Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

  


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Ανήμερα της μαύρης επετείου της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν μπορούμε παρά να  θυμηθούμε ξανά την ύπαρξη ενός μουσείου ντροπής, όχι μόνο για την πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι δυνατόν να ανέχεται ο ελληνικός λαός, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, δίπλα στο τουρκικό προξενείο, ένα μουσείο-προσκύνημα προς τιμήν του Μουσταφά Κεμάλ, του μεγαλύτερου σφαγέα του Ελληνισμού στον 20ό αιώνα. Το σπίτι που υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ (στην οδό Αποστόλου Παύλου) δεν είναι απλώς ένα ιστορικό κτίριο. Είναι ένα πρόστυχο σύμβολο προσβολής της ιστορικής μνήμης μας και της μνήμης εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και Ασσυρίων. 

Ιστορικό της παραχώρησης.

Το 1935, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης παραχώρησε το σπίτι στο τουρκικό κράτος. Το 1937 παραδόθηκαν τα κλειδιά στο τουρκικό προξενείο, ενώ το 1953 μετατράπηκε σε μουσείο. Σε διάφορες περιόδους ανακαινίστηκε, με πιο πρόσφατη την πλήρη ανακαίνιση που ολοκληρώθηκε το 2025 από το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Ποιοι το στήριξαν και το εγκαινίασαν;

Γιάννης Μπουτάρης (πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης): Κεντρική φιγούρα στην προώθηση και στήριξη του μουσείου. Έκανε προκλητικές δηλώσεις χαρακτηρίζοντας τον Κεμάλ «μεγάλο ηγέτη» και «παιδί της Θεσσαλονίκης», ενώ υποβάθμιζε τα εγκλήματά του. Η στάση του προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες.



Άκης Γεροντόπουλος (πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, ΝΔ): Παρευρέθηκε στα εγκαίνια/ανακαινίσεις γύρω στο 2013, έκοψε κορδέλα μαζί με Τούρκους αξιωματούχους και μίλησε για «φιλία» και «συνεργασία».

Άννα Καραμανλή (υφυπουργός Τουρισμού, ΝΔ): Παρευρέθηκε στα εγκαίνια του ανακαινισμένου μουσείου τον Νοέμβριο του 2025, μαζί με τον Τούρκο Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Μεχμέτ Νουρί Ερσόι. Στον χαιρετισμό της τόνισε «καλή γειτονία», «ενίσχυση διμερών σχέσεων» και «κοινό μέλλον ευημερίας», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από ποντιακούς και προσφυγικούς συλλόγους που το χαρακτήρισαν προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας.

Αυτές οι ενέργειες πολιτικών κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντικατοπτρίζουν μια πολιτική «κατευνασμού» και ψευδο-φιλίας που αγνοεί την ιστορία και προσβάλλει τα θύματα του Ελληνισμού.

Ο Κεμάλ και τα εγκλήματα κατά του Ελληνισμού.

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν απλώς «μεταρρυθμιστής». Ως ηγέτης των Κεμαλικών, συνέχισε και ολοκλήρωσε τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Πόντος, Μικρά Ασία, Ανατολική Θράκη). Υπό την ηγεσία του και των Νεοτούρκων:

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν, πέθαναν από πείνα και πορείες θανάτου (1914-1923).

Η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η Σμύρνη που κάηκε, οι σφαγές στον Πόντο.

Συνολικά, περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες έγιναν πρόσφυγες, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

Η Τουρκία αρνείται ακόμα και σήμερα αυτές τις γενοκτονίες.Δεν δικαιούται να υπάρχει κανένα μουσείο, καμία τιμή, καμία πλακέτα προς τιμήν ενός ανθρώπου που ευθύνεται για τη συστηματική εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής. Η «φιλία» δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στη λήθη και την προσβολή των νεκρών μας.

Απαιτούμε:

Την άμεση κατάργηση λειτουργίας του μουσείου ως χώρου τιμής στον Κεμάλ.

Την αφαίρεση οποιασδήποτε επίσημης ελληνικής στήριξης ή παραχώρησης.

Την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας για τη Γενοκτονία του Ελληνισμού.

Η Θεσσαλονίκη είναι ελληνική. Δεν είναι τόπος προσκυνήματος για τους δήμιους του Γένους μας.

Αιώνια η μνήμη στους χιλιάδες μάρτυρες του Πόντου, της Σμύρνης και της Μικρασίας.

Όχι στο Μουσείο του Σφαγέα.


(Η ανακοίνωση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί, να μοιραστεί ή να αναρτηθεί ελεύθερα από πολίτες, συλλόγους και πατριωτικές οργανώσεις.)


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Νεώτερη Ενημέρωση:

Κλιμάκιο Συναγωνιστών ανήμερα της επετείου της Γενοκτονίας κατέθεσε στεφάνι στο άγαλμα του Ποντίου μαχητή στην Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. 





Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

  


Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!


Δύο τετραετίες τώρα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει κάθε προσωρινό βοήθημα ως «στήριξη της κοινωνίας». Pass, επιδόματα, έκτακτες ενισχύσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις στους μισθούς, πανηγυρισμοί για τις τριετίες.

Την ίδια στιγμή όμως, το ελληνικό νοικοκυριό βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην ακρίβεια, στη φορολογία και στην ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα είναι απλή: το κράτος δίνει πολλά μπροστά στις κάμερες και παίρνει πολλαπλάσια πίσω μέσω φόρων, τεκμηρίων και αυξημένου κόστους ζωής.

Μια οικογένεια με δύο παιδιά μπορεί να λαμβάνει επίδομα τέκνων επειδή βρίσκεται οριακά μέσα σε μια εισοδηματική κατηγορία. Αρκεί όμως μια μικρή αύξηση στον μισθό ή λίγες παραπάνω αποδοχές μέσα στον χρόνο για να ξεπεραστεί το όριο. Τότε ξεκινά η παγίδα:

μειώνεται ή κόβεται το επίδομα τέκνων,

χάνονται τα κοινωνικά τιμολόγια,

περιορίζονται οι ενισχύσεις και τελικά 

αυξάνεται η φορολογική επιβάρυνση.

Έτσι, μια οικογένεια μπορεί να «κερδίσει» 40 ή 50 ευρώ τον μήνα από μια αύξηση, αλλά τελικά να χάσει εκατοντάδες ευρώ μέσα στη χρονιά από επιδόματα και φορολογικές αλλαγές.

Και όλα αυτά τη στιγμή που: το κόστος του σούπερ μάρκετ έχει εκτοξευθεί,

τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάστακτα,

το ρεύμα απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η ανατροφή παιδιών γίνεται οικονομικός αγώνας επιβίωσης.


Η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία παρουσίασε την επαναφορά των τριετιών ως μεγάλη κατάκτηση για τους εργαζόμενους.

Όμως για χιλιάδες ανθρώπους, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο εργαζόμενος βλέπει μια μικρή αύξηση στον μισθό του. Στη συνέχεια όμως:

αλλάζει φορολογική κλίμακα,

αυξάνεται η παρακράτηση,

χάνει κοινωνικές παροχές,

επηρεάζονται εισοδηματικά κριτήρια και 

μειώνονται ή κόβονται τα επιδόματα για τα παιδιά.

Στο τέλος, ένα μεγάλο μέρος της «αύξησης» επιστρέφει πίσω στο κράτος.

Και ενώ η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει:

το νοίκι, τα καύσιμα, τα φροντιστήρια των παιδιών, το σούπερ μάρκετ του μήνα.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Πατρίδα μας δικαιούνται, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και πόσες άλλες παροχές που οι Έλληνες δεν έχουν!


Η πολιτική της Νέα Δημοκρατία δεν χτυπά τη ρίζα του προβλήματος. Αντί να μειώσει ουσιαστικά τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα και να προστατεύσει την ελληνική οικογένεια, επιλέγει την πολιτική των προσωρινών βοηθημάτων. Ένα κράτος που κρατά υψηλό ΦΠΑ ακόμη και στα βασικά αγαθά,

που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη,

που επιτρέπει την αισχροκέρδεια, που

στηρίζει τις μεγάλες οικονομικές ελίτ,

δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητο!

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σημερινό μοντέλο δεν στηρίζει τον εργαζόμενο και τον οικογενειάρχη. Στηρίζει κυρίως όσους έχουν ήδη δύναμη, πρόσβαση και οικονομική ισχύ.

Η λύση δεν βρίσκεται στα pass και στα προσωρινά ψίχουλα. 

Η λύση βρίσκεται σε ένα πραγματικό εθνικοκοινωνικό κράτος που θα υπηρετεί τον λαό και όχι τους πλουτοκράτες.

Ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται το κράτος που

θα μειώνει δραστικά τη φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα,

που θα προστατεύει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια με μόνιμες παροχές για τα παιδιά, που θα καταργεί τις παγίδες των εισοδηματικών ορίων που τιμωρούν τον εργαζόμενο όταν παίρνει μικρή αύξηση, που θα εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και βασικά αγαθά για τον λαό, που θα στηρίζει την ελληνική παραγωγή αντί για την κερδοσκοπία των πολυεθνικών.

Και πάνω απ’ όλα, ένα κράτος που θα μεταφέρει το πραγματικό φορολογικό βάρος εκεί όπου πρέπει. Στους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Στις τραπεζικές και ενεργειακές ελίτ.

Στους προνομιούχους πλουτοκράτες που συσσωρεύουν τεράστια κέρδη ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται.

