι αντίπαλος της κοινωνίας. Είναι κομμάτι της. Όταν η γραφειοκρατία, η υπερφορολόγηση και το κόστος λειτουργίας κάνουν αδύνατη τη συνέχιση της δραστηριότητάς του, δεν χάνεται απλώς μία επιχείρηση. Χάνεται παραγωγή, εισόδημα, τεχνογνωσία και τελικά ένας ακόμη κρίκος από την κοινωνική αλυσίδα.

Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για την ελληνική ύπαιθρο. Μια χώρα που εγκαταλείπει την παραγωγή της και εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές δεν γίνεται ισχυρότερη. Η αλιεία, η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Είναι στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Η δυνατότητα ενός λαού να παράγει την τροφή του αποτελεί μορφή ανεξαρτησίας.

Και πάνω απ' όλα υπάρχει η Ελληνική Οικογένεια. Δεν μπορεί να ζητάμε από τους Έλληνες να κάνουν περισσότερα παιδιά και ταυτόχρονα να τους αφήνουμε αντιμέτωπους με ενοίκια που αυξάνονται, μισθούς που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής και μια καθημερινότητα γεμάτη ανασφάλεια. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας συνθήκες μέσα στις οποίες ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί να πει ότι αξίζει να μείνει, να εργαστεί, να παντρευτεί, να αποκτήσει παιδιά και να χτίσει τη ζωή του εδώ.

Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο του πατριωτισμού. Όχι ένας πατριωτισμός των λόγων, αλλά ένας πατριωτισμός της καθημερινής ζωής. Στην πατρίδα μας πρέπει να μπορεί ο εργαζόμενος να ζει από τον μισθό του. Να μπορεί ο αγρότης να καλλιεργεί τη γη του. Να μπορεί ο νέος να αποκτήσει σπίτι. Να μπορεί η οικογένεια να μεγαλώσει τα παιδιά της χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε νέο μέλος αποτελεί οικονομική απειλή. Να μπορεί ο ηλικιωμένος που εργάστηκε μια ζωή να γερνά με αξιοπρέπεια.

Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρό έθνος πάνω σε μια κοινωνία εξουθενωμένων ανθρώπων. Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δημιουργεί αριθμούς αλλά όχι απαραίτητα ευημερία. Η εθνική ισχύς χωρίς κοινωνική συνοχή είναι εύθραυστη. Και η πατρίδα χωρίς ανθρώπους που μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς μέσα σε αυτήν κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας γεωγραφικός χώρος.

Γι' αυτό η υπεράσπιση της εργασίας, της οικογένειας, της παραγωγής και της κοινωνικής αξιοπρέπειας δεν είναι κάτι ξένο προς τον πατριωτισμό. Είναι στον πυρήνα του. Γιατί στο τέλος η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι οι άνθρωποί της. Και αν θέλουμε πραγματικά μια Ελλάδα ισχυρή, ανεξάρτητη και με μέλλον, πρέπει πρώτα να κάνουμε τον Έλληνα εργαζόμενο να αισθανθεί ότι η πατρίδα του δεν τον χρειάζεται μόνο όταν ζητά τη δουλειά και τις θυσίες του. Τον χρειάζεται, τον σέβεται και θέλει να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτήν.

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει. Και κοινωνία χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί να έχει πραγματικό μέλλον.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 11.10.2026

Με πόσους τρόπους μπορείς να σκοτώσεις τη νεολαία σου;

 

Με πόσους τρόπους μπορείς να σκοτώσεις τη νεολαία σου;

Έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε τρεις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, μετά τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Οι Αρχές εξέτασαν το ενδεχόμενο να κυκλοφορούσε επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα. Οι τοξικολογικές εξετάσεις αναμένεται να συμβάλουν στη διακρίβωση των αιτιών.

Λίγες ημέρες αργότερα, μια άλλη υπόθεση ανέδειξε ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου σοβαρό, ζήτημα.

Σε γειτονιά της ανατολικής Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος βρέθηκε νεκρός από ουσίες μέσα στο σπίτι του, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, αρκετές ημέρες μετά τον θάνατό του. Οι ίδιοι κάτοικοι ανέφεραν ότι είχαν ακούσει προηγουμένως φωνές και ότι ο άνθρωπος έλεγε - φώναζε "πονάω". Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι Αρχές ειδοποιήθηκαν όταν η μυρωδιά από το διαμέρισμα έγινε έντονα αντιληπτή.

Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι ορισμένοι κάτοικοι δήλωσαν πως δεν παρενέβησαν επειδή επρόκειτο για χρήστη ουσιών. Τα στοιχεία αυτά χρειάζονται αποσαφήνιση και δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη σε συγκεκριμένα πρόσωπα χωρίς επιβεβαίωση.

Όμως το ερώτημα παραμένει.

Αν ακούς έναν άνθρωπο να φωνάζει "πονάω", δεν πρέπει τουλάχιστον να ζητήσεις βοήθεια; Ένα τηλεφώνημα στο ΕΚΑΒ. Ένα τηλεφώνημα στην Αστυνομία. Μια ενημέρωση στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Ίσως να ήταν αργά. Ίσως και όχι.

Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ αν κανείς δεν προσπάθησε.

Και τελικά ο άνθρωπος βρέθηκε όταν η μυρωδιά του θανάτου δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.

Αυτό είναι το ένα πρόσωπο της υπόθεσης. Το άλλο είναι τα ναρκωτικά.

Δεν πρόκειται πλέον για μια πραγματικότητα που μπορεί να κρυφτεί. Η χρήση, η κατοχή και η διακίνηση ναρκωτικών αποτελούν υπαρκτό ζήτημα και στη Θεσσαλονίκη, όπως καταγράφεται από περιστατικά και επιχειρήσεις των Αρχών.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, έξι θάνατοι μέσα σε περίπου 72 ώρες προκάλεσαν κινητοποίηση των Αρχών. Εξετάστηκε το ενδεχόμενο να είχε κυκλοφορήσει επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα ουσιών. Το αν οι θάνατοι συνδέονται μεταξύ τους ή με συγκεκριμένη ουσία πρέπει να κριθεί από τις έρευνες και τα τοξικολογικά αποτελέσματα.

Παράλληλα, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ανακοινώσει μέσα στο 2026 συλλήψεις και επιχειρήσεις για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών στη Θεσσαλονίκη, ενώ τον Φεβρουάριο ανακοίνωσε την εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δραστηριοποιούνταν στην προμήθεια, αποθήκευση και διακίνηση ναρκωτικών στην ευρύτερη περιοχή.

Το πρόβλημα λοιπόν υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε πριν υπάρξει ο επόμενος νεκρός.

Γιατί υπάρχει ένας κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερος από την ίδια την εξάπλωση των ουσιών, Ο κίνδυνος να συνηθίσουμε αυτή την παρακμή.

Να βλέπουμε έναν άνθρωπο σε εξάρτηση και να λέμε "έτσι είναι". Να βλέπουμε μια πιάτσα και να λέμε "τι να κάνουμε;". Να ακούμε για έναν νέο που πέθανε και να προχωράμε στην επόμενη είδηση.

Αυτό δεν είναι λύση.

Ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην εξάρτηση χρειάζεται βοήθεια και θεραπεία. Ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με ουσίες χρειάζεται προστασία και έγκαιρη παρέμβαση. Και εκείνος που διακινεί ναρκωτικά πρέπει να αντιμετωπίζεται από τις αρμόδιες αρχές.

Η πρόληψη όμως δεν μπορεί να αρχίζει αφού κάποιος έχει ήδη καταστραφεί. Χρειάζεται πριν από την πρώτη χρήση. Χρειάζεται ενημέρωση από την οικογένεια και το σχολείο. Χρειάζεται πρόσβαση στη θεραπεία. Και χρειάζεται Πολιτεία που να μην εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει ήδη ένας νεκρός.

Εδώ βρίσκεται και η πολιτική ευθύνη.

Με πόσους τρόπους μπορεί μια Πολιτεία να αφήσει τη νεολαία εκτεθειμένη; Με ανεπαρκή πρόληψη. Με περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες θεραπείας και υποστήριξης. Με ανεπαρκή αντιμετώπιση της διακίνησης όπου αυτή καταγράφεται.

Με μια πολιτική που μετρά κυρίως συλλήψεις και περιστατικά, αντί να αξιολογεί μετρήσιμα αν μειώνεται η χρήση, η εξάρτηση και η απώλεια ανθρώπινων ζωών.

Δεν αρκεί να κυνηγάς τον διακινητή όταν το παιδί έχει ήδη μπλέξει. Πρέπει να έχεις προλάβει το παιδί πριν φτάσει στην πρώτη δόση.

Η πρόληψη, η θεραπεία, η κοινωνική στήριξη και η προστασία της οικογένειας πρέπει να αποτελούν πραγματικό μέρος της ίδιας προσπάθειας.

Γιατί μια κοινωνία δεν πρέπει να περιμένει να βρομίσει ένα σπίτι για να καταλάβει ότι μέσα υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και δεν πρέπει να περιμένει έναν νεκρό για να θυμηθεί ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν.

Μια νεολαία δεν κινδυνεύει μόνο από μία δόση. Κινδυνεύει κάθε φορά που η πρόληψη μένει στα χαρτιά, η θεραπεία δεν είναι προσβάσιμη, η διακίνηση συνεχίζεται και ένα παιδί χάνεται ενώ η κοινωνία κοιτάζει αλλού.

Γι’ αυτό δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Χρειάζεται παρουσία πριν από αυτήν.

Ο Ιερός Λόχος, ως εθνικό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει το ζήτημα στην πράξη, με παρεμβάσεις ενημέρωσης, φυλλάδια, αυτοκόλλητα και δημόσια μηνύματα κατά των ναρκωτικών, στους δρόμους και στις γειτονιές όπου υπάρχει ανάγκη να ακουστεί η φωνή της πρόληψης.

Δεν περιμένει τον επόμενο νεκρό για να μιλήσει. Μιλάει πριν, Ενημερώνει πριν, Παρεμβαίνει πριν.

Γιατί απέναντι στα ναρκωτικά δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σιωπή ούτε εξοικείωση. Χρειάζεται κοινωνική αντίσταση, οικογένεια, πρόληψη και Πολιτεία που να δρα πριν η τραγωδία γίνει αριθμός.

Ο Ιερός Λόχος δηλώνει ότι θα συνεχίσει αυτή την προσπάθεια όπου υπάρχει ανάγκη.

