Εθνικιστικό ιστολόγιο για το τετράπτυχο του Έθνους. Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια και Εργασία!
Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Κράτος που υπηρετεί την κοινωνία και όχι τους καπιταλιστές!
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
ΠΡΩΤΑ ΣΕ ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΜΕΤΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ.
35 Οργανώσεις στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, μία από αυτές στο Μοσχάτο!
35 ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΟΝΤΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΦΟΡΕΑΣ ΜΕ ΕΔΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ;
Στις 10 Νοεμβρίου 2026, το Ποινικό Δικαστήριο του Καΐρου αποφάσισε την ένταξη 35 οργανώσεων και 36 φυσικών προσώπων στους καταλόγους τρομοκρατικών οντοτήτων και τρομοκρατών της Αιγύπτου, για χρονικό διάστημα πέντε ετών.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην επίσημη αιγυπτιακή εφημερίδα και αφορά οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Ανάμεσά τους περιλαμβάνεται και το Arab-Hellenic Centre for Culture and Civilisation, δηλαδή το Αραβοελληνικό Κέντρο Πολιτισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το οποίο αναφέρεται ότι εδρεύει στην Ελλάδα.
Ποιες είναι, όμως, οι υπόλοιπες οργανώσεις που περιλαμβάνονται στον κατάλογο;
Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ 35 ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ
- Συμβούλιο Μουσουλμάνων Ευρώπης – με όλα τα παραρτήματά του.
- Ίδρυμα «Μουσουλμάνοι της Γαλλίας» – Γαλλία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Βρετανίας – Βρετανία.
- Ένωση Μουσουλμάνων Ελβετίας – Ελβετία.
- Γερμανική Ισλαμική Κοινότητα – Γερμανία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Σουηδίας – Σουηδία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Ιταλίας – Ιταλία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Διαλόγου και Συνύπαρξης – Ισπανία.
- Ιρλανδική Ισλαμική Ένωση – Ιρλανδία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Πολωνίας – Πολωνία.
- Ισλαμικός και Πολιτιστικός Σύνδεσμος – Ρουμανία.
- Οργάνωση Μουσουλμάνων Ουγγαρίας – Ουγγαρία.
- Ένωση Αλ-Χίκμα για τη Γνώση, τη Φιλία και τη Συνεργασία – Τουρκία.
- Πολιτιστικός Σύλλογος Αλ-Μουστακμπάλ – Αλβανία.
- Συμβούλιο Μουσουλμάνων Ουκρανίας – Ουκρανία.
- Ένωση Μουσουλμάνων Βελγίου – Βέλγιο.
- Ένωση AKOS για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό – Βοσνία.
- Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων Ρωσίας – Ρωσία.
- Ισλαμική Νεανική Ένωση – Σκόπια.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Φινλανδίας – Φινλανδία.
- Ισλαμικός Σύνδεσμος Νορβηγίας – Νορβηγία.
- Πολιτιστικό Ίδρυμα Επιστήμης και Εκπαίδευσης – Κόσοβο.
- Ισλαμικό Συμβούλιο Δανίας – Δανία.
- Ισλαμικό Πολιτιστικό Συγκρότημα – Αυστρία.
- Ολλανδική Ισλαμική Ένωση – Ολλανδία.
- Ένωση Ισλαμικού Πολιτισμού Αλ-Σαλάμ – Μολδαβία.
- Αραβοελληνικό Κέντρο Πολιτισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Ελλάδα.
- Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών – Τσεχία.
- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Φετφά και Ερευνών – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ιμάμηδων – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Μουσουλμανική Οικογένεια – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για το Ιερό Κοράνι – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Μουσουλμάνων Γυναικών – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Ισλαμικό Φόρουμ Φοιτητών – Ευρώπη.
- Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών – με όλα τα παραρτήματά του.
Σημείωση: Οι παραπάνω ονομασίες αποτελούν μεταφραστική απόδοση των ονομασιών που δημοσιεύθηκαν στα αραβικά και όχι κατ' ανάγκη τις επίσημες καταστατικές επωνυμίες των φορέων.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
Τι ακριβώς αφορά αυτή η δικαστική απόφαση;
Ποια πραγματικά περιστατικά και ποια στοιχεία επικαλέστηκαν οι αιγυπτιακές αρχές για να εντάξουν τις συγκεκριμένες οργανώσεις σε έναν τόσο σοβαρό κατάλογο;
Έχει ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση το πλήρες σκεπτικό της απόφασης;
Γνωρίζει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ότι ανάμεσα στις οργανώσεις βρίσκεται ένας φορέας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα;
Έχει ενημερωθεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;
Έχει πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε αξιολόγηση από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες;
Υπάρχουν στοιχεία που αφορούν τη λειτουργία, τη χρηματοδότηση ή τις δραστηριότητες του συγκεκριμένου φορέα και τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν;
Και τελικά, ποια είναι η θέση της ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτή την εξέλιξη;
Δεν υποστηρίζουμε ότι η απόφαση ενός δικαστηρίου άλλης χώρας αποδεικνύει αυτομάτως την ενοχή οποιουδήποτε φορέα στην Ελλάδα. Δεν αποδίδουμε κατηγορίες και δεν προδικάζουμε αποτελέσματα.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά του ζητήματος.
Όταν μια δικαστική απόφαση αλλοδαπού κράτους περιλαμβάνει έναν φορέα που δραστηριοποιείται στην ελληνική επικράτεια, δεν είναι εύλογο να ζητάμε από την Πολιτεία να ενημερωθεί, να εξετάσει και να μας απαντήσει;
ΤΟ ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΕΠΙΣΗΜΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ.
Ζητήσαμε συγκεκριμένες απαντήσεις για το εάν οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν την υπόθεση, εάν έχουν ζητήσει ενημέρωση από την αιγυπτιακή πλευρά και εάν έχουν προβεί σε οποιαδήποτε σχετική αξιολόγηση.
Αναμένουμε τις επίσημες απαντήσεις.
Θα ενημερώσουμε δημόσια τον Ελληνικό Λαό για την ανταπόκριση των αρμόδιων αρχών και για κάθε νεότερο στοιχείο που θα προκύψει.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι εύκολες εντυπώσεις ούτε οι ατεκμηρίωτες κατηγορίες.
Μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε τι συμβαίνει, τι γνωρίζει η Πολιτεία και τι πράττουν οι αρμόδιοι θεσμοί.
Γιατί η ενημέρωση των πολιτών και η προστασία της δημόσιας ασφάλειας δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε πολιτική επιλογή. Είναι υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους.
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026
Ανακοίνωση,
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Για τον θάνατο των δύο πυροσβεστών στο Ζεφύρι Αττικής
Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον τραγικό θάνατο δύο πυροσβεστών, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους σήμερα, 14 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης πυρκαγιάς στο Ζεφύρι Αττικής.
Δύο άνθρωποι, δύο μέλη του Πυροσβεστικού Σώματος, έφυγαν από τη ζωή την ώρα που εκτελούσαν το καθήκον τους, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή για την προστασία των συμπολιτών μας.
Οι σύγχρονοι ήρωες δεν βρίσκονται πάντοτε σε κάποιο πολεμικό μέτωπο για να υπερασπιστούν την πατρίδα. Πολλές φορές φορούν τη στολή του πυροσβέστη, του διασώστη, του ανθρώπου που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δίνοντας καθημερινά τη δική του μάχη για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την κοινωνική ασφάλεια και την ειρήνη μέσα στις πόλεις και τις γειτονιές μας. Είναι άνθρωποι που υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο όχι με λόγια, αλλά με πράξεις, ευθύνη και προσωπική αυταπάρνηση.
Η προσφορά τους αξίζει τον σεβασμό ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και η θυσία τους δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη περιστατικό της επικαιρότητας.
Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα «Ιερός Λόχος» εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες, στους συγγενείς και στους συναδέλφους των δύο εκλιπόντων. Ευχόμαστε επίσης ταχεία και πλήρη ανάρρωση στον πυροσβέστη που τραυματίστηκε κατά το ίδιο περιστατικό.
Η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν. Η μνήμη τους αποτελεί υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε στολή υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια ζωή που αξίζει τον σεβασμό μας.
Αιωνία τους η μνήμη.
ΕΘΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026
Δεν Συμβιβάζομαι!
