Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας

  

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται μια καθαρή, ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπάρχει μια απόσταση που μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στην πολιτική εικόνα της χώρας και στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Και αυτή η απόσταση δεν είναι θεωρητική, είναι χειροπιαστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα, άλλο ανακοινώνεται και άλλο βιώνεται και εκεί φαίνεται η πραγματική πολιτική, πολύ πιο καθαρά από οποιοδήποτε δελτίο τύπου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο εικόνες που δεν συναντιούνται εύκολα.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα των εξαγγελιών. Εκεί όπου ανακοινώνονται μέτρα για το δημογραφικό, για τη στήριξη της οικογένειας, για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Εκεί όπου παρουσιάζονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για νέους γονείς, και πολιτικές που υπόσχονται ότι η χώρα θα ξαναβρεί την ισορροπία της κ.λπ.

Η δεύτερη είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Τα χωριά αδειάζουν, σπίτια μένουν κλειστά, σχολεία κλείνουν από έλλειψη παιδιών και η περιφέρεια γερνάει αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς ανακοινώσεις. Οι νέοι φεύγουν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης.  

Και όσοι μένουν, ζουν με μια συνεχόμενη πίεση. Ενοίκια που ανεβαίνουν, λογαριασμοί που δεν περιμένουν, και εισοδήματα που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το δημογραφικό δεν είναι πλέον μία θεωρία, αλλά η ζοφερή εικόνα του σήμερα. 

Είναι τα ερειπωμένα σχολεία, το χωριό που κάποτε είχε ζωή, τα νέα ζευγάρια που σκέφτονται όχι αν θέλουν παιδιά, αλλά αν μπορούν να τα μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, η παραγωγή της χώρας πιέζεται. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κόστος που ανεβαίνει διαρκώς και μια αβεβαιότητα που γίνεται μόνιμη κατάσταση. Η ελληνική γη, αντί να ενισχύεται, δείχνει να αποδυναμώνεται και μια χώρα που δεν στηρίζει την παραγωγή της, αργά ή γρήγορα χάνει την αυτοδυναμία της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζονται συνεχώς νέες “λύσεις” για την καθημερινότητα. Ψηφιακές εφαρμογές, πλατφόρμες, εργαλεία σύγκρισης τιμών, που υπόσχονται να βοηθήσουν τον πολίτη να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάστηκε και εφαρμογή σύγκρισης τιμών σούπερ μάρκετ, η οποία προβλήθηκε και από την πολιτική ηγεσία ως μέσο ανακούφισης. Η λογική είναι απλή, ο πολίτης να βρίσκει πού είναι φθηνότερα τα προϊόντα και να οργανώνει ανάλογα τις αγορές του.

Όμως εδώ γεννιέται ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το εισόδημα δεν επαρκεί, πόσο βοηθάει μια εφαρμογή που σου λέει πού να ψωνίσεις φθηνότερα;

Επί της ουσίας, ζητάνε από τον Έλληνα να διαχειριστεί την φτώχεια του. Αντί να δίνουν λύσεις, μας γεμίζουν με εφαρμογές. 

Και κάπου εδώ αρχίζει να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, μια μαγική εικόνα εκσυγχρονισμού που μας προβάλλουν και από την άλλη, η πραγματικότητα, τον Έλληνα να μετράει τα ευρώ αν φτάνουν στο ταμείο.

Αυτό όμως που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι η εμπιστοσύνη που δεν υφίσταται πια.

Γιατί όλο και περισσότερο, υπάρχει η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν απευθύνονται στον Ελληνικό λαό, αλλά στα αφεντικά της Ε.Ε. Ο πολιτικός λόγος συχνά κινείται περισσότερο για να κερδίσουν εντυπώσεις και λιγότερο προς την ουσία της καθημερινής ανάγκης.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, γεννιέται και κάτι ακόμη πιο βαθύ, η προσμονή για τον “επόμενο ηγετίσκο που θα τα αλλάξει όλα”.

Αυτή η συνεχής αναμονή ενός νέου ηγέτη, μιας νέας λύσης, μιας νέας αρχής, που όμως ποτέ δεν μεταφράζεται σε πραγματική αλλαγή από τη βάση.

Αυτή η προσμονή, όσο κι αν φαίνεται ελπιδοφόρα, ίσως να λειτουργεί τελικά και σαν παγίδα. Γιατί κρατά την κοινωνία σε στάση αναμονής, αντί να τη σπρώχνει σε απαίτηση και ενεργή συμμετοχή.

Ο Ελληνικός λαός κατάντησε σαν την ανύπαντρη γεροντοκόρη που είναι απελπιστικά διαθέσιμη.  

Και μέσα σε αυτή την απελπισία της, πιστεύει σε ψέματα και πολιτικά είδωλα, γιατί έχει ανάγκη από ένα όμορφο ψέμα. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και μία. Εαν ο ελληνικός λαός δεν απαιτήσει και δεν αγωνιστεί για το μέλλον που του κλέψανε, το μόνο που κάνει, είναι να ανακυκλώνει το πολιτικό σύστημα μαζί με τα σκουπίδια του. 

Έτσι, η Ελλάδα μας, παραμένει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που σχεδιάζεται και σε αυτόν που βιώνεται.

Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνται, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από το οικονομικό ή το δημογραφικό.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός δεν ζει με τις προθέσεις αλλά με το αποτέλεσμα.

Δήμου Μαρία για τον Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 21.6.2026

Οι Βούλγαροι έστησαν πλάκα για τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές Σερρών. Η πλάκα μπήκε. Η πλάκα έφυγε.

  

Οι Βούλγαροι έστησαν πλάκα για τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές Σερρών. Η πλάκα μπήκε. Η πλάκα έφυγε. 

Η χαρά τους κράτησε λιγότερο από μία μέρα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, Βούλγαροι εθνικιστές τοποθέτησαν αυθαίρετα μαρμάρινη αναθηματική πλάκα στο μισοερειπωμένο κωδωνοστάσιο του εγκαταλελειμμένου χωριού Καρυές (παλαιότερα Μπάνιτσα) ανατολικά της Ορεινής Σερρών. Η πλάκα απεικόνιζε τον κομιτατζή Γκότσε Ντέλτσεφ και έγραφε: «Γκότσε Ντέλτσεφ. Σε αυτό το μέρος στις 4 Μαΐου 1903 έπεσε (1872–1903). Βούλγαρος επαναστάτης και βοεβόδας, απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής της Σόφιας. Έζησε και αγωνίστηκε για την ελευθερία των Βουλγάρων στη Μακεδονία και την Αδριανούπολη. Αιώνια η μνήμη του!».

Ποιος ήταν ο Γκότσε Ντέλτσεφ;

Ο Γκεόργκι Νικόλοφ Ντέλτσεφ (Γκότσε Ντέλτσεφ) γεννήθηκε το 1872 στο Κιλκίς και σκοτώθηκε το 1903 στη Μπάνιτσα κατά τη διάρκεια συμπλοκής με οθωμανικές δυνάμεις. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ / VMRO), μιας βουλγαρικής παραστρατιωτικής οργάνωσης κομιτατζήδων που δρούσε στην Οθωμανική Μακεδονία και Θράκη. Οι κομιτατζήδες, με εγκληματικές ενέργειες, επιδίωκαν τη βουλγαροποίηση της περιοχής, σε βάρος του ελληνικού στοιχείου. Στη βουλγαρική ιστοριογραφία θεωρείται εθνικός ήρωας, ενώ τα Σκόπια τον διεκδικούν επίσης ως «Μακεδόνα» επαναστάτη. Η δράση του εντάσσεται στο πλαίσιο του Μακεδονικού Αγώνα, όπου ελληνικές δυνάμεις αντιστάθηκαν σε βουλγαρικούς αλυτρωτισμούς.

Μετά τα δημοσιεύματα, κλιμάκιο του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος επισκέφθηκε άμεσα την περιοχή. Εκεί η πλάκα που παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ δεν υπάρχει πλέον. Οι Βούλγαροι θεώρησαν ότι μπορούσαν να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος, να στήσουν τα δικά τους σύμβολα και να επιβάλουν τις δικές τους ιστορικές αφηγήσεις, χωρίς καμία αντίδραση. Λάθος. Η πλάκα μπήκε – η πλάκα έφυγε. Η χαρά τους κράτησε λιγότερο από 24 ώρες.

Αυτή η ενέργεια δεν ήταν τυχαία. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στη Μακεδονία. Οι γείτονές μας, εμπνεόμενοι από αλυτρωτικές φαντασιώσεις, προσπαθούν να «σημαδέψουν» ελληνικό έδαφος, να ξαναγράψουν την ιστορία και να δημιουργήσουν τετελεσμένα. Δεν θα το επιτρέψουμε. Η Μακεδονία είναι ελληνική. Δεν είναι χώρος για φαντάσματα του παρελθόντος και εθνικές φαντασιώσεις με ιστορικούς αλυτρωτισμούς. Η Ελλάδα φυλάσσεται. Δεν παραχωρείται. Αντίθετα, διεκδικούμε ό,τι εθνικό δίκαιο έχει αφεθεί από τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.

Ο Ελληνισμός στα Σκόπια και στη Βουλγαρία.

Η ιστορία του Ελληνισμού πέρα από τα σημερινά σύνορα είναι πλούσια, τραγική και ηρωική. Στη Σκόπια, οι Έλληνες αποτελούν μια μικρή αλλά ιστορική μειονότητα, κυρίως απόγονοι Μακεδονομάχων, προσφύγων του Συμμοριτοπολέμου και ντόπιων ελληνικών κοινοτήτων. Επίσημες απογραφές καταγράφουν μερικές χιλιάδες, αλλά ανεπίσημες εκτιμήσεις φτάνουν πολύ υψηλότερα, ιδίως σε περιοχές όπως η Γευγελή το Κρούσεβο και το Μοναστήρι. Πολλοί κρύβουν την ταυτότητά τους λόγω πίεσης, ενώ η χώρα τους χρησιμοποιεί συστηματικά το «μακεδονικό» αφήγημα για να αλλοιώσει την ελληνική κληρονομιά. Οι Έλληνες εκεί αγωνίστηκαν για αιώνες, από την αρχαιότητα μέχρι τον Μακεδονικό Αγώνα, υπερασπιζόμενοι την ελληνικότητα της Μακεδονίας ενάντια σε βουλγαρικές και άλλες επιβουλές. Σήμερα, η ελληνική παρουσία παραμένει ζωντανή μέσα από πολιτιστικούς συλλόγους, εκκλησίες και την ιστορική μνήμη, παρά τις προσπάθειες αφανισμού. Δυστυχώς το ελληνικό κράτους ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την τύχη αυτών των Ελλήνων. Αυτό θα αλλάξει ριζικά όταν θα έχουμε την πολιτική δύναμη ως κόμμα. 