Γιατί τη νεολαία δεν την προστατεύεις όταν μετράς τους νεκρούς. Την προστατεύεις πριν γίνουν αριθμοί.

Λιγότερα λόγια μετά το κακό. Περισσότερες πράξεις πριν από αυτό.

Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 20.9.26

ΠΟΙΟΣ ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΤΗ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ;

 

ΠΟΙΟΣ ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΤΗ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ;

Η προσωρινή συναυλιακή εγκατάσταση δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Νέα Παραλία δεν είναι θέμα καλλιτέχνη. Είναι θέμα δημόσιου χώρου, προστασίας μνημείου και ευθύνης των αρμόδιων φορέων.

Γι’ αυτό ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ. κατέθεσε επίσημο αίτημα στον Δήμο Θεσσαλονίκης και στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης. Ζητήσαμε συγκεκριμένες απαντήσεις και όλα τα σχετικά διοικητικά και τεχνικά έγγραφα. Το αίτημα πρωτοκολλήθηκε. Τώρα περιμένουμε τις απαντήσεις.

Δεν μείναμε σε μια δημόσια τοποθέτηση ή σε μια ανάρτηση. Καταθέσαμε συγκεκριμένα ερωτήματα στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Το βασικό ερώτημα,

Ποια υπηρεσία ή ποιο αρμόδιο όργανο ενέκρινε τη συγκεκριμένη χωροθέτηση;

Ζητήσαμε τη σχετική απόφαση, άδεια ή έγκριση, μαζί με τον αριθμό πρωτοκόλλου και, όπου υπάρχει, τον ΑΔΑ της "Διαύγειας". 

Ζητήσαμε επίσης να μάθουμε ποιος υπέβαλε το αίτημα, ποια υπηρεσία το εξέτασε και αν υπήρξε συγκεκριμένο σχέδιο ή τεχνική μελέτη για τη θέση της σκηνής, των σκαλωσιών, του φωτισμού, των καλωδιώσεων και του υπόλοιπου εξοπλισμού σε σχέση με το άγαλμα.

Και το σημαντικότερο, η προστασία του μνημείου.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι έχει προκληθεί φθορά στο άγαλμα. Δεν έχουμε ούτε τα στοιχεία ούτε την αρμοδιότητα για κάτι τέτοιο. Αυτό που ζητάμε είναι να μάθουμε τι προβλέφθηκε προληπτικά.

Θέσαμε συγκεκριμένα ερωτήματα,

Τι θα συμβεί σε περίπτωση πτώσης μεταλλικού εξαρτήματος, εργαλείου, προβολέα ή άλλου εξοπλισμού;

Πού θα μπορούσε να καταλήξει ένα αντικείμενο σε περίπτωση πτώσης;

Πώς προστατεύεται το άγαλμα από χτυπήματα ή γρατζουνιές κατά την εγκατάσταση και την αποξήλωση;

Πώς στηρίζονται και αγκυρώνονται οι προσωρινές κατασκευές;

Πώς προστατεύονται τα καλώδια από τριβή ή μηχανική καταπόνηση;

Έχουν εξεταστεί οι πιθανές επιπτώσεις από κραδασμούς και δονήσεις;

Έχει εξεταστεί η θερμότητα που μπορεί να παράγεται από ισχυρά φωτιστικά σώματα;

Έχουν εξεταστεί πιθανοί παράγοντες όπως σκόνη, καπνός, υγρασία, νερά και άλλοι ρύποι;

Πώς προστατεύονται η βάση του αγάλματος, το δάπεδο και ο περιβάλλων χώρος;

Έχει καταγραφεί η κατάσταση του μνημείου πριν από την εγκατάσταση και προβλέπεται αντίστοιχος έλεγχος μετά την αποξήλωση;

Ζητήσαμε επίσης να πληροφορηθούμε γιατί άλλαξε η αρχική χωροθέτηση: ποια ήταν η αρχική διάταξη, ποιος την ενέκρινε, για ποιο λόγο τροποποιήθηκε και ποια είναι η τελική εγκεκριμένη διάταξη.

Δεν ζητάμε την ακύρωση μιας συναυλίας

Ο δημόσιος χώρος μπορεί και πρέπει να φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι παραμερίζεται η προστασία ενός εμβληματικού μνημείου.

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είναι σκηνικό.

Είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα της Θεσσαλονίκης.

Γι’ αυτό ζητήσαμε από τους αρμόδιους φορείς κάτι απολύτως συγκεκριμένο,

να γνωρίζουμε ποιος αποφάσισε, με ποια διαδικασία, με ποια τεχνική τεκμηρίωση και με ποια μέτρα προστασίας.

Το αίτημά μας κατατέθηκε και πρωτοκολλήθηκε επίσημα.

Τώρα περιμένουμε τις απαντήσεις.

Και όταν αυτές δοθούν, θα ενημερώσουμε δημόσια τους πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Ζητάμε απαντήσεις.

Ζητάμε διαφάνεια.

Ζητάμε σεβασμό στα μνημεία της πόλης.

Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ.

Το επίσημο αίτημα του Ιερού Λόχου.

Ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ. απέστειλε επίσημο αίτημα ενημέρωσης και χορήγησης εγγράφων προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης.

Το αίτημα πρωτοκολλήθηκε με αριθμό πρωτοκόλλου:[220208] Ημ/νία Πρ. 9/9/2026

Παρακάτω δημοσιεύεται αυτούσιο το κείμενο του αιτήματος, όπως ακριβώς κατατέθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Δεν πρόκειται για περίληψη ούτε για μεταγενέστερη διατύπωση. Είναι το ακριβές κείμενο με το οποίο ζητήσαμε επίσημες απαντήσεις και τα σχετικά έγγραφα.

Θέμα

Επίσημο αίτημα ενημέρωσης και χορήγησης εγγράφων – Χωροθέτηση προσωρινών κατασκευών πλησίον του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου...

Προς κάθε αρμόδιο και υπεύθυνο φορέα,

Ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ, υποβάλλει το παρόν αίτημα για επίσημη ενημέρωση σχετικά με τη χωροθέτηση και την εγκατάσταση της σκηνής και των υπόλοιπων κατασκευών πλησίον του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης.

Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι το θέμα μας δεν αφορά τον καλλιτέχνη ή τη συναυλία.

Το θέμα μας είναι το ίδιο το μνημείο και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται και προστατεύεται ο συγκεκριμένος δημόσιος χώρος.

Θέλουμε λοιπόν να γνωρίζουμε ποιος έδωσε την έγκριση, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε και τι μέτρα προβλέφθηκαν για την προστασία του αγάλματος.

Συγκεκριμένα ζητάμε να μας ενημερώσετε:

1. Ποια υπηρεσία ή ποιο αρμόδιο όργανο ενέκρινε τη συγκεκριμένη θέση της σκηνής και των υπόλοιπων προσωρινών κατασκευών;

2. Να μας χορηγηθεί αντίγραφο της σχετικής απόφασης, άδειας ή έγκρισης που αφορά τη συγκεκριμένη χωροθέτηση και να μας γνωστοποιηθεί ο αριθμός πρωτοκόλλου της. Εφόσον η συγκεκριμένη πράξη έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια, παρακαλούμε να μας γνωστοποιηθεί και ο αντίστοιχος ΑΔΑ.

3. Ποιος υπέβαλε το αίτημα για τη συγκεκριμένη χωροθέτηση και ποια υπηρεσία του Δήμου το εξέτασε και το εισηγήθηκε;

4. Υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο ή κάτοψη που να δείχνει πού ακριβώς θα τοποθετηθούν η σκηνή, οι σκαλωσιές, τα φωτιστικά, τα καλώδια και ο υπόλοιπος εξοπλισμός σε σχέση με το άγαλμα;

5. Έγινε κάποιος ειδικός έλεγχος ή αξιολόγηση για τους κινδύνους που μπορεί να δημιουργήσει η συγκεκριμένη εγκατάσταση για το μνημείο;

Ζητάμε επίσης απαντήσεις σε ορισμένα απλά αλλά σημαντικά τεχνικά ερωτήματα:

- Έχει εξεταστεί τι θα συμβεί σε περίπτωση που πέσει κάποιο μεταλλικό εξάρτημα, εργαλείο, προβολέας ή άλλο αντικείμενο από τις κατασκευές; Πού θα καταλήξει σε περίπτωση πτώσης και ποια είναι η απόστασή του από το άγαλμα;

- Κατά την τοποθέτηση και την αποξήλωση των σκαλωσιών υπάρχει κίνδυνος να χτυπηθεί ή να γρατζουνιστεί το άγαλμα; Τι μέτρα έχουν ληφθεί για να αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο;

- Πώς στηρίζονται και πώς αγκυρώνονται οι προσωρινές κατασκευές; Υπάρχει οποιοδήποτε σημείο που έρχεται σε επαφή ή μπορεί να έρθει σε επαφή με το άγαλμα ή τη βάση του;

- Πού περνούν τα καλώδια και πώς προστατεύονται ώστε να μην τρίβονται, πιέζονται ή προκαλέσουν οποιαδήποτε φθορά;

- Έχει εξεταστεί το ενδεχόμενο κραδασμών ή δονήσεων από την εγκατάσταση, τη λειτουργία και την αποξήλωση του εξοπλισμού;

- Έχει εξεταστεί η θερμότητα που μπορεί να δημιουργείται από ισχυρά φωτιστικά σώματα και η απόστασή τους από το μνημείο;

- Έχει εξεταστεί εάν μπορεί να υπάρξει επιβάρυνση από σκόνη, καπνό, υγρασία, νερά ή άλλους ρύπους;

- Έχουν ληφθεί μέτρα για την προστασία όχι μόνο του αγάλματος αλλά και της βάσης του, του δαπέδου και του περιβάλλοντος χώρου από βαριά οχήματα, εξοπλισμό και στηρίξεις;

- Ποιος είναι υπεύθυνος για τον τεχνικό έλεγχο και την ασφάλεια της συγκεκριμένης εγκατάστασης;

- Έχει καταγραφεί φωτογραφικά η κατάσταση του αγάλματος πριν από την εγκατάσταση και προβλέπεται αντίστοιχος έλεγχος μετά την αποξήλωση;

Για την αλλαγή της αρχικής χωροθέτησης

Εφόσον έχει γίνει γνωστό ότι η αρχική διάταξη της σκηνής επανεξετάστηκε μετά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, ζητάμε επίσης να μας γνωστοποιηθεί:

- ποια ήταν η αρχική χωροθέτηση,

- ποιος την ενέκρινε,

- για ποιο λόγο αποφασίστηκε η αλλαγή,

- ποια είναι η τελική χωροθέτηση,

- και να μας δοθεί το αντίστοιχο σχέδιο ή διάγραμμα.