Γιατί δεν είναι δίκαιο να φορολογείται εξοντωτικά ο εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών και την ίδια στιγμή να απολαμβάνουν προνόμια όσοι κερδίζουν εκατομμύρια από την ακρίβεια και την οικονομική εξάρτηση του λαού.

Πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις κουπόνια επιβίωσης. Είναι να μπορεί μια ελληνική οικογένεια να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό της χωρίς να περιμένει κάθε μήνα το επόμενο επίδομα.

Γιατί ένας λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Χρειάζεται δικαιοσύνη, εργασία, παραγωγή και κράτος που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 



Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 17.5.26

Σάββατο 16 Μαΐου 2026

Ανακοίνωση για τη τουρκική προκλητικότητα.

  


Ανακοίνωση Σάββατο 16.5.2026

Η νέα τουρκική πρόκληση με το νομοσχέδιο για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» και το σοβαρό επεισόδιο στα Ίμια με τις απειλές κατά Ελλήνων ψαράδων αποδεικνύουν ότι η Άγκυρα συνεχίζει αμετακίνητα την στρατηγική των προκλήσεων και των τετελεσμένων απέναντι στην Πατρίδα μας.

Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις. Προχωρά σε θεσμοθέτηση των παράνομων διεκδικήσεών της, επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα πολιτικό και νομικό πλαίσιο που αμφισβητεί ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, με περιστατικά όπως πρόσφατα στα Ίμια, επιχειρεί να επιβάλει κλίμα φόβου και «γκρίζων ζωνών» μέσα στις ελληνικές θάλασσες.


Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εξακολουθεί να επενδύει στις αυταπάτες περί «ευρωπαϊκής προστασίας» και να απευθύνει εκκλήσεις προς τις Βρυξέλλες για την υπεράσπιση των δήθεν «ευρωπαϊκών συνόρων». Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. 

Στα Ίμια δεν υπάρχει καμία Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί βρίσκονται μόνο οι Έλληνες ψαράδες, το Λιμενικό Σώμα και οι Ένοπλες Δυνάμεις που καθημερινά υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία με την παρουσία και την αυταπάρνησή τους.

Η Τουρκία εφαρμόζει ένα συγκεκριμένο και ξεκάθαρο μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο. Απέναντι σε αυτό, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά με φοβικά σύνδρομα, δημόσιες σχέσεις και διπλωματικές παρακλήσεις. 

Απαιτείται εθνική στρατηγική, αποτρεπτική ισχύς, στήριξη της ακριτικής Ελλάδας και ξεκάθαρη πολιτική βούληση για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Το Αιγαίο δεν προστατεύεται με ευχολόγια. Προστατεύεται με εθνική συνείδηση, αποφασιστικότητα και πίστη στην δύναμη των Ελληνικών Όπλων.


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

  


Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

Ανάμεσα στους προνομιούχους πολίτες αυτής της χώρας -βουλευτές και λοιποί της πλουτοκρατίας- υπάρχει  μια Ελλάδα που δεν εμφανίζεται στα τηλεοπτικά πάνελ και στις κυβερνητικές δηλώσεις. Είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Η Ελλάδα του ανθρώπου που δουλεύει, πληρώνει φόρους και φοβάται ακόμη και μέσα στη γειτονιά του.

Ο ηλικιωμένος που κοιτάζει δύο φορές πριν ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που αγωνιά μέχρι να επιστρέψει το παιδί της. Ο μικροεπαγγελματίας που κάθε πρωί δεν ξέρει τι θα βρει στο μαγαζί του. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει ο Ελληνικός Λαός.

Και η αλήθεια είναι απλή: ο πολίτης αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.

Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν εικόνα “κανονικότητας”, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι γειτονιές αλλάζουν, γκέτα αλλοδαπών φυτρώνουν στις πόλεις μας, η εγκληματικότητα αυξάνεται και η εμπιστοσύνη προς το κράτος καταρρέει. Ο κόσμος το βλέπει καθημερινά και κυρίως το νιώθει.

Το ερώτημα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή αδιαφορία; Γιατί όταν ένα κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες του, τότε είτε έχει αποτύχει είτε έχει επιλέξει να κοιτάζει αλλού.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι επιχειρούν να μας συνηθίσουν στον φόβο. Να θεωρούμε φυσιολογικό να αποφεύγουμε δρόμους, να φοβόμαστε τη νύχτα, να ζούμε συνεχώς σε επιφυλακή. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία. Είναι κοινωνική παρακμή.

Μια κοινωνία που μαθαίνει να φοβάται, σταδιακά παύει να αντιδρά. Ο πολίτης απομονώνεται, χάνει την εμπιστοσύνη του και η κοινωνική συνοχή διαλύεται αργά και σιωπηλά.

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Όχι άλλη διαχείριση εικόνας και επικοινωνιακά συνθήματα, αλλά πραγματική πολιτική βούληση για αποκατάσταση της τάξης και προστασία του πολίτη.

Ο Ιερός Λόχος πιστεύει ότι η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Και αυτό σημαίνει συγκεκριμένες πολιτικές:

• μόνιμη αστυνόμευση στις γειτονιές και όχι μόνο βιτρίνα στα κέντρα των πόλεων

• αυστηρές ποινές για βίαιη και επαναλαμβανόμενη εγκληματικότητα

• επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης

• προστασία των μικρομεσαίων επαγγελματιών και των οικογενειών που μένουν απροστάτευτες

• επαναφορά της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης και της δημόσιας τάξης

• νομική ενίσχυση του δικαιώματος νόμιμης άμυνας μέσα στην κατοικία, ώστε ο πολίτης να μην αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος όταν προστατεύει τη ζωή και την οικογένειά του απέναντι σε βίαιη εισβολή.

Το σπίτι του πολίτη πρέπει να αποτελεί πραγματικό άσυλο ασφάλειας και όχι χώρο όπου ο νομοταγής άνθρωπος φοβάται περισσότερο από τον εισβολέα.

Η ασφάλεια δεν αποκαθίσταται με λόγια αλλά με παρουσία, αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα: να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς φόβο, να προστατεύεται η περιουσία και η οικογένειά του, να υπάρχει κράτος που λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας.

Σήμερα αυτά δεν θεωρούνται δεδομένα.

Και όσο η εξουσία απομακρύνεται από την πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη για ανθρώπους που θα μιλούν καθαρά και θα στέκονται όρθιοι απέναντι στην παρακμή και την εγκατάλειψη.

Γιατί ο κόσμος βλέπει. Καταλαβαίνει. Και ξέρει πλέον ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 10.5.2026

Τρίτη 5 Μαΐου 2026

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία.

  


Εγκλήματα χωρίς τιμωρία. 

Η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, έγκυος. Ο Επαμεινώνδας Τσακαλής, 36 ετών. Δεν ήταν αριθμοί, ήσαν άνθρωποι με ζωή. Στις 5 Μαΐου του 2010 πήγαν στην εργασία τους και κάηκαν ζωντανοί. Εκεί μέσα στην τράπεζα που εργάζονταν, στον χώρο εργασίας τους.

Χρόνια μετά, η δικαιοσύνη παραμένει μισή.Σε μια χώρα γεμάτη κάμερες και “στοιχεία”, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Και εδώ αρχίζει η υποκρισία. Πού είναι οι "ανθρωπιστές"; Πού είναι όσοι φωνάζουν για εργατικά ατυχήματα και δολοφονίες; Όταν τρεις εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν έτσι, γιατί σιωπούν; Γιατί δεν υπάρχει η ίδια οργή, η ίδια απαίτηση, η ίδια πίεση;

Η σιωπή τους είναι επιλογή. Και δίπλα της, το κράτος που δείχνει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ισχυρό όταν θέλει να ελέγξει και να καταστείλλει, αδιάφορο όταν πρέπει να αποδώσει ευθύνες εκεί που δεν θέλει.

Δεν είναι μόνο αυτό.

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.Η δολοφονία του Γιώργος Καραϊβάζ.Οι νεκροί που δεν δικαιώνονται όπως πρέπει.Οι δολοφονίες του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη.

Όταν η δικαιοσύνη δεν είναι καθαρή για όλους,τότε θα πρέπει να γίνεται πρόβλημα για όλους.Σήμερα θα θέλαμε να λέμε ότι εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη αλλά τόσες δολοφονίες που πήγαν στα αζήτητα δεν μας το επιτρέπουν... Απαιτούμε δικαιοσύνη — χωρίς εξαιρέσεις.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  


Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!


Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.


Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.


Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.


Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!


ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Παρασκευή 1 Μαΐου 2026

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

  


Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!


Στη Θεσσαλονίκη, νέοι Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες έδωσαν σήμερα το παρών σε μια ζωντανή και μαχητική δράση στον δρόμο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: οι ΕθνικοΚοινωνικές Ιδέες θα βρίσκουν πάντα ανταπόκριση και ρίζωμα μέσα στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη νεολαία.

Μαζί μας Εθνοσύντροφοι από το εργατικό σωματείο 4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι Εργάτες, Φοιτητές και Νέοι, ενωμένοι δίνουν τον αγώνα για μια πιο δίκαιη και εθνική κοινωνία. 