Στη Βουλγαρία, ο Ελληνισμός είχε ισχυρή παρουσία. Ελληνικές κοινότητες άνθισαν σε πόλεις όπως η Σόφια, η Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ), η Βάρνα και η Αδριανούπολη. Έλληνες έμποροι, διανοούμενοι και εκκλησιαστικοί άνδρες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην οικονομική και πολιτιστική ζωή της περιοχής κατά την Οθωμανική περίοδο. Ωστόσο, από τα μέσα του 19ου αιώνα και κυρίως μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας (1870) και την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας, ξεκίνησε συστηματική πίεση, βία και εκκαθάριση. Το 1906, βουλγαρικός όχλος κατέλαβε βίαια ελληνικά σχολεία και εκκλησίες. Οι ανταλλαγές πληθυσμών με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) και άλλες συμφωνίες οδήγησαν σε μαζικές μετακινήσεις. Σήμερα, η επίσημη απογραφή καταγράφει λίγες χιλιάδες Έλληνες (περίπου 3.900 το 2011, συμπεριλαμβανομένων Σαρακατσάνων), αλλά ο πραγματικός αριθμός και η πολιτιστική κληρονομιά είναι πολύ μεγαλύτερα. Ιστορικά κτίρια, εκκλησίες και μνήμες μαρτυρούν έναν Ελληνισμό που διώχθηκε αλλά δεν εξαφανίστηκε.

Ο Ελληνισμός της διασποράς στα Βαλκάνια δεν είναι «παρελθόν». Είναι ζωντανή απόδειξη της ελληνικής συνέχειας, της ανθεκτικότητας και του δικαιώματος στην εθνική ταυτότητα. Οι απόγονοι αυτών των κοινοτήτων, μαζί με όλους τους Έλληνες, υπενθυμίζουν ότι η Μακεδονία, η Θράκη και τα γύρω εδάφη έχουν ελληνική ψυχή αιώνων. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να την αμφισβητήσει.

Τέλος το μήνυμά μας είναι σαφές: Όσοι σκέφτονται να επαναλάβουν παρόμοιες προκλήσεις, ας καταλάβουν ότι η Ελλάδα δεν είναι αδύναμη. Ο Ιερός Λόχος θα βρίσκεται εκεί για να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία, την ιστορική αλήθεια και την Μακεδονία. Δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή γης. Δεν αφήνουμε τις αφηγήσεις των άλλων να σβήσουν τη δική μας ιστορία. Διεκδικούμε κάθε μέτρο Ελληνικής Γης που είναι σκλαβωμένο!

Η Ελλάδα φυλάσσεται.

Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική.

Ο Ελληνισμός ζει και διεκδικεί.

Γραφείο Τύπου του πολιτικού φορέα 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

  

Θερινό Ηλιοστάσιο: Μια Κοινή Ευρωπαϊκή Κληρονομιά!

Η 21η Ιουνίου, η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, αποτελεί εδώ και χιλιετίες ένα από τα σημαντικότερα σημεία του ετήσιου κύκλου για τους λαούς της Ευρώπης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, όταν ο ήλιος φτάνει στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό και το φως κυριαρχεί περισσότερο από κάθε άλλη ημέρα.

Πολύ πριν από τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών, οι ευρωπαϊκοί λαοί παρατηρούσαν τις εποχές, τον κύκλο της φύσης και τις μεταβολές του ουρανού. Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ήταν απλώς ένα αστρονομικό γεγονός. Ήταν ένα ορόσημο που συνδεόταν με τη γη, τη γεωργία, την κοινότητα και τη συνέχεια της ζωής.

Στην Ιρλανδία, οι αρχαίοι Κέλτες τιμούσαν τις μεταβολές των εποχών με εορτασμούς που συνδέονταν με τη γονιμότητα της γης και την ευημερία της κοινότητας. Αν και πολλά έθιμα μεταβλήθηκαν μέσα στους αιώνες, η σημασία των εποχικών σταθμών παρέμεινε ζωντανή στη λαϊκή παράδοση του νησιού.

Στη Σκανδιναβία, το θερινό ηλιοστάσιο εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραδοσιακές γιορτές. Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, οικογένειες και κοινότητες συγκεντρώνονται στην ύπαιθρο, ανάβουν φωτιές, τραγουδούν, χορεύουν και γιορτάζουν τη δύναμη του φωτός κατά τη διάρκεια των λευκών νυχτών του βορρά. Πρόκειται για ένα έθιμο που διατηρήθηκε επί αιώνες και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Στη Γερμανία και σε άλλες γερμανικές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, οι φωτιές του θερινού ηλιοστασίου αποτελούσαν παραδοσιακά σύμβολο κάθαρσης, ενότητας και εορτασμού της φύσης. Τα χωριά συγκεντρώνονταν γύρω από μεγάλες φωτιές στις κορυφές λόφων και βουνών, δημιουργώντας εικόνες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε πολλές περιοχές.

Στις βαλτικές χώρες, όπως η Λετονία και η Λιθουανία, οι εορτασμοί του ηλιοστασίου παραμένουν από τις σημαντικότερες λαϊκές εκδηλώσεις του έτους. Τραγούδια, παραδοσιακές φορεσιές, στεφάνια από λουλούδια και ολονύχτιες γιορτές αποτελούν στοιχεία μιας πολιτιστικής συνέχειας που φτάνει βαθιά στο παρελθόν.

Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, τις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε τόπου, οι ευρωπαϊκοί λαοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: τη διαχρονική σχέση τους με τον κύκλο της φύσης. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις αυτής της κοινής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στον ελληνικό χώρο, η περίοδος του θερινού ηλιοστασίου συνδέθηκε διαχρονικά με λαϊκά έθιμα που διατηρήθηκαν έως τις μέρες μας. Ο Κλήδονας, οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη, το κάψιμο των μαγιάτικων στεφανιών και τα πηδήματα πάνω από τις φλόγες αποτελούν έθιμα γνωστά σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα. Μέσα από αυτά διακρίνεται η συνέχεια μιας παράδοσης που συνδέει τον άνθρωπο με την κοινότητα, τη φύση και τον ετήσιο κύκλο του χρόνου.

Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ανήκει σε κάποια σύγχρονη ιδεολογία ούτε αποτελεί αποκλειστικό κτήμα οποιασδήποτε θρησκευτικής αντίληψης. Είναι μέρος της ιστορικής μνήμης των ευρωπαϊκών λαών. Μια υπενθύμιση ότι οι πρόγονοί μας, από τις ακτές της Ιρλανδίας μέχρι τα βουνά της Ελλάδας και από τα δάση της Σκανδιναβίας μέχρι τις πεδιάδες της Κεντρικής Ευρώπης, ζούσαν σε αρμονία με τον ρυθμό της φύσης και τιμούσαν τα μεγάλα ορόσημα του χρόνου.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πολιτιστικής ομοιομορφίας, η γνώση και η διατήρηση αυτών των παραδόσεων δεν αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν, αλλά πράξη ιστορικής μνήμης. Είναι η αναγνώριση ότι οι λαοί της Ευρώπης διαθέτουν βαθιές πολιτιστικές ρίζες, οι οποίες διαμορφώθηκαν μέσα από αιώνες κοινών εμπειριών, παραδόσεων και δεσμών με τη γη τους.

Ανακοίνωση για τα ελληνοτουρκικά.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για τα ελληνοτουρκικά.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά και η προώθηση από την Άγκυρα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» επιβεβαιώνουν ότι η Τουρκία ακολουθεί μια μακροχρόνια και συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η συζήτηση περί θεσμοθέτησης των τουρκικών διεκδικήσεων δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού δημιουργίας τετελεσμένων εις βάρος της Πατρίδας μας.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή των εξελίξεων. Απαιτείται εθνική στρατηγική με συνέχεια, αποφασιστικότητα και σαφείς κόκκινες γραμμές. Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των νησιών μας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε πολιτική κατευνασμού απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό οδηγεί σε νέες απαιτήσεις και νέες προκλήσεις. Η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιήσει κάθε διπλωματικό, πολιτικό και αμυντικό μέσο που διαθέτει, εντός των διεθνών οργανισμών και των συμμαχιών της, ώστε να αποτρέψει τη δημιουργία νέων τετελεσμένων στο Αιγαίο.

Παράλληλα απαιτείται αρχικά, να διασφαλιστεί η εσωτερική ασφάλεια της χώρας όπου έχει πληγεί από την ανεξέλεγκτη εισβολή αλλοδαπών. Χρειάζεται η ενίσχυση της εθνικής άμυνας, η στήριξη των ακριτικών περιοχών όπως προτείνουμε στο ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΠΑΝΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ και  κυρίως η καλλιέργεια εθνικής συνείδησης στις νεότερες γενιές. Η ισχύς ενός έθνους δεν μετριέται μόνο από τα οπλικά του συστήματα, αλλά και από την εθνική ενότητα, την αυτοπεποίθηση και την πίστη του στο δίκαιο των θέσεών του.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ καλεί κάθε Έλληνα να παραμείνει σε εγρήγορση. Το Αιγαίο είναι η καρδιά του Ελληνισμού και δεν πρόκειται να παραχωρηθεί σε κανέναν αναθεωρητισμό, σε καμία «Γαλάζια Πατρίδα» και σε καμία πολιτική που υπονομεύει τα εθνικά μας δίκαια.