Τέλος, ζητάμε τα σχετικά έγγραφα

Παρακαλούμε να μας χορηγηθούν, όπου υπάρχουν, τα σχετικά έγγραφα, αποφάσεις, άδειες, εγκρίσεις, σχέδια, μελέτες και η σχετική αλληλογραφία μεταξύ των αρμόδιων υπηρεσιών και των εμπλεκόμενων φορέων.

Δεν λέμε ότι έχει προκληθεί ζημιά στο άγαλμα.

Αυτό που ζητάμε είναι να γνωρίζουμε τι έχει γίνει προληπτικά ώστε να μην υπάρξει ζημιά.

Μιλάμε για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης και θεωρούμε αυτονόητο ότι η προστασία του πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα κάθε φορά που πραγματοποιείται οποιαδήποτε μεγάλη προσωρινή εγκατάσταση στον συγκεκριμένο χώρο.

Για τον λόγο αυτό ζητάμε επίσημη, έγγραφη και συγκεκριμένη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.

Παρακαλούμε επίσης για την επίσημη πρωτοκόλληση του παρόντος αιτήματος και την αποστολή σε εμάς του αριθμού πρωτοκόλλου, ώστε να υπάρχει επίσημη καταγραφή της υποβολής του.

Με εκτίμηση,

Δήμου Μαρία 

Για τον Ιερό Λόχο

Email ierosloxos12@gmail.com 

Έχοντας προσωπικά την ευθύνη για την υποβολή του παρόντος αιτήματος και για το περιεχόμενό του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

  

Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει την ψηφιακή διακυβέρνηση ως συνώνυμο του εκσυγχρονισμού. Ηλεκτρονικές υπηρεσίες, διασύνδεση κρατικών μητρώων, Προσωπικός Αριθμός και πλέον συστήματα αξιολόγησης της οικονομικής φερεγγυότητας δημιουργούν ένα νέο μοντέλο σχέσης κράτους και πολίτη. Η ψηφιοποίηση μπορεί πράγματι να περιορίσει τη γραφειοκρατία και να κάνει τη ζωή του πολίτη ευκολότερη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα: όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνει το κράτος και όσο ευκολότερα τα διασυνδέει, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η εξουσία του πάνω στον πολίτη.

Το νέο Σύστημα Αξιολόγησης Φερεγγυότητας και Πιστοληπτικής Ικανότητας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το σύστημα αξιολογεί την οικονομική συμπεριφορά φυσικών και νομικών προσώπων, χρησιμοποιώντας δεδομένα σχετικά με οφειλές και οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ προβλέπεται και ενοποιημένη πιστοληπτική αξιολόγηση με συγκεκριμένες βαθμίδες φερεγγυότητας. Ας είμαστε όμως ακριβείς: δεν πρόκειται, τουλάχιστον σήμερα για σύστημα αξιολόγησης πολιτικών φρονημάτων. Δεν υπάρχει στο συγκεκριμένο πλαίσιο, τουλάχιστον σήμερα, βαθμολόγηση επειδή κάποιος αντιτίθεται στην κυβέρνηση, συμμετέχει σε μια διαδήλωση ή έχει διαφορετική ιδεολογία.Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην υποδομή που δημιουργείται και στις δυνατότητες που αυτή μπορεί να προσφέρει στο μέλλον.

Από τον οικονομικό βαθμό στην ψηφιακή ταυτότητα.

Ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί βασικό στοιχείο της νέας ψηφιακής αρχιτεκτονικής. Δεν είναι ο ίδιος «βαθμολογία πολίτη». Είναι ένας μοναδικός μηχανισμός ταυτοποίησης που διευκολύνει τη διασύνδεση του πολίτη με τα πληροφοριακά συστήματα του Δημοσίου. Και ακριβώς γι' αυτό μας προβληματίζει. Όσο περισσότερα μητρώα συνδέονται μεταξύ τους και όσο περισσότερα δεδομένα αντιστοιχίζονται σε έναν ενιαίο αναγνωριστικό αριθμό, τόσο ευκολότερο γίνεται να δημιουργηθεί μια ολοκληρωμένη ψηφιακή εικόνα κάθε ανθρώπου.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος είμαστε αντίθετοι στον Προσωπικό Αριθμό ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —σημερινή ή μελλοντική— μια ολοένα ισχυρότερη τεχνική δυνατότητα συγκέντρωσης και διασύνδεσης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον Προσωπικό Αριθμό για να ελέγξει τις πολιτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ουσιαστικό: δεν πρέπει να δημιουργούμε σήμερα τις υποδομές που θα μπορούσαν αύριο να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά από οποιαδήποτε εξουσία. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Οι νόμοι αλλάζουν. Οι πολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν. Οι ψηφιακές υποδομές, όμως, παραμένουν!

Τι σημαίνει να έχεις χαμηλή οικονομική αξιολόγηση;

Εδώ χρειάζεται επίσης να αποφεύγονται οι υπερβολές. Στο σημερινό σύστημα δεν γνωρίζουμε ότι αυτομάτως ότι όποιος έχει χαμηλή αξιολόγηση θα χάνει επιδόματα ή στερείται δημόσιες υπηρεσίες. Όμως η ίδια η λογική της βαθμολόγησης δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν ένας βαθμός αρχίζει να συνδέεται με πραγματικές αποφάσεις; Η χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση μπορεί να έχει σημασία σε οικονομικές συναλλαγές και διαδικασίες όπου η πιστοληπτική ικανότητα αποτελεί σχετικό κριτήριο. Και το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν στο μέλλον μια κυβέρνηση επεκτείνει τις χρήσεις αυτής της αξιολόγησης. Θα μπορούσε μια χαμηλή βαθμολογία να οδηγήσει σε περισσότερους ελέγχους, αυστηρότερους όρους ή περιορισμένη πρόσβαση σε συγκεκριμένες οικονομικές δυνατότητες; Σήμερα δεν αποτελούν αυτόματες συνέπειες του συστήματος. Αλλά η ύπαρξη μιας τέτοιας υποδομής καθιστά τεχνικά ευκολότερη κάθε μελλοντική επέκταση. Και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος. Ένας άνθρωπος μπορεί να χρωστά επειδή έχασε τη δουλειά του, επειδή κατέρρευσε η επιχείρησή του ή επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην ακρίβεια και στο κόστος ζωής. Η οικονομική δυσκολία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμο ψηφιακό στίγμα.

Υπάρχει και ένα δεύτερο ζήτημα: η αλγοριθμική αξιολόγηση. Όταν ένας υπολογιστικός μηχανισμός καταλήγει ότι κάποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο φερέγγυος, ο πολίτης πρέπει να έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει ποια δεδομένα χρησιμοποιήθηκαν, να διορθώνει λάθη και να αμφισβητεί το αποτέλεσμα. Διότι ο αλγόριθμος δεν είναι αλάνθαστος. Και η οικονομική ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να συμπυκνώνεται σε έναν αριθμό χωρίς δικαίωμα ελέγχου και ανθρώπινης επανεξέτασης. Το κράτος πρέπει να είναι ψηφιακό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι διαφανές, ελεγχόμενο και περιορισμένο από τον νόμο.

Το δικό μας «όχι».

Εμείς, ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος, δεν απορρίπτουμε την τεχνολογία ούτε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους. Απορρίπτουμε όμως την αντίληψη ότι κάθε νέα δυνατότητα συλλογής και διασύνδεσης δεδομένων είναι αυτομάτως πρόοδος. Για εμάς, η πραγματική πρόοδος έχει όρια. Και το όριο είναι η ελευθερία και η προστασία του Έλληνα.

Δεν θέλουμε έναν πολίτη που θα ταυτοποιείται, θα καταγράφεται, θα κατηγοριοποιείται και τελικά θα αξιολογείται μέσα από ένα ολοένα πιο συγκεντρωτικό ψηφιακό σύστημα. Δεν θέλουμε η οικονομική φερεγγυότητα να αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας πολύ ευρύτερης λογικής «βαθμολόγησης» του ανθρώπου. Και κυρίως δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —ούτε στη σημερινή ούτε σε οποιαδήποτε μελλοντική— τις τεχνικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα τέτοιο μοντέλο. Η ψηφιακή σκλαβιά δεν θα εμφανιστεί απαραίτητα με αλυσίδες. Μπορεί να εμφανιστεί ως ένας αριθμός, ένα μητρώο, ένας αλγόριθμος και μια βαθμολογία που αρχικά δημιουργήθηκαν για έναν «αθώο» σκοπό.

Γι' αυτό λέμε σήμερα «όχι», πριν το «αύριο» γίνει τετελεσμένο. Ο πολίτης δεν είναι αριθμός. Δεν είναι score. Δεν είναι ψηφιακό προφίλ. Είναι ελεύθερος άνθρωπος και πρέπει να παραμείνει ελεύθερος.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κουμμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την σύμφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διεστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

  

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

Η άμεση φορολογία έχει ήδη γονατίσει τον μικρομεσαίο και τον οικογενειάρχη. Φόρος εισοδήματος, εισφορές, τεκμήρια, όλα μαζί έχουν ροκανίσει το καθαρό εισόδημα. Τώρα όμως έρχεται η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Δεν φαίνονται πάντα καθαρά. Μπαίνουν σε κάθε ψώνιο, σε κάθε λίτρο βενζίνης, σε κάθε λογαριασμό, σε κάθε κλήση της τροχαίας. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο Έλληνας πληρώνει συνεχώς, από παντού, χωρίς να μπορεί να ανασάνει.

Πρώτος και καλύτερος ο ΦΠΑ που τρώει  καθημερινά το εισόδημά μας. Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ παραμένει στο 24%. Είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Κάθε τρόφιμο, κάθε είδος σπιτιού, κάθε ρούχο για τα παιδιά, κάθε υπηρεσία κουβαλάει αυτόν τον φόρο. Τα έσοδα από ΦΠΑ φτάνουν δεκάδες δισεκατομμύρια κάθε χρόνο και αποτελούν βασικό πυλώνα του προϋπολογισμού. Μαζί με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι έμμεσοι φόροι αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό των συνολικών εσόδων – πολύ πάνω από τον μέσο όρο πολλών άλλων χωρών. Αυτό το σύστημα χτυπάει πιο σκληρά τον μικρομεσαίο. Ο άνθρωπος που ξοδεύει σχεδόν όλο του το εισόδημα σε βασικές ανάγκες πληρώνει αναλογικά περισσότερο. Δεν έχει περιθώριο να «γλιτώσει». Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου. Και όσο ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η επιβάρυνση.