Δεν συμβιβάζομαι με έναν κόσμο που προσπαθεί να μου μάθει ότι πρέπει να αποδεχτώ την παρακμή ως φυσιολογική κατάσταση. Δεν αποδέχομαι ως μονόδρομο μια ζωή χωρίς ιδανικά, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς προοπτική. Σηκώνω την Ελληνική Σημαία γιατί αγαπάω την πατρίδα μου, γιατί σέβομαι την ιστορία μου και γιατί πιστεύω πως είναι τιμή μου να είμαι Έλληνας.
Είμαι απέναντι στα ναρκωτικά που καταστρέφουν νέες ζωές, απέναντι στην εξαθλίωση που στερεί από τον άνθρωπο την αξιοπρέπειά του, απέναντι στην ανεργία, στην εργασιακή εκμετάλλευση και στην κοινωνική αδικία. Δεν θέλω μια νεολαία εγκλωβισμένη στην αδιαφορία, στην εξάρτηση και στην ανασφάλεια. Θέλω νέους ανθρώπους με γνώση, δύναμη, αυτοπεποίθηση και εθνική σκέψη.
Δεν δέχομαι να μου λένε ότι πρέπει να συνηθίσω να ζω με λιγότερα, να εργάζομαι χωρίς δικαιώματα, να εγκαταλείπω τα όνειρά μου και να κοιτάζω αμέτοχος όσα συμβαίνουν γύρω μου. Δεν θεωρώ πρόοδο την παρακμή, ούτε ελευθερία την υποταγή.
Πιστεύω στην πειθαρχία, στην εθνική αλληλεγγύη, στην προσφορά και στην προσωπική ευθύνη. Δεν θα ντραπώ εγώ επειδή έχω ιδανικά σε ένα κόσμο που σαπίζει. Σε μια εποχή συμβιβασμού και παρακμής, επιλέγω να παραμείνω πιστός στις αρχές μου.
Με την δεξιά χείρα τεταμένη χαιρετώ τον ήλιο την Νίκης που ανατέλλει.
Ζήτω η ΕΝΕ Εθνικοκοινωνική Νεολαία Ελλάδας
Πέλεκυς Αμφίστομος
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1912 – Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1912 – Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.
Σαν σήμερα, στις 12 Νοεμβρίου του 1912, γράφτηκε μία από τις πιο ένδοξες σελίδες των Βαλκανικών Πολέμων και της νεότερης ελληνικής ιστορίας: η είσοδος του Ελληνικού Στρατού στην πόλη της Χίου και η ύψωση της γαλανόλευκης, βάζοντας τέλος σε αιώνες σκλαβιάς και πόνου.
Από τη Σφαγή του 1822 στην Ανάσταση του 1912.
Η ημέρα αυτή είχε βαθύ ιστορικό και συναισθηματικό βάρος για ολόκληρο τον Ελληνισμό. Η Χίος υπέφερε υπό τον οθωμανικό ζυγό από το 1566, με κορυφαία τραγωδία τη φρικτή Σφαγή της Χίου την άνοιξη του 1822. Τότε, οι οθωμανικές δυνάμεις έσφαξαν δεκάδες χιλιάδες αμάχους, πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής χιλιάδες γυναικόπαιδα και μετέτρεψαν το άλλοτε ανθηρό νησί σε ερείπια, συγκλονίζοντας όλη την Ευρώπη. Παρά τον ηρωισμό του Κωνσταντίνου Κανάρη που ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα τον Ιούνιο του 1822, το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 άφησε τη μαρτυρική Χίο έξω από τα σύνορα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καταδικάζοντάς την σε άλλα 82 χρόνια οθωμανικής κατοχής.
Το χρονικό της επιχείρησης.
Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε το φθινόπωρο του 1912. Μετά τις θριαμβευτικές νίκες σε Μακεδονία, Ήπειρο και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη στράφηκε στα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Αφού απελευθερώθηκαν διαδοχικά η Λήμνος, η Θάσος, η Ίμβρος, η Σαμοθράκη, τα Ψαρά και η Λέσβος, ήρθε η ώρα της δικαίωσης για τη Χίο — ακριβώς 90 χρόνια μετά την καταστροφή της.
Στις 11 Νοεμβρίου 1912, ελληνική μοίρα πλοίων υπό τον πλοίαρχο Ιωάννη Δαμιανό έφτασε ανοιχτά του νησιού. Μετά την άρνηση του Οθωμανού διοικητή Ζιχνή Μπέη να παραδώσει το νησί, ξεκίνησε η ελληνική απόβαση στην περιοχή της Λευκωνιάς και του Κονταρίου, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Νικολάου Δελαγραμμάτικα.
Κατά τις πρώτες σφοδρές συγκρούσεις στην ακτή έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι οι πρωτομάρτυρες της χιώτικης ελευθερίας, Εμμανουήλ Ποθητός και Ιωάννης Χρυσολωράς, ανοίγοντας με τη θυσία τους τον δρόμο για την προέλαση των ελληνικών τμημάτων.
Η είσοδος στην πόλη της Χίου.
Το πρωί της 12ης Νοεμβρίου 1912, το 7ο Σύνταγμα Πεζικού και οι ελληνικές δυνάμεις ολοκλήρωσαν την αποβίβαση, απώθησαν την οθωμανική φρουρά προς τα ορεινά του νησιού (Καρυές και Κορακάρη) και εισήλθαν θριαμβευτικά στην πόλη της Χίου.
Οι καμπάνες των εκκλησιών ήχησαν χαρμόσυνα και ο χιώτικος λαός ξεχύθηκε στους δρόμους υποδεχόμενος τους ελευθερωτές με δάκρυα συγκίνησης και την ευχή «Χριστός Ανέστη!». Την ίδια ημέρα υψώθηκε η ελληνική σημαία στην πρωτεύουσα του νησιού, επισφραγίζοντας την ένωση της Χίου με τη Μητέρα Ελλάδα (η οριστική παράδοση των τελευταίων οθωμανικών δυνάμεων στο εσωτερικό του νησιού ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1912).
Η πνευματική ευλογία της ημέρας.
Δεν είναι τυχαίο πως η ιστορική αυτή δικαίωση συνδέεται άρρηκτα με την ορθόδοξη παράδοση του τόπου μας, καθώς την 12η Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά σπουδαίες μορφές της πίστης: τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, σύμβολο της έμπρακτης αγάπης και της προσφοράς προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο, τον Όσιο Νείλο τον Ασκητή, τον Όσιο Νείλο τον Μυροβλύτη, καθώς και τους Αγίους Μάρτυρες Αντώνιο, Γερμανό, Νικηφόρο και Αρσάκιο, που σφράγισαν με το αίμα τους την ομολογία της πίστης τους. Όπως οι Άγιοι αυτοί αγωνίστηκαν πνευματικά και θυσιάστηκαν για την αλήθεια και την ελευθερία της ψυχής, έτσι και οι ήρωες του 1912 έδωσαν τη ζωή τους για τη λύτρωση του Γένους.
Τιμή και Δόξα στους Ελευθερωτές.
Η 12η Νοεμβρίου 1912 αποτελεί διαχρονικό σύμβολο εθνικής δικαίωσης, θυσίας και αποφασιστικότητας. Αποδεικνύει πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, η ιστορική μνήμη δεν σβήνει και το Έθνος, όταν κινείται ενωμένο με πίστη στα ιδανικά της Ελευθερίας και της Πατρίδας, λυτρώνει τα σκλαβωμένα παιδιά του.
Αθάνατοι όσοι έπεσαν για την ελευθερία της Χίου και της Ελλάδας! 🇬🇷
Χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα, με υγεία, δύναμη και τη σκέπη των Αγίων της ημέρας!
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026
Καλό Παράδεισο Συναγωνιστή και Αδελφέ Σπύρο Χαραβόπουλε.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση, το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος αποχαιρετά τον αγαπητό μας Συναγωνιστή Σπύρο Χαραβόπουλο, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή.
Ο Σπύρος Χαραβόπουλος υπήρξε ένας άνθρωπος με σπάνιο ήθος, ακέραιο χαρακτήρα και βαθύ πατριωτικό αίσθημα. Άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία, καθώς πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Πατριωτικής Ενώσεως Πολιτών Ωραιοκάστρου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Υπήρξε πιστός συνοδοιπόρος και μπροστάρης στους μεγάλους αγώνες κατά της υπογραφής της προδοτικής συνθήκης των Πρεσπών, προσφέροντας τα πάντα με ανιδιοτέλεια, χωρίς ποτέ να επιδιώξει κανένα προσωπικό όφελος ή αντάλλαγμα.