Για μια Ελλάδα κυρίαρχη, ισχυρή και ελεύθερη. Για έναν Ελληνισμό που δεν υποχωρεί.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ανακοίνωση

  

Κοιτάξτε το καλά αυτό το βίντεο. ( You Tube )

Δεν βλέπετε απλά σίδερα να κόβονται.Βλέπετε τον ιδρώτα γενεών να γίνονται παλιοσίδερα. Βλέπετε την δημόσια περιουσία να γίνεται παλιοσίδερα. Ο κάθε Έλληνας έχει δικαίωμα να ρωτήσει.Ακόμα κι αν αυτός ο εξοπλισμός έπρεπε να αποσυρθεί, γιατί αυτή η εικόνα καταστροφής; 

Γιατί τόση βιασύνη να εξαφανιστεί κάθε ίχνος μιας παραγωγικής Ελλάδας; Δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί;Να διατηρηθεί ως στρατηγικό απόθεμα;Να παραμείνει διαθέσιμος εξοπλισμός σε περίπτωση που η Πατρίδα τον χρειαστεί ξανά;Να ανακυκλωθεί οργανωμένα;

Σήμερα πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα αφού στέλνουμε τον λυχνίτη μας στους Σκοπιανούς και τον αγοράζουμε ως ηλεκτρικό ρεύμα...Σήμερα η Ελλάδα εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές ρεύματος...Σήμερα ακούμε συνεχώς για ενεργειακή κρίση...Και την ίδια ώρα βλέπουμε να διαλύονται υποδομές που χτίστηκαν με τα χρήματα και τις αγωνίες του Ελληνικού Λαού.Γιατί;

Για χρόνια μας μιλούσαν για "πράσινη μετάβαση", για "προστασία του περιβάλλοντος" και για "βιώσιμη ανάπτυξη".Και σήμερα ο Ελληνικός Λαός βλέπει βουνά από μέταλλο να καταλήγουν στην καταστροφή και αναρωτιέται,

Πού είναι η περιβαλλοντική ευαισθησία;

Πού είναι η λογική της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης;

Πού είναι η διαφάνεια;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ πλήρη ενημέρωση για το κόστος αυτών των εργασιών.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι αποφάσεις που οδήγησαν στην αποξήλωση αυτού του εξοπλισμού.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ απόλυτη διαφάνεια για το τι ανακυκλώθηκε, τι πουλήθηκε, τι καταστράφηκε και ποιος ωφελήθηκε οικονομικά από αυτή τη διαδικασία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ έναν σοβαρό εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό που να υπηρετεί την Ελλάδα και όχι πρόσκαιρες πολιτικές σκοπιμότητες.

Γιατί όταν μια χώρα γκρεμίζει ό,τι παρήγαγε πλούτο, εργασίες και ενεργειακή ισχύ, τότε η εξουσία χρωστά εξηγήσεις στον Λαό.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

  

Η Ευρώπη ξυπνά: Από τη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βρετανία στην Αθήνα – Ώρα για ριζικές λύσεις κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Τις τελευταίες ημέρες, δύο σοκαριστικά περιστατικά βίας στην Ευρώπη αναδεικνύουν με τον πιο δραματικό τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής, ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της πολιτικής της πολυπολιτισμικότητας που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Στη Βόρεια Ιρλανδία, ένας Σουδανός μετανάστης επιτέθηκε με μαχαίρι κουζίνας σε έναν Ιρλανδό πολίτη, προσπαθώντας να τον αποκεφαλίσει μπροστάστα μάτιατων περαστικών. 

Το γεγονός αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά η κορυφή του παγόβουνου μιας αυξανόμενης βίας που έχει πλημμυρίσει τις γειτονιές της Ευρώπης. Στη Βρετανία, η τραγική υπόθεση του 18χρονου Henry Nowak, ενός λευκού Βρετανού νέου, που μαχαιρώθηκε θανάσιμα, αποκάλυψε τις σκοτεινές πτυχές της δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων (two-tier justice). Αντί να προστατευθεί το θύμα που αιμορραγούσε και φώναζε για βοήθεια, η αστυνομία τον αντιμετώπισε με καχυποψία, ενώ προστάτευε τον δράστη από που ανήκε σε μειονοτική ομάδα, φοβούμενη κατηγορίες για ρατσισμό.

Αυτά τα περιστατικά δεν είναι τυχαία. Αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου συστηματικής υποβάθμισης της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των γηγενών ευρωπαϊκών πληθυσμών. Η ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από πολιτισμικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ασύμβατα περιβάλλοντα έχει οδηγήσει σε εκρηκτική αύξηση της εγκληματικότητας σε πόλεις της Γαλλίας, της Σουηδίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και αλλού. Οι γηγενείς λευκοί πολίτες, που πληρώνουν φόρους, υπηρετούν στα στρατεύματα και έχτισαν τις κοινωνίες αυτές, χαρακτηρίζονται ρατσιστές ή ξενοφοβικοί όταν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την αντικατάσταση τους, για την απώλεια της ασφάλειας στις γειτονιές τους και της πολιτισμικής τους ταυτότητας. 

Αυτή η πραγματικότητα περιγράφεται ως "θεσμικός αντιλευκισμός", μια ιδεολογία που έχει διαποτίσει κράτη, αστυνομία, δικαιοσύνη και ΜΜΕ, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα ίδια τους τα πατρογονικά εδάφη.

Στην Ελλάδα, παρόμοια τραγικά περιστατικά έχουν συγκλονίσει την κοινωνία εδώ και χρόνια, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα είναι  πανευρωπαϊκό. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η δολοφονία του Μανώλη Καντάρη τον Μάιο του 2011 στο κέντρο της Αθήνας, στη συμβολή των οδών Ηπείρου και Γ’ Σεπτεμβρίου (κοντά στην πλατεία Βικτωρίας). Ο 44χρονος τότε οικογενειάρχης, στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας, κατέβηκε βιαστικά από το σπίτι του τα ξημερώματα της 10ης Μαΐου 2011. Η σύζυγός του ήταν έγκυος και έτοιμη να γεννήσει το δεύτερο τους παιδί. Ο Μανώλης κρατούσε μια βιντεοκάμερα, με την οποία ήθελε να απαθανατίσει τις πρώτες στιγμές του νεογέννητου. Ενώ πήγαινε να πάρει το αυτοκίνητό του από κοντινό πάρκινγκ για να τη μεταφέρει στο μαιευτήριο, δέχθηκε άγρια επίθεση από τρεις δράστες – δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό. Τον μαχαίρωσαν επανειλημμένα για να του αρπάξουν την κάμερα, η οποία πουλήθηκε αργότερα για μόλις 120 ευρώ. Ο Μανώλης άφησε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα από το σπίτι του, αφήνοντας πίσω του μια χήρα και ορφανά παιδιά.Η υπόθεση οδήγησε σε καταδίκες ισοβίων για δύο από τους δράστες, ενώ ο τρίτος αναζητήθηκε για χρόνια. Αυτή η τραγωδία παραμένει σύμβολο της ανασφάλειας που έχει επιφέρει η μαζική παράνομη μετανάστευση σε γειτονιές όπως η πλατεία Βικτωρίας, η Ομόνοια και άλλες περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπου παράλληλες κοινωνίες έχουν δημιουργηθεί με υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας.

Παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί δεκάδες φορές στην Ελλάδα: μαχαιρώματα, ληστείες, βιασμοί και επιθέσεις σε γηγενείς πολίτες, συχνά με υποβάθμιση ή αποσιώπηση από ορισμένα ΜΜΕ και αρχές. Οι δράστες προέρχονται συχνά από χώρες με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις, όπου η βία και η έλλειψη σεβασμού προς τον άλλο είναι συχνότερες. Αντί όμως για αυστηρή πολιτική, βλέπουμε την ίδια λογική του two-tier justice: οι αλλοδαποί δράστες προστατεύονται για να μην υπάρξει κοινωνική ένταση.

Συγκεκριμένες προτάσεις για μια ασφαλή Ευρώπη και Ελλάδα.

Η ώρα των ημιμετρων και των ευφημισμών έχει περάσει. Απαιτούνται κάθετες, ρεαλιστικές και αποφασιστικές πολιτικές που θέτουν σε απόλυτη προτεραιότητα την ασφάλεια, την πολιτισμική συνέχεια και τα δικαιώματα των γηγενών λαών:

Αυστηρός έλεγχος συνόρων και τερματισμός της παράνομης εισροής: Ενίσχυση της συνοριοφύλαξης με πραγματικές αρμοδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας άμεσης απώθησης στα σύνορα. Συνεργασία με χώρες προέλευσης για γρήγορες επιστροφές και κατάργηση μηχανισμών που λειτουργούν ως μαγνήτες, όπως ορισμένες ΜΚΟ που διευκολύνουν τη διακίνηση.

Μαζικές απελάσεις: Άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που δεν πληρούν κριτήρια διεθνούς προστασίας, με προτεραιότητα σε όσους έχουν εμπλακεί σε εγκληματικές πράξεις. Δημιουργία ειδικών κέντρων κράτησης, ταχείες διαδικασίες και χρήση τεχνολογίας για αποτελεσματικό έλεγχο.

Προστασία της δημογραφικής και πολιτισμικής ταυτότητας: Ενεργές πολιτικές για αύξηση της γεννητικότητας των ευρωπαϊκών λαών (οικονομικά κίνητρα, στέγαση, οικογενειακή στήριξη). Εκπαίδευση βασισμένη στην εθνική ιστορία και απόρριψη της θεωρίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» ως επίσημη πολιτική. 

Εθνική προτεραιότητα στην πολιτική: Πολιτικοί που υπηρετούν πρωτίστως τους πολίτες τους και όχι διεθνείς οργανισμούς. Πρόσθετη φορολόγηση στις εταιρείες που επιδιώκουν φθηνό εργατικό δυναμικό από αλλοδαπούς παράνομους μετανάστες. Διαφάνεια στα ΜΜΕ και λογοδοσία για την κάλυψη τέτοιων περιστατικών.

Η ανοχή στην εισαγωγή βίας, στην αλλοίωση των κοινωνιών και στην υποβάθμιση των γηγενών δεν είναι ανθρωπισμός – είναι εθνική αυτοκτονία. Περιστατικά όπως αυτά στη Βόρεια Ιρλανδία, τη Βρετανία και την Αθήνα του Μανώλη Καντάρη λειτουργούν ως καμπανάκι συναγερμού. Οι λαοί της Ευρώπης έχουν το απόλυτο δικαίωμα στην ασφάλεια, στην πολιτισμική τους συνέχεια και στην φυλετική τους επιβίωσή τους. Η ώρα της αφύπνισης έχει φτάσει. Απαιτείται άμεση, αποφασιστική δράση πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Πρώτα οι δικοί μας λαοί, πρώτα η Πατρίδα, πρώτα η Ευρώπη των Ευρωπαίων.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές. Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!