Η βενζίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πάνω στην τιμή της πρώτης ύλης πέφτει ειδικός φόρος κατανάλωσης και μετά ΦΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οδηγός πληρώνει σημαντικά περισσότερα από ό,τι θα πλήρωνε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το ίδιο λίτρο. Για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, για να πάρει τα παιδιά στο σχολείο ή για να μετακινηθεί σε περιοχή χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μηνιαίο βάρος που δεν μπορεί να αποφύγει. Και κάθε φορά που ανεβαίνει η τιμή, το κράτος εισπράττει περισσότερα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στους συντελεστές.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται τα εξοντωτικά  πρόστιμα της τροχαίας. Φυσικά και είμαστε υπέρμαχοι της οδικής ασφαλείας. Όχι όμως με τον φόρο φοροεισπρακτικό τρόπο που μας επιβάλλει το κράτος. Πάρε ένα απλό και συχνό παράδειγμα: υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα την ώρα. Στην Ελλάδα, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το πρόστιμο είναι 150 ευρώ. Στη Γερμανία, για την ίδια υπέρβαση:

Εντός κατοικημένης περιοχής περίπου 70 ευρώ.

Εκτός κατοικημένης περιοχής περίπου 60 ευρώ!

Το ελληνικό πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο ή και παραπάνω. Τώρα δες τους μισθούς. Ο μέσος μικτός μισθός στην Ελλάδα κινείται γύρω στα 1.300 ευρώ τον μήνα. Στη Γερμανία ξεπερνά κατά πολύ τα 4.000 ευρώ μικτά και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη υψηλότερος. Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: τα 150 ευρώ στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου εισοδήματος απ’ ό,τι τα 60 ή 70 ευρώ στη Γερμανία. Για πολλούς Έλληνες εργαζόμενους αυτό το πρόστιμο μπορεί να σημαίνει σχεδόν το 10% ή και περισσότερο του μηνιαίου μισθού. Στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι πολύ πιο ανεκτό. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα επιβολής. Η κυβέρνηση παρουσιάζει τα αυστηρά πρόστιμα ως μέτρο για να μειωθούν τα τροχαία. Όμως η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με πρόστιμα. Μαθαίνεται. Σε χώρες όπως η Γερμανία υπάρχει σοβαρή και συνεχής εκπαίδευση. Οι επαγγελματίες οδηγοί υποχρεούνται σε περιοδικά σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Υπάρχει συστηματική κουλτούρα εκπαίδευσης από μικρή ηλικία, αυστηρή αλλά δίκαιη διαδικασία απόκτησης διπλώματος και μηχανισμοί που επικεντρώνουν στην πρόληψη και στη βελτίωση της συμπεριφοράς, όχι μόνο στην τιμωρία.

Στην Ελλάδα το βάρος φαίνεται να πέφτει κυρίως στο «να σε πιάσουν». Το σύστημα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός είσπραξης παρά ως εργαλείο ουσιαστικής αλλαγής νοοτροπίας. Αντί να επενδύεται σε μαζική και συνεχή εκπαίδευση οδηγών, σε βελτίωση οδικού δικτύου, σε καλύτερο φωτισμό, σε σύγχρονες σημάνσεις και σε προγράμματα ευαισθητοποίησης, το κράτος βασίζεται στα πρόστιμα. Και όσο πιο βαριά είναι τα πρόστιμα σε σχέση με τους μισθούς, τόσο περισσότερο μοιάζουν με οικονομική τιμωρία παρά με μέτρο ασφάλειας. Δεν λέει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες ή κυρώσεις. Λέει ότι όταν το πρόστιμο για μια σχετικά μικρή υπέρβαση είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το εισόδημα, και όταν παράλληλα λείπει η συστηματική εκπαίδευση, τότε το μήνυμα που περνάει είναι διαφορετικό: ότι ο στόχος είναι η είσπραξη και όχι η πρόληψη.

Εν κατακλείδι πρόσθεσε όλα αυτά μαζί. ΦΠΑ 24% σε σχεδόν όλα. Ακριβή βενζίνη με ειδικούς φόρους και ΦΠΑ. Τέλη κυκλοφορίας με βαριές προσαυξήσεις. Πρόστιμα τροχαίας που είναι πολύ πιο βαριά σε σχέση με τον μισθό απ’ ό,τι σε χώρες με πολλαπλάσιο εισόδημα. Και την ίδια στιγμή χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής. Για τον οικογενειάρχη που δουλεύει, πληρώνει ενοίκιο ή δόση, αγοράζει τρόφιμα, πληρώνει ρεύμα και προσπαθεί να κρατήσει το αυτοκίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή ασφυξία. Κάθε μήνας φέρνει νέες επιβαρύνσεις. Κάθε κλήση μπορεί να χαλάσει τον προϋπολογισμό. Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου.

Η Νεα Δημοκρατία λέει ότι χρειάζονται αυτά τα έσοδα, ότι πατάνε τη φοροδιαφυγή, ότι φροντίζουν την ασφάλεια στους δρόμους. Ο πολίτης βλέπει κάτι άλλο: ότι τον έχουν στριμώξει από παντού. Ότι η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα λειτουργούν ως μόνιμη αφαίμαξη. Ότι η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ξεκάθαρα πόσο πιο βαριά είναι η σχετική επιβάρυνση εδώ. 

Αυτό το μοντέλο δεν αφήνει περιθώρια. Δεν επιτρέπει στον μικρομεσαίο να ανασάνει, να αποταμιεύσει, να σχεδιάσει. Τον κρατάει σε διαρκή πίεση. Τον εξαντλεί για να τον έχει υποχείριο της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.8.26

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

  

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους όπου η γεωμετρία των αριθμών καταλύεται από το μέγεθος της ψυχής. Τον Αύγουστο του 1974, στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου, γράφτηκε μια από τις πιο ένδοξες και συνάμα τραγικές σελίδες του σύγχρονου Ελληνισμού. Εκεί, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στον Γερόλακκο της Λευκωσίας, μια χούφτα ανδρών αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με το μοιραίο. Κοίταξαν κατάματα τον θάνατο και επέλεξαν τον δρόμο της τιμής, περνώντας απευθείας στο πάνθεον των ηρώων. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον «Αττίλα ΙΙ», το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ αποτέλεσε τον κύριο αντικειμενικό σκοπό των εισβολέων. Η αναλογία των δυνάμεων προκαλεί δέος, καθώς περίπου 318 Έλληνες μαχητές, απομονωμένοι και ουσιαστικά αβοήθητοι, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πολλαπλάσια τουρκική δύναμη, η οποία υποστηριζόταν από βαριά άρματα μάχης, καταιγιστικό πυροβολικό και αεροπορική υπεροχή. Από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου η κυπριακή γη σείστηκε συθέμελα. Υπό την ψύχραιμη και ακλόνητη ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, οι υπερασπιστές του στρατοπέδου μετέτρεψαν κάθε σπιθαμή εδάφους σε γραμμή άμυνας. Χωρίς την αεροπορική κάλυψη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα και με τις ενισχύσεις που περίμεναν να μην φτάνουν, οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βρέθηκαν να πολεμούν μέσα σε έναν πραγματικό όλεθρο, απέναντι σε έναν εχθρό συντριπτικά ανώτερο σε αριθμούς και μέσα.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν πρέπει να σβήσουν μέσα στον χρόνο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έμειναν τόσο μόνοι; Πού ήταν η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία όταν οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ έδιναν την ύστατη μάχη τους; Γιατί οι εκκλήσεις για βοήθεια δεν είχαν την ανταπόκριση που περίμεναν οι υπερασπιστές του στρατοπέδου; Ποιες αποφάσεις λαμβάνονταν στην Αθήνα την ώρα που οι στρατιώτες έδιναν μάχη μέσα στα χαρακώματα; Ήταν αδυναμία, φόβος, λανθασμένος υπολογισμός, πολιτική ατολμία ή κάτι βαθύτερο; Η Ιστορία οφείλει να εξετάσει αυτά τα ερωτήματα χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς εύκολες απλουστεύσεις. Γιατί πίσω από τις αποφάσεις των επιτελείων και των πολιτικών γραφείων υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που περίμεναν βοήθεια, άνθρωποι που πολεμούσαν και άνθρωποι που τελικά έπεσαν. Η μαρτυρία του ίδιου του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου αποκτά γι' αυτό ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως περιγράφει αργότερα τη στιγμή κατά την οποία οι τουρκικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν την άμυνα, οι άνδρες του συνέχισαν να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή:

«Όταν διατάχθηκε η οπισθοχώρηση, η κατάσταση ήταν πλέον δραματική. Βλέπαμε τα εχθρικά άρματα να ισοπεδώνουν τα χαρακώματα. Οι άνδρες μου όμως δεν έτρεχαν να σωθούν. Πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Φώναζαν "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!" και ορμούσαν με τις λόγχες. Εμείς στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε από τον εχθρό...προδοθήκαμε από εκείνους που μας άφησαν μόνους».

Πηγή: Παναγιώτης Β. Σταυρουλόπουλος, Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14-16/8/1974.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων μεταφέρουν την πραγματική εικόνα εκείνων των ωρών.Ένας ακόμη επιζών, πολεμώντας μέσα στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, μεταφέρει την απόλυτη φρίκη της σώμα με σώμα μάχης:

«Το πυροβολικό μας είχε τυφλώσει, το χώμα είχε γίνει κόκκινο από το αίμα των συντρόφων μας. Θυμάμαι έναν λοχία δίπλα μου, με κομμένο το χέρι, να συνεχίζει να γεμίζει το όπλο με το άλλο και να πυροβολεί. Όταν τελείωσαν οι σφαίρες, βγήκαμε με τα μαχαίρια. Δεν υπήρχε φόβος πια, μόνο μια λυσσαλέα επιθυμία να πάρουμε όσους περισσότερους μπορούσαμε μαζί μας. Κοιτάζαμε τον ουρανό ψάχνοντας την ελληνική αεροπορία, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Ήμασταν μόνοι μας, εμείς και η Ιστορία».

Πηγή: Αθανάσιος Χρυσάφης, Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ.