Λόγω της δημόσιας εθνικής του δράσης και της ηγετικής του στάσης, έγινε στόχος επανειλημμένων επιθέσεων, απειλών και τραμπούκισμων από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Παρά τις εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε στην κατοικία του και στην εργασία του —τον Ιανουάριο του 2017 και τον Ιανουάριο του 2021— δεν λύγισε ποτέ. Παρέμεινε ακλόνητος, με σθένος και αξιοπρέπεια, πιστός στις πατριωτικές του αρχές μέχρι την τελευταία του πνοή.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Η μνήμη του και το αγωνιστικό του πνεύμα θα παραμείνουν ζωντανά στις καρδιές όλων των συναγωνιστών του.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο, στις 2:00 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ωραιόκαστρο.
Καλό παράδεισο, Αδελφέ και Συναγωνιστή Σπύρο.
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
9 Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Πίστης και Εθνικής Αφύπνισης – Από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου στον Άγιο Νεκτάριο.
9 Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Πίστης και Εθνικής Αφύπνισης – Από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου στον Άγιο Νεκτάριο.
Η 9η Νοεμβρίου δεν αποτελεί μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο· είναι ένας πυκνός ιστορικός και πνευματικός κόμβος, όπου συναντώνται η υπέρτατη αυτοθυσία για την Πατρίδα και η απόλυτη ταπείνωση της Ορθόδοξης πίστης. Για εμάς, ως εθνικό πολιτικό κόμμα-κίνημα «Ιερός Λόχος», η ημέρα αυτή αποτελεί φάρο αντίστασης, εθνικής συνείδησης και πνευματικής θωράκισης απέναντι στις προκλήσεις των καιρών.
Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου: Το Ύψιστο Χρέος της Ελευθερίας.
Στις 9 Νοεμβρίου 1866, η Ιερά Μονή Αρκαδίου στην Κρήτη μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας. Μπροστά στο δίλημμα της παράδοσης στον Οθωμανό δυνάστη ή του θανάτου, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι —αγωνιστές, μοναχοί, γυναίκες και παιδιά— επέλεξαν τον δρόμο της αθανασίας. Η ανατίμηση της μπαρουταποθήκης από τον Κωνσταντίνο Γιαμπουδάκη δεν ήταν πράξη απόγνωσης, αλλά μια συνειδητή, ηρωική επιλογή ελευθερίας. Το Αρκάδι απέδειξε ότι ο Έλληνας δεν συμβιβάζεται με την υποδούλωση, προτιμώντας να γίνει ολοκαύτωμα παρά να προδώσει τα όσια και τα ιερά του.
Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης: Το Πρότυπο της Υπομονής και της Ορθόδοξης Πνευματικότητας.
Την ίδια ημέρα, το 1920, εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός Άγιος της Αίγινας. Σε μια εποχή διωγμών, συκοφαντιών και αδικίας, ο Άγιος Νεκτάριος απάντησε με την απόλυτη χριστιανική αγάπη, την ανεξικακία και την αδιάλειπτη προσευχή. Η ζωή του αποτελεί την επιτομή της Ορθόδοξης βιοτής, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο αληθινός αγώνας δεν είναι μόνο πολιτικός, αλλά πρωτίστως πνευματικός. Η Ορθοδοξία είναι η ραχοκοκαλιά του Έθνους μας, το καταφύγιο που κράτησε την ελληνική ψυχή ζωντανή στους πιο σκοτεινούς αιώνες.
Η σύνδεση με το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος και το Σήμερα.
Το όνομα του «Ιερού Λόχου» φέρει στις πλάτες του τη βαριά κληρονομιά του Αλέξανδρου Υψηλάντη, των νεαρών σπουδαστών που έπεσαν στο Δραγατσάνι, και των ηρώων του Μέσης Ανατολής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν πάντα μια πρωτοπορία ψυχής, έτοιμη να θυσιαστεί για την πατρίδα.
Ως Εθνικό Πολιτικό κόμμα, ο «Ιερός Λόχος» δεν βλέπει αυτές τις επετείους ως στείρα ιστοριογραφία, αλλά ως ζωντανή παρακαταθήκη για την πολιτική και κοινωνική μας δράση σήμερα. Σε μια εποχή που οι εθνικές αξίες αποδομούνται, η ιστορική μνήμη παραχαράσσεται και η Ορθόδοξη πίστη δέχεται συστηματικές επιθέσεις, η στάση ζωής των Ηρώων του Αρκαδίου και η πνευματική δύναμη του Αγίου Νεκταρίου δείχνουν τον μοναδικό δρόμο για την ανάταξη του τόπου.
Το μήνυμα της 9ης Νοεμβρίου για κάθε σύγχρονο Έλληνα πατριώτη είναι σαφές: Κρατάμε άσβεστη τη φλόγα της Ορθοδοξίας στην καρδιά μας και παραμένουμε σε εθνική εγρήγορση. Με πίστη στον ΘΕΌ και αγάπη για την Ελλάδα, ο «Ιερός Λόχος» μάχεται στο πολιτικό προσκήνιο για να υπερασπιστεί την ταυτότητα, την κυριαρχία και τις παραδόσεις της Πατρίδας μας απέναντι σε κάθε απειλή.
Τιμή και δόξα στους Αθανάτους του Αρκαδίου!
Βοήθειά μας ο Άγιος Νεκτάριος!
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026
Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν έχει αποκτήσει στην Ελλάδα ένα ακροατήριο που τον αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη συμπάθεια. Για αρκετούς, η αντιπαράθεσή του με τη Δύση, η αναφορά του στην Ορθοδοξία, η προβολή της Ρωσίας ως εναλλακτικού πόλου ισχύος και η κριτική του στην αμερικανική επιρροή αποτελούν λόγους θαυμασμού. Είναι όμως αρκετά αυτά για να θεωρείται ένας άνθρωπος φίλος των ελληνικών συμφερόντων;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στις εντυπώσεις, ή στο τι θέλει να πιστεύει ο καθένας αλλά στα δικά του λόγια. Και όταν εξετάσουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα, διαπιστώνουμε μια εικόνα που αξίζει να προβληματίσει όσους τον προβάλλουν ως αυτονόητο ιδεολογικό σύμμαχο του Ελληνισμού.
Συγκεκριμένα για να μιλάμε επί της ουσίας, στις 19 Νοεμβρίου 2019, ο Ντούγκιν συμμετείχε στο συνέδριο «Changing World Order: Blue Wars in the Eastern Mediterranean», το οποίο πραγματοποιήθηκε στην κατεχόμενη Κερύνεια, στη βόρεια Κύπρο. Διοργανωτής ήταν το Ερευνητικό Κέντρο Θαλάσσιου Δικαίου του Bahçeşehir Cyprus University, πανεπιστημιακού ιδρύματος που λειτουργεί στη κατεχόμενη Κύπρο και έχει τουρκική θεσμική προέλευση.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της επίσημης Υπηρεσίας Πληροφοριών της τουρκοκυπριακής διοίκησης, ο Ντούγκιν δήλωσε: «Ο αγώνας ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ είναι η αξιοπρέπεια της Ανατολικής Μεσογείου». Η ίδια πηγή τού αποδίδει επίσης τη θέση ότι η παρουσία της ΤΔΒΚ ενισχύεται με την υποστήριξη της Τουρκίας και ότι ο ρόλος της Άγκυρας στη νέα διεθνή τάξη είναι ιδιαίτερα σημαντικός.Η συγκεκριμένη καταγραφή προέρχεται από επίσημη υπηρεσία της τουρκοκυπριακής διοίκησης, η οποία ποτέ δεν διαψεύθηκε από τον Ντούγκιν.
Ακόμη όμως πιο αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη του Ντούγκιν στο επιστημονικό περιοδικό του Πανεπιστημίου RUDN το 2022. Εκεί δεν περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές για τη συνεργασία Ρωσίας και Τουρκίας. Χαρακτηρίζει τους Τούρκους «αυτοκρατορικό λαό» και υποστηρίζει ότι διαθέτουν τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν ένα δικό τους, ανεξάρτητο ευρασιατικό μοντέλο, με κέντρο την Τουρκία. Μάλιστα, περιγράφει ως επιθυμητή τη σύμπραξη δύο παραδοσιακών κοινωνιών και δύο ιστορικών αυτοκρατοριών, της ρωσικής και της οθωμανικής, απέναντι στη φιλελεύθερη και ατλαντική Δύση. Σε άλλο σημείο εξηγεί ότι ο τουρκικός ευρασιανισμός, όπως εκφράζεται από κύκλους του Περιντσέκ και του κόμματος Vatan Partisi, μπορεί να συνυπάρξει με τον δικό του ρωσικό ευρασιανισμό.