 

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές.
Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!


Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση γύρω από τον Ν. 4455/2017, το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για τη φόρτωση και την εκφόρτωση των εμπορευμάτων.
Σε αποθήκες, κέντρα logistics, μεταφορικές εταιρείες, βιομηχανίες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ ακούγονται καθημερινά διαφορετικές ερμηνείες:
«Ο οδηγός απαγορεύεται να αγγίξει το φορτίο.»
«Ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να ξεφορτώνει.»
«Αν δεν είσαι στο Μητρώο Φορτοεκφορτωτών δεν μπορείς να κατεβάσεις ούτε μία παλέτα.»
«Όποιος οδηγός αρνηθεί να ξεφορτώσει μπορεί να απολυθεί.»
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Και ακριβώς επειδή η κατάσταση παραμένει θολή σε πολλές επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν να βρεθούν εκτεθειμένοι όταν συμβεί ένα ατύχημα ή μια ζημιά.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απασχολεί κάθε εργαζόμενο δεν είναι μόνο τι προβλέπει ο νόμος. Είναι ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν κάτι πάει στραβά!


Πριν ακόμη εξετάσουμε τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017, υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα που αφορά όλους τους οδηγούς, είτε ΔΧΦ είτε ΙΧΦ.
Όσοι εργάζονται μόνιμα ή σχεδόν μόνιμα για συγκεκριμένες εταιρείες, μεταφορικές, βιομηχανίες, αποθήκες ή αλυσίδες σούπερ μάρκετ, πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους.
Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται προφορικά.
Πρέπει να γίνεται γραπτώς.
Στην καθημερινότητα οι περισσότερες εντολές δίνονται προφορικά:
«Ξεφόρτωσε τις παλέτες.»
«Βοήθησε λίγο μέσα στην αποθήκη.»
«Πάρε το παλετοφόρο και προχώρησε.»
«Κατέβασε το φορτίο μέχρι το σημείο παραλαβής.»
Όταν όμως συμβεί ένα ατύχημα, ένας τραυματισμός ή μια ζημιά σε εμπόρευμα, οι ίδιες αυτές εντολές συχνά εξαφανίζονται.
Τότε μπορεί να ακουστούν φράσεις όπως:
«Δεν είχαμε δώσει τέτοια εντολή.»
«Ο οδηγός ενήργησε με δική του πρωτοβουλία.»
«Δεν ήταν στις αρμοδιότητές του.»
«Δεν ακολούθησε τις οδηγίες ασφαλείας.»
Γι' αυτό κάθε εργαζόμενος πρέπει να απαιτεί σαφείς γραπτές διαδικασίες.
Δεν είναι πράξη αντιπαράθεσης.
Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Για αυτό καλό είναι ο οδηγός να ζητάει από την επιχείρηση τα εξής:
1. Γραπτή περιγραφή καθηκόντων
Να αναφέρει ξεκάθαρα αν ο οδηγός εκτελεί αποκλειστικά μεταφορά ή συμμετέχει και σε φορτοεκφορτώσεις.
2. Κανονισμό φόρτωσης και εκφόρτωσης
Να καθορίζει ποιος εκτελεί κάθε εργασία και ποιος φέρει την ευθύνη.
3. Οδηγίες ασφάλειας
Να περιγράφουν τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη φόρτωση και την εκφόρτωση.
4. Εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου
Ο εργαζόμενος πρέπει να γνωρίζει τους κινδύνους που συνδέονται με τη θέση εργασίας του.
5. Βεβαίωση εκπαίδευσης
Για οποιαδήποτε εργασία απαιτεί ειδική γνώση ή χρήση εξοπλισμού.
6. Διαδικασία αναφοράς ατυχήματος
Να είναι γνωστό από πριν τι γίνεται σε περίπτωση συμβάντος.
7. Διαδικασία παράδοσης και παραλαβής φορτίου.
Να ορίζεται πού ξεκινά και πού τελειώνει η ευθύνη του οδηγού.


Τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017.


Ο νόμος δημιούργησε το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και επιχείρησε να οργανώσει το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή μέσω πιστοποιήσεων και κανόνων λειτουργίας.
Η βασική του φιλοσοφία είναι ότι οι εργασίες φορτοεκφόρτωσης πρέπει να εκτελούνται από πρόσωπα που διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες ώστε να περιορίζονται τα εργατικά ατυχήματα.
Στην πράξη όμως, ο νόμος δεν έλυσε όλες τις γκρίζες ζώνες που υπάρχουν μεταξύ:
οδηγού, φορτοεκφορτωτή, αποθηκάριου και χειριστή μηχανημάτων.
Και ακριβώς εκεί γεννιούνται τα περισσότερα προβλήματα.
Ο οδηγός δεν είναι εργαζόμενος για όλες τις δουλειές. Σήμερα χιλιάδες οδηγοί προσλαμβάνονται για να εκτελούν μεταφορικό έργο.
Στην πράξη όμως καλούνται καθημερινά να λειτουργούν ταυτόχρονα ως:
οδηγός,
φορτοεκφορτωτής,
αποθηκάριος,
διανομέας,
χειριστής παλετοφόρου,
εργάτης αποθήκης.
Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι ευθύνες του εργαζόμενου χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα η αμοιβή ή η προστασία του.
Η μεγάλη παγίδα λέγεται «ευθύνη»
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι ανησυχούν για το αν επιτρέπεται ή όχι να κάνουν μια εργασία.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι τι συμβαίνει όταν προκύψει ατύχημα.
Αν κατά την εκφόρτωση:
τραυματιστεί τρίτο πρόσωπο,
πέσει εμπόρευμα,
προκληθεί ζημιά,
τραυματιστεί ο ίδιος ο οδηγός,
τότε θα εξεταστεί:
ποιος εκτελούσε την εργασία,
αν είχε εκπαίδευση,
αν υπήρχε σχετική εντολή,
αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες ασφαλείας.
Και εκεί πολλές φορές ο εργαζόμενος βρίσκεται μόνος απέναντι στις συνέπειες.


Τι πρέπει να προσέχουν οι οδηγοί.


Να μην χειρίζονται εξοπλισμό χωρίς εκπαίδευση
Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να χειρίζεται ανυψωτικά μηχανήματα ή άλλο εξειδικευμένο εξοπλισμό χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις και πιστοποιήσεις.


Να ζητούν γραπτές οδηγίες.
Οι προφορικές εντολές δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία όταν προκύψει πρόβλημα.


Να χρησιμοποιούν πάντα μέσα ατομικής προστασίας
Κράνος, γάντια, υποδήματα ασφαλείας και κάθε προβλεπόμενος εξοπλισμός είναι δικαίωμα και όχι προσωπική επιλογή.
Να καταγράφουν περιστατικά
Κάθε περίπτωση ανάθεσης καθηκόντων εκτός της συμφωνημένης εργασίας πρέπει να καταγράφεται.


Τι πρέπει να προσέχουν οι φορτοεκφορτωτές.
Οι φορτοεκφορτωτές βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους.
Πρέπει να αρνούνται:
τη χρήση ελαττωματικού εξοπλισμού,
τη μεταφορά φορτίων πέρα από τα προβλεπόμενα όρια,
την εργασία σε μη ασφαλείς χώρους,
τη χρήση μηχανημάτων χωρίς εκπαίδευση.
Καμία προθεσμία παράδοσης δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.


Η απλήρωτη εργασία παραμένει πρόβλημα.


Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα του κλάδου είναι ότι πολλοί οδηγοί αμείβονται μόνο για τη μεταφορά.
Οι ώρες που αφιερώνουν σε φορτώσεις, εκφορτώσεις, αναμονές και εργασίες αποθήκης συχνά θεωρούνται «μέρος της δουλειάς» χωρίς πρόσθετη αμοιβή.
Αυτό είναι λάθος.
Ο χρόνος εργασίας είναι χρόνος εργασίας.
Δεν μετατρέπεται σε δωρεάν εργασία επειδή βρίσκεται μέσα σε αποθήκη αντί μέσα στην καμπίνα του φορτηγού.
Η εμπειρία δείχνει ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν προστατεύονται από μόνα τους.
Απαιτείται ενημέρωση, οργάνωση και συλλογική διεκδίκηση.
Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, στα logistics και στις φορτοεκφορτώσεις έχουν κάθε λόγο να διεκδικούν:
σαφείς γραπτές διαδικασίες,
ασφαλείς συνθήκες εργασίας,
ξεκάθαρο διαχωρισμό αρμοδιοτήτων,
κατάλληλη εκπαίδευση,
δίκαιη αμοιβή για κάθε εργασία που εκτελούν.


Ο Ν. 4455/2017 δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας νόμος που απλώς επιβάλλει υποχρεώσεις.
Πρέπει να αποτελεί εργαλείο προστασίας του εργαζόμενου.
Κανένας οδηγός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε φθηνό πολυεργαλείο για κάθε ανάγκη της επιχείρησης.
Κανένας φορτοεκφορτωτής δεν πρέπει να θυσιάζει την ασφάλειά του για να βγει γρηγορότερα η δουλειά.
Και κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες που δεν έχουν καθοριστεί γραπτώς.
Γιατί όταν συμβεί το ατύχημα, αυτό που θα εξεταστεί δεν είναι τι συνηθιζόταν να γίνεται, αλλά τι προβλεπόταν, ποιος ήταν υπεύθυνος και αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες.
Η γνώση των δικαιωμάτων, η απαίτηση γραπτών κανόνων και η συλλογική διεκδίκηση παραμένουν τα ισχυρότερα μέσα προστασίας για κάθε εργαζόμενο στις μεταφορές και τις φορτοεκφορτώσεις.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 7.6.26

Έλληνα Εργάτη, Σπάσε τα Δεσμά των Τοκογλύφων και των Αριστερών!

  

Έλληνα Εργάτη, Σπάσε τα Δεσμά των Τοκογλύφων και των Αριστερών!

Πρώτα ο Έλληνας Εργαζόμενος!

Αξιοπρεπείς Μισθοί με Ασφαλείς Συνθήκες!