Με οργανωμένη παρουσία, πραγματοποιήθηκε αρχικά ομιλία από τον εκπρόσωπο του εργατικού σωματείου και μετά από τον Αρχηγό του Κινήματός μας. Είχε προηγηθεί αφισοκόλληση σε κεντρικά σημεία της Σταυρούπολης, ενώ παράλληλα διανεμήθηκε έντυπο υλικό σε κατοίκους και περαστικούς. Δείτε το βίντεο στο You tube



Η επαφή με τον κόσμο ήταν άμεση και ουσιαστική, με πολλούς να σταματούν, να συζητούν και να εκφράζουν το ενδιαφέρον τους για τα ζητήματα που αναδεικνύονται. Το κλίμα που διαμορφώθηκε έδειξε ότι υπάρχει χώρος για διάλογο και αναζήτηση εναλλακτικής πρότασης μέσα στην κοινωνία.



Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η συμμετοχή προήλθε κυρίως από νέους ανθρώπους, που επιλέγουν να μην μένουν αμέτοχοι αλλά να βγαίνουν μπροστά, διεκδικώντας λόγο και ρόλο στο παρόν και το μέλλον της Πατρίδος.



Παράλληλα, αντίστοιχη δράση πραγματοποιήθηκε και στα Δωδεκάνησα, επιβεβαιώνοντας ότι η κινητοποίηση δεν περιορίζεται σε ένα μόνο αστικό κέντρο αλλά αποκτά ευρύτερη γεωγραφική διάσταση. Η παρουσία σε διαφορετικές περιοχές της χώρας δείχνει μια τάση διάχυσης των ιδεών και ενίσχυσης της οργανωμένης δράσης.

Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της ημέρας είναι ακριβώς αυτό: η διαπίστωση ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που αναζητούν, συμμετέχουν και δρουν. Σε μια εποχή γενικευμένης αποστασιοποίησης, η ενεργή παρουσία στον δρόμο αποτελεί από μόνη της μήνυμα.


Δείτε το αγωνιστικό βίντεο στο You tube

Η σημερινή δράση δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ένα ακόμη βήμα σε μια πορεία που χτίζεται μέσα στην κοινωνία, με επιμονή, παρουσία και συνεχή επαφή με τον κόσμο από το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα μας.


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Τετάρτη 29 Απριλίου 2026

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

  


Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία


Υπάρχουν εποχές που η ιστορία κυλά αργά, σχεδόν νωχελικά και υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνεται και τρέχει σαν λίβας που καίειτα σπαρτά. 

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Οι εξελίξεις τρέχουν μα ο λαός είναι σιωπηλός θεατής.

Σε αυτή την αποχαυνωμένη πλειοψηφία υπάρχει όμως ακόμα σε κάποιους η δύναμη και η οργή που έχει πλέον ωριμάσει.

Δύναμη που σφυρηλατείται συνεχομένα μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και που ετοιμάζεται πλέον να σταθεί όρθια και να πάρει τη θέση που της ανήκει. Όχι ως μάζα άμορφη και αυτόνομη αλλά ως συνειδητή ενότητα, ως δημιούργημα  της ίδιας του της μοίρας.

Για χρόνια καλλιεργήθηκε η κομματοκρατία. Τεχνητές διαχωριστικές γραμμές, αντιθέσεις που παρουσιάστηκαν ως αγεφύρωτες, συμφέροντα που μπήκαν πάνω από το κοινό καλό. Κι όμως, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε πάντα μια αλήθεια απλή και βαθιά: ο  Ελληνικός Λαός είναι ένας. Είτε κρατά εργαλεία στα εργοστάσια, είτε καλλιεργεί τη γη, είτε δημιουργεί πλούτο σε γραφεία και επιχειρήσεις, η μοίρα του είναι κοινή. Και η μοίρα αυτή δεν μπορεί να καθορίζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους.


Η μεγάλη ανατροπή που θα έρθει για όλη την Ευρώπη, δεν είναι θα είναι τυφλή ούτε χαοτική. Δεν θα είναι ακόμη μία καταστροφή για την καταστροφή. Θα είναι ανασύνθεση. Θα είναι η γέννηση μιας νέας εθνικής τάξης πραγμάτων,  όπου η εργασία θα γίνεται αξία, καθήκον και τιμή. Όπου ο πλούτος δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την ευημερία του συνόλου. Όπου δεν θα  περισσεύει κανείς, γιατί ο καθένας θα έχει τον δικό του ρόλο, την δική του ευθύνη και την δική του θέση μέσα στο κοινό οικοδόμημα.

Σε αυτή την τάξη, η συνεργασία δεν θα είναι απλώς επιλογή, αλλά θα είναι αναγκαιότητα. Ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, δεν θα στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον, αλλά δίπλα-δίπλα, όπως θα το επιβάλει το Εθνικό Κράτος. 

Ο καθένας θα προσφέρει από το δικό του μετερίζι, όχι για να υπερισχύσει, αλλά για να υπηρετήσει το σύνολο. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός λαού δεν μετριέται από το πόσο συγκρούονται τα μέλη του, αλλά από το πόσο συνεργάζονται.

Και τότε, τα σημάδια της εθνικής αναγέννησης θα είναι ορατά παντού. Τα φουγάρα θα καπνίζουν ξανά, όχι ως σύμβολα εκμετάλλευσης, αλλά ως φλόγες παραγωγής και ζωής. Τα χωράφια θα γεμίσουν αγρότες, ιδρώτα και δημιουργία. Η Γη μας θα πάψει να είναι εγκαταλελειμμένη και θα γίνει ξανά πηγή δύναμης. Η επαρχία δεν θα ερημώνει, αλλά θα ανθεί. Οι δρόμοι θα γεμίσουν παιδικές φωνές, γιατί ένας λαός που δημιουργεί, γεννά και μέλλον.

Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς πολιτικό σύνθημα. Είναι κατάσταση ψυχής και πράξης. Δεν χαρίζεται. Κατακτάται μέσα από την ενότητα και την εργασία. Ένας λαός διχασμένος είναι εύκολο να καθοδηγηθεί. Ένας λαός που στέκεται ενωμένος, που γνωρίζει τη δύναμή του και εργάζεται συντονισμένα, δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας: να ξαναβρούμε τη χαμένη συνοχή, να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε δημιουργία, να κάνουμε τη συνεργασία πράξη και όχι λέξη. Να περάσουμε από το “εγώ” στο “εμείς”, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής.


Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Η ένωση όσων πιστεύουν ακόμα σε μια ριζική εθνική και κοινωνική αλλαγή και όχι σε έναν στείρο κομματικό αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα όλοι θα πρέπει να διαλέξουμε πλευρά. Θα πρέπει το κάθε άτομο που ακόμα πιστεύει στις Αξίες του Εθνικοκοινωνισμού και του Εθνικισμού να σταθεί  στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας. 


Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς...Διαλέξτε λοιπόν. 

Είτε με τον Ιερό Λόχο,τον Αρχηγό μας και την Εθνικοκοινωνική Ανατροπή είτε με την κομματοκρατία των σάπιων αριστεροκεντροδεξιών.


Νικόλαος Τ. Μέλος της ΚΕ του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Σάββατο 25 Απριλίου 2026

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  


Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;



Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Σάββατο 18 Απριλίου 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

  


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου Φοινίκης στην Βόρεια Ήπειρο, Λεωνίδα Χρήστου, δεν είναι ένα απλό δικαστικό γεγονός. Είναι μια εξέλιξη που γεννά σοβαρές πολιτικές και εθνικές ανησυχίες για τη θέση και τα δικαιώματα του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο.
Σε ένα κράτος όπου η διαφθορά αποτελεί διαχρονική πληγή, η επίκληση της «δικαιοσύνης» δεν αρκεί από μόνη της για να πείσει. Η δικαιοσύνη κρίνεται στην πράξη: στην ισονομία, στη διαφάνεια και στην απουσία πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Λεωνίδας Χρήστου δεν υπήρξε απλώς ένας δήμαρχος. Υπήρξε ένας ενεργός εκφραστής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, που στάθηκε δημόσια για τη γλώσσα, την ταυτότητα και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Δικαιώματα που δεν χαρίζονται από κανέναν, αλλά απορρέουν από την ιστορία, την παρουσία και τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει υπογράψει η Αλβανία.
Η χρονική συγκυρία της καταδίκης, σε συνδυασμό με τη δημόσια και πολιτική του δράση, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν πρόκειται αποκλειστικά για μια υπόθεση δικαίου ή για μια κατασκευασμένη κατηγορία με στοχευμένη πίεση απέναντι σε έναν Έλληνα που δεν σιώπησε.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όπου η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται, πλήττεται πρώτα η αλήθεια και αμέσως μετά η ελευθερία.
Δεν αποδεχόμαστε καμία απόπειρα φίμωσης ή περιθωριοποίησης της ελληνικής παρουσίας στη Βόρειο Ήπειρο. Δεν αποδεχόμαστε καμία διαδικασία που αφήνει σκιές επιλεκτικής μεταχείρισης.
Απαιτούμε καθαρές απαντήσεις, πλήρη διαφάνεια και πραγματική ισονομία. Όχι δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η προστασία της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν υπόκειται σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Όσο και να δικάζεται και καταδικάζεται τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου τόσο απροσκύνητος θα μένει!

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ


Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.

  




Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για  Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.


Με στόχο την ουσιαστική ενίσχυση οικογενειών που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, ο Τομέας Αλληλεγγύης του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος προχώρησε σε ακόμη μία δράση κοινωνικής προσφοράς σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας την περίοδο του Πάσχα. 

Συγκεκριμένα, μέσα από συλλογική κινητοποίηση, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα τα οποία διανεμήθηκαν σε οικογένειες στη Θεσσαλονίκη, τα Γιαννιτσά και τη Σκύδρα — περιοχές όπου η οικονομική πίεση συνεχίζει να επηρεάζει σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και στήριξης των πιο ευάλωτων πολιτών.