Τι σημαίνουν όλα αυτά με απλά λόγια; Ο Ντούγκιν δεν βλέπει την Τουρκία απλώς ως μια γειτονική χώρα ή ως έναν περιστασιακό συνεργάτη της Ρωσίας. Τη θεωρεί δύναμη με αυτοκρατορική ιστορική ταυτότητα και δυνατότητα να αναπτύξει τη δική της γεωπολιτική επιρροή. Οραματίζεται μια ισχυρή Τουρκία, η οποία θα συνεργάζεται με τη Ρωσία και άλλες χώρες, αλλά θα διαθέτει δικό της κέντρο αποφάσεων και δικές της περιφερειακές φιλοδοξίες. Αυτός είναι ο ορισμός του τουρκικού ευρασιανισμού: η επιδίωξη μιας Τουρκίας λιγότερο εξαρτημένης από τις ΗΠΑ και τη Δύση, με στενές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν και με αυξημένο ρόλο από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο. Η εκτίμηση του Ντούγκιν για την τουρκική ισχύ είναι ξεκάθαρη.
Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης βρίσκεται η γνώμη του Ντούγκιν για την Ελλάδα. Γιατί ενώ σε συνέντευξή του το 2018, ο Ντούγκιν αναφέρθηκε με ιδιαίτερο σεβασμό στην Ελλάδα αναγνωρίζοντας ότι η Ρωσία οφείλει στον ελληνικό πολιτισμό, στην Ορθόδοξη πίστη την πνευματική της ταυτότητα, όταν περνά στη σύγχρονη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, η εικόνα αλλάζει άρδην. Υποστηρίζει ότι η χώρα μας δεν είναι κυρίαρχη, επειδή, κατά τη δική του εκτίμηση, ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δυτικούς μηχανισμούς. Και ίσως δεν έχει σε αυτό το σημείο άδικο. Άλλο όμως να αμφισβητούμε την ανεξάρτητη και αυτόνομη πορεία μια χώρας και άλλο να υποστηρίζεις ότι ο υπ' αριθμόν ένα ιστορικός εχθρός της Πατρίδος μας, η Τουρκία, είναι αυτοκρατορικός λαός, να αναγνωρίζεις το ψευδοκράτος του Ντενκτάς και κυρίως να την θεωρείς ως κυρίαρχη προοπτική για το μέλλον. Η αντίθεση λοιπόν στις δικές του διατυπώσεις είναι εμφανής: η Ελλάδα συνδέεται κυρίως με το παρελθόν, ενώ η Τουρκία με την αυτοκρατορική προοπτική του μέλλοντος.
Ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι δείξε μου τον φίλο σου να σου ποιος είσαι. Στην περίπτωση Ντούγκιν σημαντικό πρόσωπο σε αυτή την προσέγγιση είναι ο Ντογού Περιντσέκ, Τούρκος πολιτικός και νομικός, πρόεδρος του κόμματος Vatan Partisi. Ανήκει στον κεμαλικό, κοσμικό και εθνικιστικό χώρο και αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία του τουρκικού ευρασιανισμού. Η σχέση του με τον Ντούγκιν είναι παλιά και οργανωμένη. Το 2003 συμμετείχε στην ίδρυση του Διεθνούς Ευρασιατικού Κινήματος στη Μόσχα, όπου ο Ντούγκιν ανέλαβε την προεδρία και ο Περιντσέκ έγινε μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου. Σύμφωνα με μελέτη του γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP), ο Ντούγκιν είπε τότε στην τουρκική αντιπροσωπεία ότι ο ευρασιανισμός έχει δύο βασικούς πυλώνες, τον τουρκικό και τον ρωσικό, οι οποίοι πρέπει να ενωθούν.
Σε συνέντευξή του το 2017, ο ίδιος ο Ντούγκιν εξήγησε ότι η γνωριμία του με τον Περιντσέκ και με στρατιωτικούς κύκλους κοντά του άλλαξε την παλαιότερη αρνητική εικόνα που είχε για την Τουρκία. Ανακάλυψε, όπως είπε, μια Τουρκία κεμαλική, κυρίαρχη και όχι απλώς ένα εργαλείο του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, αναφέρθηκε στον ίδιο και στον Περιντσέκ ως μέρος του «πατριωτικού βαθέος κράτους» της Τουρκίας. Δυστυχώς οι υπαρκτές τοποθετήσεις του Ντούγκιν για την Κύπρο, η αναγνώριση αυτοκρατορικού ρόλου στην Τουρκία και η στενή σχέση του με τον Περιντσέκ είναι ήδη αρκετά σημαντικά στοιχεία για να εξάγουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα.
Για εμάς ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος η τοποθέτηση μας είναι άκρως εθνικοκεντρική και ξεκάθαρη. Μεγαλύτερη σημασία από το "που ανήκεις" έχεις το πως σε αντιμετωπίζουν μέσα σε μια συμμαχία και το πως εσύ εκπέμπεις το δέοντα δυναμισμό και σεβασμό που χρειάζεται να έχει ένα κυρίαρχο κράτος.
Άρα το ουσιαστικό ερώτημα για την περίπτωση του Ντούγκιν είναι, αν οι θέσεις ενός ξένου θεωρητικού συμβαδίζουν με τα συμφέροντα, την κυριαρχία και τις ανάγκες του Ελληνισμού στο σήμερα. Η αναφορά στην Ορθοδοξία, στο Βυζάντιο και στο Άγιο Όρος είναι κοινώς "σάλια"! Η επίκληση στο παρελθόν της Ελλάδας και η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν αποτελούν από μόνες τους εγγύηση φιλικής στάσης απέναντι στην Πατρίδα μας. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ένα ιστορικό μουσείο που προσέφερε κάποτε την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, για να περιορίζεται ο σύγχρονος ρόλος της σε αυτό και μόνο. Είναι ένα κράτος με κυριαρχικά δικαιώματα, με ιστορική συνέχεια και με δικά του συμφέροντα. Και η Κύπρος δεν είναι ένα διαπραγματευτικό πιόνι σε σχέδια τρίτων.
Πριν λοιπόν κάποιος προβάλει τον Ντούγκιν, ας διαβάσει πρώτα τι λέει ο ίδιος για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα. Γιατί άλλο να θαυμάζεις την αντιπαράθεσή του με τη Δύση και άλλο να συμφωνείς με τη γεωπολιτική εικόνα που οραματίζεται για την περιοχή μας.
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026
8 Νοεμβρίου. Η ταυτότητα της ημέρας.
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026
Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.
"...Θα προτιμούσαμε να είμαστε εμπρηστές παρά επιμελητές μουσείων. Ο νέος εθνικιστής δεν περιμένει τίποτα από τα κοινοβούλια. Περιμένει τα πάντα από τους δρόμους και τα εργοστάσια..."
— Ernst Jünger, Arminius (1926)
Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.
Σε πολλές συζητήσεις μεταξύ Συναγωνιστών ακούω συχνά πυκνά την άποψη ότι άλλο κομμάτι πρέπει να είναι το πολιτικό κόμμα και άλλο ο ακτιβισμός. Πρόκειται για μια αντίληψη που, κατά τη γνώμη μου, δημιουργεί σοβαρό ρήγμα στα θεμέλια της όποιας εθνικοκοινωνικής επαναστατικής προσπάθειας θα μπορούσε να επικρατήσει στην πολιτική ζωή της Πατρίδος μας. Γιατί ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν δύναται να αναπτυχθεί, να ανδρωθεί και εν τέλει να επικρατήσει, όταν στερείται τις βασικές αρχές του κάθε κινήματος.
Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θεωρούν ότι οι πολιτικές διώξεις που υπέστη η Χρυσή Αυγή θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μία πιο αστική/κομματική προσέγγιση του πολιτικού αγώνα.
Μπορεί όμως μια πολιτική ιδέα να διατηρεί τη ζωντάνια της όταν περιορίζεται σε γραφεία, συνεδριάσεις, ανακοινώσεις και θεωρητικές συζητήσεις; Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Προσωπικά όταν μιλάμε για πολιτική Ιδέα, αναφέρομαι στον Εθνικό Κοινωνισμό και μόνο. Στη δική μου κοσμοθεωρία ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική Ιδέα διότι είναι δημιούργημα που απορρέει από το δημιούργημα του Δημιουργού. Είναι η απόλυτη έκφραση του κατά Φύσιν και όχι του παρά Φύσιν που εκφράζουν οι αντί ιδέες του παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου.
Ως εκ τούτου οι εκφραστές της Ιδέας δεν μπορεί να "γεννιούνται" σε κομματικούς σωλήνες. Ούτε φυσικά να δημιουργούνται συνεκτικοί δεσμοί στους Άνδρες της Ιδέας μέσω του...διαδικτύου.
Ο Εθνικός Κοινωνισμός απαιτεί πολιτικούς ακτιβιστές που θα υπηρετούν την Ιδέα θέτοντας τον εαυτό τους στην διάθεση ενός πειθαρχημένου και ομοιογενές οργανισμού, δίνοντας καθημερινά τον αγώνα -είτε σε προσωπικό είτε σε ομαδικό επίπεδο- εκεί που χτυπάει η καρδιά του Ελληνικού Λαού.
Στις πλατείες, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και παντού όπου χρειαστεί, πρέπει να καταστήσουμε γνωστό σε φίλους και εχθρούς, ότι όχι μόνο είμαστε ακόμα ζωντανοί αλλά είμαστε και διαθετιμένοι να συγκρουστούμε και να τσακίσουμε κάθε πολιτικό αδιέξοδο που φτωχοποιεί και σκοτώνει τον Λαό μας!
Γιατί δεν γίνεται να μιλάμε για την κοινωνία και να μην έχουμε βιώσει την αγωνία και τα προβλήματα της, όπως κάνει το κόμμα της Εκάλης το ΚΚΕ. Δεν γίνεται να συζητάμε για την εργασία χωρίς να γνωρίζουμε τι σημαίνει για τον για τον Έλληνα εργαζόμενο να πεθαίνει στην δουλειά και να αμείβεται με ψίχουλα.
Πως θα μιλήσουμε για τον αγρότη χωρίς να γνωρίζουμε τις δυσκολίες του;
Πως θα εκφράσουμε την νέα γενιά, εάν δεν αγωνιστούμε δίπλα της;
Πως θα προστατέψουμε τους Ακρίτες μας, εάν σαν οντότητες θεωρούμε ότι τα σύνορα της Πατρίδος μας είναι...στον Ωρωπό;
Δεν φτάνει κάποιος να αγαπά την ιστορία και τον πολιτισμό του και τα σπουδαία επιτεύγματα του παρελθόντος. Δεν γίνεται να καταστήσουμε την Ιδέα μια νεκρή μουσειακού εκθέματος τύπου, γατί το σύστημα φυλάκισε και σκότωσε αθώους Συναγωνιστές. Αυτά θα πρέπει να μας χαλυβδώνουν και όχι να μας κάνουν "λογικούς" όπως μας θέλουν οι παρανοϊκοί που μας κυβερνούν.
Ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν είναι για όλους. Είναι για τους πραγματικά antisystem. Όποιος θέλει αστικού τύπου κόμματα να πάει στον Βελόπουλο και στην Λατινοπούλου.
Όποιος θέλει να σέβεται τον εαυτό του να αναλάβει και την ευθύνη. Γιατί η ευθύνη γεννάει την δράση και δράση αναδεικνύει τους Αγωνιστές.
ΌΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.
Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026
4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!
4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!
Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας.
1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα
Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μετά τη μεγαλειώδη νίκη στα Σαραντάπορο και την απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός, πλαισιωμένος από ντόμιους εθελοντές και Μακεδονομάχους, κινήθηκε προς τη Δυτική Μακεδονία.
Οι οθωμανικές δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά, σαφώς υπερτερούσες αριθμητικά, επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή και να ανακόψουν την ελληνική προέλαση. Στη σκληρή και αποφασιστική μάχη που δόθηκε στους λόγους γύρω από τη Σιάτιστα, με επίκεντρο τον λόφο Καστράκι, οι άνδρες του Συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Μηλιώτη-Κομνηνού επέδειξαν απαράμιλλο σθένος. Με την προστασία της Υπερμάχου Στρατηγού, οι ελληνικές λόγχες ανάγκασαν τον εχθρό σε υποχώρηση. Η απελευθέρωση της Σιάτιστας εδραίωσε την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία μας και απέδειξε πως η ελευθερία κερδίζεται μόνο με το αίμα των πιστών της τέκνων.
1944: Το Τέλος της Κατοχής στην Ηπειρωτική Ελλάδα
Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα, το έθνος βιώνει τη λύτρωση από ακόμη έναν ξένο ζυγό. Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ολοκληρώνεται επίσημα η αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αν και η πρωτεύουσα είχε ήδη αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας από τις 12 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις της γερμανικής Ομάδας Στρατιών «Ε» συνέχιζαν να συμπτύσσονται προς τα βόρεια σύνορα.
Την ημέρα αυτή, τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας έκλεισαν πίσω από τον ηττημένο κατακτητή, αφήνοντας την ηπειρωτική επικράτεια ελεύθερη, αν και βαθιά πληγωμένη από τα εγκλήματα της κατοχής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένες γερμανικές φρουρές παρέμειναν απομονωμένες σε νησιωτικούς θύλακες (όπως στα Χανιά και τη Μήλο) μέχρι τον Μάιο του 1945, η 4η Νοεμβρίου 1944 παραμένει ορόσημο εθνικής ανακούφισης και δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού.
1996: Η Θυσία των Τεσσάρων Κελευστών στη Σάμο
Η ιστορική μνήμη της ημέρας, ωστόσο, είναι ποτισμένη και με το δάκρυ μιας σύγχρονης εθνικής τραγωδίας. Το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «Τοξότης», η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «Κωστάκος» (P-25) του Πολεμικού Ναυτικού έπλεε σε κατάσταση πλήρους συσκότισης στα νερά της Σάμου, εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον της για τη θωράκιση του Αιγαίου.
Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολισε την αριστερή πλευρά του πολεμικού μας σκάφους, κόβοντάς το στα δύο. Η πυραυλάκατος βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, τέσσερα παλικάρια του Πολεμικού Ναυτικού πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων, μένοντας πιστά στον όρκο τους μέχρι τελευταίας ρανίδος:
Κελευστής Κωνσταντίνος Κοκκίνης
Κελευστής Αναστάσιος Ασπρογέρακας
Κελευστής Πρόδρομος Τσαμογλίδης
Κελευστής Δημήτριος Γεωργίου
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Η θυσία τους σε καιρό ειρήνης αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας απαιτεί καθημερινό μόχθο και, ενίοτε, το ύψιστο τίμημα της ίδιας της ζωής.
Επίλογος: Το Μήνυμα του Σήμερα και η Ορθόδοξη Αλήθεια.
Κοιτάζοντας το παρελθόν από το μετερίζι του σήμερα, σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές προκλήσεις πυκνώνουν και οι εθνικές αξίες συχνά υπονομεύονται, τα διδάγματα της 4ης Νοεμβρίου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει αν αποκοπεί από τις ρίζες του. Και οι ρίζες αυτές είναι αλληλένδετες με την Αγία μας Ορθοδοξία.
Απέναντι στον φόβο, την ηττοπάθεια και τον θάνατο, η Ορθόδοξη πίστη μας προτάσσει τη μεγαλύτερη αλήθεια: Τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό, πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε, χαρίζοντάς μας την Αιώνια Ζωή. Αυτή η νίκη του Χριστού επί του θανάτου είναι που δίνει νόημα στη θυσία των ηρώων του 1912 και των Κελευστών του 1996. Δεν χάθηκαν στο σκοτάδι· πέρασαν στην αιωνιότητα, κάτω από τη Σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων μας, που πάντοτε κρατούσαν το έθνος όρθιο στις πιο σκοτεινές ώρες.
Ως «Ιερός Λόχος», κρατάμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη. Αντλούμε δύναμη από τον Θεό, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν για την Πατρίδα και δηλώνουμε παρόντες στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη και πιστή στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της.
Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;
Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;
Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές.
Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των μισθών. Αφορά το σύνολο του βιοτικού επιπέδου. Ο εργαζόμενος πληρώνει για τα πάντα, ακόμη και για όσα θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνική παροχή. Και τι δεν πληρώνει σήμερα ο Έλληνας; Για την δήθεν δωρεάν υγεία; για την δήθεν δωρεάν παιδεία; για την δήθεν δωρεάν άθληση των παιδιών του; για να τα σπουδάσει; Με άλλα λόγια, ο εργαζόμενος πληρώνει μέσω της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κοινωνικό κράτος, αλλά πολλές φορές καλείται να πληρώσει ξανά για να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες που χρειάζεται!