Έλληνα εργαζόμενε/η

Κάθε πρωί που σηκώνεσαι πριν τα χαράματα, που  βγάζεις το μεροκάματο σου με δεκάδες δυσκολίες, ξέρεις καλά την αλήθεια. Δουλεύεις σκληρά σε αποθήκες,εργοτάξια, οικοδομές, εργοστάσια και χωράφια, αλλά το εισόδημά σου μένει στάσιμο και μειώνεται, ενώ οι υποχρεώσεις σου αυξάνονται. 

Ποιος φταίει;

Πρώτα οι τοκογλύφοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα εγχώρια τσιράκια που κυβερνούν. 

Οι εργολάβοι και οι υπεργολάβοι που σε αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμο υλικό. Σου υπόσχονται ένα μεροκάματο, σου δίνουν λιγότερα, σε αναγκάζουν να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες, χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς μέτρα προστασίας. Σε περίπτωση ατυχήματος, εξαφανίζονται ή σε πετάνε σαν σκουπίδι. 

Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος κλείνει το μάτι στα μεγάλα τραστ των πολυεθνικών, γιατί οι μεγάλοι έχουν τις γνωριμίες τους. 

Αυτοί οι τοκογλύφοι είναι το πρώτο δεσμό που πρέπει να σπάσεις: διεκδικώντας μαζικά, οργανωμένα και ακούραστα τα δικαιώματά σου.

Σύμμαχοι των καπιταλιστών οι προδότες του Έλληνα Εργάτη οι αριστεροί εργατοπατέρες και οι συνδικαλιστές της αριστερής πλέμπα.

Δίπλα τους, οι λαθρομετανάστες. Δεν είναι ρατσισμός να το λες. Είναι πραγματικότητα. Χιλιάδες παράνομοι εισερχόμενοι, πολλές φορές χωρίς έγγραφα, χωρίς ιατρικούς ελέγχους, προσφέρονται να δουλέψουν για ψίχουλα – 20, 25 ή και 30 ευρώ τη μέρα, κάτω από κάθε συλλογική σύμβαση, χωρίς ένσημα, χωρίς άδειες. 

Οι τοκογλύφοι τους προτιμούν γιατί είναι φθηνότεροι, πιο υπάκουοι (από φόβο απέλασης) και δεν διεκδικούν. Το αποτέλεσμα; Οι μισθοί των Ελλήνων πέφτουν, οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν, η ανεργία στους νέους και στους Έλληνες εργάτες εκτοξεύεται. Η αγορά εργασίας παραμορφώνεται. Ο Έλληνας, που έχει οικογένεια, υποχρεώσεις, σπίτι και φόρους στην Ελλάδα, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί κάποιον που ζει κατά ομάδες σε μικρά διαμερίσματα ή στα Hot spot.

Πρώτα ο Έλληνας Εργάτης.

Αυτό δεν είναι σύνθημα μίσους. Είναι βασική αρχή επιβίωσης κάθε έθνους. Κάθε χώρα στον κόσμο προστατεύει πρώτα τους δικούς της πολίτες στην αγορά εργασίας. Η Ελλάδα οφείλει να κάνει το ίδιο. 

Ο Ιερός Λόχος σε συνεργασία με την 

4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας έχει ξεκάθαρες και βιώσιμες προτάσεις:

1.Αυστηροί έλεγχοι και απελάσεις παράνομων εισερχομένων μεταναστών, για την μείωση των φτηνών εργατικών χεριών. 

2.Προτεραιότητα σε Έλληνες για όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές εργασίες που χρηματοδοτούνται από ελληνικά και ευρωπαϊκά κεφάλαια.

3.Πρώτος μισθός αντάξιος και σεβαστός για όλους, ο οποίος να είναι συνδεδεμένος κατά αναλογία με τον μισθό του βουλευτή κατά 1/4 (δηλαδή, εάν ο καθαρός μισθός του βουλευτή ανέρχεται σε 5.135 ευρώ τότε ο πρώτος μισθός πρέπει να είναι τουλάχιστον 1283 ευρώ) υποχρεωτικά ένσημα και ασφάλιση.

4.Ενίσχυση των επιθεωρήσεων εργασίας, βαριά πρόστιμα σε τοκογλύφους που παρανομούν και προτιμούν μαύρη εργασία.

5.Επαγγελματική κατάρτιση και προστασία για νέους Έλληνες, ώστε να μην αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό.

Ο Έλληνας εργαζόμενος ζητάει προνόμια γιατί το αξίζει. Είναι αυτός που σήκωσε το βάρος της οικονομικής κρίσης, είναι αυτός που με τα χρήματα από τα ταμεία του σώθηκαν οι τράπεζες. 

Ο Έλληνας εργαζόμενος ζητάει αξιοπρέπεια. Να μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του με ένα οχτάωρο και όχι να κάνει δύο και τρεις δουλειές, να μεγαλώσει τα παιδιά του χωρίς να χρωστάει, να έχει ασφάλεια στην εργασία του και να μην ανταγωνίζεται απελπισμένους ανθρώπους που ζουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι και υπονομεύουν τις κατακτήσεις δεκαετιών.

Έλληνα εργαζόμενε/η.

Η φωνή σου πρέπει να ακουστεί δυνατά. Στα σωματεία, στις πλατείες, στις εκλογές, στα εργοτάξια. Μην αφήσεις την αριστερά και τους επαγγελματίες ανθρωπιστές να προδίδουν τον ιδρώτα σου και το ψωμί των παιδιών σου. Μην αφήσεις τους τοκογλύφους καπιταλιστές να σε αντικαταστήσουν με φθηνότερο εργατικό δυναμικό.

Σπάσε τα δεσμά!

Πρώτα ο Έλληνας. Αξιοπρεπής μισθός. Ασφαλείς συνθήκες. Ελλάδα για τους Έλληνες εργάτες.

Η ώρα είναι τώρα.

Έλα μαζί μας.

Για μια Ελλάδα Εθνική Σοσιαλιστική και Περήφανη!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Εμπρός Ευρώπη εγέρσου και άσε την θύελλα να ξεσπάσει!

  

Εμπρός Ευρώπη εγέρσου και άσε την θύελλα να ξεσπάσει!

Η φρικτή επίθεση στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου ένας Σουδανός  επιτέθηκε με μαχαίρι κουζίνας σε έναν Ιρλανδό  στη μέση του δρόμου προσπαθώνταςνα τ8ν αποκεφαλίσει, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. 

Είναι η ωμή πραγματικότητα της ανεξέλεγκτης μαζικής μετανάστευσης/εισβολής  και της αποτυχημένης πολιτικής ανοιχτών συνόρων που έχει πλημμυρίσει την Ευρώπη.

Δεν είναι ρατσισμός να λέμε την αλήθεια: η μαζική, ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από πολιτισμικά και θρησκευτικά ασύμβατα περιβάλλοντα έχει αυξήσει την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια σε όλη την Ευρώπη. Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα της ιδεοληψίας της «πολυπολιτισμικότητας» που απέτυχε παταγωδώς.

Καλούμε την Ευρώπη να ξυπνήσει τώρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που άνοιξε τα σύνορα, οι ΜΚΟ που λειτουργούν ως διακινητές, και τα συστήματα ασύλου που έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς μαζικής εισόδου χωρίς φίλτρα, φέρουν τεράστια ευθύνη. 

Πρέπει να τερματιστεί η παράνομη μετανάστευση, να απελαθούν όσοι δεν δικαιούνται προστασία, αλλά κυρίως να ενισχυθούν τα εξωτερικά σύνορα και να τεθεί ως απόλυτη προτεραιότητα η ασφάλεια και η φυλετική και πολιτισμική συνέχεια των ευρωπαϊκών λαών. 

Η ανοχή στην εισαγωγή βίας δεν είναι ανθρωπισμός,  είναι αυτοκτονία.

Στέκουμε αλληλέγγυοι στον Ιρλανδικό Λαό και τους κατοίκους της Βόρειας Ιρλανδίας που βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την Πατρίδα και την ασφάλειά τους. Δεν υποστηρίζουμε την τυφλή βία ή τις καταστροφές, αλλά αναγνωρίζουμε το δίκαιο θυμό κάθε λαού που βλέπει την ειρηνική του καθημερινότητα να διαλύεται. 

Οι γηγενείς έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν να διώξουν από τη γη τους όσους φέρνουν μαζί τους μαχαίρια και μίσος αντί για σεβασμό!

Η ώρα της αφέλειας τελείωσε. Η Ευρώπη πρέπει να επιστρέψει στην λογική.

Πρώτα οι δικοί μας λαοί, πρώτα η ασφάλεια, πρώτα η επιβίωση του πολιτισμού μας. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ας κοιτάξουν το αίμα στο πεζοδρόμιο του Μπέλφαστ.

Αρκετά. Ώρα για αλλαγή.Τέλος οι μεσοβέζικες λύσεις με περιτύλιγμα "πατριωτισμού", τώρα μόνο κάθετες λύσεις και Εθνικός Κοινωνισμός!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Θεσμικός αντιλευκισμός των ευρωπαϊκών κρατών.

  

Ο Θεσμικός αντιλευκισμός των ευρωπαϊκών κρατών.

Η υπόθεση του Henry Nowak στη Βρετανία δεν είναι ένα απλό «τραγικό περιστατικό». Είναι η ωμή, αιματηρή απόδειξη μιας συστηματικής, θεσμοποιημένης προδοσίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ένας 18χρονος λευκός Βρετανός μαχαιρώνεται θανάσιμα από έναν 23χρονο δράστη. Ο δράστης ισχυρίζεται «ρατσιστική επίθεση» και η αστυνομία – αντί να σώσει το θύμα που αιμορραγεί και ψυχορραγεί, φωνάζοντας «με μαχαίρωσαν!», του φορά χειροπέδες, τον αντιμετωπίζει ως ύποπτο και ετοιμάζει ανακοινώσεις που τον παρουσιάζουν ως δράστη. Μόνο η επίμονη παρέμβαση της οικογένειάς του εμπόδισε την πλήρη ανατροπή της πραγματικότητας. 

Αυτό δεν είναι «λάθος διαδικασίας». Είναι η λογική κατάληξη μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει τους γηγενείς Ευρωπαίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα ίδια τους τα πατρογονικά εδάφη.

Αυτή η υπόθεση είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς, διαβρωτικής ιδεολογίας που έχει διαποτίσει τα κράτη, την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. 

Οι γηγενείς λαοί – αυτοί που έχτισαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με αίμα, ιδρώτα και αιώνες θυσιών – αντιμετωπίζονται πλέον ως εχθροί μέσα στις ίδιες τους τις πατρίδες. 