Μέσα σε αυτή την πύρινη κόλαση η μορφή του Λοχαγού Μηχανικού Σωτήρη Σταυριανάκου υψώθηκε ως αιώνιο σύμβολο ανδρείας. Ο Σταυριανάκος είχε ήδη πάρει μετάθεση για την Ελλάδα, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο, λέγοντας στη γυναίκα του: «Δεν μπορώ να αφήσω τα μεγάλα μου παιδιά», εννοώντας τους κληρωτούς στρατιώτες του. 

Στις 16 Αυγούστου, επικεφαλής μιας μικρής δύναμης στο στρατηγικό Ύψωμα Β΄, ανέλαβε το βάρος της τουρκικής κύριας επίθεσης. Όταν η θέση του περικυκλώθηκε από εχθρικά άρματα μάχης, ο Σταυριανάκος δεν οπισθοχώρησε. Με αστείρευτο θάρρος βγήκε όρθιος από το χαράκωμα και επιτέθηκε, προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον πολυβολητή ενός τουρκικού άρματος. Χρειάστηκε η απευθείας βολή του πυροβόλου ενός άρματος για να κοπεί το νήμα της ζωής αυτού του μεγάλου Λάκωνα ήρωα, ο οποίος έπεσε μαχόμενος μέχρι την τελευταία του πνοή. Η θυσία του αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της μάχης της ΕΛΔΥΚ και συμπυκνώνει το μεγαλείο εκείνων των ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν τους συμπολεμιστές τους ακόμη και όταν όλα έδειχναν ότι η μάχη είχε χαθεί.

Πηγή: Αρχείο Πεσόντων ΓΕΣ / Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.

Το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου το στρατόπεδο είχε μετατραπεί σε έναν απέραντο σωρό από ερείπια και στάχτη. Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ήταν βαρύτατες. Δεκάδες αξιωματικοί και οπλίτες έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ενώ για δεκαετίες η λίστα των αγνοουμένων παρέμενε μια ανοιχτή πληγή για τις οικογένειές τους στην Ελλάδα. Η θυσία τους όμως δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τον αριθμό των νεκρών. Η αντίσταση των υπερασπιστών του Γερόλακκου καθυστέρησε την τουρκική προέλαση και δυσχέρανε τα σχέδια του αντιπάλου σε μια κρίσιμη στιγμή της εισβολής. Οι «300» της ΕΛΔΥΚ έγιναν σύμβολο μιας μάχης όπου η αριθμητική υπεροχή συγκρούστηκε με την αποφασιστικότητα ανθρώπων που γνώριζαν ότι οι πιθανότητες επιβίωσής τους ήταν ελάχιστες. Κι όμως έμειναν. Πολέμησαν. Και πολλοί από αυτούς δεν έφυγαν ποτέ.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 υπερβαίνει τα στενά όρια μιας στρατιωτικής αναμέτρησης και αποκτά βαθιά εθνική και υπαρξιακή σημασία για τον Ελληνισμό. Σε μια περίοδο κατά την οποία η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, ο απλός Έλληνας φαντάρος της πρώτης γραμμής κράτησε ψηλά την τιμή των ελληνικών όπλων. Και ακριβώς γι' αυτό η μνήμη των πεσόντων δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να κλείσει η συζήτηση, αλλά για να ανοίξει. Η θυσία τους επιβάλλει να ρωτήσουμε τι πραγματικά συνέβη το καλοκαίρι του 1974, γιατί η Κύπρος βρέθηκε τόσο απομονωμένη, γιατί οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν με τόσο περιορισμένη υποστήριξη και ποιες αποφάσεις είχαν ληφθεί από εκείνους που βρίσκονταν μακριά από τα χαρακώματα. Δεν είναι προσβολή προς τους νεκρούς να αναζητούμε απαντήσεις. Τουναντίον είναι υποχρέωση απέναντί τους. Γιατί εκείνοι έκαναν το καθήκον τους. Το ερώτημα είναι αν το έκαναν και εκείνοι που είχαν την ευθύνη να τους στηρίξουν.

Σήμερα, οι πολιτικοί μπορούν να εκφωνούν πανηγυρικούς λόγους, να καταθέτουν στεφάνια και να διοργανώνουν τελετές μνήμης. Όμως η πραγματική δικαίωση των νεκρών βρίσκεται στην ιστορική μνήμη και στην αναζήτηση της αλήθειας. Η Λευκωσία παραμένει διαιρεμένη και η κατοχή συνεχίζεται. Το αίμα που χύθηκε δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια απλή επετειακή αναφορά. Οι ήρωες του 1974 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Καθορίζουν το μέλλον και μας υπενθυμίζουν ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ιστορική μνήμη απαιτούν ευθύνη. Όσο θυμόμαστε τους ανθρώπους που έμειναν εκεί, στα χαρακώματα του Γερόλακκου, και όσο εξακολουθούμε να αναζητούμε την αλήθεια για τις συνθήκες μέσα στις οποίες πολέμησαν και έπεσαν, η θυσία τους θα παραμένει ζωντανή.

Αθάνατοι οι Ήρωες της ΕΛΔΥΚ.

Ανδρεας Γενιάς Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 16.8.26

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

 

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

Υπάρχουν επέτειοι που δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση ενός τραγικού γεγονότος. Είναι μια υπενθύμιση ενός χρέους. Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Αριστοτέλη Γκούμα, ενός νέου ανθρώπου της Βορείου Ηπείρου, του οποίου η απώλεια άφησε βαθύ αποτύπωμα στον Ελληνισμό. Για εμάς, όμως, ο Αριστοτέλης Γκούμας δεν είναι απλώς ένα όνομα που θυμόμαστε κάθε Αύγουστο. Είναι το πρόσωπο μιας Βορείου Ηπείρου που γνωρίσαμε, περπατήσαμε και αγαπήσαμε.

Ο Ιερός Λόχος ιδρύθηκε το 2012. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της δράσης του στράφηκε ενεργά προς τη Βόρειο Ήπειρο. Η γεωγραφική εγγύτητα της Θεσσαλονίκης μάς έδινε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε συχνά δίπλα στους αδελφούς μας. Δεν περιοριστήκαμε στα λόγια. Βρεθήκαμε στα χωριά τους, στα σχολεία τους, στα σπίτια τους. Διατηρήσαμε για χρόνια φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που δεν είχαν αναγνωριστεί ως μειονοτικές και όπου τα ελληνόπουλα δεν είχαν το δικαίωμα να φοιτούν σε δημόσιο ελληνικό σχολείο. Μεταφέραμε ρούχα, φάρμακα, παιχνίδια και ό,τι άλλο μπορούσε να προσφέρει μια μικρή ανάσα στις ελληνικές οικογένειες της περιοχής.

Το μεγαλύτερο κέρδος μας, όμως, δεν ήταν αυτά που προσφέραμε. Ήταν αυτά που ακούσαμε. Καθίσαμε με ανθρώπους που μας διηγήθηκαν τις δυσκολίες που έζησαν, τις πιέσεις που δέχθηκαν και την αγωνία τους για το μέλλον του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις καταλάβαμε πως η ιστορία δεν είχε τελειώσει με την πτώση του καθεστώτος του Χότζα. Οι προκλήσεις από το αλβανικό κράτος παρέμεναν και πολλοί Βορειοηπειρώτες εξέφραζαν τον φόβο ότι το ελληνικό στοιχείο θα αποδυναμωνόταν σταδιακά μέσα από κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές πιέσεις.

Η παρουσία του Ιερού Λόχου δεν άργησε να προκαλέσει αντιδράσεις, λόγω και της παράλληλης δράσης με πορείες και συγκεντρώσεις εντός της Ελλάδας. Αρχίσαμε να βλέπουμε δημοσιεύματα σε αλβανικά ιστολόγια που χαρακτήριζαν το Κίνημά μας με βαρείς χαρακτηρισμούς. Η συνέχιση των αποστολών μας γινόταν ολοένα δυσκολότερη και, τελικά, αναγκαστήκαμε να περιορίσουμε τις επισκέψεις μας. Οι δεσμοί μας, όμως, με τη Βόρειο Ήπειρο δεν έσπασαν ποτέ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, γνωρίσαμε καλύτερα και την υπόθεση της δολοφονίας του Αριστοτέλη Γκούμα. Στις 12 Αυγούστου 2010, δύο χρόνια πριν ξεκινήσει η δική μας παρουσία στην περιοχή, τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα εισήλθαν στο εμπορικό κατάστημα του 37χρονου στη Χειμάρρα και απαίτησαν να σταματήσει να μιλάει ελληνικά. Εκείνος αρνήθηκε. Ακολούθησε λογομαχία και επίθεση. Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ο Γκούμας οδηγούσε το μηχανάκι του, οι ίδιοι δράστες τον εμβόλισαν με το αυτοκίνητό τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω από το σώμα του, για να βεβαιωθούν ότι είχε πεθάνει, λίγα μέτρα μακριάαπό το σπίτι του. Η δολοφονία συγκλόνισε τότε τους Βορειοηπειρώτες και απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Για όσους από εμάς γνωρίσαμε αργότερα τους ανθρώπους εκεί, το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς μια παλιά είδηση. Ήταν ένα ακόμη βαθύ τραύμα σε έναν τόπο που κουβαλά ήδη πολλές πληγές.

Η μνήμη του Αριστοτέλη Γκούμα δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια ημερομηνία. Είναι μια αφορμή να θυμόμαστε τους ανθρώπους της Βορείου Ηπείρου, την ιστορία τους, τις δυσκολίες τους και την ανάγκη να μη σβήσει η παρουσία του Ελληνισμού στις πατρογονικές του εστίες. Αυτό το χρέος αισθανόμαστε και εμείς ως Ιερός Λόχος. Όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που γνωρίσαμε, που μας άνοιξαν τα σπίτια τους και που μας έκαναν να νιώσουμε ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι μια μακρινή γωνιά του Ελληνισμού, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορικής του συνέχειας.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το όνομα του Αριστοτέλη Γκούμα εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι ευθύνη. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που μιλούν και που μεταδίδουν την ιστορία στις νεότερες γενιές, κανένας δεν χάνεται πραγματικά.

Η μνήμη, όμως, δεν αρκεί από μόνη της. Η "βελούδινη γενοκτονία" που συντελείται στη Βόρειο Ήπειρο —η σταδιακή αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου μέσα από πιέσεις, διακρίσεις και δημογραφικές μεταβολές— δεν θα ανακοπεί με λόγια και επετείους. Πιστεύουμε ότι η μόνη ουσιαστική λύση είναι η πλήρης στήριξη από την Ελλάδα της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στη βάση των διεθνών συμφωνιών και με κάθε μέσο που απαιτείται. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την ανάληψη ισχύος των όπλων, όταν όλα τα άλλα αποδειχθούν ανεπαρκή. Με την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αδυναμίας και δισταγμών, τίποτε ουσιαστικό δεν μπορεί να αποδώσει. Χρειάζεται αποφασιστικότητα.

Τέλος οι Αλβανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι η χώρα αυτή παραμένει ισχυρή και όταν θα κυβερνήσει ο Ιερός Λόχος τότε θα αλλάξουν πολλά και όχι μόνο με την παραβίαση των δικαιωμάτων των αδελφών μας. Η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου δεν είναι απλώς αίτημα, είναι χρέος απέναντι στην ιστορία, στη δικαιοσύνη και στη μνήμη Εθνομαρτύρων όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας.

Ανδρέας Γενιάς  

Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 9.8.2026

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

  

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

Ο Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός άνθρωπος της εποχής του. Υπήρξε ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πρέπει να είναι η σχέση ανάμεσα στο Έθνος, το Κράτος, την κοινωνία και τον άνθρωπο; Η σκέψη του δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή από την άκριτη αποδοχή ξένων θεωριών, αλλά από την αναζήτηση ενός ελληνικού δρόμου πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Για τον Δραγούμη, το Έθνος δεν ήταν μια απλή διοικητική κατασκευή, ούτε το κράτος η ύψιστη αξία. Το Έθνος ήταν μια ζωντανή ιστορική κοινότητα, ένας οργανισμός που κουβαλά μνήμη, πολιτισμό και συνέχεια.

Στο έργο του Όσοι Ζωντανοί και ιδίως στον Ελληνικό Πολιτισμό, ο Δραγούμης αναπτύσσει με σαφήνεια την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή ενός λαού βρίσκεται πέρα από τους κρατικούς μηχανισμούς. Το κράτος δεν δημιουργεί το Έθνος αλλά το Έθνος δημιουργεί το κράτος. Γράφει χαρακτηριστικά: "Τὸ κράτος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Τὸ κράτος -κέντρο πολιτικὸ τοῦ ἔθνους- γίνηκε ὄχι γιὰ νὰ ζήσει αὐτὸ τὸ ἴδιο, παρὰ γιὰ νὰ φυλάξει τοῦ ἔθνους τὴ ζωή". 

Και συμπληρώνει στο έργο του "10 άρθρα στον "Νουμά": "Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό".

Γι’ αυτό και η πολιτική του σκέψη στρέφεται εναντίον ενός κράτους αποκομμένου από την κοινωνία, ενός κράτους που λειτουργεί ως απλή γραφειοκρατική μηχανή ή ως εργαλείο κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Οι "Ελλαδίτες πολιτικοί", έγραφε, "κατάντησαν νὰ συνταυτίσουν μὲ τὸ νοῦ τους κράτος καὶ ἔθνος" και να θεωρούν λαό μόνο "κεῖνον ποὺ πληρόνει τοὺς φόρους". Για τον ίδιο, ένα κράτος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί την αποστολή του: να εκφράζει και να προστατεύει τη ζωντανή κοινότητα του λαού. Ο τελικός σκοπός του Έθνους δεν είναι το κράτος, αλλά ο πολιτισμός: "Ώς τόσο τι είναι εκείνο, εξόν από το κράτος του, που έχει να δημιουργήσει το έθνος, ο μόνος δημιουργός; [...] Ὁ πολιτισμός! Νά ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀνθρωπιστικό, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νά ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν".

Ο Δραγούμης δεν πίστευε ότι η αναγέννηση ενός έθνους μπορεί να προέλθει απλώς από την αλλαγή κυβερνήσεων ή από την εναλλαγή κομμάτων. Θεωρούσε ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο: ήταν πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας. Η πολιτική, για εκείνον, έπρεπε να ξεκινά από την κοινωνία και όχι από τους μηχανισμούς εξουσίας. Αντιτάχθηκε στον ατομικισμό που απομονώνει τον άνθρωπο από την κοινότητα και υποστήριξε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μέσα στους συλλογικούς δεσμούς, στην ιστορία και στον πολιτισμό του. Έγραφε για την ταύτισή του με τη φυλή: "Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. [...] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. [...] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου".

Ιδιαίτερη θέση στη σκέψη του κατέχει το κοινωνικό ζήτημα. Ο Δραγούμης δεν θεωρούσε ότι ένα έθνος μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό όταν μεγάλα τμήματα του λαού του ζουν στην ανασφάλεια ή αισθάνονται ξένα προς την πολιτεία. Δεν αποδέχθηκε όμως ούτε την αντίληψη του διεθνιστικού σοσιαλισμού, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη σύγκρουση των τάξεων. Η δική του αναζήτηση ήταν διαφορετική: μια κοινωνία συνεργασίας, όπου η εργασία, η παραγωγή και η οικονομική ζωή θα εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σκοπό.

Για τον λόγο αυτό, η στάση του απέναντι στη Ρωσική Επανάσταση έχει συχνά παρερμηνευθεί. Ο Δραγούμης παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις κοινωνικές ανατροπές της εποχής του, γιατί έβλεπε σε αυτές την έκρηξη μιας βαθιάς αντίδρασης απέναντι σε ένα παλιό και φθαρμένο σύστημα. Το ενδιαφέρον του όμως για την κοινωνική επανάσταση δεν σήμαινε αποδοχή του μπολσεβικισμού. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην εθνική κοινότητα, ούτε υιοθέτησε τον διεθνισμό ή την κατάργηση της εθνικής ιδέας. Η διαφορά ήταν θεμελιώδης: ο μπολσεβικισμός έβλεπε την ιστορία ως παγκόσμια ταξική σύγκρουση, ενώ ο Δραγούμης αναζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής ζωής κάθε λαού.

Στο ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου 1919, λίγο πριν από το τέλος, συμπύκνωσε αυτή την ώριμη σύνθεση: "Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος".

Στα τελευταία χρόνια της σκέψης του προσπάθησε να συμπυκνώσει αυτή την αναζήτηση σε μια πολιτική πρόταση που ο ίδιος ονόμασε "Εθνικόν Σοσιαλισμόν". Έγραψε: "Εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα, αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν Σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του".

Η φράση αυτή αποτελεί το αποκορύφωμα της πολιτικής του σκέψης. Δεν ήταν κάλεσμα για αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια κοινωνική αντίληψη προσαρμοσμένη στην ιστορία και στις ανάγκες του Ελληνικού Λαού. Ο Δραγούμης αναζητούσε μια σύνθεση: ένα Έθνος με ισχυρή συνείδηση, ένα κράτος που υπηρετεί την κοινωνία, μια οικονομία που δεν αποκόπτεται από τον άνθρωπο και μια πολιτική που δεν υποτάσσεται σε ξένα καλούπια. Η πολιτική κληρονομιά του Ίωνα Δραγούμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια σύνθεσης. Πέρα από τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στο έργο του, παραμένει ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορεί ένα έθνος να παραμείνει ζωντανό, όταν το κράτος απομακρύνεται από την κοινωνία και όταν η οικονομία απομακρύνεται από τον άνθρωπο; Και η απάντησή του παραμένει ανοιχτή πρόσκληση: ένας ιδιότυπος, Ελληνικός Εθνικός Σοσιαλισμός, ριζωμένος στην ιστορική ζωή του λαού και όχι σε ξένα δόγματα.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2.8.26

Παράλληλα την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ανήμερα της δολοφονίας του Ι.Δραγούμη από τα βενιζελικά τάγματα εφόδου, μέλη του Κινήματος μας παρευρέθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από πατριωτικούς φορείς στην Θεσσαλονίκη. Στην σεμνή τελετή ο Αρχηγός μας, κ.Ανδρέας Γενιάς για άλλη μία φορά μίλησε για την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη, την απόλυτη προτεραιότητα του Έθνους απέναντι στο σύστημα, τη σύγκρουση με το κατεστημένο και τον Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλισμό ως τη μόνη απάντηση. 

Αυτή είναι η πολιτική θέση που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες.Όχι τυπικές δηλώσεις αλλά καθαρή ηγεσία και Όραμα!

Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube

Ε.Π.Κ. Ιερός Λόχος.

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας

  

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται μια καθαρή, ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπάρχει μια απόσταση που μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στην πολιτική εικόνα της χώρας και στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Και αυτή η απόσταση δεν είναι θεωρητική, είναι χειροπιαστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα, άλλο ανακοινώνεται και άλλο βιώνεται και εκεί φαίνεται η πραγματική πολιτική, πολύ πιο καθαρά από οποιοδήποτε δελτίο τύπου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο εικόνες που δεν συναντιούνται εύκολα.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα των εξαγγελιών. Εκεί όπου ανακοινώνονται μέτρα για το δημογραφικό, για τη στήριξη της οικογένειας, για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Εκεί όπου παρουσιάζονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για νέους γονείς, και πολιτικές που υπόσχονται ότι η χώρα θα ξαναβρεί την ισορροπία της κ.λπ.

Η δεύτερη είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Τα χωριά αδειάζουν, σπίτια μένουν κλειστά, σχολεία κλείνουν από έλλειψη παιδιών και η περιφέρεια γερνάει αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς ανακοινώσεις. Οι νέοι φεύγουν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης.  

Και όσοι μένουν, ζουν με μια συνεχόμενη πίεση. Ενοίκια που ανεβαίνουν, λογαριασμοί που δεν περιμένουν, και εισοδήματα που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το δημογραφικό δεν είναι πλέον μία θεωρία, αλλά η ζοφερή εικόνα του σήμερα. 

Είναι τα ερειπωμένα σχολεία, το χωριό που κάποτε είχε ζωή, τα νέα ζευγάρια που σκέφτονται όχι αν θέλουν παιδιά, αλλά αν μπορούν να τα μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, η παραγωγή της χώρας πιέζεται. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κόστος που ανεβαίνει διαρκώς και μια αβεβαιότητα που γίνεται μόνιμη κατάσταση. Η ελληνική γη, αντί να ενισχύεται, δείχνει να αποδυναμώνεται και μια χώρα που δεν στηρίζει την παραγωγή της, αργά ή γρήγορα χάνει την αυτοδυναμία της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζονται συνεχώς νέες “λύσεις” για την καθημερινότητα. Ψηφιακές εφαρμογές, πλατφόρμες, εργαλεία σύγκρισης τιμών, που υπόσχονται να βοηθήσουν τον πολίτη να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάστηκε και εφαρμογή σύγκρισης τιμών σούπερ μάρκετ, η οποία προβλήθηκε και από την πολιτική ηγεσία ως μέσο ανακούφισης. Η λογική είναι απλή, ο πολίτης να βρίσκει πού είναι φθηνότερα τα προϊόντα και να οργανώνει ανάλογα τις αγορές του.

Όμως εδώ γεννιέται ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το εισόδημα δεν επαρκεί, πόσο βοηθάει μια εφαρμογή που σου λέει πού να ψωνίσεις φθηνότερα;

Επί της ουσίας, ζητάνε από τον Έλληνα να διαχειριστεί την φτώχεια του. Αντί να δίνουν λύσεις, μας γεμίζουν με εφαρμογές. 

Και κάπου εδώ αρχίζει να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, μια μαγική εικόνα εκσυγχρονισμού που μας προβάλλουν και από την άλλη, η πραγματικότητα, τον Έλληνα να μετράει τα ευρώ αν φτάνουν στο ταμείο.

Αυτό όμως που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι η εμπιστοσύνη που δεν υφίσταται πια.

Γιατί όλο και περισσότερο, υπάρχει η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν απευθύνονται στον Ελληνικό λαό, αλλά στα αφεντικά της Ε.Ε. Ο πολιτικός λόγος συχνά κινείται περισσότερο για να κερδίσουν εντυπώσεις και λιγότερο προς την ουσία της καθημερινής ανάγκης.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, γεννιέται και κάτι ακόμη πιο βαθύ, η προσμονή για τον “επόμενο ηγετίσκο που θα τα αλλάξει όλα”.

Αυτή η συνεχής αναμονή ενός νέου ηγέτη, μιας νέας λύσης, μιας νέας αρχής, που όμως ποτέ δεν μεταφράζεται σε πραγματική αλλαγή από τη βάση.

Αυτή η προσμονή, όσο κι αν φαίνεται ελπιδοφόρα, ίσως να λειτουργεί τελικά και σαν παγίδα. Γιατί κρατά την κοινωνία σε στάση αναμονής, αντί να τη σπρώχνει σε απαίτηση και ενεργή συμμετοχή.

Ο Ελληνικός λαός κατάντησε σαν την ανύπαντρη γεροντοκόρη που είναι απελπιστικά διαθέσιμη.  

Και μέσα σε αυτή την απελπισία της, πιστεύει σε ψέματα και πολιτικά είδωλα, γιατί έχει ανάγκη από ένα όμορφο ψέμα. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και μία. Εαν ο ελληνικός λαός δεν απαιτήσει και δεν αγωνιστεί για το μέλλον που του κλέψανε, το μόνο που κάνει, είναι να ανακυκλώνει το πολιτικό σύστημα μαζί με τα σκουπίδια του. 

Έτσι, η Ελλάδα μας, παραμένει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που σχεδιάζεται και σε αυτόν που βιώνεται.

Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνται, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από το οικονομικό ή το δημογραφικό.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός δεν ζει με τις προθέσεις αλλά με το αποτέλεσμα.

Δήμου Μαρία για τον Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 21.6.2026

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

  

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Τις τελευταίες ημέρες, δύο σοκαριστικά περιστατικά βίας στην Ευρώπη αναδεικνύουν με τον πιο δραματικό τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής, ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της πολιτικής της πολυπολιτισμικότητας που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Στη Βόρεια Ιρλανδία, ένας Σουδανός μετανάστης επιτέθηκε με μαχαίρι κουζίνας σε έναν Ιρλανδό πολίτη, προσπαθώντας να τον αποκεφαλίσει μπροστάστα μάτιατων περαστικών. 

Το γεγονός αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά η κορυφή του παγόβουνου μιας αυξανόμενης βίας που έχει πλημμυρίσει τις γειτονιές της Ευρώπης. Στη Βρετανία, η τραγική υπόθεση του 18χρονου Henry Nowak, ενός λευκού Βρετανού νέου, που μαχαιρώθηκε θανάσιμα, αποκάλυψε τις σκοτεινές πτυχές της δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων (two-tier justice). Αντί να προστατευθεί το θύμα που αιμορραγούσε και φώναζε για βοήθεια, η αστυνομία τον αντιμετώπισε με καχυποψία, ενώ προστάτευε τον δράστη από που ανήκε σε μειονοτική ομάδα, φοβούμενη κατηγορίες για ρατσισμό.

Αυτά τα περιστατικά δεν είναι τυχαία. Αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου συστηματικής υποβάθμισης της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των γηγενών ευρωπαϊκών πληθυσμών. Η ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από πολιτισμικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ασύμβατα περιβάλλοντα έχει οδηγήσει σε εκρηκτική αύξηση της εγκληματικότητας σε πόλεις της Γαλλίας, της Σουηδίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και αλλού. Οι γηγενείς λευκοί πολίτες, που πληρώνουν φόρους, υπηρετούν στα στρατεύματα και έχτισαν τις κοινωνίες αυτές, χαρακτηρίζονται ρατσιστές ή ξενοφοβικοί όταν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την αντικατάσταση τους, για την απώλεια της ασφάλειας στις γειτονιές τους και της πολιτισμικής τους ταυτότητας. 

Αυτή η πραγματικότητα περιγράφεται ως "θεσμικός αντιλευκισμός", μια ιδεολογία που έχει διαποτίσει κράτη, αστυνομία, δικαιοσύνη και ΜΜΕ, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα ίδια τους τα πατρογονικά εδάφη.

Στην Ελλάδα, παρόμοια τραγικά περιστατικά έχουν συγκλονίσει την κοινωνία εδώ και χρόνια, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα είναι  πανευρωπαϊκό. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η δολοφονία του Μανώλη Καντάρη τον Μάιο του 2011 στο κέντρο της Αθήνας, στη συμβολή των οδών Ηπείρου και Γ’ Σεπτεμβρίου (κοντά στην πλατεία Βικτωρίας). Ο 44χρονος τότε οικογενειάρχης, στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας, κατέβηκε βιαστικά από το σπίτι του τα ξημερώματα της 10ης Μαΐου 2011. Η σύζυγός του ήταν έγκυος και έτοιμη να γεννήσει το δεύτερο τους παιδί. Ο Μανώλης κρατούσε μια βιντεοκάμερα, με την οποία ήθελε να απαθανατίσει τις πρώτες στιγμές του νεογέννητου. Ενώ πήγαινε να πάρει το αυτοκίνητό του από κοντινό πάρκινγκ για να τη μεταφέρει στο μαιευτήριο, δέχθηκε άγρια επίθεση από τρεις δράστες – δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό. Τον μαχαίρωσαν επανειλημμένα για να του αρπάξουν την κάμερα, η οποία πουλήθηκε αργότερα για μόλις 120 ευρώ. Ο Μανώλης άφησε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα από το σπίτι του, αφήνοντας πίσω του μια χήρα και ορφανά παιδιά.Η υπόθεση οδήγησε σε καταδίκες ισοβίων για δύο από τους δράστες, ενώ ο τρίτος αναζητήθηκε για χρόνια. Αυτή η τραγωδία παραμένει σύμβολο της ανασφάλειας που έχει επιφέρει η μαζική παράνομη μετανάστευση σε γειτονιές όπως η πλατεία Βικτωρίας, η Ομόνοια και άλλες περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπου παράλληλες κοινωνίες έχουν δημιουργηθεί με υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί δεκάδες φορές στην Ελλάδα: μαχαιρώματα, ληστείες, βιασμοί και επιθέσεις σε γηγενείς πολίτες, συχνά με υποβάθμιση ή αποσιώπηση από ορισμένα ΜΜΕ και αρχές. Οι δράστες προέρχονται συχνά από χώρες με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις, όπου η βία και η έλλειψη σεβασμού προς τον άλλο είναι συχνότερες. Αντί όμως για αυστηρή πολιτική, βλέπουμε την ίδια λογική του two-tier justice: οι αλλοδαποί δράστες προστατεύονται για να μην υπάρξει κοινωνική ένταση.

Συγκεκριμένες προτάσεις για μια ασφαλή Ευρώπη και Ελλάδα.

Η ώρα των ημιμετρων και των ευφημισμών έχει περάσει. Απαιτούνται κάθετες, ρεαλιστικές και αποφασιστικές πολιτικές που θέτουν σε απόλυτη προτεραιότητα την ασφάλεια, την πολιτισμική συνέχεια και τα δικαιώματα των γηγενών λαών:

Αυστηρός έλεγχος συνόρων και τερματισμός της παράνομης εισροής: Ενίσχυση της συνοριοφύλαξης με πραγματικές αρμοδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας άμεσης απώθησης στα σύνορα. Συνεργασία με χώρες προέλευσης για γρήγορες επιστροφές και κατάργηση μηχανισμών που λειτουργούν ως μαγνήτες, όπως ορισμένες ΜΚΟ που διευκολύνουν τη διακίνηση.

Μαζικές απελάσεις: Άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που δεν πληρούν κριτήρια διεθνούς προστασίας, με προτεραιότητα σε όσους έχουν εμπλακεί σε εγκληματικές πράξεις. Δημιουργία ειδικών κέντρων κράτησης, ταχείες διαδικασίες και χρήση τεχνολογίας για αποτελεσματικό έλεγχο.

Προστασία της δημογραφικής και πολιτισμικής ταυτότητας: Ενεργές πολιτικές για αύξηση της γεννητικότητας των ευρωπαϊκών λαών (οικονομικά κίνητρα, στέγαση, οικογενειακή στήριξη). Εκπαίδευση βασισμένη στην εθνική ιστορία και απόρριψη της θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» ως επίσημη πολιτική. 

Εθνική προτεραιότητα στην πολιτική: Πολιτικοί που υπηρετούν πρωτίστως τους πολίτες τους και όχι διεθνείς οργανισμούς. Πρόσθετη φορολόγηση στις εταιρείες που επιδιώκουν φθηνό εργατικό δυναμικό από αλλοδαπούς παράνομους μετανάστες. Διαφάνεια στα ΜΜΕ και λογοδοσία για την κάλυψη τέτοιων περιστατικών.