Και εδώ γεννάται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα εργαζομένου, όταν αφαιρεθούν όλες αυτές οι αναγκαστικές δαπάνες; Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια αύξηση του κατώτατου μισθού, εάν την ίδια στιγμή αυξάνονται τα ενοίκια, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια μισθολογική αύξηση που εξανεμίζεται πριν ακόμη φτάσει στην τσέπη του εργαζομένου. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για εκείνους που παράγουν τον πλούτο.
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά με τους δείκτες των επιχειρηματικών κερδών, των επενδύσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. Πρέπει να μετριέται και με το εάν ο Έλληνας μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του, να εξασφαλίσει κατοικία, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αποταμιεύσει ένα μικρό ποσό για το μέλλον.
Ως Εθνικό Εργατικό και Κοινωνικό Κίνημα, θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές και όχι γενικόλογες εξαγγελίες.
Διεκδικούμε:
- Ουσιαστική αύξηση των μισθών, με συγκεκριμένο σχέδιο σύγκλισης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
- Ενίσχυση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, με πραγματική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων.
- Αυτόματη προστασία των μισθών από τον πληθωρισμό, ώστε να διατηρείται η αγοραστική τους δύναμη.
- Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.
- Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και αποτελεσματικούς ελέγχους στην αγορά.
- Ενίσχυση της δημόσιας υγείας με επαρκές προσωπικό, εξοπλισμό και πραγματικά δωρεάν πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες.
- Δημόσια παιδεία που να προσφέρει ουσιαστική εκπαιδευτική υποστήριξη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονέων τους.
- Δημιουργία πολιτικής προσιτής κατοικίας και προστασία των εργαζομένων από την ανεξέλεγκτη στεγαστική επιβάρυνση.
- Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, πληρωμή όλων των υπερωριών και προστασία του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής.
Και ΝΑΙ ζητάμε προνόμια. Γιατί την οικονομική κρίση την πληρώσαμε εμείς ο Ελληνικός Λαός και όχι οι κηφήνες της Βουλής με τους εγχώριους και διεθνείς νταβατζήδες/τοκογλύφους.
Δεν μπορεί μια χώρα να υπερηφανεύεται για την οικονομική της πορεία, όταν οι εργαζόμενοί της βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τις αποδοχές τους και δυσκολεύονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να στηρίζεται μονίμως στη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Ούτε μπορεί η κοινωνική προστασία να μετατρέπεται σε ατομική οικονομική υποχρέωση κάθε οικογένειας. Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και κοινωνική ανέλιξη.
Το Εθνικό Εργατικό Κίνημα οφείλει να διεκδικήσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία. Μια οικονομία στην οποία η ευημερία δεν θα αφορά μόνο τους αριθμούς, αλλά πρωτίστως τον Ελληνικό Λαό.
Γιατί ο μισθός δεν είναι απλώς ένα ποσό στη μισθοδοσία. Είναι η ζωή του εργαζομένου, η οικογένειά του και η δυνατότητά του να σχεδιάζει το αύριο.
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026
Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026
Εντάξου και Αγωνίσου!
Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!
Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!
Η ιστορική μνήμη δεν αποτελεί μια απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά την ίδια την πυξίδα που καθορίζει την επιβίωση και την πορεία ενός Έθνους στον χρόνο.
Η 2α Νοεμβρίου κουβαλά στις σελίδες της μερικές από τις πιο λαμπρές, αλλά και διδακτικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας: την ειρηνική ενσωμάτωση του Βόλου το 1881, την απελευθέρωση του Αγίου Όρους και της Αρναίας το 1912, και κυρίως, την έναρξη της επικής Μάχης Ελαίας - Καλαμά το 1940.
Για κάθε Έλληνα πατριώτη, η ημέρα αυτή αποτελεί υπόμνηση χρέους και ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει η ελληνική ψυχή όταν αρνείται να συμβιβαστεί με την υποταγή, παραμένοντας ακλόνητα πιστή στο ιερό τρίπτυχο: Πατρίδα, Έθνος και Ορθοδοξία.
Στα ματωμένα χώματα του Καλπακίου, τον Νοέμβριο του 1940, γράφτηκε ένα στρατιωτικό θαύμα που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της εθνικής ηγεσίας και της ακλόνητης πίστης των Ελλήνων στρατιωτών. Ο Στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος με τον έμπειρο στρατηγικό του νου και ο Λοχαγός Πυροβολικού Κωνσταντίνος Καντάς, με παροιμιώδη ψυχραιμία και στρατηγική οξυδέρκεια, εγκλώβισαν και συνέτριψαν την πανίσχυρη ιταλική θωρακισμένη μεραρχία «Κένταυρος». Η νίκη αυτή, που επιτεύχθηκε με ελάχιστες ελληνικές απώλειες απέναντι σε μια υπερτερούσα πολεμική μηχανή, απέδειξε ότι η αριθμητική υπεροχή λυγίζει μπροστά στην σωστή προετοιμασία. Σε αναγνώριση αυτής της τεράστιας προσφοράς, το όνομα του ήρωα Στρατηγού δόθηκε τιμητικά στο Στρατόπεδο «Στρατηγού Κατσιμήτρου» στο Πέραμα Ιωαννίνων, αποτελώντας αιώνιο σύμβολο ανδρείας για την περιοχή.
Την ίδια ακριβώς ημερομηνία, το 1912, η ελληνική ιστορία κατέγραψε ακόμα ένα θαύμα με την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον οθωμανικό ζυγό. Η επικείμενη βουλγαρική απειλή ανάγκασε τον ελληνικό στόλο να δράσει αστραπιαία, και η απελευθέρωση της Αθωνικής Πολιτείας επιτεύχθηκε εντελώς αναίμακτα. Η απουσία εχθροπραξιών και η ειρηνική παράδοση της τουρκικής φρουράς δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα στρατιωτικών χειρισμών, αλλά πήγασε από την ιερότητα του ίδιου του μέρους και την έκδηλη ευλογία του Θεού που προστατεύει το Περιβόλι της Παναγίας. Παράλληλα, την ίδια ημέρα, ο Ελληνικός Στρατός εισερχόταν νικηφόρος στην ιστορική Αρναία Χαλκιδικής, τερματίζοντας αιώνες σκλαβιάς και επιστρέφοντας τη γη αυτή στους νόμιμους κατόχους της, κάτω από τις ευλογίες των Πολιούχων της.
Αυτή η αγωνιστική ορμή του Έθνους πηγάζει κατευθείαν από την πνευματική θωράκιση της Ορθοδοξίας, η οποία σήμερα τιμά τη μνήμη των Αγίων Τριών Μαρτύρων του Αγρινίου, των Αγίων Μαρτύρων Συγκλητικών, καθώς και των Αγίων Ακινδύνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου. Οι Άγιοι αυτοί, είτε ως απλοί άνθρωποι του λαού είτε ως ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, απαρνήθηκαν πλούτη, αξιώματα και την ίδια τους τη ζωή, επιλέγοντας το μαρτύριο προκειμένου να μην προδώσουν τον Χριστό. Η θυσία τους μας διδάσκει ότι η πίστη δεν είναι μια παθητική κατάσταση, αλλά ένα ζωντανό όπλο που ατσαλώνει την ψυχή, νικά τον φόβο του θανάτου και οδηγεί στην πραγματική ελευθερία, θρησκευτική και εθνική.
Το μήνυμα εκείνων των ηρώων και μαρτύρων παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα, μια χώρα που δοκιμάζεται από την πνευματική παρακμή, την εθνική υποχωρητικότητα και την αλλοίωση της ταυτότητάς της. Όσα πετύχαμε στο παρελθόν, τα πετύχαμε γιατί υπήρχε πίστη στον Θεό και στα Όπλα του Έθνους!
Οφείλουμε στους προγόνους μας να μην φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων, να μην παραδώσουμε αμαχητί όσα εκείνοι κέρδισαν με αίμα και θυσίες. Έχοντας αυτό το ιερό χρέος ως οδηγό, το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα Ιερός Λόχος στέκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Απέναντι στους σύγχρονους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης και της εθνικής λήθης, το Εθνικό Κοινωνικό κόμμα μας αντιτάσσει την ακλόνητη προσήλωση στις παραδόσεις μας, κρατώντας τη δάδα της αντίστασης αναμμένη για τις επόμενες γενιές.
ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ
ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ
ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ
ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ
ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ
ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ
🇬🇷🇬🇷🇬🇷
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026
Παρουσία του Κινήματός μας στο ετήσιο μνημόσυνο στη Θεσσαλονίκη στην είσοδο των γραφείων της Χρυσής Αυγής.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Παρουσία του Κινήματός μας στο ετήσιο μνημόσυνο στη Θεσσαλονίκη στην είσοδο των γραφείων της Χρυσής Αυγής.
Κλιμάκιο του Κινήματος μας παρέστη σήμερα, 1η Νοεμβρίου 2026, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Θεσσαλονίκη, στη μνήμη των δολοφονηθέντων Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη.
Με την παρουσία μας αποτίσαμε φόρο τιμής στη μνήμη των δύο Συναγωνιστών, εκφράζοντας τον σεβασμό μας προς τις οικογένειές τους και συμμετέχοντας στην εκδήλωση μνήμης και τιμής.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
1.11.2013
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΠΑΡΟΝΤΕΣ- ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη και πληγές που δεν κλείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Η 1η Νοεμβρίου 2013 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες που συντάραξε για πάντα όσους ανήκουν στο Εθνικιστικό Κίνημα.
Εκείνο το βράδυ, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στο Νέο Ηράκλειο, ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης και ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενόπλων. Ο Αλέξανδρος Γέροντας τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και φίλους αντιμέτωπους με μια απώλεια αδιανόητη.
Πίσω από τα ονόματα υπήρχαν πρόσωπα, όνειρα και προσδοκίες. Υπήρχαν γονείς που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, να χαίρονται τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής. Υπήρχαν φιλίες, κοινές αναμνήσεις και σχέδια που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν. Γιατί ο Γιώργος και ο Μανώλης δεν ήταν απλώς δύο θύματα μιας ακόμα πολιτικής δολοφονίας από τον αριστερό χώρο. Ήταν δύο νέοι Έλληνες, των οποίων η ζωή διακόπηκε βίαια, προτού προλάβουν να γράψουν τις επόμενες σελίδες της, μόνο και μόνο επειδή ήσαν Εθνικιστές.
Για να κατανοήσουμε όμως το ιστορικό βάρος εκείνης της νύχτας, πρέπει να επιστρέψουμε στο φθινόπωρο του 2013. Η Ελλάδα εξακολουθούσε να δοκιμάζεται από την μνημονιάκη πολιτική. Η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς είχε κλονιστεί, ενώ η άνοδος της Χρυσής Αυγής είχε τρομοκρατήσει το λεγόμενο "δημοκρατικό" τόξο. Η πολιτική αντιπαράθεση είχε οξυνθεί επικίνδυνα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον Ρουπακιά, είχε δώσει την ευκαιρία που ήθελε το σύστημα.
Ακολούθησαν μαζικές αντιδράσεις και σοβαρές δικαστικές εξελίξεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου συνελήφθησαν ο κ.Μιχαλολιάκος και βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής.
Η ελληνική κοινωνία βρισκόταν μέσα σε ένα κλίμα έντονης πόλωσης, όπου οι πολιτικές διαφορές είχαν αποκτήσει ιδιαίτερα οξυμένο χαρακτήρα. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ακούστηκαν και δηλώσεις που αξίζει να εξετάζονται με την απαιτούμενη ιστορική και πολιτική κριτική. Την ημέρα της δολοφονίας του Φύσσα, η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «Από το Πέραμα μέχρι το Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει». Θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι αυτή η ρητορική ακραίου μίσους από έναν βουλευτή, στοχοποίησε αθώους πολίτες;
Η κριτική αυτή δεν σημαίνει ότι μια πολιτική δήλωση αποδεικνύει ευθύνη για ένα μεταγενέστερο έγκλημα. Σημαίνει, όμως, ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας που ευαγγελίζονται κάποιοι, απαιτεί σταθερές αρχές και όχι επιλεκτική ευαισθησία...
Την 1η Νοεμβρίου, τα πυρά στο Νέο Ηράκλειο πρόσθεσαν δύο ακόμη ονόματα στον κατάλογο των θυμάτων της αριστερής τρομοκρατίας. Ο Γιώργος και ο Μανώλης δολοφονήθηκαν σε μια επίθεση που καταγράφτηκε από κάμερες ασφαλείας. Οι άνθρωποι που τους αγαπούσαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αμετάκλητο γεγονός ότι δεν θα τους ξανάβλεπαν, δεν θα άκουγαν ξανά τη φωνή τους, δεν θα μοιράζονταν μαζί τους τις στιγμές που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητες.
Κανένας λόγος δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της. Κανένα αφιέρωμα δεν μπορεί να αναπληρώσει την παρουσία ενός ανθρώπου που έφυγε τόσο πρόωρα. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε με σεβασμό απέναντι στις οικογένειές τους και να αρνηθούμε να αντιμετωπίσουμε την απώλειά τους ως μια ακόμη ξεχασμένη είδηση.
Ο Γιώργος και ο Μάνος είχαν τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις και δικαιούνταν να τις εκφράζουν χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Η δολοφονία, αντίθετα, αποτελεί την απόλυτη άρνηση του δικαιώματος του άλλου να υπάρχει. Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να νομιμοποιεί την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα.
Γι' αυτό και η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ουσιαστική. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να διερευνούν κάθε διαθέσιμο στοιχείο και να επιδιώκουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε οι ευθύνες να αποδίδονται σύμφωνα με τον νόμο. Η αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί να υποκαθίσταται από φήμες, πολιτικές εκτιμήσεις ή θεωρίες που δεν αποδεικνύονται. Η δικαιοσύνη απαιτεί στοιχεία, επιμονή και ισονομία, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις.
Για όλους εμάς που αρνιόμαστε να λησμονήσουμε τον Γιώργο και τον Μάνο και τους έχουμε στην καρδιά μας, η μνήμη δεν είναι μια τυπική ετήσια τελετή. Είναι η υπόσχεση ότι τα πρόσωπά τους δεν θα χαθούν πίσω από την ψυχρότητα των αριθμών και των στατιστικών. Είναι η ανάγκη να θυμόμαστε πως η Εθνική Ιδέα που υπηρετούμε, έχει την σφραγίδα ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για αυτήν.
Η μνήμη του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη μάς καλεί να επιμείνουμε στη δικαιοσύνη και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.
Γιώργος Φουντούλης – Μανώλης Καπελώνης.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1.11.2026
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026
ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.
ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.
Δείτε το δημοσίευμα από την Τουρκία και τις εικόνες από σχολική εκδήλωση στο Φετιγιέ, με αφορμή την επέτειο της 29ης Οκτωβρίου, ημέρα ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Παιδιά εμφανίζονται με σημαίες διαφόρων κρατών, ενώ παιδιά που κρατούν την ελληνική σημαία φορούν μάσκες διαβόλου! Την ώρα που στην Ελλάδα που η κυρία Ρεπούση ξανάγραψε την ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής, εισάγοντας τον διαβόητο όρο «συνωστισμός» για την τραγωδία της Σμύρνης, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η σχολική παράσταση στην Τουρκία.
Απευθύνουμε δημόσια ερωτήματα και ζητούμε απαντήσεις από κάθε αρμόδιο:
- Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών προτίθεται να ζητήσει επίσημες εξηγήσεις από τις τουρκικές αρχές;
- Το Υπουργείο Παιδείας θα εξετάσει το περιστατικό και θα τοποθετηθεί για τέτοιου είδους συμβολισμούς σε σχολικές εκδηλώσεις;
- Η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα και το ελληνικό προξενείο στην περιοχή θα ζητήσουν διευκρινίσεις;
- Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί αποδεκτό να χρησιμοποιείται η εικόνα της ελληνικής σημαίας σε ένα τέτοιο σκηνικό;
- Ποιος ενέκρινε τη συγκεκριμένη παράσταση και ποιο μήνυμα επιδίωκε να μεταδώσει στους μαθητές;
Η ελληνική πολιτεία οφείλει να ενδιαφερθεί. Η διπλωματία δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή μπροστά σε ερωτήματα που αφορούν την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό της εθνικής μας ταυτότητας.
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Διαβάστε το τουρκικό δημοσίευμα: ΕΔΩ
Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.
Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.
Κάθε φορά που η διπλωματική αφέλεια επιχειρεί να ανασύρει από το προσκήνιο το απατηλό αφήγημα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», η ίδια η Ιστορία ορθώνεται για να θυμίσει την αμείλικτη αλήθεια.
Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν είναι μια απλή γεωπολιτική εξίσωση που λύνεται με αβροφροσύνες και υποχωρήσεις. Είναι μια διαρκής, δομική και υπαρξιακή αναμέτρηση, χαραγμένη με το αίμα αιώνων και σφυρηλατημένη μέσα από ένα αγεφύρωτο θρησκευτικό χάσμα.
Η σημερινή ημερομηνία, η 30ή Οκτωβρίου, συμπυκνώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτή τη διαχρονική αλήθεια, φέρνοντας στην επιφάνεια δύο κομβικά γεγονότα που, αν και διαφορετικά, φωτίζουν το χρέος μας απέναντι στο σήμερα.
Το Ιστορικό Φόντο της 30ής Οκτωβρίου.
1. Το Ουτοπικό Σύμφωνο του 1930 και το Σήμερα. Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1930, ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στην Άγκυρα το Σύμφωνο Φιλίας με τον Μουσταφά Κεμάλ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει μια περίοδο ειρήνης μετά την καταστροφή του 1922.
2. Η σύνδεση με το σήμερα: Η ιστορία απέδειξε ότι εκείνη η διπλωματική προσέγγιση ήταν μια βραχύβια ψευδαίσθηση. Η φύση του τουρκικού επεκτατισμού δεν άλλαξε ποτέ. Σήμερα, η Άγκυρα αποδεικνύει ότι δεν σέβεται τις υπογραφές της, αμφισβητώντας ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάνης, διεκδικώντας τη «Γαλάζια Πατρίδα» και διατηρώντας σε ισχύ το παράνομο Casus Belli (αιτία πολέμου) κατά της Ελλάδας. Το 1930 μας διδάσκει ότι οι καλές προθέσεις της Αθήνας πάντα προσκρούουν στον αμετανόητο αναθεωρητισμό της άλλης πλευράς.
3.Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1944 και το Μήνυμα Ισχύος. Την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 30 Οκτωβρίου 1944, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται από τους Γερμανούς. Η σύνδεση με το σήμερα: Η απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πρωτεύουσάς της θυμίζει ότι η ελευθερία αυτού του τόπου δεν μας χαρίστηκε από κανέναν και δεν διασφαλίστηκε από κανένα διπλωματικό χαρτί. Κερδήθηκε με το όπλο στο χέρι και με βαρύ φόρο αίματος.
Σήμερα, που η Τουρκία εγείρει προκλητικές αξιώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας και αμφισβητεί την κυριαρχία μας, η 30ή Οκτωβρίου 1944 μας θυμίζει το αυτονόητο δικαίωμα και καθήκον μας: να υπερασπιζόμαστε κάθε σπιθαμή ελληνικής γης με ακλόνητη στρατιωτική ισχύ και εθνική ομοψυχία.
Οι Διαχρονικοί Πυλώνες του Ασύμβατου.
4.Η Ιστορική Μνήμη της Οθωμανοκρατίας και των Εγκλημάτων της.
Οι ρίζες της δυσπιστίας ποτίστηκαν με τέσσερις αιώνες οθωμανικού σκοταδισμού και βαρβαρότητας. Η συλλογική μνήμη του ελληνισμού δεν μπορεί να διαγράψει τα εγκλήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το απάνθρωπο Παιδομάζωμα, ο Απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ την ημέρα του Πάσχα, οι γενοκτονικές Σφαγές της Χίου και των Ψαρών και χιλιάδες άλλες βαρβαρότητες αποτελούν αιώνιες υπενθυμίσεις της φύσης του δυνάστη.
• Η σύνδεση με το σήμερα: Ο νεοοθωμανικός λόγος της σημερινής ηγεσίας στην Άγκυρα, που εξυμνεί το αυτοκρατορικό παρελθόν των κατακτήσεων, αποδεικνύει ότι η νοοτροπία του κυρίαρχου και του υποτελούς δεν έχει εκλείψει από τη στρατηγική τους σκέψη.
5.Οι Γενοκτονίες και η Άρνηση της Αλήθειας.
Το σύγχρονο τουρκικό κράτος οικοδομήθηκε πάνω στις στάχτες των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Η Γενοκτονία των Ποντίων και η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, με αποκορύφωμα τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
• Η σύνδεση με το σήμερα: Όσο η Άγκυρα αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει αυτές τις θηριωδίες και να ζητήσει συγγνώμη, κάθε συζήτηση για «φιλία» αποτελεί προσβολή στη μνήμη των νεκρών προγόνων μας, ειδικά όταν οι ίδιοι μέθοδοι γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης επαναλήφθηκαν στα Σεπτεμβριανά του 1955 και στην παράνομη εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου το 1974.
6. Το Αγεφύρωτο Χάσμα της Θρησκευτικής Ταυτότητας.
Στην πορεία των αιώνων, η Ορθόδοξη Πίστη δεν υπήρξε απλώς θρησκεία, αλλά η ίδια η ασπίδα της εθνικής μας επιβίωσης απέναντι στον εξισλαμισμό και την αφομοίωση.
Η σύνδεση με το σήμερα: Σήμερα, η Τουρκία εργαλειοποιεί απροκάλυπτα το Ισλάμ, μετατρέποντας παγκόσμια σύμβολα της Χριστιανοσύνης, όπως η Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας, σε τζαμιά. Αυτή η διαρκής επίδειξη θρησκευτικού σοβινισμού αποδεικνύει ότι η Άγκυρα βλέπει την Ελλάδα όχι ως ισότιμο γείτονα, αλλά ως τον αιώνιο πολιτισμικό και θρησκευτικό αντίπαλο.
Λόγοι Εθνικής Αφύπνισης και Υπερηφάνειας.
Ας πάψουμε, λοιπόν, να εθελοτυφλούμε και να κυνηγάμε χίμαιρες. Δεν είμαστε και δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι με εκείνους που διεκδικούν τη γη μας, τη θάλασσά μας, την πίστη μας και την ιστορία μας! Η γειτονιά στην οποία μας έταξε η μοίρα να κατοικούμε δεν συγχωρεί την αδυναμία, ούτε εξαγοράζεται με υποκρισία. Απέναντι σε μια δύναμη που τρέφεται από τον αναθεωρητισμό και απειλεί την εθνική μας υπόσταση, η απάντηση του Ελληνισμού δεν μπορεί να είναι η υποχωρητικότητα. Η απάντησή μας είναι το ακλόνητο φρόνημα, η πίστη στις αξίες μας και η απόλυτη αποτρεπτική μας ισχύς. Είμαστε οι κληρονόμοι των ηρώων του 1821, των μαχητών του Μακεδονικού Αγώνα, των νικητών του Έπους του '40, της ΕΟΚΑ και των πολεμιστών της Κύπρου το '74!
Το αίμα που κυλάει στις φλέβες αυτού του έθνους έχει μάθει να ορθώνει ανάστημα στα σκοτάδια της σκλαβιάς και να κερδίζει το φως. Τα σύνορά μας είναι χαραγμένα με θυσίες και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ούτε σπιθαμή.
Προς επέκταση μπορεί, προς υποχώρηση ΠΟΤΕ!
Στο δικό μας DNA γράφει ότι είμαστε οι συνεχιστές αυτών που πολέμησαν για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ του Έθνους και όχι οι οσφυκάμπτες που πούλησαν Κύπρο και Μακεδονία!
Ας κοιτάξουμε λοιπόν την Ιστορία μας στα μάτια: η ελευθερία, η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια της Ελλάδας δεν εξαρτώνται από τις διαθέσεις κανενός γείτονα, αλλά από τη δική μας ακλόνητη απόφαση να παραμείνουμε κυρίαρχοι, υπερήφανοι και ανυπότακτοι στην ίδια μας τη γη!
Απέναντι σε αυτές τις ιστορικές αλήθειες και τις σύγχρονες υπαρξιακές απειλές, η παθητικότητα δεν αποτελεί επιλογή. Η θωράκιση της πατρίδας μας δεν απαιτεί μόνο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και πολίτες με ακλόνητη εθνική συνείδηση που αρνούνται να συμβιβαστούν με το αφήγημα της υποχωρητικότητας. Για κάθε Έλληνα που αντιλαμβάνεται το βάρος της ιστορικής μνήμης και το χρέος προς τις επόμενες γενιές, η συστράτευση με τις καθαρές πατριωτικές δυνάμεις αποτελεί πράξη ευθύνης. Η ένταξη στον Ιερό Λόχο δεν είναι μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόφαση συμμετοχής σε έναν αγώνα για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, της ορθόδοξης ταυτότητας και των δικαίων του Ελληνισμού. Όταν το μέλλον του έθνους διακυβεύεται, η οργάνωση και η συλλογική δράση είναι η μόνη απάντηση για να παραμείνει η Ελλάδα ισχυρή, υπερήφανη και ανυπότακτη.
ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ
ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ
ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ
ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ
ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ
ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ
Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ
🇬🇷🇬🇷🇬🇷
Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ






