Οι ελίτ του διεθνούς λόμπι, έχουν αποφασίσει ότι η λευκή γηγενής πλειοψηφία είναι το πρόβλημα που πρέπει να «διορθωθεί».

Το μοτίβο της «δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων» (Two-Tier Justice).

Στη Βρετανία, η λεγόμενη «two-tier policing» δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι πολιτική. Η αστυνομία φοβάται περισσότερο τις κατηγορίες για «ρατσισμό» παρά την εγκληματικότητα. Θύματα από τη γηγενή λευκή πλειοψηφία υποβαθμίζονται συστηματικά, ενώ δράστες από μειονοτικές ομάδες προστατεύονται για να μην «υπάρξει κοινωνική ένταση». Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε Γαλλία, Σουηδία, Γερμανία, ακόμα και στην Ελλάδα όπου τα περιστατικά βίας από παράνομους αφροασιάτες εισβολείς συχνά αποσιωπούνται ή παρουσιάζονται ως «μεμονωμένα».

Οι γηγενείς πληρώνουν τους φόρους, υπηρετούν στα στρατεύματα, χτίζουν τις κοινωνίες – και όταν ζητούν ασφάλεια, τους λένε «ναζί και ρατσιστές». Οι δράστες συχνά αφήνονται ελεύθεροι ή αντιμετωπίζονται με «κατανόηση» λόγω «πολιτισμικών διαφορών» ή «τραύματος από ρατσισμό».

Η Μεγάλη Αντικατάσταση και ο Θεσμικός Αντιλευκισμός.

Δεκαετίες μαζικής, ανεξέλεγκτης μετανάστευσης έχουν αλλάξει ριζικά την δημογραφική σύνθεση των ευρωπαϊκών πόλεων. Γειτονιές που ήταν κάποτε ασφαλείς και ομοιογενείς έχουν μετατραπεί σε ζώνες παράλληλων κοινωνιών, όπου η εγκληματικότητα, οι βιασμοί, τα μαχαιρώματα και η βία κατά γυναικών έχουν εκτοξευθεί. Κάθε αντίδραση από τους ντόπιους χαρακτηρίζεται αμέσως ως «ακροδεξιά», «ξενοφοβία» ή «ναζισμός».

Στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ και τις δημόσιες υπηρεσίες έχει εδραιωθεί ένας ανοιχτός θεσμικός αντιλευκισμός. Η λευκή γηγενής ταυτότητα παρουσιάζεται ως «προνομιακή», ως «αποικιοκρατική κληρονομιά» που πρέπει να ντραπεί και να διαλυθεί. Ταυτόχρονα, οι μειονότητες ενθαρρύνονται να καλλιεργούν θυματοποιητική ταυτότητα και να απαιτούν ειδικά προνόμια. DEI πολιτικές (Diversity, Equity, Inclusion), «αντιρατσιστικά» προγράμματα και «ευαισθητοποίηση» έχουν γίνει εργαλεία διάκρισης εις βάρος των γηγενών.

Οι Ευρωπαίοι δεν είναι «ξεπερασμένοι». Είμαστε οι νόμιμοι ιδιοκτήτες και δημιουργοί αυτού του πολιτισμού. Δεν χρωστάμε συγγνώμη για την ύπαρξή μας, για την ιστορία μας, για τα επιτεύγματά μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχτούμε την δημογραφική αντικατάστασή μας, την πολιτισμική μας διάλυση και την υποβάθμιση της ασφάλειάς μας για να ικανοποιηθούν οι ιδεοληψίες μιας αποκομμένης ελίτ του γνωστού διεθνούς λόμπι. 

Οι πολιτικοί, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι μεγάλες εταιρείες και τα ΜΜΕ έχουν αποκοπεί πλήρως από τους λαούς τους. Προτιμούν φθηνό εργατικό δυναμικό, μπλοκ ψηφοφόρων από μειονότητες, και το ηθικό εφαλτήριο του «αντιρατσισμού» παρά την επιβίωση των εθνών. Αυτή η προδοσία δεν είναι τυχαία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή που οδηγεί στην αυτοκτονία της Ευρώπης.

Οι λαοί όμως ξυπνούν. Στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ουγγαρία, στην Ελλάδα – παντού φουντώνει η αντίσταση. Ο Εθνικός Κοινωνισμός που ως βάση έχει την Φυλετική συνέχεια είναι η μοναδική λύση για επιβίωση κάθε έθνους.

Δεν θα σωπάσουμε μπροστά στην Γενοκτονία μας. Δεν θα γονατίσουμε μπροστά στην ιδεολογική και φυσική τρομοκρατία. Δεν θα επιτρέψουμε να εξαφανιστούμε σιωπηλά από την ιστορία.

Αγωνιζόμαστε τώρα για:

Αυστηρό έλεγχο συνόρων, μαζικές απελάσεις παράνομων μεταναστών και τέλος στην ανεξέλεγκτη εισροή.

Κατάργηση των ιδεολογικών πολιτικών (DEI, woke) που δαιμονοποιούν τους λευκούς γηγενής λαούς. 

Πολιτικούς που υπηρετούν πρώτα και πάνω από όλα τον λαό τους, την ασφάλεια και την πολιτισμική συνέχεια  και όχι διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιες αφηγήσεις.

Διαφάνεια και λογοδοσία για κάθε περίπτωση όπως του Henry Nowak.

Ο χρόνος τελειώνει. Η υπομονή των λαών έχει εξαντληθεί. Η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους – στους Έλληνες, τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και όλους τους υπόλοιπους γηγενείς λαούς της. Όποιος το ξεχνάει, ας προετοιμαστεί για την οργή ενός αφυπνισμένου Λευκού Ανθρώπου που αρνείται να πεθάνει.

Δεν θα σωπάσουμε. Δεν θα γονατίσουμε. Δεν θα εξαφανιστούμε. Η Ευρώπη ξυπνάει και θα πάρει πίσω ό,τι της ανήκει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Πως ο δήμαρχος Εδέσσης Ιωάννης Τσεπκεντζής στοχοποιεί ανθρώπους!

  

Πως ο δήμαρχος Εδέσσης στοχοποιεί ανθρώπους!

Ανακοίνωση-Καταγγελία για τον αποκλεισμό του Κινήματος μας από τον Δήμο Έδεσσας. 

Με αφορμή την απαράδεκτη και αυταρχική συμπεριφορά του Δημάρχου Εδέσσης κ.Ιωάννη Τσεπκεντζής κατά τις εκδηλώσεις τιμής προς τους Μακεδονομάχους Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα,  καταγγέλλουμε τα εξής:

Από τις 21 Μαΐου είχαμε εγγράφως ενημερώσει τον Δήμο Εδέσσης για την επιθυμία μας να συμμετάσχουμε στις εκδηλώσεις, να καταθέσουμε στεφάνι και να τιμήσουμε τη μνήμη των ηρώων του Μακεδονικού Αγώνα. Παρότι ακολούθησαν τηλεφωνικές επικοινωνίες με δημοτικούς υπαλλήλους, ο Δήμος δεν μας έδωσε καμία επίσημη απάντηση ως όφειλε.

Μόλις την Παρασκευή το μεσημέρι (δύο η ώρα), λίγες ώρες πριν την κύρια εκδήλωση, μας ενημέρωσαν προφορικά ότι ο Δήμαρχος δεν επιθυμεί τη συμμετοχή μας, προφασιζόμενος ότι δήθεν «δεν είμαστε νόμιμος φορέας». Αμέσως στείλαμε τα πλήρη διαπιστευτήριά μας, αποδεικνύοντας την πλήρη νομιμότητα του Κινήματός μας. Δεν λάβαμε καμία απάντηση.

Ημερομηνία αποστολής 21.5
Ουδέποτε μας απάντησαν εγγράφως. 

Δεύτερο e mail
Παρασκευή 5.6

Τουναντίον την Κυριακή, κατά την προσέλευσή μας στην εκδήλωση, ο Δήμαρχος Εδέσσης επέδειξε μια συμπεριφορά που δεν αρμόζει σε αιρετό άρχοντα. Με δεσποτικό, αφθάδη και προσβλητικό τρόπο μας απέκλεισε από την κατάθεση στεφανιού, φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι «μολύνουμε τον χώρο». Είχε μάλιστα το θράσος να μας πει «αν θέλετε, να μου κάνετε μήνυση».

Η πραγματική αιτία, όπως ο ίδιος ο Δήμαρχος παραδέχθηκε, είναι ότι τον Μάρτιο του 2026 πραγματοποιήθηκε στην Έδεσσα εκδήλωση στην οποία παρέστησαν πρόσωπα που προωθούν την αλυτρωτική προπαγάνδα των Σκοπίων. Τότε ως  Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος ήμασταν παρόντες και αντιδράσαμε στην παρουσία και τη δράση τους. Αυτό «χάλασε» προφανώς το «πανηγύρι» που είχε στηθεί, γι’ αυτό και ο Δήμαρχος στεναχωρήθηκε και μας "τιμώρησε" αποκλείοντάς μας από την τιμή προς τους Μακεδονομάχους.

Μας δημιουργούνται εύλογα λοιπόν ερωτηματικά για το αν τελικά ο Δήμαρχος Εδέσσης λειτουργεί ακέραια ή υπό την επιρροή συγκεκριμένων κύκλων που ανέχονται ή ακόμα και προωθούν στην πόλη αλυτρωτικές και ανθελληνικές απόψεις. 

Η απαξίωση προς φορείς που υπερασπίζονται την ελληνική ιστορική αλήθεια είναι ενδεικτική μιας επικίνδυνης στάσης.

Δεν πρόκειται να σιωπήσουμε. Θα συνεχίσουμε την εθνική δράση μας ακόμα πιο εντατικά γιατί διαπιστώνουμε ότι αυτό ενοχλεί. Όσο και αν προσπαθούν να μας παρουσιάσουν ως περιθωριάκα στοιχεία και να μας αποκλείσουν από την κοινωνική ζωή εμείς θα είμαστε παρόντες παντού, στιβαροί και πειθαρχημένοι.