Η δράση δεν περιορίζεται σε επίπεδο συμβολισμού, αλλά αποσκοπεί σε απτά αποτελέσματα. Η αλληλεγγύη δεν είναι σύνθημα, είναι καθήκον σε μια περίοδο όπου δυστυχώς, πολλοί ξεχνούν.Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της κοινωνικής συνοχής και της υποστήριξης, με το μήνυμα ότι «ο Έλληνας στέκεται δίπλα στον Έλληνα» να αποτελεί βασικό άξονα της δράσης μας. Η πρωτοβουλία υλοποιήθηκε με τη συμβολή εμπόρων, φίλων και μελών του κινήματος, των οποίων η συνεισφορά αναγνωρίζεται ως καθοριστική.

Τέλος, η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρόμοιων ενεργειών από τον τομέα Αλληλεγγύης με την υπόσχεση ότι συνεχιστούν με αμείωτους ρυθμούς. Σε μια περίοδο κοινωνικών και οικονομικών προκλήσεων, τέτοιες πρωτοβουλίες αναδεικνύουν τη σημασία της συλλογικής ευθύνης και της ενεργούς συμμετοχής στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας των Ελλήνων.


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Κυριακή 12 Απριλίου 2026

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

  


Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!


Η Λαμπρή δεν είναι φωτάκια, λαμπάδες και ένα «Χριστός Ανέστη» που το ψέλνουμε μηχανικά για να τελειώνουμε. Είναι μήνυμα θυσίας και υπέρβασης. Τίποτα δεν ανασταίνεται χωρίς αίμα, χωρίς πίστη, χωρίς να κόψουμε τα δεσμά που μας σέρνουν στον γκρεμό. Και το ερώτημα είναι σκληρό, ωμό, ανελέητο:

Μπορεί να υπάρξει Ανάσταση για ένα έθνος που αυτοκτονεί δημογραφικά; Που βλέπει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά χιλιάδες, που δεν γεννάει πια, που γεμίζει με ξένους ενώ οι δικοί του εξαφανίζονται; Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλά φτωχή. Είναι εθνικά άδεια. Το 2025 σημειώθηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της, σχεδόν κάτω από 70.000. Κάθε χρόνο χάνουμε τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης. Δεν είναι στατιστική. Είναι εθνική εξόντωση με αργό και βέβαιο τρόπο.

Χωρίς ελληνικά παιδιά δεν θα υπάρχει αύριο Ελληνικός Λαός. Χωρίς οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν Έλληνες, η γλώσσα, η ιστορία, η ταυτότητα γίνονται ανάμνηση σε μουσείο. 

Το κράτος που δεν βάζει στο κέντρο την εθνική επιβίωση, την αύξηση των γεννήσεων των Ελλήνων, την προστασία της οικογένειας, την επιστροφή των νέων μας, είναι κράτος προδοτικό. Δεν υπηρετεί το Έθνος. Το σκοτώνει.


Το κράτος είναι παιδί του Έθνους, όχι το αντίστροφο. Δημιουργήθηκε για να φυλάει το Έθνος, να το δυναμώνει, να το υπηρετεί. Όταν πάψει να το κάνει αυτό, όταν γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων, όταν προτάσσει αριθμούς, μνημόνια, «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» και «πολυπολιτισμική» διάλυση αντί για το Αίμα και την Ψυχή του Ελληνικού Λαού, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. 


Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό: Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το Έθνος. Που αντί να λύνει τα προβλήματα του Ελληνικού Λαού, τα μεταθέτει στις επόμενες γενιές. Που φορολογεί μέχρι θανάτου τον Έλληνα για να συντηρεί μηχανισμούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Που βλέπει την ανασφάλεια, την εγκληματικότητα, την υπογεννητικότητα και αντί να χτυπήσει τις αιτίες, διαχειρίζεται τη μιζέρια με επιδόματα και σάλια.

Και πάνω από όλα, η μεγάλη σκιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι «ένωση λαών». Είναι μηχανισμός εθνικής διάλυσης για τους αδύναμους. Κανόνες που στραγγαλίζουν την παραγωγή, την ενέργεια, την αυτονομία. Πολιτικές που ανοίγουν τα σύνορα σε όποιον θέλει να έρθει, ενώ οι Έλληνες φεύγουν. Που βάζει πρώτα τις Βρυξέλλες, τα funds, τους λαθροεισβολείς και μετά τον Έλληνα πατέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδιά.

Ο Έλληνας το νιώθει στο πετσί του.

Στους φόρους που τον πνίγουν, στις τιμές που τον εξαθλιώνουν, στην καθημερινή ανασφάλεια από την εγκληματικότητα και στην κοινωνική και εργασιακή βία. Βλέπει ότι πρώτα εξυπηρετούνται οι αριθμοί των αγορών, οι δεσμεύσεις προς έξω, τα golden boys και στο τέλος του πετάνε ότι ψυχούλα απέμειναν. Και αναρωτιέται: Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Οι Βρυξέλλες; Τα funds; Οι ΜΚΟ; Ή ακόμα υπάρχει ελληνική φωνή;


Η Ελλάδα μας όμως έχει μέσα της τεράστια δύναμη. Γεωγραφική θέση στρατηγική, ενεργειακό δυναμικό, θάλασσα, ήλιο, παραγωγικές δυνατότητες και πάνωαπόόλα ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να γίνει αυτάρκης, ισχυρή, περήφανη. Αρκεί να υπάρξει ένα κράτος που θα βάλει πρώτα και πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον. Που θα πει «όχι» σε ό,τι διαλύει το Έθνος. Που θα στηρίξει με κάθε μέσο την ελληνική οικογένεια, που θα δώσει πραγματικά κίνητρα για να γεννάνε Έλληνες, που θα κρατήσει τους νέους εδώ με δουλειές και προοπτική, που θα διώξει την παρασιτική γραφειοκρατία και θα χτίσει οικονομία παραγωγής, όχι κατανάλωσης δανεικών.


Η Ανάσταση δεν είναι ευχολόγιο. Είναι σκληρή απόφαση. Είναι η στιγμή που ο Λαός λέει «ως εδώ». Που απαιτεί αλλαγή. Που απαιτεί κράτος-υπηρέτη του Έθνους, όχι αφέντη του. Που βάζει στο κέντρο την επιβίωση και την αναγέννηση του Ελληνικού Αίματος και της ελληνικής ψυχής. Που ξαναμαθαίνει την έννοια του «εμείς οι Έλληνες» — μαζί, συλλογικά, με ευθύνη και με θυσία.

Αλλιώς, όλα τα «Χριστός Ανέστη» θα μείνουν κενά λόγια σε έναν τάφο που ο ίδιος ο λαός σκάβει. Η αληθινή Ανάσταση του Ελληνισμού είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου. Και αυτή η υπόθεση περνάει μόνο μέσα από την πλήρη εθνική ολοκλήρωση, την αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του Έθνους και την αποφασιστική στάση να σταθούμε ξανά όρθιοι, όσο σκληρό κι αν είναι το τίμημα.

Γιατί χωρίς Έθνος, δεν υπάρχει τίποτα να Αναστηθεί.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

  


Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.


Υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία ενός λαού που δεν καταγράφονται απλώς ως δύσκολες αλλά ως βαθιά τραυματικές. Σήμερα ο ελληνικός λαός βιώνει τη δική του εβδομάδα των παθών, όχι σε κάποιο αόριστο συμβολικό επίπεδο αλλά στην ίδια του την καθημερινότητα. 

Το τραπέζι του σπιτιού, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός του ρεύματος, όλα μετατρέπονται σε σταθμούς ενός σύγχρονου μαρτυρίου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο οικονομικό μέγεθος αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εισβάλλει σε κάθε σπίτι. 

Τα βασικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας. Το ψωμί, το γάλα, το λάδι και τα καθημερινά προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα, σήμερα απαιτούν προσεκτικό υπολογισμό και συχνά στερήσεις. 

Ο μέσος Έλληνας δεν ζει πλέον με αξιοπρέπεια αλλά με διαρκή αγωνία για το αν θα τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον πυρήνα αυτής της ασφυκτικής κατάστασης βρίσκεται η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και των καυσίμων. Το πετρέλαιο και η βενζίνη έχουν γίνει απλησίαστα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Η μετακίνηση, η εργασία, ακόμη και η θέρμανση μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Ο αγρότης δυσκολεύεται να καλλιεργήσει, ο επαγγελματίας να κινηθεί και ο εργαζόμενος να πάει στη δουλειά του. Και φυσικά όταν το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, συμπαρασύρει τα πάντα και δημιουργεί ένα ντόμινο ανατιμήσεων που στραγγαλίζει την οικονομία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει τεράστια ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικές μειώσεις φόρων, ιδιαίτερα στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, επιλέγει να διατηρεί ένα δυσβάσταχτο φορολογικό βάρος. Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη για να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται ανίκανο ή απρόθυμο να δώσει πραγματικές λύσεις.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτική των επιδομάτων και των προσωρινών βοηθημάτων. Τα λεγόμενα fuel pass παρουσιάστηκαν ως στήριξη προς την κοινωνία, όμως στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μικρά ποσά, προσωρινής διάρκειας, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος αλλά απλώς προσπαθούν να κατευνάσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο πολίτης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε ψίχουλα. Ζητά μισθούς ικανοποιητικούς, κοινωνικές παροχές και σταθερότητα.

Παράλληλα, ο πόλεμος και οι διεθνείς εξελίξεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας και το κόστος ζωής. Όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία εθνικής στρατηγικής. Άλλες χώρες προχώρησαν σε γενναίες μειώσεις φόρων, σε ελέγχους της αγοράς και σε προστασία των πολιτών τους. Στην Ελλάδα, ο πολίτης αφήνεται να αντιμετωπίσει μόνος του την καταιγίδα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι μια κοινωνία που είναι ήδη εξαντλημένη να δέχεται την χαριστική βολή. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις πραγματικές ανάγκες. Ο εργαζόμενος λαμβάνει αποδοχές που δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, οι ηλικιωμένοι ζουν με το φόβο της επόμενης αύξησης και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το μέλλον τους να συρρικνώνεται.

Η έννοια του μισθού πείνας δεν είναι πλέον υπερβολή αλλά βίωμα στην Ελλάδα του 2026.

Η εργασία δεν αποτελεί πια εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αντίθετα, πολλοί εργάζονται αδιάκοπα για να παραμένουν στάσιμοι ή ακόμη και να φτωχαίνουν. Αυτό συνιστά μια βαθιά κοινωνική αδικία που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύει την ίδια την προοπτική της χώρας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιλογών που ευνοούν τα κρατικά έσοδα και τα συμφέροντα των καπιταλιστών εις βάρος του ελληνικού λαού. Επιλογές που στηρίζονται στην υπερφορολόγηση και που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως αριθμό και όχι ως άνθρωπο. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η εβδομάδα των παθών των Ελλήνων θα συνεχίζεται δυστυχώς χωρίς λύτρωση.

Ο ελληνικός λαός αξίζει περισσότερα. Αξίζει μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον Έλληνα, την εργασία και την προστασία της Φυλής. Αξίζει μια οικονομία που δεν θα εξαντλεί τους πολλούς για να ευνοεί τους λίγους. Και πάνω απ’ όλα αξίζει μια ηγεσία που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τις αιτίες της κρίσης και όχι να τις συγκαλύπτει.

Η εβδομάδα των παθών μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αφύπνισης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει η βούληση να αλλάξει πορεία ο τόπος ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια διαρκή δοκιμασία χωρίς τέλος.


Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή!


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 5 Απριλίου 2026


Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός

  


Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός 


Η μεγάλη μας διαφορά με όσους πιστεύουν ότι τα πολιτεύματα μπορούν να σου χαρίσουν ιδιότητες που δεν είχες ποτέ, είναι βασικό στοιχείο της Ιδεολογίας μας.

Δεν δεχόμαστε ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει κατά βούληση, ότι δηλαδή σήμερα μπορείς να είσαι Έλληνας, αύριο κάτι άλλο και μεθαύριο κάτι διαφορετικό επειδή το ορίζει κάποιο κρατικό έγγραφο.

Εμείς ορίζουμε τον κόσμο μας όχι με βάση το μεταβλητό και το φθαρτό, όπως είναι η ανθρώπινη γνώμη ή η εκάστοτε οικονομική κατάσταση του πολίτη, δηλαδή σήμερα πλούσιος, αύριο φτωχός και ξανά το αντίστροφο αλλά με βάση το σταθερό, το άφθαρτο, το κατά φύσιν που δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να επέμβει σε αυτό γιατί το όρισε ο Δημιουργος. 

Και αυτό το σταθερό είναι η Ιθαγένεια.

Για εμάς, ο Άγγλος είναι Άγγλος, ο Γερμανός είναι Γερμανός, ο Κονγκολέζος είναι Κονγκολέζος και ο Έλληνας είναι Έλληνας. Όχι επειδή το ορίζει ένα χαρτί ή μια διοικητική πράξη, αλλά επειδή το ορίζει η αδιάσπαστη αλυσίδα Αίματος της εκάστοτε Φυλής. 

Το δεύτερο βασικό μας σημείο αφορά τον σοσιαλισμό. Για εμάς, σοσιαλισμός δεν σημαίνει ισότητα με την έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω όπως θεωρούν οι αριστεροί. Ούτε φυσικά οι οικειοθελείς δωρεές των πλουσίων από τα υπερκέρδη όπως ευαγγελίζονται οι δεξιοί.

Σοσιαλισμός για εμάς σημαίνει δικαιοσύνη. Σημαίνει η εθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις διαφορές, ανταμείβει τις ικανότητες και ταυτόχρονα προστατεύετε ο αδύναμος από το κράτος. 

Δεν εξισώνουμε τους πάντες προς τον κατώτερο, όπως επιχειρεί ο κομμουνισμός, ούτε αφήνουμε τους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, όπως συμβαίνει στον  καπιταλισμό.

Επιδιώκουμε την  ισορροπία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται όχι για το ατομικό καλό αλλά για το καλό του συνόλου. 

Με δίκαιη και οργανωμένη κοινωνία ο καθένας βρίσκει τη θέση του και συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και ανταμείβεται ανάλογα με την αξία του.

Ο πλούτος θα ελέγχεται όπως θα ελέγχεται κάθε κοινωνική ανισότητα για να υπάρξει συνεργασία των τάξεων και όχι αντιπαλότητα. 


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

 



Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

Σε μια εποχή όπου η μουσική ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε εύπεπτο προϊόν, αποκομμένο από ρίζες, ταυτότητα και ουσία, υπάρχουν ακόμη δημιουργοί που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο πιο μοναχικό, αλλά και πιο αυθεντικό.

Το Crusade of Sound αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Ένα μουσικό εγχείρημα που δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή ήχων, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τη βαθύτερη διάσταση της μουσικής ως φορέα πολιτισμού, στάσης ζωής και εσωτερικής αναζήτησης.

Με επιλογές που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο ρεύμα και με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το νόημα, το κανάλι έχει καταφέρει να αποκτήσει το δικό του κοινό — ανθρώπους που αναζητούν κάτι περισσότερο από την επιφανειακή διασκέδαση.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον δημιουργό του Crusade of Sound, σε μια συνέντευξη που φωτίζει τόσο την προσωπική του διαδρομή όσο και τη δική του οπτική για τη μουσική και τον ρόλο της σήμερα.

Πώς γεννήθηκε το Crusade of Sound και ποιο ήταν το κεντρικό κίνητρο πίσω από τη δημιουργία του;

Το κεντρικό κίνητρο ήταν η αντίδραση στη λήθη. Στον τρόπο που η ιστορία απλοποιείται, παραχαράσσεται ή μετατρέπεται σε προϊόν χωρίς βάθος. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που δεν χαϊδεύει, αλλά θυμίζει. Που δεν ζητά απλώς ακρόαση, αλλά στάση.

Το Crusade of Sound δεν γεννήθηκε για να ακολουθήσει trends· γεννήθηκε για να κουβαλήσει αφηγήσεις: αυτοκρατορίες που έπεσαν, ιδέες που πολεμήθηκαν, πολιτισμούς που επιβίωσαν κόντρα στον χρόνο. Η μουσική έγινε το όπλο και ο ήχος το μέσο για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα έμεναν θαμμένες ή διαστρεβλωμένες.

Με λίγα λόγια: γεννήθηκε από την ανάγκη να μην σωπάσει η ιστορία, αλλά να τραγουδήσει ξανά — δυνατά.

Γιατί επέλεξες αυτή την ονομασία και τι σημαίνει για σένα ο “Crusade” στον χώρο της μουσικής;

Για εμάς, η λέξη Crusade σημαίνει ακριβώς αυτό που δηλώνει ιστορικά: σταυροφορία. Όχι με τη στενή στρατιωτική έννοια, αλλά ως αγώνας αξιών, μνήμης και ταυτότητας.

Το Crusade of Sound είναι μια σταυροφορία ενάντια στην ιστορική αλλοίωση. Ενάντια στην παραχάραξη του παρελθόντος, στη σκόπιμη σύγχυση των πολιτισμών και στη διαγραφή της συλλογικής μνήμης. Είναι άρνηση να δεχτούμε ότι η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί για να εξυπηρετήσει σύγχρονες ιδεολογίες.

Είναι επίσης μια σταυροφορία ενάντια στη διάλυση της ταυτότητας των λαών. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη αλλοίωση της κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής των χωρών μας, χωρίς τη συναίνεση ή τη φωνή των ίδιων των λαών. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη διατήρησης συνέχειας, ρίζας και πολιτισμού.

Παράλληλα, είναι μια σταυροφορία απέναντι στον πόλεμο που ασκείται στον χριστιανισμό — όχι μόνο ως θρησκεία, αλλά ως πολιτισμικό και ιστορικό θεμέλιο της Ευρώπης και της ταυτότητάς μας. Στην υποβάθμιση, τη γελοιοποίηση και την περιθωριοποίησή του στον δημόσιο λόγο.

Τέλος, είναι μια σταυροφορία κατά της δαιμονοποίησης του πατριωτισμού. Ενάντια στην ιδέα ότι η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία και τον πολιτισμό σου είναι κάτι που πρέπει να απολογηθεί ή να σιωπήσει.

Το of Sound δηλώνει τον τρόπο. Ο αγώνας αυτός δεν γίνεται με κραυγές ή συνθήματα, αλλά με μουσική. Ο ήχος είναι το μέσο, η μνήμη το περιεχόμενο και η στάση ζωής το μήνυμα.

Για εμάς, το Crusade of Sound είναι μια συνειδητή επιλογή:

να σταθούμε απέναντι στη λήθη,

να υπερασπιστούμε την ταυτότητα,

και να χρησιμοποιήσουμε τη μουσική ως πράξη αντίστασης και ευθύνης.

Πώς βλέπεις τη σημερινή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα την underground, μέσα σε έναν κόσμο εμπορευματοποιημένο και απονευρωμένο;

Ναι, το πιστεύουμε ξεκάθαρα. Η μουσική δεν είναι ουδέτερη· πάντα κουβαλά αξίες, μνήμη και κοσμοαντίληψη. Είτε το παραδέχεται είτε όχι, κάθε κοινωνία εκφράζει τον εαυτό της μέσα από τον ήχο της. Γι’ αυτό και η μουσική μπορεί να γίνει φορέας ταυτότητας, αλλά και εργαλείο πολιτιστικής αντίστασης.

Για εμάς, η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο. Μεταφέρει ιστορία, σύμβολα, πίστη και συλλογικές εμπειρίες από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν άλλοι μηχανισμοί αποτυγχάνουν ή σιωπούν. Εκεί όπου τα βιβλία λογοκρίνονται, οι έννοιες διαστρεβλώνονται και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, ο ήχος παραμένει άμεσος και δύσκολα χειραγωγήσιμος.

Η πολιτιστική αντίσταση δεν σημαίνει απομόνωση ή άρνηση του κόσμου, αλλά άρνηση της ισοπέδωσης. Σημαίνει να κρατάς ρίζες μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί τη λήθη ως πρόοδο. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να δηλώσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη ή διασκέδαση. Είναι στάση. Είναι μνήμη σε κίνηση. Και όταν χρησιμοποιείται συνειδητά, γίνεται μια ήσυχη αλλά ισχυρή μορφή πολιτιστικής αντίστασης.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας ταυτότητας και πολιτιστικής αντίστασης;

Βλέπουμε μια μουσική σκηνή βαθιά αλλοιωμένη από την εμπορευματοποίηση. Η μουσική, σε μεγάλο βαθμό, έχει μετατραπεί σε προϊόν ταχείας κατανάλωσης: εύπεπτο, ακίνδυνο και σχεδιασμένο να μη συγκρούεται με τίποτα. Το περιεχόμενο φτωχαίνει, όχι επειδή λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η σύγκρουση θεωρείται ρίσκο και η ταυτότητα «πρόβλημα».

Ακόμα και η underground σκηνή, που ιστορικά λειτουργούσε ως χώρος αντίστασης και αυθεντικής έκφρασης, συχνά αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Αντί να στέκεται απέναντι στο σύστημα, πολλές φορές το μιμείται, απλώς με διαφορετική αισθητική. Η επανάσταση γίνεται στυλ και η αντίσταση marketing.

Παρόλα αυτά, δεν θεωρούμε ότι όλα έχουν χαθεί. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί και κοινότητες που επιμένουν στο νόημα, στη ρίζα και στη στάση. Απλώς δεν προβάλλονται, γιατί δεν είναι βολικοί. Δεν υπηρετούν αφηγήματα, δεν ευθυγραμμίζονται, δεν απονευρώνονται για να χωρέσουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή μας είναι συνειδητή: να μην προσαρμοστούμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Να λειτουργήσουμε εκτός λογικής κατανάλωσης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερο κοινό αλλά μεγαλύτερο βάθος. Για εμάς, η αξία της μουσικής δεν μετριέται σε streams, αλλά σε συνείδηση που ξυπνά.

Τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει η μουσική στη διαμόρφωση χαρακτήρα και στάσης ζωής των νέων;

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, γιατί λειτουργεί σε επίπεδο βαθύτερο από τον λόγο. Δεν περνά μόνο πληροφορίες· περνά πρότυπα, στάσεις και συναισθηματικές κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα στους νέους, η μουσική γίνεται συχνά σημείο αναφοράς, τρόπος ταύτισης και μέσο κατανόησης του κόσμου.

Σε έναν κόσμο που προωθεί τη σύγχυση, την αποδόμηση και την απουσία σταθερών, η μουσική μπορεί είτε να ενισχύσει αυτή την απονεύρωση είτε να λειτουργήσει αντίστροφα: ως άγκυρα. Να καλλιεργήσει αίσθηση ταυτότητας, ευθύνης και συνέχειας. Να δείξει ότι δεν ξεκινάς από το μηδέν, αλλά πατάς πάνω σε ιστορία, πολιτισμό και αξίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι η μουσική μπορεί να διδάξει χωρίς να κηρύττει. Να εμπνεύσει πειθαρχία χωρίς διδακτισμό, να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση χωρίς να καλλιεργεί εγωισμό, και να υπενθυμίσει ότι η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς ρίζες και όρια.

Για τους νέους, αυτό σημαίνει επιλογή. Να μην είναι απλοί καταναλωτές εικόνων και ήχων, αλλά συνειδητοί ακροατές. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τι τους δυναμώνει και τι τους αδειάζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική μπορεί να γίνει όχι απλώς συνοδεία ζωής, αλλά στοιχείο που διαμορφώνει στάση, χαρακτήρα και πορεία.

Ποιο είναι το μήνυμα και το όραμα του Crusade of Sound για το μέλλον;

Το μήνυμα του Crusade of Sound είναι ξεκάθαρο: η ιστορία, η ταυτότητα και η μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν τις αντιμετωπίζουμε ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανά στοιχεία που οφείλουν να έχουν φωνή στο παρόν και θέση στο μέλλον.

Το όραμά μας δεν είναι η μαζικότητα, αλλά η ουσία. Δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, αλλά να είμαστε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό που υπηρετούμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μουσική που κουβαλά βάρος, που δεν φοβάται να πάρει θέση και που στέκεται απέναντι στη λήθη, την αλλοίωση και την ισοπέδωση.

Για το μέλλον, βλέπουμε το Crusade of Sound ως μια σταθερή παρουσία αντίστασης μέσα στον ήχο. Ένα σημείο αναφοράς για όσους νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από τη σύγχρονη απονευρωμένη κουλτούρα. Έναν χώρο όπου η μουσική δεν ζητά συγγνώμη για τις ρίζες της, την πίστη της ή τον πατριωτισμό της.

Δεν υποσχόμαστε ευκολία ούτε άνεση. Υποσχόμαστε συνέπεια. Να συνεχίσουμε αυτή τη σταυροφορία μέσω της μουσικής, όσο υπάρχει ανάγκη να θυμίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γιατί για εμάς, το μέλλον δεν χτίζεται με λήθη, χτίζεται με μνήμη που συνεχίζει να ακούγεται.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό του Crusade of Sound για τον χρόνο του και για τις ουσιαστικές σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Σε μια περίοδο όπου η ταχύτητα και η επιφάνεια κυριαρχούν, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μουσική μπορεί —και οφείλει— να παραμένει φορέας ουσίας, ταυτότητας και εσωτερικής δύναμης. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο έργο του και κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά του.

Πού θα τους βρεις: You Tube και Spotify


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

  


Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

Όσο είναι γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές ενός πολέμου άλλο τόσο είναι γεγονός ότι τα εγκλήματα πολέμου των νικητών ποτέ δεν δικάζονται. 

Όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας και η λογική μας, δεν πρέπει να μην καταδικάζει τους εγκληματίες πολέμου από όπου και αν προέρχονται. Γιατί δεν πρόκειται απλά για «εικόνες πολέμου». Δεν πρόκειται απλά για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για συγκεκριμένους αριθμούς, καταγεγραμμένους από επίσημους διεθνείς οργανισμούς για δολοφονίες παιδιών από επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Και αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν χωρά καμία ωραιοποίηση. Παραθέτω λοιπόν στοιχεία που αλίευσα στο διαδίκτυο.

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα, οι εκτιμήσεις από οργανισμούς όπως η UNICEF και η Save the Children καταγράφουν:

Πάνω από 20.000 νεκρά παιδιά

Περισσότερα από 50.000 παιδιά νεκρά ή τραυματισμένα

Χιλιάδες αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια

Οι ίδιες εκθέσεις σημειώνουν ότι, σε περιόδους έντονης σύγκρουσης, ο ρυθμός θανάτου έφτανε το ένα παιδί ανά ώρα. Παράλληλα, παιδιά πεθαίνουν όχι μόνο από βομβαρδισμούς, αλλά και από ασιτία και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης.

Στον Λίβανος, όπου οι συγκρούσεις εντάθηκαν από το 2023 και συνεχίζονται το 2026, τα στοιχεία δείχνουν:

Περισσότερα από 329 νεκρά παιδιά

Πάνω από 1.600 τραυματισμένα παιδιά

Τουλάχιστον 370.000 παιδιά εκτοπισμένα

Μόνο μέσα σε λίγες εβδομάδες του 2026, καταγράφηκαν 120+ νεκρά παιδιά, αποδεικνύοντας πόσο γρήγορα κλιμακώνεται η καταστροφή.

Στο Ιράν, μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με επίσημες αναφορές και διεθνείς οργανισμούς:

Τουλάχιστον 200 έως 214 παιδιά έχουν σκοτωθεί

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αυτά δεν είναι «εκτιμήσεις ενός άρθρου». Είναι αριθμοί που προέρχονται από καταγραφές οργανισμών που δραστηριοποιούνται επί τόπου. Και ακόμη κι αυτοί οι αριθμοί θεωρούνται υποεκτιμημένοι, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσης καταγραφής των νεκρών.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Δεκάδες χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί

Ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ανακοινώσεις.

Όταν τα στοιχεία είναι αυτά, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «απώλειες». Πρόκειται για μια μαζική, διαρκή εξόντωση αμάχων, με κύρια θύματα τα παιδιά.

Και απέναντι σε αυτούς τους αριθμούς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε»...

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη.

  


Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη. 

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, την εργάσιμη ημέρα και τις υποχρεώσεις σε σχολές και σχολεία, μέλη της Νεολαίας του Κινήματος έδωσε το παρών στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση για να τιμήσει τα 71 χρόνια από την Έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι στάθηκαν με σεβασμό, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει πίστη και συνείδηση, ούτε η βροχή ούτε οι δυσκολίες μπορούν να σταματήσουν μια νεολαία που θυμάται την ιστορία της. 🇬🇷🔥

Δείτε το βίντεο You tube

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


ΕΝΕ - ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα . Γράφει ο βιογράφος του Διγενή κ.Λεωνίδου.

  


Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα.


Ο Γεώργιος Γρίβας γεννήθηκε στο σπίτι της γιαγιάς του Κατίνας Χατζημιχαήλ, στην οδό Αξιοθέας 10, στη Χρυσαλινιώτισσα, και όχι στο Τρίκωμο κατά την επικρατούσα άποψη. Είχε πατέρα τον Θεόδωρο Ιωάννη, έμπορο σιτηρών από το Τρίκωμο και μητέρα την Καλομοίρα Μιχαήλ Καζαντζή, από τη Λευκωσία. Η μόνιμη κατοικία τους ήταν στο Τρίκωμο. Ο Γεώργιος γεννήθηκε, όμως, στη Λευκωσία, γιατί όταν η μάνα του έχασε το πρώτο της παιδί στη γέννα της στο Τρίκωμο, ένεκα έλλειψης ιατρικής φροντίδας, επέμενε να γεννά τα επόμενα παιδιά της στο σπίτι της μητέρας της, Κατίνας. 

Ημερομηνία γέννησης του Γεωργίου, όπως ανακάλυψε ο συγγραφέας, ήταν η 6η Ιουνίου 1897 του Γρηγοριανού (Νέου) ημερολογίου. Το ότι ο ίδιος ο Στρατηγός δήλωνε ως ημερομηνία γέννησής του τις 24 Μαΐου 1898 μπορεί να δικαιολογηθεί με το ότι σε αντίθεση με την Αγγλία,  η Ελλάδα και η Κύπρος χρησιμοποιούσαν ακόμα το Ιουλιανό (Παλιό) ημερολόγιο. Αυτό εξηγεί τη διαφορά 13 ημερών. Η διαφορά όμως ενός έτους παραμένει ανεξήγητη. 

Πήρε το όνομα του θείου του Γεωργίου Χατζημιχαήλ, που έφυγε το 1897,  μαζί με άλλους Κυπρίους νέους για να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της αδελφής μεγαλονήσου Κρήτης από τον τουρκικό ζυγό.

Ο Γεώργιος Γρίβας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τρικώμου και  στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο (1909-1915) γαλουχούμενος με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Έμενε με τη γιαγιά του στον Άγιο Κασσιανό (Χρυσαλινιώτισσα). Ήταν άριστος μαθητής αλλά και καλός αθλητής. Είχε συμμαθητή και φίλο του τον Μιχαήλ Χατζηδημητρίου (μετέπειτα ποιητή γνωστό ως Γλαύκος Αλιθέρσης) τον οποίο θαύμαζε, γιατί, ενώ ήταν μαθητής της  Δ΄τάξης, το 1913, δραπέτης από το πατρικό του σπίτι κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό να πολεμήσει εναντίον των Βουλγάρων.

Όταν ο Γεώργιος αποφοιτούσε από το γυμνάσιο τον Ιούνιο 1915 είχε πάρει απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Παρά τις αντιδράσεις των γονιών του, που τον ήθελαν να γίνει γιατρός, και τα επιχειρήματα  και κλάματα της μητέρας του για τους κινδύνους της στρατιωτικής ζωής, το είχε ξεκαθαρίσει: είτε αξιωματικός ή γεωργός στα πατρικά κτήματα. Τελικά, όταν είδαν πως δεν άλλαζε γνώμη, του έδωσαν την ευχή τους και αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Ευελπίδων και ενώ ο ίδιος πέτυχε, ο συμμαθητής του Αλιθέρσης, παρά την πολεμική του πείρα, απέτυχε. 

Το 1919, ενώ φοιτούσε στη Σχολή, ο εύελπις Γρίβας πήρε γράμμα από τις αδελφές του ότι αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε ο πατέρας τους από τη μολυσματική αρρώστια άνθρακας.  

Στις 27 Ιουλίου 1919 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός και στις 26 Αυγούστου τοποθετείται στο 30ο Σύνταγμα Πεζικού στη Μακεδονία. Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, αναχωρεί για το μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Ως αξιωματικός του 30ου Συντάγματος Πεζικού της 10ης (Χ) Μεραρχίας λαμβάνει μέρος στις μάχες εναντίον του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ: από τη Σμύρνη στην Πάνορμο (Ιούνιος 1920), στην Προύσα (Αύγουστος 1920), στο Εσκή Σεχήρ (Ιούλιος 1921) και προς Άγκυρα (Αύγουστος 1921). Ήταν ανάμεσα στους άνδρες της Χ Μεραρχίας που πέρασαν τον Σαγγάριο ποταμό, κάπου 70 χλμ από την Άγκυρα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Στρατιά Μικράς Ασίας, ένεκα σφοδρότατων επιθέσεων των Τούρκων υποχωρεί δυτικά του Σαγγάριου. Τελικά, υποχωρώντας, οι ελληνικές δυνάμεις αποδεκατίζονται και η Μικρασιατική εκστρατεία καταλήγει σε καταστροφή.  Το 30ο Σύνταγμα του ανθυπολοχαγού Γρίβα δίνει την τελευταία μάχη στην Πάνορμο.

Για την ανδρεία που επέδειξε στη Μικρά Ασία, ο Γρίβας τιμάται με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και τον Μεγαλόσταυρο Γεωργίου Α',  τοποθετείται στη Θράκη, προβιβάζεται σε υπολοχαγό (1923) και αμέσως παίρνει μετάθεση στο Επιτελείο της Χ Μεραρχίας. Ενώ υπηρετούσε στη Μακεδονία, στις 14 Νοεμβρίου 1924 πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Ο Γρίβας διακρίνεται για την αφοσίωσή του στο στρατιωτικό του επάγγελμα, την αυστηρότητα και τη συνεχή προσπάθειά του να πετύχει στην αποστολή του. Τον Σεπτέμβριο 1925 προβιβάζεται σε λοχαγό και αναλαμβάνει καθήκοντα διοικητή της Φρουράς Κομοτηνής. Τον επόμενο χρόνο φοιτά στη Σχολή Εφαρμογών Λοχαγών Πεζικού και το 1927 αναχωρεί για το Παρίσι για φοίτηση στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, τοποθετείται σε διάφορες μονάδες και φοιτά σε διάφορες σχολές. Το 1931 φοιτά ξανά στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας και εκεί γνωρίζεται και συνάπτει φιλία με τον στρατιωτικό ακόλουθο της Ελλάδας Σοφοκλή Βενιζέλο, γιο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το 1935 προβιβάζεται σε ταγματάρχη και διορίζεται καθηγητής Γενικής Τακτικής στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Ελλάδας.

Σε όλο αυτό το διάστημα ο Γρίβας επισκέφθηκε τη γενέτειρά του Κύπρο μόνο δύο φορές: Το 1929 και το 1934. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του κινδύνεψε να πεθάνει από τη θανατηφόρα ασθένεια άνθρακας και γλίτωσε μόνο όταν δέχτηκε να του κάψει ο γιατρός με πυρωμένο σίδερο τη μολυσμένη φουσκάλα στο άνω χείλος!

Το 1936 ο ταγματάρχης Γρίβας γνωρίζεται με τη Βασιλική Ντέκα, την οποία αρραβωνιάζεται το επόμενο έτος και παντρεύεται το 1938.

Το Αλβανικό έπος αποτελεί μια άλλη τιμημένη Σελίδα στη ζωή του ταγματάρχη Γρίβα, ο οποίος το καλοκαίρι του 1940 υπηρετούσε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου, όπου είχε την εμπιστοσύνη του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Η 28η Οκτωβρίου 1940 βρήκε τον Γρίβα στη μικρή επιτελική ομάδα του Παπάγου να επεξεργάζεται πυρετωδώς τα σχέδια άμυνας του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο, ενώπιον της ιταλικής επιδρομής.  Τον Δεκέμβριο  ο Παπάγος εγκατέστησε το Γενικό Στρατηγείο του στα Ιωάννινα, μαζί και ο ταγματάρχης Γρίβας, που επανειλημμένα ζητούσε μετάθεση στην πρώτη γραμμή. Τελικά στις 19 Δεκεμβρίου προβιβάζεται σε αντισυνταγματάρχη και τοποθετείται ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας, η οποία δρούσε  πέρα από τα Αλβανικά σύνορα, πλησίον του Αργυρόκαστρου. Εκεί υπό τον γηραιό υποστράτηγο Γεώργιο Λάμβδα έγινε η ψυχή της Μεραρχίας, περιοδεύοντας με άλογο το μέτωπο μέρα και νύχτα. Ένεκα της ηρωικής δράσης της η Μεραρχία αυτή, με 282 νεκρούς και 746 τραυματίες, έμεινε γνωστή ως η «Σιδηρά Μεραρχία», αφού προέλασε προς Πέτανι, Γκόλικο και Λέκλι. Τελικά, μετά την Γερμανική επίθεση της 6ης Απριλίου 1941, παρά την ηρωική αντίσταση, η Ελλάδα συνθηκολογεί και η 2η Μεραρχία επιστρέφει στη βάση της, στην Αθήνα.

Τα χρόνια της γερμανικής κατοχής, ο αντισυνταγματάρχης Γρίβας, ιδρύει τη μυστική αντικατοχική οργάνωση Χ, η οποία, μαζί με άλλες 12 οργανώσεις της δεξιάς, είχαν ως αντικειμενικό στόχο την παροχή πληροφοριών στους συμμάχους για τα στρατόπεδα, τις κινήσεις και τις αποθήκες οπλισμού των Γερμανών και Ιταλών και την εξύψωση του ηθικού του λαού. Στόχος τους δεν ήταν οι εκτελέσεις Γερμανών εντός της Αθήνας ένεκα των τρομερών αντιποίνων, αλλά η προπαρασκευή συνθηκών για αποβίβαση των Συμμαχικών Δυνάμεων. Από το 1943 οι Γερμανοί καταζητούν τον Γρίβα και τον θέλουν ζωντανό ή νεκρό.  Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ο Γρίβας και οι άνδρες του αμύνονται στο Θησείο και αποτρέπουν την κατάληψη του κέντρου της Αθήνας από τους κομμουνιστές του ΕΛΑΣ, μέχρι την άφιξη Αγγλικών στρατευμάτων. Με την άφιξη της νέας μεταπολεμικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Γρίβας του παρέχει την πλήρη υποστήριξή του.

Το 1945 αποστρατεύεται κατόπιν αίτησής του και ιδρύει το κόμμα των Χιτών, το οποίο όμως δεν κατάφερε να εκλέξει αντιπρόσωπο στη Βουλή.

Από το 1948 ο Γεώργιος Γρίβας καταρτίζει σχέδια απελευθέρωσης της γενέτειράς του Κύπρου από τη Βρετανική κυριαρχία και ως μέλος της μυστικής Επιτροπής Ενωτικού Αγώνος Κύπρου στην Αθήνα, μεταβαίνει το 1951 και 1952 στο νησί για να διερευνήσει πόσο εφικτό ήταν ένα ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα. Διαπίστωσε ότι το έδαφος δεν προσφερόταν μόνο για ανταρτοπόλεμο αλλά περισσότερο για δράση εντός των πόλεων και στην ύπαιθρο και ότι οι Κύπριοι ήταν εντελώς απειροπόλεμοι, αλλά είχαν ακμαίο ηθικό. Έτσι στις 10 Νοεμβρίου 1954 φτάνει μυστικά με καράβι στη Χλώρακα Πάφου. Ευθύς αμέσως αρχίζει τη μύηση και εκπαίδευση των μελών της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Δρα με μυστικότητα υπό το ψευδώνυμο Διγενής, από διάφορες οικίες στη Λευκωσία και την 0.30 ώρα της 1ης Απριλίου 1955 δίνει εντολή στα 50 περίπου μέλη της Οργάνωσης για έναρξη του αγώνα με ανατινάξεις του ραδιοφωνικού σταθμού, και άλλων κυβερνητικών κτηρίων και με τη γνωστή προκήρυξη «Με τη βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού...» Κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Διγενής διέγειρε τις ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου και ολόκληρου του Έθνους, έτσι που εννέα νέοι βάδισαν στην αγχόνη τραγουδώντας και άλλοι 195, μεταξύ τους οι Αυξεντίου, Λένας, Δράκος, Μάτσης, Παρίδης, Πίττας, Παπακυριακού, Κάρυος και Χρίστος Σαμάρας έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με τη δράση της ΕΟΚΑ και του λαού, ο Διγενής κατέστησε την Κύπρο μη κυβερνήσιμη αποικία για τους Άγγλους. Και όμως οι πολιτικοί ηγέτες Κύπρου και Ελλάδας, υπέγραψαν στις 19 Φεβρουαρίου  1959, τις Συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου που αποτελούσαν για την Ελληνική πλευρά μια πολιτική ήττα. Χωρίς να γνωρίζει τις λεπτομέρειες, απρόθυμα και για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο ο Διγενής αποδέχτηκε τις Συμφωνίες και αποχώρησε από την Κύπρο. Φτάνοντας στην Αθήνα έτυχε υποδοχή ήρωα και η Βουλή των Ελλήνων τον ανακήρυξε «Άξιον της Πατρίδος», τίτλο που είχε απονείμει μέχρι τότε μόνο στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Με την Τουρκανταρσία του 1963 και τις απειλές της Τουρκίας για επέμβαση, ο Στρατηγός Γρίβας επανέρχεται στην Κύπρο και αναλαμβάνει να εδραιώσει την άμυνα του νησιού. Μέσα σε τρία χρόνια κατέστησε την Κύπρο απόρθητο κάστρο με την άφιξη Ελληνικού Στρατού και οπλισμού. Εκδιώκεται, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και η Ελληνική Μεραρχία με τη σκευωρία της Κοφίνου το 1967 και περιορίζεται στην Αθήνα, όπου οργανώνει μυστικά μια αντιχουντική κίνηση. Το 1971 ξεφεύγει ξανά του περιορισμού και φτάνει μυστικά στην Κύπρο, όπου ιδρύει την ΕΟΚΑ Β για τρεις λόγους: να υπερασπίσει τους διωκόμενους ενωτικούς, να μη επιτρέψει λύση η οποία θα απέκλειε το δικαίωμα του κυπριακού λαού να αποφασίσει το μέλλον του και να εξαναγκάσει τον Μακάριο να επαναφέρει το Κυπριακό στη γραμμή  της αυτοδιάθεσης. Πέθανε στο σπίτι όπου κρυβόταν κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στη Λεμεσό, από καρδιακή προσβολή, στις 27 Ιανουαρίου 1974. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κήρυξε τριήμερο πένθος και η Κυπριακή Βουλή τον ανακήρυξε «Άξιον τέκνον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος Κύπρου». Δεκάδες χιλιάδες λαού παρέστησαν στην κηδεία του και τον τίμησαν ως απελευθερωτή της πατρίδας του από τον Αγγλικό ζυγό και για την προσφορά του στο έθνος των Ελλήνων.


Λεωνίδας Λεωνίδου

συγγραφέας - ερευνητής

βιογράφος Στρατηγού Γρίβα 


Λονδίνο 

Φεβουάριος 2026








Μόνο μία φορά Όχι στα ναρκωτικά !

  


Δεν υπάρχει «μόνο για μία φορά». Με τα ναρκωτικά δεν παίζουμε, δεν τα δοκιμάζουμε!


Δείτε το βίντεο και στο https://youtu.be/HbOqn2he5g0?is=OJ-0zdbXoEDM63YL

Το βίντεο αυτό απευθύνεται σε κάθε νέο άνθρωπο που ψάχνει διέξοδο και νομίζει ότι τα ναρκωτικά είναι λύση. Δεν είναι. Είναι ένας δρόμος που ξεκινάει με μια «δοκιμή» και τελειώνει με εθισμό, φυλακές, ιδρύματα και χαμένα όνειρα. Η απάντηση δεν βρίσκεται στη φυγή, αλλά στις Αξίες που σε δυναμώνουν: στην άσκηση, στην επαφή με τη φύση, στη μουσική, στην πειθαρχία και στην ιδεολογία που σε κάνει πιο δυνατό και πιο συνειδητό. 

Χτίζουμε χαρακτήρα, δεν τον καταστρέφουμε. Ο νέος άνθρωπος μπορεί να αντισταθεί και να σταθεί όρθιος απέναντι σε ό,τι τον φθείρει καθημερινά. 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

Η ΕΝΕ στο Βέρμιο!

  



Την Κυριακή 29 Μαρτίου από νωρίς το πρωί βρεθήκαμε όλοι μαζί με αγωνιστικό πνεύμα και κοινό στόχο: να περπατήσουμε στο βουνό Βέρμιο και να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας μέσα στη φύση. Παρά τις δυσκολίες της διαδρομής, το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε κανονικά και κάθε βήμα μας έφερνε πιο κοντά, όχι μόνο σαν Νεολαία αλλά κυρίως ως Συναγωνιστές που μοιράζονται τις ίδιες Αξίες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας υπήρχε ένα ωραίο, συναγωνιστικό κλίμα. Οι συζητήσεις, οι ιδεολογικές τοποθετήσεις και η κοινή προσπάθεια μέσα στο δάσος μάς ένωσαν ακόμη περισσότερο και έδειξαν ότι ο αγώνας χτίζεται πρώτα απ’ όλα με συντροφικότητα, πειθαρχία και πίστη σε όσα πρεσβεύουμε. Βάλαμε ήδη τον επόμενο στόχο: το καλοκαίρι να πραγματοποιήσουμε ανάβαση και στον Όλυμπο. Μέχρι τότε θα συνεχιστούν τέτοιες συναντήσεις, γιατί πιστεύουμε ότι μέσα από την κοινή δράση δυναμώνει και ο χαρακτήρας και η Ιδέα.

Την επόμενη φορά έλα κοντά μας και εσύ, να γνωρίσεις από κοντά το πνεύμα της παρέας μας και να γίνεις κομμάτι αυτής της Οικογένειας!

Δείτε τα βίντεο της δραστηριότητας εδώ: Βέρμιο 1 και Βέρμιο 2 ή στο VK

Εθνικοκοινωνική Νεολαία Ελλάδος ΕΝΕ

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

  



Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 


Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 



 



Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 


Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 



Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026