Η ανοχή στην εισαγωγή βίας, στην αλλοίωση των κοινωνιών και στην υποβάθμιση των γηγενών δεν είναι ανθρωπισμός – είναι εθνική αυτοκτονία. Περιστατικά όπως αυτά στη Βόρεια Ιρλανδία, τη Βρετανία και την Αθήνα του Μανώλη Καντάρη λειτουργούν ως καμπανάκι συναγερμού. Οι λαοί της Ευρώπης έχουν το απόλυτο δικαίωμα στην ασφάλεια, στην πολιτισμική τους συνέχεια και στην φυλετική τους επιβίωσή τους. Η ώρα της αφύπνισης έχει φτάσει. Απαιτείται άμεση, αποφασιστική δράση πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Πρώτα οι δικοί μας λαοί, πρώτα η Πατρίδα, πρώτα η Ευρώπη των Ευρωπαίων.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές. Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!

 

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές.
Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!


Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση γύρω από τον Ν. 4455/2017, το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για τη φόρτωση και την εκφόρτωση των εμπορευμάτων.
Σε αποθήκες, κέντρα logistics, μεταφορικές εταιρείες, βιομηχανίες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ ακούγονται καθημερινά διαφορετικές ερμηνείες:
«Ο οδηγός απαγορεύεται να αγγίξει το φορτίο.»
«Ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να ξεφορτώνει.»
«Αν δεν είσαι στο Μητρώο Φορτοεκφορτωτών δεν μπορείς να κατεβάσεις ούτε μία παλέτα.»
«Όποιος οδηγός αρνηθεί να ξεφορτώσει μπορεί να απολυθεί.»
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Και ακριβώς επειδή η κατάσταση παραμένει θολή σε πολλές επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν να βρεθούν εκτεθειμένοι όταν συμβεί ένα ατύχημα ή μια ζημιά.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απασχολεί κάθε εργαζόμενο δεν είναι μόνο τι προβλέπει ο νόμος. Είναι ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν κάτι πάει στραβά!


Πριν ακόμη εξετάσουμε τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017, υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα που αφορά όλους τους οδηγούς, είτε ΔΧΦ είτε ΙΧΦ.
Όσοι εργάζονται μόνιμα ή σχεδόν μόνιμα για συγκεκριμένες εταιρείες, μεταφορικές, βιομηχανίες, αποθήκες ή αλυσίδες σούπερ μάρκετ, πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους.
Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται προφορικά.
Πρέπει να γίνεται γραπτώς.
Στην καθημερινότητα οι περισσότερες εντολές δίνονται προφορικά:
«Ξεφόρτωσε τις παλέτες.»
«Βοήθησε λίγο μέσα στην αποθήκη.»
«Πάρε το παλετοφόρο και προχώρησε.»
«Κατέβασε το φορτίο μέχρι το σημείο παραλαβής.»
Όταν όμως συμβεί ένα ατύχημα, ένας τραυματισμός ή μια ζημιά σε εμπόρευμα, οι ίδιες αυτές εντολές συχνά εξαφανίζονται.
Τότε μπορεί να ακουστούν φράσεις όπως:
«Δεν είχαμε δώσει τέτοια εντολή.»
«Ο οδηγός ενήργησε με δική του πρωτοβουλία.»
«Δεν ήταν στις αρμοδιότητές του.»
«Δεν ακολούθησε τις οδηγίες ασφαλείας.»
Γι' αυτό κάθε εργαζόμενος πρέπει να απαιτεί σαφείς γραπτές διαδικασίες.
Δεν είναι πράξη αντιπαράθεσης.
Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Για αυτό καλό είναι ο οδηγός να ζητάει από την επιχείρηση τα εξής:
1. Γραπτή περιγραφή καθηκόντων
Να αναφέρει ξεκάθαρα αν ο οδηγός εκτελεί αποκλειστικά μεταφορά ή συμμετέχει και σε φορτοεκφορτώσεις.
2. Κανονισμό φόρτωσης και εκφόρτωσης
Να καθορίζει ποιος εκτελεί κάθε εργασία και ποιος φέρει την ευθύνη.
3. Οδηγίες ασφάλειας
Να περιγράφουν τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη φόρτωση και την εκφόρτωση.
4. Εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου
Ο εργαζόμενος πρέπει να γνωρίζει τους κινδύνους που συνδέονται με τη θέση εργασίας του.
5. Βεβαίωση εκπαίδευσης
Για οποιαδήποτε εργασία απαιτεί ειδική γνώση ή χρήση εξοπλισμού.
6. Διαδικασία αναφοράς ατυχήματος
Να είναι γνωστό από πριν τι γίνεται σε περίπτωση συμβάντος.
7. Διαδικασία παράδοσης και παραλαβής φορτίου.
Να ορίζεται πού ξεκινά και πού τελειώνει η ευθύνη του οδηγού.


Τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017.


Ο νόμος δημιούργησε το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και επιχείρησε να οργανώσει το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή μέσω πιστοποιήσεων και κανόνων λειτουργίας.
Η βασική του φιλοσοφία είναι ότι οι εργασίες φορτοεκφόρτωσης πρέπει να εκτελούνται από πρόσωπα που διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες ώστε να περιορίζονται τα εργατικά ατυχήματα.
Στην πράξη όμως, ο νόμος δεν έλυσε όλες τις γκρίζες ζώνες που υπάρχουν μεταξύ:
οδηγού, φορτοεκφορτωτή, αποθηκάριου και χειριστή μηχανημάτων.
Και ακριβώς εκεί γεννιούνται τα περισσότερα προβλήματα.
Ο οδηγός δεν είναι εργαζόμενος για όλες τις δουλειές. Σήμερα χιλιάδες οδηγοί προσλαμβάνονται για να εκτελούν μεταφορικό έργο.
Στην πράξη όμως καλούνται καθημερινά να λειτουργούν ταυτόχρονα ως:
οδηγός,
φορτοεκφορτωτής,
αποθηκάριος,
διανομέας,
χειριστής παλετοφόρου,
εργάτης αποθήκης.
Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι ευθύνες του εργαζόμενου χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα η αμοιβή ή η προστασία του.
Η μεγάλη παγίδα λέγεται «ευθύνη»
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι ανησυχούν για το αν επιτρέπεται ή όχι να κάνουν μια εργασία.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι τι συμβαίνει όταν προκύψει ατύχημα.
Αν κατά την εκφόρτωση:
τραυματιστεί τρίτο πρόσωπο,
πέσει εμπόρευμα,
προκληθεί ζημιά,
τραυματιστεί ο ίδιος ο οδηγός,
τότε θα εξεταστεί:
ποιος εκτελούσε την εργασία,
αν είχε εκπαίδευση,
αν υπήρχε σχετική εντολή,
αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες ασφαλείας.
Και εκεί πολλές φορές ο εργαζόμενος βρίσκεται μόνος απέναντι στις συνέπειες.


Τι πρέπει να προσέχουν οι οδηγοί.


Να μην χειρίζονται εξοπλισμό χωρίς εκπαίδευση
Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να χειρίζεται ανυψωτικά μηχανήματα ή άλλο εξειδικευμένο εξοπλισμό χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις και πιστοποιήσεις.


Να ζητούν γραπτές οδηγίες.
Οι προφορικές εντολές δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία όταν προκύψει πρόβλημα.


Να χρησιμοποιούν πάντα μέσα ατομικής προστασίας
Κράνος, γάντια, υποδήματα ασφαλείας και κάθε προβλεπόμενος εξοπλισμός είναι δικαίωμα και όχι προσωπική επιλογή.
Να καταγράφουν περιστατικά
Κάθε περίπτωση ανάθεσης καθηκόντων εκτός της συμφωνημένης εργασίας πρέπει να καταγράφεται.


Τι πρέπει να προσέχουν οι φορτοεκφορτωτές.
Οι φορτοεκφορτωτές βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους.
Πρέπει να αρνούνται:
τη χρήση ελαττωματικού εξοπλισμού,
τη μεταφορά φορτίων πέρα από τα προβλεπόμενα όρια,
την εργασία σε μη ασφαλείς χώρους,
τη χρήση μηχανημάτων χωρίς εκπαίδευση.
Καμία προθεσμία παράδοσης δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.


Η απλήρωτη εργασία παραμένει πρόβλημα.


Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα του κλάδου είναι ότι πολλοί οδηγοί αμείβονται μόνο για τη μεταφορά.
Οι ώρες που αφιερώνουν σε φορτώσεις, εκφορτώσεις, αναμονές και εργασίες αποθήκης συχνά θεωρούνται «μέρος της δουλειάς» χωρίς πρόσθετη αμοιβή.
Αυτό είναι λάθος.
Ο χρόνος εργασίας είναι χρόνος εργασίας.
Δεν μετατρέπεται σε δωρεάν εργασία επειδή βρίσκεται μέσα σε αποθήκη αντί μέσα στην καμπίνα του φορτηγού.
Η εμπειρία δείχνει ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν προστατεύονται από μόνα τους.
Απαιτείται ενημέρωση, οργάνωση και συλλογική διεκδίκηση.
Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, στα logistics και στις φορτοεκφορτώσεις έχουν κάθε λόγο να διεκδικούν:
σαφείς γραπτές διαδικασίες,
ασφαλείς συνθήκες εργασίας,
ξεκάθαρο διαχωρισμό αρμοδιοτήτων,
κατάλληλη εκπαίδευση,
δίκαιη αμοιβή για κάθε εργασία που εκτελούν.


Ο Ν. 4455/2017 δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας νόμος που απλώς επιβάλλει υποχρεώσεις.
Πρέπει να αποτελεί εργαλείο προστασίας του εργαζόμενου.
Κανένας οδηγός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε φθηνό πολυεργαλείο για κάθε ανάγκη της επιχείρησης.
Κανένας φορτοεκφορτωτής δεν πρέπει να θυσιάζει την ασφάλειά του για να βγει γρηγορότερα η δουλειά.
Και κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες που δεν έχουν καθοριστεί γραπτώς.
Γιατί όταν συμβεί το ατύχημα, αυτό που θα εξεταστεί δεν είναι τι συνηθιζόταν να γίνεται, αλλά τι προβλεπόταν, ποιος ήταν υπεύθυνος και αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες.
Η γνώση των δικαιωμάτων, η απαίτηση γραπτών κανόνων και η συλλογική διεκδίκηση παραμένουν τα ισχυρότερα μέσα προστασίας για κάθε εργαζόμενο στις μεταφορές και τις φορτοεκφορτώσεις.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 7.6.26

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026