Τέλος θα εξετάσουμε όλα τα νόμιμα μέσα (διοικητικά, πολιτικά και δικαστικά) για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να τιμάμε τους ήρωές μας χωρίς εμπόδια και προσβολές από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Η μνήμη του Άγρα, του Μίγκα και όλων των Μακεδονομάχων είναι ιερή και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν αιρετό να την εργαλειοποιεί ή να την υπονομεύει για να εξυπηρετεί συγκεκριμένες παρέες.

Η απόδοση τιμών από το Κίνημά μας.

Εμείς, ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος, σεβόμενοι απόλυτα τον ιερό χώρο και τιμώντας μόνο τη μνήμη των Ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους για στον Μακεδονικό Αγώνα, δεν δημιουργήσαμε κανένα πρόβλημα ούτε προκαλέσαμε την παραμικρή αναστάτωση. Αντίθετα, παρακολουθήσαμε με ψυχραιμία το προεκλογικό πανηγυράκι που στήθηκε από βουλευτές της κυβέρνησηςτης ΝέαςΔημοκρατίας, δημάρχους και λοιπούς πολιτικούς, οι οποίοι με πατριωτικές κορώνες προσπαθούσαν να προσεγγίσουν ψήφους.

Μόλις ολοκληρώθηκε η παρουσία αυτού του προεκλογικού θιάσου, καταθέσαμε στέφανο τιμής στις προτομές των ηρώων.

Ψάλλαμε τον Εθνικό Ύμνο δυνατά και βροντερά, ανάψαμε κερί στη μνήμη των ηρώων εκεί όπου φυλάσσονται τα οστά τους και ολοκληρώσαμε την παρουσία μας με απόλυτη ευπρέπεια, σεβασμό και σιωπή, όπως αρμόζει σε Έλληνες Κοινωνιστές και Εθνικιστές. 

Δείτε το βίντεο  You Tube ή στο VK

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ  

Καταγγελία για απόπειρα αποκλεισμού του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος από τις εκδηλώσεις τιμής προς τους Μακεδονομάχους Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα.

  

Καταγγελία για απόπειρα αποκλεισμού του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος από τις εκδηλώσεις τιμής προς τους  Μακεδονομάχους Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα.

Ερωτήματα για τη στάση του Δήμου Έδεσσας – Θα τιμήσουμε τους ήρωες ανεξάρτητα από αποκλεισμούς και διακρίσεις.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα «ερός Λόχος  καταγγέλλει τη στάση του Δήμου Έδεσσας σχετικά με τη συμμετοχή μας στις εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς τους Μακεδονομάχους ήρωες Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 7 Ιουνίου.

Ήδη από τις 21 Μαΐου είχαμε αποστείλει επίσημο αίτημα προς τον Δήμο Έδεσσας, ζητώντας να συμμετάσχουμε στην εκδήλωση με την κατάθεση στεφάνου, δηλώνοντας παράλληλα ότι είμαστε στη διάθεση των αρμόδιων υπηρεσιών για οποιαδήποτε συνεννόηση ή διαδικασία απαιτούνταν.

Παρά το γεγονός ότι το αίτημά μας υποβλήθηκε έγκαιρα, ουδέποτε λάβαμε έγγραφη απάντηση. Αντίθετα, μόλις την τελευταία εργάσιμη ημέρα πριν από την εκδήλωση δεχθήκαμε τηλεφωνική επικοινωνία, κατά την οποία μας γνωστοποιήθηκε ότι δήθεν δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε λόγω έλλειψης νομικής υπόστασης του φορέα μας.

Η αιτιολογία αυτή κατέπεσε αμέσως, καθώς αποστείλαμε τα απαραίτητα έγγραφα που αποδεικνύουν τη νόμιμη υπόσταση και λειτουργία του Κινήματός μας. Μετά την αποστολή τους, η αρχική θέση ανασκευάστηκε και μας δηλώθηκε ότι θα υπάρξει μεταγενέστερη απάντηση από τον Δήμο.

Μέχρι σήμερα, όμως, καμία επίσημη και έγγραφη απάντηση δεν έχει δοθεί. Καμία σαφής αιτιολόγηση δεν έχει κοινοποιηθεί. Καμία επίσημη θέση δεν έχει γνωστοποιηθεί προς το Κίνημά μας.

Την ίδια στιγμή, μας προτάθηκε να καταθέσουμε στεφάνι μόνοι μας μετά το πέρας της εκδήλωσης. Πρόταση που θεωρούμε προσβλητική και απαξιωτική, καθώς ουσιαστικά μας τοποθετεί εκτός της επίσημης τελετής μνήμης.

Γεννάται, λοιπόν, ένα εύλογο ερώτημα: Με ποια κριτήρια επιλέγονται όσοι συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και με ποια κριτήρια αποκλείονται άλλοι νόμιμοι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς;

Οι εκδηλώσεις μνήμης για τους ήρωες του Μακεδονικού Αγώνα δεν ανήκουν σε καμία δημοτική αρχή, σε κανέναν δήμαρχο και σε κανέναν πολιτικό χώρο. Ανήκουν στην ιστορική μνήμη του Ελληνικού Λαού. Δεν μπορούν να μετατρέπονται σε κλειστές εκδηλώσεις για «ημετέρους», ούτε να λειτουργούν ως πολιτικό πανηγύρι στο οποίο δικαιούνται να συμμετέχουν μόνο όσοι συμφωνούν με τις απόψεις ή τις επιλογές της εκάστοτε δημοτικής αρχής.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος δεν ζήτησε προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζήτησε ειδική προβολή. Δεν επιδιώκει να μετατρέψει μια εκδήλωση μνήμης σε πολιτική αντιπαράθεση. Ζητήσαμε το αυτονόητο: να μας επιτραπεί να αποδώσουμε τιμές σε δύο εθνικούς ήρωες μαζί με τους υπόλοιπους φορείς που καλούνται να συμμετάσχουν.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι θα παραβρεθούμε στην εκδήλωση και θα τιμήσουμε με σεβασμό τη μνήμη των Τέλλου Άγρα και Αντώνη Μίγκα, όπως επιβάλλει το εθνικό χρέος απέναντι στους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

Καλούμε τη δημοτική αρχή να δώσει δημόσια και εγγράφως απαντήσεις για τη στάση της και να εξηγήσει στους πολίτες της Έδεσσας γιατί, παρά το έγκαιρο αίτημά μας και τη νόμιμη υπόστασή μας, επιχειρείται ο αποκλεισμός του κινήματός μας από μια εκδήλωση που θα έπρεπε να ενώνει και όχι να διχάζει.

Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να υπόκειται σε πολιτικές διακρίσεις. Η τιμή προς τους ήρωες δεν μπορεί να χορηγείται με άδεια κανενός.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026

Η Νιτσιάκος σήμερα. Ποιος αύριο;

  

Η Νιτσιάκος σήμερα. Ποιος αύριο;

Η μεταβίβαση του 70% της ιστορικής ελληνικής εταιρείας Νιτσιάκος στην ουκρανική MHP δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική είδηση. Αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο σε μια μακρά πορεία αποδυνάμωσης της ελληνικής παραγωγικής βάσης και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών της οικονομικής παγκοσμιοποίησης που εδώ και δεκαετίες παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Μας λένε ότι πρόκειται για «επένδυση». Μας λένε ότι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία φέρνουν ανάπτυξη. Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες παραγωγοί, εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες είναι πολύ διαφορετική.

Όταν μια χώρα χάνει σταδιακά τον έλεγχο των βιομηχανιών της, των τροφίμων της, της ενέργειας, των υποδομών και των παραγωγικών της μονάδων, δεν γίνεται ισχυρότερη. Γίνεται εξαρτημένη.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση υποσχέθηκε ευημερία για όλους. Στην πράξη δημιούργησε έναν κόσμο όπου λίγοι πολυεθνικοί κολοσσοί συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο και δύναμη, ενώ τα έθνη μετατρέπονται σε  αγορές κατανάλωσης με φθηνό εργατικό δυναμικό.

Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πορείας.

Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε εργοστάσια να κλείνουν, την αγροτική παραγωγή να συρρικνώνεται, την κτηνοτροφία να διαλύεται, την εγχώρια βιομηχανία να υποχωρεί απέναντι στον αθέμιτο διεθνή ανταγωνισμό και κρίσιμους τομείς της οικονομίας να περνούν σταδιακά σε ξένα επενδυτικά σχήματα και πολυεθνικούς ομίλους.

Η περίπτωση της Νιτσιάκος δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Είναι το σύμπτωμα.

Για χρόνια το πολιτικό σύστημα εγκατέλειψε κάθε έννοια εθνικού παραγωγικού σχεδιασμού.

Αντί να στηρίξει την ελληνική παραγωγή, επέλεξε να στηριχθεί στις εισαγωγές. Αντί να ενισχύσει τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο, τους φόρτωσε με φόρους, γραφειοκρατία και υψηλό ενεργειακό κόστος. Αντί να δημιουργήσει μηχανισμούς χρηματοδότησης για τις ελληνικές επιχειρήσεις, άφησε τις τράπεζες να κλείνουν τις στρόφιγγες προς την πραγματική οικονομία.

Και όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυτό το περιβάλλον, η εξαγορά από μεγαλύτερους ξένους ομίλους παρουσιάστηκε ως η μοναδική βιώσιμη λύση.

Δεν θεωρούμε εχθρική κάθε ξένη επένδυση. Κάθε επένδυση που δημιουργεί θέσεις εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς για τον Ελληνικό Λαό, που μεταδίδει τεχνογνωσία και παράγει πλούτο είναι καλοδεχούμενη.

Όμως άλλο η επένδυση και άλλο η σταδιακή απώλεια ελέγχου των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Ένα έθνος που δεν παράγει τα τρόφιμά του, που δεν ελέγχει την ενέργειά του, που δεν διαθέτει ισχυρή βιομηχανία και που εξαρτάται ολοένα περισσότερο από ξένα κέντρα οικονομικής ισχύος, δεν μπορεί να μιλά για εθνική ανεξαρτησία.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στον απομονωτισμό αλλά στην οικονομική κυριαρχία.

Χρειαζόμαστε μια νέα εθνική παραγωγική πολιτική που:

• θα στηρίζει τον πρωτογενή τομέα 

• θα μειώνει το κόστος ενέργειας και παραγωγής,

• θα εξασφαλίζει χρηματοδότηση στις ελληνικές επιχειρήσεις,

• θα ενθαρρύνει την εγχώρια μεταποίηση και βιομηχανία,

• θα ενισχύει τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας,

• θα προστατεύει στρατηγικούς τομείς από την πλήρη εξάρτηση από ξένα συμφέροντα,

• και τέλος, θα συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με τις ανάγκες του Ελληνικού Λαού και όχι με τους δείκτες των παγκόσμιων αγορών.

Η υπόθεση της Νιτσιάκος πρέπει να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος αγόρασε τη Νιτσιάκος.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Πόσες ακόμη ελληνικές επιχειρήσεις θα αλλάξουν χέρια πριν η χώρα αποκτήσει ξανά μια σοβαρή στρατηγική παραγωγικής ανασυγκρότησης;

Γιατί χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει ισχυρή οικονομία. Και χωρίς οικονομική αυτοδυναμία, η εθνική ανεξαρτησία παραμένει ελλιπής.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

29 Μαΐου 1453.

  

29 Μαΐου 1453. 

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μνήμη και πληγή του Ελληνισμού. Η πτώση της Βασιλεύουσας σήμανε το τέλος μιας αυτοκρατορίας, όχι όμως και το τέλος του Έθνους που συνέχισε να πολεμάει, να αντιστέκεται και να δημιουργεί μέσα στους αιώνες.

Σήμερα, η Τουρκία εξακολουθεί να επιδεικνύει ένα σοβινιστικό και αναθεωρητικό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα, εγείροντας ανιστόρητες διεκδικήσεις, αμφισβητώντας διεθνείς συνθήκες που η ίδια έχει υπογράψει και φθάνοντας μέχρι την απειλή χρήσης στρατιώτικής βίας. Απέναντι σε έναν τέτοιο γείτονα απαιτείται αποφασιστικότητα, εθνική αυτοπεποίθηση και αταλάντευτη προσήλωση, όχι μόνο στην υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων αλλά κυρίως στις διεκδικήσεις μας απέναντι στην Τουρκία. 

Η γλώσσα της υποχωρητικότητας, της δουλοπρέπειας σε συνδιάσμο με την εξωτερική πολιτικής με ζεϊμπέκικα και κουμπαριές, που επί δεκαετίες επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης απέναντι στους σύγχρονους σουλτάνους, δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση στις προκλήσεις της εποχής.

Η ιστορία διδάσκει ότι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα δεν εξαφανίζονται όταν παραμένουν άλυτα. Επιστρέφουν πάντοτε μπροστά μας, ζητώντας δικαίωση και ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνοτουρκική φιλία όσο η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος του Ελληνισμού και να σεβαστεί πλήρως τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας και του Κυπριακού Ελληνισμού.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

  

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

Καθώς η χώρα εισέρχεται πλέον σε μία μακρά προεκλογική περίοδο, ο ελληνικός λαός θα γίνει ξανά θεατής του ίδιου γνώριμου έργου. Διάφοροι ετερόκλητοι κομματικοί σχηματισμοί, πρόσωπα χωρίς κοινή πολιτική διαδρομή και ομάδες με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν ως η δήθεν «μεγάλη πατριωτική ενότητα». Θα δούμε ανθρώπους που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούνταν, να φωτογραφίζονται αγκαλιασμένοι κάτω από σημαίες και μεγάλα λόγια περί Έθνους, Πατρίδας και Εθνικής Αναγέννησης.

Όμως το ερώτημα παραμένει απλό: τι ακριβώς τους ενώνει;

Τους ενώνει άραγε μία κοινή εθνική κοσμοθεωρία; Τους ενώνει μία κοινή πνευματική και ιδεολογική αντίληψη για το μέλλον της Ελλάδος; Ή μήπως τους ενώνει απλώς η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης και η επιθυμία εισόδου στη Βουλή;

Πώς γίνεται μέσα στο ίδιο πολιτικό μόρφωμα να συνυπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν την  Ορθοδοξία ως υπέρτατη πολιτική αξία με παγανιστές; Πώς γίνεται να συμπορεύονται πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές με άλλους που μέχρι χθες ανήκαν στον λεγόμενο «light πατριωτικό» ή και προερχόμενοι από τους κομματικούς σωλήνες της ΝέαςΔημοκρατίας; Πώς γίνεται άνθρωποι με πλήρως αντίθετες αντιλήψεις για την κοινωνία, το κράτος και την εθνική ταυτότητα να βαφτίζονται ξαφνικά «συναγωνιστές»;

Η απάντηση είναι δυστυχώς προφανής. Δεν τους ενώνει η ιδέα. Τους ενώνει η λαχτάρα για την καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα ή σε αγωνιώδη αυτοσκοπό ολοκλήρωσης του ατόμου, τότε οι ιδέες αρχίζουν να μικραίνουν για να χωρέσουν στις ανάγκες της κάλπης. Οι αρχές μετατρέπονται σε διαφημιστικά συνθήματα και η ιδεολογία σε εργαλείο ψηφοθηρίας. Έτσι δημιουργούνται πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς πραγματική οργανική ενότητα, χωρίς ιδεολογική  ρίζα και χωρίς σταθερό εθνικό προσανατολισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλογικούς συνεταιρισμούς ανθρώπων που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά συμφωνούν απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξασφαλιστεί μία θέση στο κοινοβούλιο.

Κάποτε μάλιστα μας έλεγαν ότι «όταν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξουμε το σύστημα από μέσα». Όμως η πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει συνήθως ακριβώς το αντίθετο. Δεν αλλάζουν αυτοί το σύστημα αλλά το σύστημα αλλάζει αυτούς.Και τα παραδείγματα  ουκ ολίγα!

Και εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακόμη και η αριστοτελική έννοια του ήθους. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις πράξεις και τις συνήθειές του. Διαμορφώνεται καθημερινά από αυτές. Όποιος συνηθίζει να «λειαίνει γωνίες», να ρίχνειτους τόνους, να μικραίνει τις θέσεις του και να προσαρμόζει τις αρχές του ώστε να γίνει πιο εύπεπτος και αρεστός στην κοινή γνώμη, στο τέλος συνηθίζει στην ίδια την προσαρμογή.

Και όποιος συνηθίζει στην προσαρμογή, παύει σταδιακά να λειτουργεί ως φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν του περιβάλλοντος που υποτίθεται πως πολεμά.

Έτσι γεννιέται ο πολιτικός χωρίς σταθερό άξονα. Ο άνθρωπος που ξεκινά δήθεν «αντισυστημικά», αλλά σιγά-σιγά αποδέχεται πλήρως τα όρια, τη γλώσσα και τη λογική του ίδιου του συστήματος. Αρχικά κάνει «μικρές υποχωρήσεις για το καλό του αγώνα». Ύστερα προσαρμόζει τις θέσεις του «για να μην θεωρείται ακραίος». Και τελικά καταλήγει απλώς ακόμη ένα ακίνδυνο γρανάζι της κομματοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα δήθεν «πατριωτικά» μορφώματα καταλήγουν να μην συγκρούονται ποτέ πραγματικά με το καθεστώς. Μπορεί να υψώνουν σημαίες και να φωνάζουν μεγάλα συνθήματα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ουσίας, αποδέχονται πλήρως τους ίδιους μηχανισμούς εξάρτησης, την ίδια ευρωπαϊκή επιτήρηση των τοκογλύφων και την ίδια πολιτική νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική και κοινωνική παρακμή.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πραγματικό εθνικό κίνημα δεν χτίζεται πάνω σε προσωρινές συγκολλήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν χτίζεται με πολιτικούς συμβιβασμούς χωρίς αρχές και σταθερή ιδεολογία. Χτίζεται πάνω σε κοινό ήθος, κοινή πίστη, κοινή κοσμοθεωρία και κυρίως πάνω στην προθυμία σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα που γεννά την παρακμή.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, άλλο είναι το Κίνημα και άλλο ο εκλογικός συνεταιρισμός. Και το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο και σύνθετο. Έχει πλέον ο ελληνικός λαός την εμπειρία να διακρίνει ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για μία ιδέα και ποιοι απλώς αναζητούν μία θέση μέσα στο σύστημα που υποτίθεται πως πολεμούν;

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.5.2026

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

Την Τετάρτη 20 Μαΐου, στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στις Σκουριές Χαλκιδικής, ένας 63χρονος εργαζόμενος, οδηγός μηχανήματος βαρέως τύπου, άφησε την τελευταία του πνοή εν ώρα εργασίας. Πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα από τους πρόσφατους τραυματισμούς εργατών στον ίδιο χώρο, έρχεται άλλη μία τραγωδία να αποδείξει ποια είναι η πραγματική φύση της δήθεν “ανάπτυξης” που διαφημίζουν κυβέρνηση, πολυεθνικές και οικονομικά συμφέροντα.

Για αυτούς ο εργάτης είναι αριθμός.
Είναι αναλώσιμο εξάρτημα μιας μηχανής παραγωγής κέρδους.
Όταν φωνάζαμε ότι η λεηλασία της γης μας και η παράδοση του εθνικού πλούτου σε ξένα και ντόπια συμφέροντα θα φέρει μαζί της κοινωνική και ανθρώπινη καταστροφή, μας αποκαλούσαν «αντίχρυσους», «γραφικούς» και «εχθρούς της ανάπτυξης».

Να λοιπόν η ανάπτυξή τους:
Εξαντλημένοι εργάτες, εντατικοποίηση, εργολαβίες, ελλιπή μέτρα ασφαλείας και άνθρωποι που πεθαίνουν μέσα στα εργοτάξια για να τηρηθούν χρονοδιαγράμματα και συμβόλαια εκατομμυρίων.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας – 4Ε δηλώνει ξεκάθαρα:

Ο Έλληνας εργάτης δεν είναι σκλάβος των πολυεθνικών.
Ο εθνικός πλούτος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε φέρετρα εργαζομένων.
Η εργασία οφείλει να υπηρετεί το Έθνος και τον άνθρωπο — όχι τις αγορές και τους μετόχους.

Απαιτούμε:
• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του εργαζομένου.
• Αυστηρούς ελέγχους υγιεινής και ασφάλειας σε όλα τα εργοτάξια.
• Τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας και της εξόντωσης των εργατών μέσω υπερεργασίας.
• Εθνική παραγωγή με κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους συναδέλφους του εκλιπόντος εργάτη.

Κάθε νεκρός εργάτης είναι κατηγορώ απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε