Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

Η φοροκαταιγίδα τσακίζει τα ελληνικά νοικοκυριά!

  



Η φοροκαταιγίδα τσακίζει τα ελληνικά νοικοκυριά!

Υπάρχει ένας φόρος που ο Έλληνας πληρώνει καθημερινά, από το πρώτο ψωμί που θα αγοράσει το πρωί μέχρι το γάλα, το κρέας, τα τρόφιμα, τα καύσιμα και σχεδόν κάθε προϊόν ή υπηρεσία που περνά από το οικογενειακό του πορτοφόλι. Είναι ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, ο γνωστός σε όλους ΦΠΑ. Και είναι ένας από τους πιο ύπουλους φόρους του σύγχρονου φορολογικού συστήματος. Όχι επειδή είναι κυριολεκτικά κρυφός, αλλά επειδή ο πολίτης δεν τον αισθάνεται όπως αισθάνεται τον φόρο εισοδήματος ή τα τέληκυκλοφορίας. Δεν βλέπει κάθε μήνα ένα συγκεκριμένο ποσό να φεύγει από τον μισθό του με την ένδειξη «ΦΠΑ». Τον πληρώνει λίγο λίγο, κάθε μέρα, σε κάθε συναλλαγή. Ο κανονικός συντελεστής στην Ελλάδα είναι 24%, ενώ πολλά βασικά είδη διατροφής υπάγονται στον μειωμένο συντελεστή του 13%. Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Ο ΦΠΑ αντιμετωπίζει με τον ίδιο συντελεστή τον άνθρωπο με υψηλό εισόδημα και τον εργαζόμενο που μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα. Όμως το βάρος δεν είναι πραγματικά ίδιο. Όταν μια οικογένεια αγοράζει ψωμί, γάλα, κρέας, λάδι, όσπρια ή λαχανικά, δεν το κάνει από πολυτέλεια. Καλύπτει τις βασικές ανάγκες της. Και όμως, ακόμη και πάνω σε αυτές τις ανάγκες το κράτος επιβάλλει φόρο. Η Τράπεζα της Ελλάδος έχει επισημάνει ότι τα τρόφιμα καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της οικογενειακής δαπάνης και ότι το βάρος των αυξήσεων στις τιμές είναι μεγαλύτερο για τα νοικοκυριά με χαμηλότερα εισοδήματα. Με απλά λόγια, όσο μικρότερο είναι το εισόδημα, τόσο μεγαλύτερο μέρος του καταναλώνεται για τα απολύτως απαραίτητα.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά σαν να πρόκειται για κάποιο ακραίο ή απαγορευμένο μέτρο. Ακούμε για ανάπτυξη, δημοσιονομική σταθερότητα, πλεονάσματα και οικονομική πρόοδο. Ο πολίτης όμως δεν ζει μέσα στους πίνακες του Υπουργείου Οικονομικών. Ζει στο σούπερ μάρκετ, στο πρατήριο καυσίμων, στον φούρνο, στο κρεοπωλείο και στο ταμείο του καταστήματος. Εκεί βλέπει την πραγματική οικονομία. Και εκεί διαπιστώνει ότι ο μισθός του τελειώνει όλο και γρηγορότερα. Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι η φορολογία δεν μπορεί να εξαντλείται στην είσπραξη. Ο Έλληνας ήδη πληρώνει φόρο στο εισόδημά του, πληρώνει ΦΠΑ στην κατανάλωσή του και αντιμετωπίζει μια σειρά από φόρους, τέλη και επιβαρύνσεις. Δεν είναι ανεξάντλητη φορολογική πηγή. Όταν το ανάλγητο κράτος εισπράττει από την κατανάλωση των βασικών αγαθών, στην πράξη φορολογεί την ίδια την καθημερινή επιβίωση της ελληνικής οικογένειας.

Εμείς προτείνουμε συγκεκριμένες λύσεις. Πρώτον, άμεση και μόνιμη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής από το 13% σε έναν πραγματικά χαμηλό συντελεστή, με προοπτική μηδενικού ΦΠΑ σε συγκεκριμένη ομάδα απολύτως βασικών προϊόντων. Δεύτερον, ειδική μείωση του ΦΠΑ στα βρεφικά και παιδικά προϊόντα και στα βασικά είδη προσωπικής υγιεινής. Τρίτον, μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στην ενέργεια και στα βασικά έξοδα διαβίωσης. Τέταρτον, αυστηρούς ελέγχους στην αγορά ώστε κάθε μείωση φόρου να περνά πραγματικά στην τελική τιμή και να μην απορροφάται από την αλυσίδα εμπορίου. Και πέμπτον, μια συνολική φορολογική πολιτική που θα στηρίζει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια, ιδιαίτερα τις οικογένειες με παιδιά.

Η μείωση του ΦΠΑ δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως «δώρο» του κράτους προς τον πολίτη. Είναι επιστροφή ενός μέρους του εισοδήματος σε εκείνον που το δημιούργησε. Βεβαίως, κάθε φορολογική μείωση έχει δημοσιονομικό κόστος. Αλλά υπάρχει και το κόστος που πληρώνει καθημερινά η οικογένεια. Και αυτό το κόστος δεν αποτυπώνεται πάντα στους κρατικούς πίνακες. Αποτυπώνεται στο άδειο πορτοφόλι του εργαζομένου και στο άγχος του γονιού που προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες του σπιτιού του. Δεν ζητάμε μια κοινωνία χωρίς φόρους.

Δεν είμαστε ουτοπιστές. Ζητάμε ένα φορολογικό σύστημα με κοινωνική δικαιοσύνη, λογική και μέτρο που να εξυπηρετεί το εθνικόσυμφέρον. Η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί το Έθνος και όχι το Έθνος για να συντηρεί έναν ατελείωτο φορολογικό μηχανισμό, την στιγμή μαλιστα που Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στο δημόσιο!

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει την πολιτική ευθύνη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να σταματήσει να θεωρεί αυτονόητη τη βαριά φορολόγηση της καθημερινής κατανάλωσης. Φτάνει πια με τη φορολογία που κρύβεται μέσα στην καθημερινότητά μας. Φτάνει πια με το κράτος που παίρνει από τον πολίτη κάθε φορά που ανοίγει το πορτοφόλι του. Ήρθε η ώρα να μειωθεί ο ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, να στηριχθεί πραγματικά η ελληνική οικογένεια και να επιστρέψει στην κοινωνία ένα μέρος από αυτό που παράγει.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 27.9.2026


Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Ενημερωτική δράση κατά της Λαθρομετανάστευσης.

  


Το  Σάββατο 26.9 το απόγευμα κλιμάκιο του Τομέα Πέλλας πραγματοποίησε δράση κατά τής παράνομης μετανάστευσης. Τοποθετήθηκε πανό σε αερογέφυρα κεντρικού σημείου στην Πέλλα στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ΕΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟ. Στην συνέχεια ακολούθησε ενημερωτική δράση με φυλλάδια στην πόλη της Σκύδρας όπου ο κόσμος -κυρίως νέα παιδιά προσεγγίζοντας τους Συναγωνιστές τους ρωτούσαν για τον Ιερό Λόχο και τον Εθνικοσοσιαλισμό.

Κάθε ξένος εργάτης, κάθε φθηνό εργατικό δυναμικό από τρίτες χώρες σημαίνει ακόμα ένας νέος Έλληνας άνεργος ή μετανάστης.

Τα παραδείγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη και στη Πατρίδα μας δεν αφήνουνπεριθώριο.. Στέλνουμε ξεκάθαρο μήνυμα πως δεν θα γίνουμε μειονότητα στην ίδια μας Πατρίδα! 

Δείτε το βίντεο You Tube

ΕΛΛΑΣ Ή ΤΕΦΡΑ


ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 🏴🇬🇷

Ιδέα και Αγώνας.

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Με πόσους τρόπους μπορείς να σκοτώσεις τη νεολαία σου;

 


Με πόσους τρόπους μπορείς να σκοτώσεις τη νεολαία σου;


Έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε τρεις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, μετά τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Οι Αρχές εξέτασαν το ενδεχόμενο να κυκλοφορούσε επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα. Οι τοξικολογικές εξετάσεις αναμένεται να συμβάλουν στη διακρίβωση των αιτιών.

Λίγες ημέρες αργότερα, μια άλλη υπόθεση ανέδειξε ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου σοβαρό, ζήτημα.

Σε γειτονιά της ανατολικής Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος βρέθηκε νεκρός από ουσίες μέσα στο σπίτι του, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, αρκετές ημέρες μετά τον θάνατό του. Οι ίδιοι κάτοικοι ανέφεραν ότι είχαν ακούσει προηγουμένως φωνές και ότι ο άνθρωπος έλεγε - φώναζε "πονάω". Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι Αρχές ειδοποιήθηκαν όταν η μυρωδιά από το διαμέρισμα έγινε έντονα αντιληπτή.

Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι ορισμένοι κάτοικοι δήλωσαν πως δεν παρενέβησαν επειδή επρόκειτο για χρήστη ουσιών. Τα στοιχεία αυτά χρειάζονται αποσαφήνιση και δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη σε συγκεκριμένα πρόσωπα χωρίς επιβεβαίωση.

Όμως το ερώτημα παραμένει.

Αν ακούς έναν άνθρωπο να φωνάζει "πονάω", δεν πρέπει τουλάχιστον να ζητήσεις βοήθεια; Ένα τηλεφώνημα στο ΕΚΑΒ. Ένα τηλεφώνημα στην Αστυνομία. Μια ενημέρωση στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Ίσως να ήταν αργά. Ίσως και όχι.

Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ αν κανείς δεν προσπάθησε.

Και τελικά ο άνθρωπος βρέθηκε όταν η μυρωδιά του θανάτου δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.

Αυτό είναι το ένα πρόσωπο της υπόθεσης. Το άλλο είναι τα ναρκωτικά.

Δεν πρόκειται πλέον για μια πραγματικότητα που μπορεί να κρυφτεί. Η χρήση, η κατοχή και η διακίνηση ναρκωτικών αποτελούν υπαρκτό ζήτημα και στη Θεσσαλονίκη, όπως καταγράφεται από περιστατικά και επιχειρήσεις των Αρχών.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, έξι θάνατοι μέσα σε περίπου 72 ώρες προκάλεσαν κινητοποίηση των Αρχών. Εξετάστηκε το ενδεχόμενο να είχε κυκλοφορήσει επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα ουσιών. Το αν οι θάνατοι συνδέονται μεταξύ τους ή με συγκεκριμένη ουσία πρέπει να κριθεί από τις έρευνες και τα τοξικολογικά αποτελέσματα.

Παράλληλα, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ανακοινώσει μέσα στο 2026 συλλήψεις και επιχειρήσεις για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών στη Θεσσαλονίκη, ενώ τον Φεβρουάριο ανακοίνωσε την εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δραστηριοποιούνταν στην προμήθεια, αποθήκευση και διακίνηση ναρκωτικών στην ευρύτερη περιοχή.

Το πρόβλημα λοιπόν υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε πριν υπάρξει ο επόμενος νεκρός.

Γιατί υπάρχει ένας κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερος από την ίδια την εξάπλωση των ουσιών, Ο κίνδυνος να συνηθίσουμε αυτή την παρακμή.

Να βλέπουμε έναν άνθρωπο σε εξάρτηση και να λέμε "έτσι είναι". Να βλέπουμε μια πιάτσα και να λέμε "τι να κάνουμε;". Να ακούμε για έναν νέο που πέθανε και να προχωράμε στην επόμενη είδηση.

Αυτό δεν είναι λύση.

Ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην εξάρτηση χρειάζεται βοήθεια και θεραπεία. Ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με ουσίες χρειάζεται προστασία και έγκαιρη παρέμβαση. Και εκείνος που διακινεί ναρκωτικά πρέπει να αντιμετωπίζεται από τις αρμόδιες αρχές.

Η πρόληψη όμως δεν μπορεί να αρχίζει αφού κάποιος έχει ήδη καταστραφεί. Χρειάζεται πριν από την πρώτη χρήση. Χρειάζεται ενημέρωση από την οικογένεια και το σχολείο. Χρειάζεται πρόσβαση στη θεραπεία. Και χρειάζεται Πολιτεία που να μην εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει ήδη ένας νεκρός.

Εδώ βρίσκεται και η πολιτική ευθύνη.

Με πόσους τρόπους μπορεί μια Πολιτεία να αφήσει τη νεολαία εκτεθειμένη; Με ανεπαρκή πρόληψη. Με περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες θεραπείας και υποστήριξης. Με ανεπαρκή αντιμετώπιση της διακίνησης όπου αυτή καταγράφεται.

Με μια πολιτική που μετρά κυρίως συλλήψεις και περιστατικά, αντί να αξιολογεί μετρήσιμα αν μειώνεται η χρήση, η εξάρτηση και η απώλεια ανθρώπινων ζωών.

Δεν αρκεί να κυνηγάς τον διακινητή όταν το παιδί έχει ήδη μπλέξει. Πρέπει να έχεις προλάβει το παιδί πριν φτάσει στην πρώτη δόση.

Η πρόληψη, η θεραπεία, η κοινωνική στήριξη και η προστασία της οικογένειας πρέπει να αποτελούν πραγματικό μέρος της ίδιας προσπάθειας.

Γιατί μια κοινωνία δεν πρέπει να περιμένει να βρομίσει ένα σπίτι για να καταλάβει ότι μέσα υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και δεν πρέπει να περιμένει έναν νεκρό για να θυμηθεί ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν.

Μια νεολαία δεν κινδυνεύει μόνο από μία δόση. Κινδυνεύει κάθε φορά που η πρόληψη μένει στα χαρτιά, η θεραπεία δεν είναι προσβάσιμη, η διακίνηση συνεχίζεται και ένα παιδί χάνεται ενώ η κοινωνία κοιτάζει αλλού.

Γι’ αυτό δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Χρειάζεται παρουσία πριν από αυτήν.

Ο Ιερός Λόχος, ως εθνικό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει το ζήτημα στην πράξη, με παρεμβάσεις ενημέρωσης, φυλλάδια, αυτοκόλλητα και δημόσια μηνύματα κατά των ναρκωτικών, στους δρόμους και στις γειτονιές όπου υπάρχει ανάγκη να ακουστεί η φωνή της πρόληψης.

Δεν περιμένει τον επόμενο νεκρό για να μιλήσει. Μιλάει πριν, Ενημερώνει πριν, Παρεμβαίνει πριν.

Γιατί απέναντι στα ναρκωτικά δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σιωπή ούτε εξοικείωση. Χρειάζεται κοινωνική αντίσταση, οικογένεια, πρόληψη και Πολιτεία που να δρα πριν η τραγωδία γίνει αριθμός.

Ο Ιερός Λόχος δηλώνει ότι θα συνεχίσει αυτή την προσπάθεια όπου υπάρχει ανάγκη.

Γιατί τη νεολαία δεν την προστατεύεις όταν μετράς τους νεκρούς. Την προστατεύεις πριν γίνουν αριθμοί.

Λιγότερα λόγια μετά το κακό. Περισσότερες πράξεις πριν από αυτό.


Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 20.9.26


10 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

  


10 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

1. Είναι κάθε Εθνικοσοσιαλιστής και "Ναζί";

Όχι. Ο Εθνικοσοσιαλισμός έχει τις ιδεολογικές του βάσεις στην Αρχαία Σπάρτη και στους νόμους του Λυκούργου ενώ ο "Ναζισμός" (μία χλευαστική έκφραση που δεν αποδέχονταν οι Γερμανοί ΕΣ) ήταν η συγκεκριμένη γερμανική πολιτική ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, που αναπτύχθηκε στη Γερμανία του Μεσοπολέμου και συνδέθηκε με τον Φύρερ του, τον Α. Χίτλερ. Πριν από τον ΑΧ είχαν μιλήσει και άλλοι για την ανάγκη του σύγχρονου πολιτεύματος του ΕΣ, όμως το NSDAP ήταν αυτό που το εφάρμοσε στην σύγχρονη ιστορία. 

2. Είναι κάθε Εθνικοσοσιαλιστής και "Φασίστας";

Φυσικά και όχι! Ο Φασισμός είναι συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα που συνδέεται ιστορικά με τον δημιουργό του τον Μπενίτο Μουσολίνι και την Ιταλία του Μεσοπολέμου. Ο Φασισμός ήταν οικονομικό πολιτικό σύστημα που οργάνωσε το κράτος σε συντεχνίες (κορπορατισμός) χωρίς να δίνει προτεραιότητα στην Φυλή, κάτι που στον ΕΣ είναι πρωταρχικής σημασίας.

3. Σημαίνει ο ΕΣ μίσος για τους άλλους λαούς;

Όχι. Η έννοια του ΕΣ συνδέεται με την αναγνώριση της σημασίας της φυλετικής συνέχειας, του έθνους, της εθνικής ταυτότητας, της ιστορίας, της γλώσσας και του πολιτισμού του. Το αν μια συγκεκριμένη μορφή ΕΣ μετατρέπεται σε εχθρότητα ή αποκλεισμό απέναντι σε άλλους λαούς είναι διαφορετικό ζήτημα και πρέπει να εξετάζεται χωριστά.

4. Μπορεί ένας ΕΣ να αγαπά την Πατρίδα του χωρίς να θεωρεί τους άλλους λαούς κατώτερους;

Ναι. Η αγάπη για τη δική σου Πατρίδα δεν συνεπάγεται από μόνη της περιφρόνηση για την πατρίδα κάποιου άλλου. Ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρεί σημαντική τη δική του εθνική κληρονομιά και ταυτόχρονα να αναγνωρίζει ότι και άλλοι λαοί έχουν τη δική τους ιστορία και πολιτισμό.

5. Μπορεί ένας ΕΣ να είναι Χριστιανός Ορθόδοξος;

Ναι. Η Ορθόδοξη πίστη και η εθνική ταυτότητα δεν αποτελούν από μόνες τους αλληλοαποκλειόμενες έννοιες. Η Καινή Διαθήκη αναφέρεται στα έθνη και στην ιστορική παρουσία των λαών, ενώ η ίδια η ιστορία της Ορθοδοξίας είναι συνδεδεμένη με διαφορετικούς λαούς, γλώσσες και πολιτισμούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η χριστιανική πίστη ταυτίζεται με οποιαδήποτε συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία.

6. Είναι ο ΕΣ το ίδιο πράγμα με τον εθνικισμό και τον πατριωτισμό;

Όχι. Στην πολιτική θεωρία έχουν διαφορετικές χρήσεις και ορισμούς. Ο πατριωτισμός  περιγράφει την αγάπη και την αφοσίωση προς την Πατρώα Γη χωρίς να διευκρίζει ποιοι φυλετικά κατοικούν σε αυτήν (βλέπε ΗΠΑ). Ο εθνικισμός είναι η ενεργητική μορφή αγώνα για το έθνος και την πατρίδα αλλά δεν είναι πολιτικό σύστημα. Πολιτικό σύστημα είναι ο ΕΣ που θέτει το κράτος στην υπηρεσία της Φυλής.

7. Είναι ΕΣ όποιος θέλει να διατηρήσει τη Φυλή του, τη γλώσσα, την ιστορία και τις παραδόσεις του λαού του;

Αυτό μπορεί να αποτελεί στοιχείο ΕΣ αντίληψης, αλλά δεν αρκεί από μόνο του για να χαρακτηρίσει κάποιον. Τέτοιες θέσεις μπορούν να υπάρχουν και σε ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως πατριώτες, συντηρητικοί, πολιτιστικοί ακτιβιστές ή με άλλους τρόπους. Οι πολιτικές ταυτότητες δεν καθορίζονται από μία μόνο θέση. Ειδικά ο ΕΣ είναι το μόνο πολιτικό σύστημα που επενδύει στην ανέλιξη του ατόμου ως κρίκος ενός εθνικού συνόλου και μιας αδιάσπαστης Φυλετικής αλυσίδας.

8. Είναι ο ΕΣ απαραίτητα υπέρ της ανωτερότητας ενός έθνους έναντι των άλλων;

Όχι ως γενικός ορισμός. Υπάρχουν ιστορικές μορφές ΕΣ που συνδέθηκαν με αντιλήψεις εθνικής ανωτερότητας, φυλετισμού ή επεκτατισμού. Όμως ΕΑΝ είναι κατακριτέο να λέμε ότι υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι λαοί, τότε άλλο τόσο είναι ψευδές και κατακριτέο να θεωρούμε ότι όλοι οι λαοί προσέφεραν το ίδιο στον παγκόσμιο πολιτισμό.

9. Μπορεί ένας ΕΣ να ενδιαφέρεται για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των εργαζομένων;

Φυσικά και ναι! Ο ΕΣ έχει συγκεκριμένο οικονομικό πρόγραμμα με έλεγχο του Καπιταλισμού, τσάκισμα του μπολσεβικισμού και συνεργασία των τάξεων υπέρ του συνόλου. Ο ΕΣ είναι τόσο αντικαπιταλιστικός όσο και αντικουμμουνιστικός.

10. Είναι ο ΕΣ μία και μοναδική ιδεολογία με συγκεκριμένες θέσεις για όλα τα ζητήματα;

ΝΑΙ. Γιατί ο ΕΣ βασίζεται στον Άνθρωπο και στο φυσιολογικό. Είναι η Βιοθεωρία με ευρύ πολιτικό και ιδεολογικό βάθος που μπορεί να έχει διαφορετικές μορφές σε διαφορετικές εποχές και χώρες αλλά κεντρική ιδέα είναι η ίδια. Η ανέλιξη του ατόμου και κατά προέκταση του Φυλετικού συνόλου σε ανώτερα επίπεδα μέσω του κράτους που υπάρχει για να εξυπηρετεί την Φυλή και όχι το αντίθετο.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Πώς ακριβώς αντιμετώπισε η Διεθνής Αριστερά τη δημιουργία του Ισραήλ;

  


Υπάρχει ένα ιστορικό ερώτημα που αξίζει να τεθεί στη σημερινή Αριστερά, ιδιαίτερα στους κομμουνιστές που αντιμετωπίζουν σήμερα το κράτος του Ισραήλ ως τον βασικό υπεύθυνο για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Πώς ακριβώς αντιμετώπιζαν οι ιδεολογικοί σας πρόγονοι τη δημιουργία του Ισραήλ;

Γιατί η ιστορία έχει μια ενδιαφέρουσα και μάλλον άβολη απάντηση. Η Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν δεν στάθηκε απέναντι στη δημιουργία του Ισραήλ. Αντιθέτως, το 1947 υποστήριξε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης και τη δημιουργία ενός εβραϊκού και ενός αραβικού κράτους.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε το σχέδιο διχοτόμησης. Η Σοβιετική Ένωση ψήφισε υπέρ, όπως και η Τσεχοσλοβακία και η Πολωνία. Η Ελλάδα, αντίθετα, ψήφισε κατά. Και δεν ήταν απλώς μια τυπική ψήφος.

Τον Μάιο του 1948, όταν ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν ανακοίνωσε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η Σοβιετική Ένωση ήταν από τις πρώτες χώρες που το αναγνώρισαν. Τα αμερικανικά διπλωματικά αρχεία επιβεβαιώνουν ότι η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε την αναγνώριση λίγες ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως είναι αυτό που συνέβη στον πόλεμο του 1948.

Το νεοσύστατο Ισραήλ χρειαζόταν επειγόντως όπλα. Και σημαντικό μέρος του οπλισμού που έφτασε στις εβραϊκές δυνάμεις προήλθε από την κομμουνιστική Ανατολική Ευρώπη. Η βασική πηγή ήταν η Τσεχοσλοβακία. Αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα της εποχής αναφέρουν ότι οι Ισραηλινοί έλαβαν από τις κομμουνιστικές χώρες πυρομαχικά, φορητά όπλα, αυτόματα όπλα, πυροβολικό και αεροσκάφη, με την Τσεχοσλοβακία να αποτελεί την κυριότερη πηγή.

Υπήρχαν μάλιστα και αεροσκάφη και εκπαίδευση προσωπικού. Αμερικανικές αναφορές της εποχής καταγράφουν τη μεταφορά πολεμικού υλικού από την Τσεχοσλοβακία προς το Τελ Αβίβ, παρά το διεθνές εμπάργκο όπλων.

Άρα κάθε φορά που ακούμε από αριστερούς για την ύπαρξη του Ισραήλ, ας τους θυμίζουμε ποιοι βοήθησαν τους σιωνιστές.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

Η αρρενωπότητα που μας στέρησαν.

  


Η αρρενωπότητα που μας στέρησαν. 


Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η εικόνα του άνδρα έχει αλλάξει πολλές φορές. Ο αρχαίος Έλληνας δεν έβλεπε τον άνδρα μόνο ως πολεμιστή. Η εκάστοτε πόλη κράτος δημιουργούσε τον ενεργό πολίτη,  τον άνθρωπο που συμμετέχει στην κοινότητα, που γνωρίζει ότι η δύναμη και η ελευθερία συνοδεύονται από την ευθύνη και την πειθαρχία. Ο Όμηρος ύμνησε τον γενναίο πολεμιστή, αλλά μαζί του ύμνησε και τον άνθρωπο που επιστρέφει στην οικογένειά του. Ο Οδυσσέας δεν ήταν μόνο ο πολυμήχανος ήρωας των μαχών και των περιπλανήσεων. Ήταν και ο άνθρωπος που είχε έναν προορισμό: την επιστροφή στην πατρίδα και στους δικούς του!


Αργότερα, μέσα στους αιώνες, η μορφή του άνδρα πήρε διαφορετικές εκφράσεις. Ο ιππότης του Μεσαίωνα συνδέθηκε με την ανδρεία, την πίστη στον λόγο του και την προστασία των αδυνάτων. Ο άνδρας της νεότερης εποχής αποσυνδέθηκε από τις υψηλές Αξίες και συνδέθηκε με την εργασία, τη δημιουργία οικογένειας και την ευθύνη απέναντι στο σπίτι του. Η Αρετή, η Φιλοπατρία, η αυτοθυσία αντικαταστάθηκαν από τον ατομισμό, τον διεθνισμό και την ρουφιανιά.

Οι εποχές άλλαξαν. Τα ρούχα άλλαξαν, τα επαγγέλματα άλλαξαν, η οικογένεια και το φυσιολογικό δέχτηκε λυσσαλέα επίθεση και η τεχνολογία άλλαξε ολόκληρη τη ζωή μας. Ο άνδρας του 2026 δυστυχώς δεν ομοιάζει σε τίποτα του άνδρα της αρχαίας Σπάρτης ούτε φυσικά σε ιππότη ενός μεσαιωνικού κάστρου. Όμως η ανάγκη για άνδρες που μπορούν να αναλάβουν ευθύνη και που αγαπάνε το καθήκον δεν σταμάτησε ποτέ.


Αντίθετα, ίσως σήμερα να είναι ακόμη πιο απαραίτητη.


Γιατί ο σύγχρονος Λευκός Άντρας καλείται να αποδείξει την αξία του όχι μόνο απέναντι σε ένα σύστημα που τον αντιμετωπίζει ως ξένο μέσα στην ίδια του την Πατρίδα αλλά και σε έναν παγκόσμιο μηχανισμό που θηλυκοποιεί τους νέους, μετατρέποντας τους σε πολίτες χωρίς αξίες. Ταυτόχρονα ως Πατέρας έχει πολλαπλούς ρόλους. Από το να κρατήσει το χέρι του παιδιού του μέχρι να αντιμετωπίσει -πολλές φορές μόνος του για να προστατεύσει την Οικογένειά του, την ανεργία, την απογοήτευση, την οικονομική δυσκολία, τον φόβο, την αποτυχία ή την πίεση μιας καθημερινότητας που συχνά λυγίζει τον άνθρωπο. 

Στο σήμερα ο Άνδρας που αγαπά την σύζυγο, ο πατέρας που προστατεύει την οικογένεια, ο νέος που αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του και ο πολίτης που αισθάνεται ευθύνη για την κοινωνία του δεν είναι απαραίτητα διαφορετικές μορφές. Είναι διαφορετικές εκφράσεις μιας ίδιας διαχρονικής ανάγκης: του ανθρώπου που δεν ζει μόνο για τον εαυτό του.


Ίσως λοιπόν το ερώτημα σήμερα δεν είναι αν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Δεν μπορούμε και δεν χρειάζεται. Το ερώτημα είναι τι αξίζει να πάρουμε μαζί μας από αυτό. Και ανάμεσα σε αυτά βρίσκεται η ιδέα ότι ο άνδρας ολοκληρώνεται όταν αποκτά δύναμη σωματική πνευματική για να μπορεί να αγωνιστεί και προστατεύσει ότι αγαπάει.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει μια πολιτεία αυτό είναι μόνο μέσω του Εθνικού Κοινωνισμού. 


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026

ΠΟΙΟΣ ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΤΗ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ;

 




ΠΟΙΟΣ ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΤΗ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ;

Η προσωρινή συναυλιακή εγκατάσταση δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Νέα Παραλία δεν είναι θέμα καλλιτέχνη. Είναι θέμα δημόσιου χώρου, προστασίας μνημείου και ευθύνης των αρμόδιων φορέων.
Γι’ αυτό ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ. κατέθεσε επίσημο αίτημα στον Δήμο Θεσσαλονίκης και στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης. Ζητήσαμε συγκεκριμένες απαντήσεις και όλα τα σχετικά διοικητικά και τεχνικά έγγραφα. Το αίτημα πρωτοκολλήθηκε. Τώρα περιμένουμε τις απαντήσεις.
Δεν μείναμε σε μια δημόσια τοποθέτηση ή σε μια ανάρτηση. Καταθέσαμε συγκεκριμένα ερωτήματα στις αρμόδιες υπηρεσίες.
Το βασικό ερώτημα,
Ποια υπηρεσία ή ποιο αρμόδιο όργανο ενέκρινε τη συγκεκριμένη χωροθέτηση;
Ζητήσαμε τη σχετική απόφαση, άδεια ή έγκριση, μαζί με τον αριθμό πρωτοκόλλου και, όπου υπάρχει, τον ΑΔΑ της "Διαύγειας". 
Ζητήσαμε επίσης να μάθουμε ποιος υπέβαλε το αίτημα, ποια υπηρεσία το εξέτασε και αν υπήρξε συγκεκριμένο σχέδιο ή τεχνική μελέτη για τη θέση της σκηνής, των σκαλωσιών, του φωτισμού, των καλωδιώσεων και του υπόλοιπου εξοπλισμού σε σχέση με το άγαλμα.
Και το σημαντικότερο, η προστασία του μνημείου.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι έχει προκληθεί φθορά στο άγαλμα. Δεν έχουμε ούτε τα στοιχεία ούτε την αρμοδιότητα για κάτι τέτοιο. Αυτό που ζητάμε είναι να μάθουμε τι προβλέφθηκε προληπτικά.
Θέσαμε συγκεκριμένα ερωτήματα,
Τι θα συμβεί σε περίπτωση πτώσης μεταλλικού εξαρτήματος, εργαλείου, προβολέα ή άλλου εξοπλισμού;
Πού θα μπορούσε να καταλήξει ένα αντικείμενο σε περίπτωση πτώσης;
Πώς προστατεύεται το άγαλμα από χτυπήματα ή γρατζουνιές κατά την εγκατάσταση και την αποξήλωση;
Πώς στηρίζονται και αγκυρώνονται οι προσωρινές κατασκευές;
Πώς προστατεύονται τα καλώδια από τριβή ή μηχανική καταπόνηση;
Έχουν εξεταστεί οι πιθανές επιπτώσεις από κραδασμούς και δονήσεις;
Έχει εξεταστεί η θερμότητα που μπορεί να παράγεται από ισχυρά φωτιστικά σώματα;
Έχουν εξεταστεί πιθανοί παράγοντες όπως σκόνη, καπνός, υγρασία, νερά και άλλοι ρύποι;
Πώς προστατεύονται η βάση του αγάλματος, το δάπεδο και ο περιβάλλων χώρος;
Έχει καταγραφεί η κατάσταση του μνημείου πριν από την εγκατάσταση και προβλέπεται αντίστοιχος έλεγχος μετά την αποξήλωση;
Ζητήσαμε επίσης να πληροφορηθούμε γιατί άλλαξε η αρχική χωροθέτηση: ποια ήταν η αρχική διάταξη, ποιος την ενέκρινε, για ποιο λόγο τροποποιήθηκε και ποια είναι η τελική εγκεκριμένη διάταξη.
Δεν ζητάμε την ακύρωση μιας συναυλίας
Ο δημόσιος χώρος μπορεί και πρέπει να φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι παραμερίζεται η προστασία ενός εμβληματικού μνημείου.
Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είναι σκηνικό.
Είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα της Θεσσαλονίκης.
Γι’ αυτό ζητήσαμε από τους αρμόδιους φορείς κάτι απολύτως συγκεκριμένο,
να γνωρίζουμε ποιος αποφάσισε, με ποια διαδικασία, με ποια τεχνική τεκμηρίωση και με ποια μέτρα προστασίας.
Το αίτημά μας κατατέθηκε και πρωτοκολλήθηκε επίσημα.
Τώρα περιμένουμε τις απαντήσεις.
Και όταν αυτές δοθούν, θα ενημερώσουμε δημόσια τους πολίτες της Θεσσαλονίκης.
Ζητάμε απαντήσεις.
Ζητάμε διαφάνεια.
Ζητάμε σεβασμό στα μνημεία της πόλης.
Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ.

Το επίσημο αίτημα του Ιερού Λόχου.
Ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ. απέστειλε επίσημο αίτημα ενημέρωσης και χορήγησης εγγράφων προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης.
Το αίτημα πρωτοκολλήθηκε με αριθμό πρωτοκόλλου:[220208] Ημ/νία Πρ. 9/9/2026
Παρακάτω δημοσιεύεται αυτούσιο το κείμενο του αιτήματος, όπως ακριβώς κατατέθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες.
Δεν πρόκειται για περίληψη ούτε για μεταγενέστερη διατύπωση. Είναι το ακριβές κείμενο με το οποίο ζητήσαμε επίσημες απαντήσεις και τα σχετικά έγγραφα.

Θέμα
Επίσημο αίτημα ενημέρωσης και χορήγησης εγγράφων – Χωροθέτηση προσωρινών κατασκευών πλησίον του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου...



Προς κάθε αρμόδιο και υπεύθυνο φορέα,

Ο Ιερός Λόχος Ε.Π.Κ, υποβάλλει το παρόν αίτημα για επίσημη ενημέρωση σχετικά με τη χωροθέτηση και την εγκατάσταση της σκηνής και των υπόλοιπων κατασκευών πλησίον του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης.

Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι το θέμα μας δεν αφορά τον καλλιτέχνη ή τη συναυλία.

Το θέμα μας είναι το ίδιο το μνημείο και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται και προστατεύεται ο συγκεκριμένος δημόσιος χώρος.

Θέλουμε λοιπόν να γνωρίζουμε ποιος έδωσε την έγκριση, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε και τι μέτρα προβλέφθηκαν για την προστασία του αγάλματος.

Συγκεκριμένα ζητάμε να μας ενημερώσετε:

1. Ποια υπηρεσία ή ποιο αρμόδιο όργανο ενέκρινε τη συγκεκριμένη θέση της σκηνής και των υπόλοιπων προσωρινών κατασκευών;

2. Να μας χορηγηθεί αντίγραφο της σχετικής απόφασης, άδειας ή έγκρισης που αφορά τη συγκεκριμένη χωροθέτηση και να μας γνωστοποιηθεί ο αριθμός πρωτοκόλλου της. Εφόσον η συγκεκριμένη πράξη έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια, παρακαλούμε να μας γνωστοποιηθεί και ο αντίστοιχος ΑΔΑ.

3. Ποιος υπέβαλε το αίτημα για τη συγκεκριμένη χωροθέτηση και ποια υπηρεσία του Δήμου το εξέτασε και το εισηγήθηκε;

4. Υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο ή κάτοψη που να δείχνει πού ακριβώς θα τοποθετηθούν η σκηνή, οι σκαλωσιές, τα φωτιστικά, τα καλώδια και ο υπόλοιπος εξοπλισμός σε σχέση με το άγαλμα;

5. Έγινε κάποιος ειδικός έλεγχος ή αξιολόγηση για τους κινδύνους που μπορεί να δημιουργήσει η συγκεκριμένη εγκατάσταση για το μνημείο;

Ζητάμε επίσης απαντήσεις σε ορισμένα απλά αλλά σημαντικά τεχνικά ερωτήματα:

- Έχει εξεταστεί τι θα συμβεί σε περίπτωση που πέσει κάποιο μεταλλικό εξάρτημα, εργαλείο, προβολέας ή άλλο αντικείμενο από τις κατασκευές; Πού θα καταλήξει σε περίπτωση πτώσης και ποια είναι η απόστασή του από το άγαλμα;

- Κατά την τοποθέτηση και την αποξήλωση των σκαλωσιών υπάρχει κίνδυνος να χτυπηθεί ή να γρατζουνιστεί το άγαλμα; Τι μέτρα έχουν ληφθεί για να αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο;

- Πώς στηρίζονται και πώς αγκυρώνονται οι προσωρινές κατασκευές; Υπάρχει οποιοδήποτε σημείο που έρχεται σε επαφή ή μπορεί να έρθει σε επαφή με το άγαλμα ή τη βάση του;

- Πού περνούν τα καλώδια και πώς προστατεύονται ώστε να μην τρίβονται, πιέζονται ή προκαλέσουν οποιαδήποτε φθορά;

- Έχει εξεταστεί το ενδεχόμενο κραδασμών ή δονήσεων από την εγκατάσταση, τη λειτουργία και την αποξήλωση του εξοπλισμού;

- Έχει εξεταστεί η θερμότητα που μπορεί να δημιουργείται από ισχυρά φωτιστικά σώματα και η απόστασή τους από το μνημείο;

- Έχει εξεταστεί εάν μπορεί να υπάρξει επιβάρυνση από σκόνη, καπνό, υγρασία, νερά ή άλλους ρύπους;

- Έχουν ληφθεί μέτρα για την προστασία όχι μόνο του αγάλματος αλλά και της βάσης του, του δαπέδου και του περιβάλλοντος χώρου από βαριά οχήματα, εξοπλισμό και στηρίξεις;

- Ποιος είναι υπεύθυνος για τον τεχνικό έλεγχο και την ασφάλεια της συγκεκριμένης εγκατάστασης;

- Έχει καταγραφεί φωτογραφικά η κατάσταση του αγάλματος πριν από την εγκατάσταση και προβλέπεται αντίστοιχος έλεγχος μετά την αποξήλωση;

Για την αλλαγή της αρχικής χωροθέτησης

Εφόσον έχει γίνει γνωστό ότι η αρχική διάταξη της σκηνής επανεξετάστηκε μετά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, ζητάμε επίσης να μας γνωστοποιηθεί:

- ποια ήταν η αρχική χωροθέτηση,
- ποιος την ενέκρινε,
- για ποιο λόγο αποφασίστηκε η αλλαγή,
- ποια είναι η τελική χωροθέτηση,
- και να μας δοθεί το αντίστοιχο σχέδιο ή διάγραμμα.

Τέλος, ζητάμε τα σχετικά έγγραφα

Παρακαλούμε να μας χορηγηθούν, όπου υπάρχουν, τα σχετικά έγγραφα, αποφάσεις, άδειες, εγκρίσεις, σχέδια, μελέτες και η σχετική αλληλογραφία μεταξύ των αρμόδιων υπηρεσιών και των εμπλεκόμενων φορέων.

Δεν λέμε ότι έχει προκληθεί ζημιά στο άγαλμα.

Αυτό που ζητάμε είναι να γνωρίζουμε τι έχει γίνει προληπτικά ώστε να μην υπάρξει ζημιά.

Μιλάμε για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης και θεωρούμε αυτονόητο ότι η προστασία του πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα κάθε φορά που πραγματοποιείται οποιαδήποτε μεγάλη προσωρινή εγκατάσταση στον συγκεκριμένο χώρο.

Για τον λόγο αυτό ζητάμε επίσημη, έγγραφη και συγκεκριμένη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.

Παρακαλούμε επίσης για την επίσημη πρωτοκόλληση του παρόντος αιτήματος και την αποστολή σε εμάς του αριθμού πρωτοκόλλου, ώστε να υπάρχει επίσημη καταγραφή της υποβολής του.

Με εκτίμηση,

Δήμου Μαρία 
Για τον Ιερό Λόχο
Email ierosloxos12@gmail.com 

Έχοντας προσωπικά την ευθύνη για την υποβολή του παρόντος αιτήματος και για το περιεχόμενό του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΨΗΦΟΣ ΤΟΥ ΛΑΚΩΝΙΚΟΥ ΠΕΙΣΜΑΤΟΣ.

  


Η ΨΗΦΟΣ ΤΟΥ ΛΑΚΩΝΙΚΟΥ ΠΕΙΣΜΑΤΟΣ.

Το καλοκαίρι του 479 π.Χ., στην πεδιάδα των Πλαταιών, δεν συγκρούονταν απλώς δύο στρατοί. Συγκρούονταν δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μία οι δυνάμεις του Πέρση Μαρδόνιου, που επιχειρούσαν να υποτάξουν την Ελλάδα, και από την άλλη οι ελληνικές πόλεις που είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν την ελευθερία τους. Ύστερα από ημέρες αναμονής, αψιμαχιών και στρατηγικών ελιγμών, η κατάσταση των Ελλήνων είχε γίνει ιδιαίτερα δύσκολη. Η κρήνη της Γαργαφίας είχε χαθεί, το νερό ήταν δυσεύρετο και ο Παυσανίας, αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων, αποφάσισε κατά τη διάρκεια της νύχτας να μετακινήσει τον στρατό σε ασφαλέστερη θέση. 


Η διαταγή δόθηκε στις ελληνικές γραμμές. Όμως ένας άνθρωπος αρνήθηκε να την ακολουθήσει. Ήταν ο Αμομφάρετος, ο Σπαρτιάτης διοικητής του Πιτανίτη λόχου. Ο Αμομφάρετος δεν είχε συμμετάσχει στο πολεμικό συμβούλιο και θεώρησε την υποχώρηση πράξη δειλίας και ατίμωσης. Για έναν άνθρωπο που είχε διαμορφωθεί μέσα στη σπαρτιατική αγωγή, η εγκατάλειψη της θέσης του δεν ήταν μια απλή αλλαγή στρατιωτικού σχεδίου. Ήταν ζήτημα τιμής, καθήκοντος και χαρακτήρα. Η αντιπαράθεση με τον Παυσανία ήταν σφοδρή και κράτησε μέχρι την αυγή. Και τότε ο Αμομφάρετος έκανε κάτι που έμελλε να μείνει στην Ιστορία. Έσκυψε, πήρε μια μεγάλη πέτρα και την έριξε μπροστά στον αρχιστράτηγο. Αυτή, είπε ουσιαστικά, ήταν η δική του «ψήφος». Η δική του απάντηση ήταν ξεκάθαρη: μένουμε.


Για να καταλάβουμε όμως τον Αμομφάρετο, πρέπει να καταλάβουμε τη Σπάρτη που τον δημιούργησε. Ο Αμομφάρετος δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος που μια μέρα αποφάσισε να γίνει πεισματάρης. Ήταν προϊόν μιας ολόκληρης

Λακαιδεμόνιας κοινωνικής αγωγής. Η Σπάρτη έδινε ιδιαίτερο βάρος στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, στην πειθαρχία, στην αντοχή, στην εγκράτεια και στην προετοιμασία του πολίτη για τις απαιτήσεις της κοινότητας. Η αγωγή μάθαινε στον νέο να αντέχει την κόπωση, τη στέρηση και τη δυσκολία, να λειτουργεί μέσα σε ομάδα και να θέτει το καθήκον πάνω από την προσωπική άνεση. Η σπαρτιατική κοινωνία ήταν ένα αυστηρό και ιδιαίτερο ΕθνικοΚοινωνικό σύστημα, με θεσμούς και αντιλήψεις. Η Σπάρτη καταλάβαινε ότι ο χαρακτήρας δεν δημιουργείται όταν έρθει η κρίση. Δημιουργείται πριν από αυτήν. Ο άνθρωπος εκπαιδεύεται στις μικρές δυσκολίες για να μπορεί να σταθεί στις μεγάλες. Μαθαίνει να πειθαρχεί τον εαυτό του πριν κληθεί να αναλάβει ευθύνη για άλλους. Και όταν έρθει η στιγμή της δοκιμασίας, δεν δημιουργεί τότε τον χαρακτήρα του. Απλώς αποκαλύπτει αυτόν που ήδη έχει χτίσει.


Γι' αυτό και η πέτρα του Αμομφάρετου αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Δεν ήταν απλώς ένα ξέσπασμα πείσματος της στιγμής. Ήταν η έκφραση μιας νοοτροπίας που είχε καλλιεργηθεί μέσα του για χρόνια. Βεβαίως, το πείσμα δεν είναι πάντοτε αρετή. Ο άνθρωπος που επιμένει τυφλά σε ένα λάθος δεν είναι δυνατός, αλλά δέσμιος του εγωισμού του. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στον άνθρωπο που γνωρίζει γιατί επιμένει, που έχει την πειθαρχία να συνεχίζει όταν ο ενθουσιασμός έχει τελειώσει και που μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας απόφασης. Αυτό είναι το λακωνικό πνεύμα στην ουσία του: λίγα λόγια, καθαρή σκέψη, πράξη, ευθύνη. 


Και αυτή η νοοτροπία δεν αφορά μόνο το πεδίο της μάχης. Αφορά ακόμη και στον σήμερα τον άνθρωπο που καλείται να αντιμετωπίσει μια δύσκολη ζωή. Τον πατέρα που παλεύει για την οικογένειά του, τον άνθρωπο που πέφτει και ξανασηκώνεται, τον νέο που αρνείται να γίνει δέσμιος της ευκολίας, εκείνον που συνεχίζει να εργάζεται πάνω στον εαυτό του όταν κανείς δεν τον βλέπει και κανείς δεν τον χειροκροτεί.


Σήμερα οι Πλαταιές δεν βρίσκονται σε μια αρχαία πεδιάδα. Κάθε εποχή έχει τις δικές της μάχες. Η δική μας εποχή έχει απέναντί της τον ατομισμό, την παραίτηση, την αδράνεια, την ευκολία, την έλλειψη σκοπού και την πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ήττα του σύγχρονου ανθρώπου: όχι ότι αντιμετωπίζει δυσκολίες, αλλά ότι πολλές φορές έχει πειστεί πως δεν αξίζει καν να προσπαθήσει. 

Όταν μια κοινωνία παύει να καλλιεργεί χαρακτήρα, αρχίζει να παράγει ανθρώπους που λυγίζουν στην πρώτη δυσκολία. Όταν όμως μαθαίνει στους νέους της να κοπιάζουν, να πειθαρχούν, να σκέφτονται, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να μη φοβούνται την αποτυχία, τότε δημιουργεί ανθρώπους ικανούς να σταθούν όρθιοι μέσα στην καταιγίδα. Η Σπάρτη γνώριζε πολύ καλά ότι ο χαρακτήρας είναι η πρώτη άμυνα ενός ανθρώπου και η ποιότητα των ανθρώπων είναι η δύναμη μιας κοινωνίας και κατά προέκταση ενός κράτους. 


Ο Αμομφάρετος, τελικά, δεν έμεινε στην Ιστορία επειδή ήταν απλώς ένας πεισματάρης Σπαρτιάτης. Έμεινε γιατί σε μια κρίσιμη στιγμή η προσωπική του στάση έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης αντίληψης για το καθήκον. Και η καθυστέρηση της κίνησης των ελληνικών δυνάμεων συνδέθηκε με την εξέλιξη της μάχης, καθώς ο Μαρδόνιος επιτέθηκε θεωρώντας ότι οι Έλληνες υποχωρούσαν. Οι Σπαρτιάτες και οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις τελικά αντιστάθηκαν, ο Μαρδόνιος σκοτώθηκε και η περσική εκστρατεία στην Ελλάδα οδηγήθηκε στην καταστροφή. Η Ιστορία, βέβαια, δεν γράφεται ποτέ από έναν άνθρωπο μόνο και η νίκη στις Πλαταιές ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και της δράσης ολόκληρου του ελληνικού στρατού. 

Όμως η ιστορία του Αμομφάρετου μας θυμίζει κάτι διαχρονικό: ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντοτε να είναι ο ισχυρότερος για να επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων. Χρειάζεται να είναι αποφασισμένος, πειθαρχημένος και έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του. 


Ο Αμομφάρετος είχε μια πέτρα. Εμείς έχουμε τη δική μας εποχή. Και η δική μας «ψήφος» δεν δίνεται με λόγια, αλλά με τον τρόπο που ζούμε, με τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και με την απόφαση να μη γίνουμε άνθρωποι της παραίτησης. Γιατί ο ρους της Ιστορίας μπορεί να αλλάξει από εκείνους που αρνούνται να παρασυρθούν από το ρεύμα. Δεν αλλάζει από αυτούς που συμβιμβάζονται, ούτε από αυτούς που γλύφουν τους δυνάστες του Ελληνικού Λαού. 

Αλλάζει από αυτούς που έχουν θέση τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του Έθνους. 

Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους σύγχρονους Ιερολοχίτες του Κινήματος μας.


ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ.

  


Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. 

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει την παρακμή, κάποια στιγμή παύει να τη βλέπει. Την προσπερνά, την αποδέχεται και τότε η παρακμή γίνεται καθημερινότητα.

Τα ναρκωτικά δεν είναι «πρόβλημα κάποιων άλλων». Είναι χτύπημα στη γειτονιά μας, στην οικογένεια, στη νέα γενιά, στο ίδιο το μέλλον της κοινωνίας μας. Και απέναντι σε αυτό δεν χωράει αδιαφορία.

Νέοι άνθρωποι, μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει ότι η ζωή βρίσκεται στην εξάρτηση, στην παραίτηση και στην αυτοκαταστροφή. Η ζωή βρίσκεται στη δύναμη να δημιουργείς. Στον αθλητισμό, στη γνώση, στη δουλειά, στη φύση, στη δημιουργία, στην αληθινή φιλία, στην οικογένεια, στην προσφορά και στην προσπάθεια να γίνεις κάθε μέρα καλύτερος και κυρίως στον αγώνα για υψηλές αξίες!

Διαλέξτε έναν τρόπο ζωής που σας κάνει πιο δυνατούς, όχι πιο αδύναμους. Σταθείτε ο ένας δίπλα στον άλλον. Δώστε χώρο στη δημιουργία και όχι στην καταστροφή. Κανένας νέος δεν πρέπει να αισθάνεται ότι είναι μόνος ή ότι δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Η παρακμή δεν είναι κανονικότητα. Η εξάρτηση δεν είναι ελευθερία. Η αδιαφορία δεν είναι λύση.

Υπερασπιζόμαστε τη ζωή. Στηρίζουμε τη νέα γενιά. Επιλέγουμε τη δημιουργία.


Ε.Π.Κ. ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026

Αρνούμαι να Ηττηθώ!

  


Αρνούμαι να ηττηθώ.

Στην καρδιά του Λούβρου στέκει ένα μπρούτζινο σώμα που δεν έχει σταματήσει ποτέ να πολεμά. Ο Ηρακλής του François-Joseph Bosio, με τους μύες τεντωμένους μέχρι το όριο, σηκώνει το χέρι να συντρίψει το φίδι που τυλίγεται γύρω του. Δεν είναι απλώς μια σκηνή από την αρχαία μυθολογία. Είναι μια δήλωση πολέμου που διαρκεί αιώνες. Ο μύθος λέει πως ο Αχελώος, ποτάμιος θεός, μεταμορφώθηκε σε φίδι για να διεκδικήσει τη Δηιάνειρα. Ο Ηρακλής δεν διαπραγματεύτηκε. Δεν υποχώρησε. Έπιασε το τέρας από τον λαιμό και το έπνιξε. Σήμερα το ίδιο σώμα, το ίδιο βλέμμα, η ίδια αποφασιστικότητα στέκονται απέναντι σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ποτάμιο θεό.

Το φίδι σήμερα συμβολίζει το κακό που παίρνει σύγχρονη μορφή. Το ποταπό που ντύνεται με λόγια προόδου. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων που υπόσχεται ασφάλεια με τίμημα την ελευθερία, ειρήνη με τίμημα την αξιοπρέπεια, άνεση με τίμημα την ψυχή. Το φίδι δεν δαγκώνει πια με δηλητήριο. Δαγκώνει με τον ατομισμό, τον φόβο, με την εξάρτηση, με τη διαρκή υπόσχεση πως «αν υποταχθείς, θα είσαι ασφαλής». Ο Ηρακλής — ο Λευκός Άνθρωπος — σηκώνει το χέρι όχι για να διαπραγματευτεί, αλλά για να συντρίψει. Γιατί ξέρει πως ό,τι δεν σκοτώσεις σήμερα, θα σε καταπιεί αύριο. Και την ίδια στιγμή ο πόλεμος μαίνεται μέσα του.

Γιατί το πραγματικό τέρας δεν είναι μόνο έξω. Είναι το σύστημα που σε μαθαίνει να σκύβεις. Η αδυναμία που σε πείθει πως δεν αξίζεις να σταθείς όρθιος. Ο συμβιβασμός που σου ψιθυρίζει πως η Αρετή είναι πολυτέλεια και η αξιοπρέπεια είναι ρίσκο. Είναι ο φόβος που σου λέει «μην μιλάς». Η οκνηρία που σου λέει «άστο για αύριο». Η προδοσία του εαυτού που σου λέει «δεν μπορείς». Κάθε φορά που ο άνθρωπος κοιτάζει τον καθρέφτη και βλέπει όχι τον ήρωα, αλλά τον ηττημένο, το φίδι έχει ήδη κερδίσει μια μάχη.

Ο Ηρακλής δεν πολεμά μόνο το εξωτερικό τέρας. Πολεμά τον εσωτερικό εχθρό που προσπαθεί να τον κάνει να παραδώσει τα όπλα πριν καν αρχίσει η σύγκρουση. Και σε αυτόν τον διπλό πόλεμο δεν υπάρχει ουδετερότητα. Ή στέκεσαι όρθιος, ή γονατίζεις. Ή συντρίβεις, ή συνθλίβεσαι.

Το άγαλμα δεν δείχνει νίκη. Δείχνει αγώνα. Γιατί αυτή είναι η πραγματική νίκη. Να αγωνίζεσαι μέχρι τέλους χωρίς να μεμψιμοιρείς. Ο Ηρακλής με τους μύες τεντωμένους, το πρόσωπο σφιγμένο, το χέρι υψωμένο τη στιγμή πριν το χτύπημα. Δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας. Υπάρχει μόνο η απόφαση να μην παραδοθείς. Να μην αφήσεις το φίδι — εξωτερικό ή εσωτερικό — να σε συντρίψει!

Σήμερα ο αγώνας δεν γίνεται με ρόπαλο και ασπίδα. Γίνεται κάθε πρωί που ξυπνάς και αποφασίζεις να μην τα παρατήσεις. Κάθε φορά που το σύστημα σε πιέζει να σκύψεις, κάθε φορά που η κούραση σου λέει «φτάνει», κάθε φορά που ο φόβος σου ψιθυρίζει «δεν αξίζει». Κάθε Εθνικιστής και ΕθνικοΚοινωνιστής ανάμεσά μας πρέπει να μάθει ένα πράγμα: να μην τα παρατάει ποτέ. Όχι επειδή είναι εύκολο. Αλλά επειδή η μόνη πραγματική ήττα είναι να σταματήσεις να πολεμάς.  Ο Ηρακλής δεν μας ζητάει να είμαστε υπερήρωες. Μας ζητάει να είμαστε ανυπότακτοι και πιστοί. Να σηκώνουμε το κεφάλι όταν όλα γύρω μας φωνάζουν να το σκύψουμε. Να κρατάμε τη θέση μας όταν ο κόσμος μας λέει πως είναι μάταιο. Να αρνούμαστε, ξανά και ξανά, να ηττηθούμε.  

Αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Και η μόνη απάντηση που αξίζει να δώσουμε είναι μία:

Αρνούμαι να ηττηθώ.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η αλληλεγγύη του Εθνικού Κοινωνισμού δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη.

  


Η αλληλεγγύη του Εθνικού Κοινωνισμού δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη.


Για εμάς, η δύναμη ενός Λαού δεν μετριέται μόνο στις μεγάλες ιστορικές στιγμές. Μετριέται και στην καθημερινή στάση του απέναντι στον ομοεθνή του που έχει ανάγκη.


Ο Ιερός Λόχος, μαζί με Συναγωνιστές που πιστεύουν στην έμπρακτη προσφορά, συγκέντρωσε και συνεχίζει να συγκεντρώνει σχολικό εξοπλισμό, τετράδια, γόμες, γραφική ύλη και άλλα απαραίτητα είδη, για να στηρίξει ελληνικές πολύτεκνες οικογένειες και τα παιδιά τους.


Για εμάς η εθνική αλληλεγγύη πρέπει να υπάρχει μέσα στις κοινότητές μας. Να γνωρίζουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας. Να στηρίζουμε την ελληνική οικογένεια που δυσκολεύεται. Να στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα σε εκείνους που αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Γιατί μια κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη διαλύεται σε μονάδες. Μια κοινωνία όμως που κρατά ενωμένους τους ανθρώπους της αποκτά δύναμη, συνοχή και προοπτική.


Στηρίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.


Μπορεί για κάποιους μια τσάντα, ένα τετράδιο ή λίγα σχολικά είδη να φαίνονται μικρή προσφορά. Για μια οικογένεια που παλεύει καθημερινά, όμως, κάθε βοήθεια έχει αξία. Και για ένα παιδί έχει σημασία να γνωρίζει πως δεν είναι μόνο του.


Η φωτογραφία αποτελεί ένα μικρό δείγμα της δράσης μας.


Δεν σταματάμε εδώ.


Η προσπάθεια συνεχίζεται. Συνεχίζουμε να συγκεντρώνουμε και να παραλαμβάνουμε σχολικά είδη και κάθε ουσιαστική προσφορά, ώστε να φτάσει εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη.


Για τον Ιερό Λόχο, η αλληλεγγύη δεν τελειώνει με μια ανάρτηση και δεν περιορίζεται σε μία δράση.


Είναι στάση ζωής. Είναι ευθύνη απέναντι στην κοινότητα. Είναι πράξη αλληλοστήριξης και δύναμης.


Γιατί όταν οι άνθρωποι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, η κοινότητα δυναμώνει.


ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ - ΤΟΜΕΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Ιδέα & Αγώνας

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026

Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

  


Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει την ψηφιακή διακυβέρνηση ως συνώνυμο του εκσυγχρονισμού. Ηλεκτρονικές υπηρεσίες, διασύνδεση κρατικών μητρώων, Προσωπικός Αριθμός και πλέον συστήματα αξιολόγησης της οικονομικής φερεγγυότητας δημιουργούν ένα νέο μοντέλο σχέσης κράτους και πολίτη. Η ψηφιοποίηση μπορεί πράγματι να περιορίσει τη γραφειοκρατία και να κάνει τη ζωή του πολίτη ευκολότερη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα: όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνει το κράτος και όσο ευκολότερα τα διασυνδέει, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η εξουσία του πάνω στον πολίτη.

Το νέο Σύστημα Αξιολόγησης Φερεγγυότητας και Πιστοληπτικής Ικανότητας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το σύστημα αξιολογεί την οικονομική συμπεριφορά φυσικών και νομικών προσώπων, χρησιμοποιώντας δεδομένα σχετικά με οφειλές και οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ προβλέπεται και ενοποιημένη πιστοληπτική αξιολόγηση με συγκεκριμένες βαθμίδες φερεγγυότητας. Ας είμαστε όμως ακριβείς: δεν πρόκειται, τουλάχιστον σήμερα για σύστημα αξιολόγησης πολιτικών φρονημάτων. Δεν υπάρχει στο συγκεκριμένο πλαίσιο, τουλάχιστον σήμερα, βαθμολόγηση επειδή κάποιος αντιτίθεται στην κυβέρνηση, συμμετέχει σε μια διαδήλωση ή έχει διαφορετική ιδεολογία.Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην υποδομή που δημιουργείται και στις δυνατότητες που αυτή μπορεί να προσφέρει στο μέλλον.

Από τον οικονομικό βαθμό στην ψηφιακή ταυτότητα.

Ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί βασικό στοιχείο της νέας ψηφιακής αρχιτεκτονικής. Δεν είναι ο ίδιος «βαθμολογία πολίτη». Είναι ένας μοναδικός μηχανισμός ταυτοποίησης που διευκολύνει τη διασύνδεση του πολίτη με τα πληροφοριακά συστήματα του Δημοσίου. Και ακριβώς γι' αυτό μας προβληματίζει. Όσο περισσότερα μητρώα συνδέονται μεταξύ τους και όσο περισσότερα δεδομένα αντιστοιχίζονται σε έναν ενιαίο αναγνωριστικό αριθμό, τόσο ευκολότερο γίνεται να δημιουργηθεί μια ολοκληρωμένη ψηφιακή εικόνα κάθε ανθρώπου.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος είμαστε αντίθετοι στον Προσωπικό Αριθμό ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —σημερινή ή μελλοντική— μια ολοένα ισχυρότερη τεχνική δυνατότητα συγκέντρωσης και διασύνδεσης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον Προσωπικό Αριθμό για να ελέγξει τις πολιτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ουσιαστικό: δεν πρέπει να δημιουργούμε σήμερα τις υποδομές που θα μπορούσαν αύριο να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά από οποιαδήποτε εξουσία. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Οι νόμοι αλλάζουν. Οι πολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν. Οι ψηφιακές υποδομές, όμως, παραμένουν!

Τι σημαίνει να έχεις χαμηλή οικονομική αξιολόγηση;

Εδώ χρειάζεται επίσης να αποφεύγονται οι υπερβολές. Στο σημερινό σύστημα δεν γνωρίζουμε ότι αυτομάτως ότι όποιος έχει χαμηλή αξιολόγηση θα χάνει επιδόματα ή στερείται δημόσιες υπηρεσίες. Όμως η ίδια η λογική της βαθμολόγησης δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν ένας βαθμός αρχίζει να συνδέεται με πραγματικές αποφάσεις; Η χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση μπορεί να έχει σημασία σε οικονομικές συναλλαγές και διαδικασίες όπου η πιστοληπτική ικανότητα αποτελεί σχετικό κριτήριο. Και το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν στο μέλλον μια κυβέρνηση επεκτείνει τις χρήσεις αυτής της αξιολόγησης. Θα μπορούσε μια χαμηλή βαθμολογία να οδηγήσει σε περισσότερους ελέγχους, αυστηρότερους όρους ή περιορισμένη πρόσβαση σε συγκεκριμένες οικονομικές δυνατότητες; Σήμερα δεν αποτελούν αυτόματες συνέπειες του συστήματος. Αλλά η ύπαρξη μιας τέτοιας υποδομής καθιστά τεχνικά ευκολότερη κάθε μελλοντική επέκταση. Και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος. Ένας άνθρωπος μπορεί να χρωστά επειδή έχασε τη δουλειά του, επειδή κατέρρευσε η επιχείρησή του ή επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην ακρίβεια και στο κόστος ζωής. Η οικονομική δυσκολία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμο ψηφιακό στίγμα.

Υπάρχει και ένα δεύτερο ζήτημα: η αλγοριθμική αξιολόγηση. Όταν ένας υπολογιστικός μηχανισμός καταλήγει ότι κάποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο φερέγγυος, ο πολίτης πρέπει να έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει ποια δεδομένα χρησιμοποιήθηκαν, να διορθώνει λάθη και να αμφισβητεί το αποτέλεσμα. Διότι ο αλγόριθμος δεν είναι αλάνθαστος. Και η οικονομική ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να συμπυκνώνεται σε έναν αριθμό χωρίς δικαίωμα ελέγχου και ανθρώπινης επανεξέτασης. Το κράτος πρέπει να είναι ψηφιακό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι διαφανές, ελεγχόμενο και περιορισμένο από τον νόμο.

Το δικό μας «όχι».

Εμείς, ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος, δεν απορρίπτουμε την τεχνολογία ούτε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους. Απορρίπτουμε όμως την αντίληψη ότι κάθε νέα δυνατότητα συλλογής και διασύνδεσης δεδομένων είναι αυτομάτως πρόοδος. Για εμάς, η πραγματική πρόοδος έχει όρια. Και το όριο είναι η ελευθερία και η προστασία του Έλληνα.

Δεν θέλουμε έναν πολίτη που θα ταυτοποιείται, θα καταγράφεται, θα κατηγοριοποιείται και τελικά θα αξιολογείται μέσα από ένα ολοένα πιο συγκεντρωτικό ψηφιακό σύστημα. Δεν θέλουμε η οικονομική φερεγγυότητα να αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας πολύ ευρύτερης λογικής «βαθμολόγησης» του ανθρώπου. Και κυρίως δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —ούτε στη σημερινή ούτε σε οποιαδήποτε μελλοντική— τις τεχνικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα τέτοιο μοντέλο. Η ψηφιακή σκλαβιά δεν θα εμφανιστεί απαραίτητα με αλυσίδες. Μπορεί να εμφανιστεί ως ένας αριθμός, ένα μητρώο, ένας αλγόριθμος και μια βαθμολογία που αρχικά δημιουργήθηκαν για έναν «αθώο» σκοπό.

Γι' αυτό λέμε σήμερα «όχι», πριν το «αύριο» γίνει τετελεσμένο. Ο πολίτης δεν είναι αριθμός. Δεν είναι score. Δεν είναι ψηφιακό προφίλ. Είναι ελεύθερος άνθρωπος και πρέπει να παραμείνει ελεύθερος.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΤΕΤΕΜΈΝΗ ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

  

Αρχαίο ελληνικό μαρμάρινο ανάγλυφο από το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά. Δύο μορφές (γενειοφόρος άνδρας με ραβδί και γυναίκα) σηκώνουν τα χέρια σε χειρονομία όρκου ή λατρείας προς το κεντρικό ιερό αντικείμενο.


Η ΤΕΤΕΜΈΝΗ ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Από την αρχαιότητα στη νεότερη πολιτική δαιμονοποίηση μιας πανάρχαιας Ελληνικής χειρονομίας!

Υπάρχουν σύμβολα και χειρονομίες που έζησαν πολύ περισσότερους αιώνες από τις πολιτικές ιδεολογίες που κάποια στιγμή τα οικειοποιήθηκαν. Μία από αυτές είναι η χρήση της δεξιάς χείρας ως συμβόλου χαιρετισμού, αναγνώρισης, τιμής, αποδοχής, συμφωνίας ή τελετουργικής επικοινωνίας. Στη σύγχρονη εποχή, μια συγκεκριμένη εκδοχή ανυψωμένης δεξιάς χείρας συνδέθηκε με τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Η σύνδεση αυτή είναι ιστορικά υπαρκτή και δεν πρέπει να αποκρύπτεται. Άλλο όμως η νεότερη πολιτική χρήση μιας χειρονομίας που συνδέθηκε με αλλότρια καθεστώτα και άλλο η ιστορία μιας ελληνικότατης χειρονομίας και του συμβολισμού αυτής που έζησε διά μέσου των αιώνων. 
Και εδώ χρειάζεται ιστορική ακρίβεια για να αποδείξουμε ότι ο το να χαιρετάς και να αποδίδεις τιμές με τα της δεξιάς χείρας τεταμένης, δεν σε κάνει φασίστα ή ναζί αλλά συνεχιστή μιας πανάρχαιας ελληνικής συνήθειας. 


Α. Η «δεξιά» στην αρχαία ελληνική γλώσσα.


Η αρχαία ελληνική λέξη δεξιός σημαίνει, καταρχάς, «αυτός που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά» ή «δεξιός ως προς το χέρι». Τα αρχαία λεξικά καταγράφουν πλήθος παραδειγμάτων ήδη από τον Όμηρο. Χαρακτηριστικά αναφέρεται  για τη χρήση της δεξιάς χειρός σε σχέση με τον χαιρετισμό: «δεξιῇ ἠσπάζοντο» — χαιρετούσαν με τη δεξιά.

Επομένως, η σύνδεση της δεξιάς χειρός με τον χαιρετισμό δεν αποτελεί νεότερη επινόηση.


Β. Η «δεξίωσις».


Εδώ συναντούμε έναν ακόμη πιο ενδιαφέροντα όρο: δεξίωσις που αποδίδει τη λέξη ως «προσφορά της δεξιάς χειρός, χαιρετισμός», παραπέμποντας μεταξύ άλλων στον Φίλωνα και στον Πλούταρχο.

Η λέξη επομένως δεν αποτελεί μεταγενέστερη επινόηση. Ανήκει στο αρχαίο ελληνικό λεξιλόγιο και συνδέεται άμεσα με τη συμβολική και κοινωνική χρήση της δεξιάς χειρός.

Η σημασία αυτή γίνεται ακόμη πιο καθαρή όταν στραφούμε στην αρχαιολογική εικόνα.


Γ. Η δεξίωσις στην αρχαία ελληνική τέχνη.


Στα αττικά επιτάφια ανάγλυφα από τον 5ο αιώνα π.Χ. και εξής συναντούμε επανειλημμένα τη λεγόμενη σκηνή δεξίωσης.

Δύο ανθρώπινες μορφές απεικονίζονται να ανταλλάσσουν τη δεξιά τους χείρα. Η σκηνή συνδέεται ιδιαίτερα με τον αποχαιρετισμό του νεκρού από τους συγγενείς του.

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σημειώνει ότι η δεξίωση αποτελεί το επικρατέστερο εικονογραφικό θέμα των αττικών επιτάφιων ανάγλυφων από περίπου το 430 π.Χ. και ότι ερμηνεύεται κυρίως ως αποχαιρετισμός του νεκρού ή, σύμφωνα με άλλη ερμηνεία, ως συμβολική επανένωση στον άλλο κόσμο.


Σε μαρμάρινη επιτάφια λήκυθο του 4ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται στις συλλογές του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ένας ώριμος άνδρας απλώνει τη δεξιά του χείρα προς ένα νεότερο πρόσωπο. Το ίδιο το μουσείο χαρακτηρίζει τη σκηνή δεξίωση και την ερμηνεύει ως σκηνή τελευταίου αποχαιρετισμού.

Εδώ πλέον έχουμε λοιπόν κάτι που δεν βασίζεται σε υπόθεση.

Έχουμε αρχαιολογικό τεκμήριο.


Δ. Η δεξιά χείρα ως ανθρώπινο σύμβολο.


Η σημασία της δεξιάς χειρός δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε διαφορετικούς πολιτισμούς της αρχαιότητας η δεξιά χείρα εμφανίζεται σε ποικίλα συμφραζόμενα: χαιρετισμού, συμφωνίας, υποδοχής, όρκου, εξουσίας, ευλογίας ή τελετουργικής επικοινωνίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι χειρονομίες ήταν ίδιες ή ότι είχαν παντού την ίδια σημασία.


Σημαίνει κάτι απλούστερο και πολύ σημαντικότερο: Η χρήση της δεξιάς χειρός ως συμβολικής ανθρώπινης χειρονομίας είναι πολύ αρχαιότερη από οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα του 20ού αιώνα.


Ε. Από την αρχαιότητα στη νεότερη τέχνη.


Ένα από τα σημαντικότερα σημεία στην ιστορία της συγκεκριμένης χειρονομίας βρίσκεται όχι στην αρχαία Ρώμη, αλλά στη νεότερη Ευρώπη.


Εμβληματικό παράδειγμα είναι ο πίνακας του Jacques-Louis David, Ο Όρκος των Ορατίων, του 1784–1785.
Νεοκλασική αναπαράσταση μιας σκηνής της αρχαίας Ρώμης. Οι τρεις Οράτιοι υψώνουν τα δεξιά τους χέρια κατά την ορκωμοσία. Το έργο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη νεότερη ιστορία της εικονογραφίας της συγκεκριμένης χειρονομίας.


Ο πίνακας αναπαριστά μια υποτιθέμενη σκηνή της αρχαίας Ρώμης και χρησιμοποιεί έντονα την εκτεταμένη ανυψωμένη χείρα ως δραματικό στοιχείο. Η νεότερη έρευνα έχει αναδείξει τον συγκεκριμένο πίνακα ως σημαντικό σταθμό στην ιστορία της εικονογραφίας που αργότερα συνδέθηκε με τον λεγόμενο «ρωμαϊκό χαιρετισμό».

Η πολιτική ιδιοποίηση.

Στις αρχές του 20ού αιώνα η χειρονομία αποκτά ένα νέο, συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο.
Ο ιταλικός φασισμός υιοθέτησε την εικόνα του λεγόμενου saluto romano και της έδωσε σαφή πολιτική και ιδεολογική σημασία.
Στη συνέχεια, η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία χρησιμοποίησε μια συγγενή εκδοχή της χειρονομίας και την ενσωμάτωσε στο δικό της τελετουργικό και πολιτικό σύστημα.

Από εκεί και πέρα η συγκεκριμένη χειρονομία συνδέθηκε βαθιά με τα δύο αυτά καθεστώτα. Και στην Ελλάδα όμως η μεταβολή της 4ης Αυγούστου του Εθνικού Κυβερνήτου Ιωάννη Μεταξά καθιέρωσε ιδιαίτερα στην πολιτική ζωή τον αυτόν τον τόσο ελληνικό χαιρετισμό.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο σημείο. Μία πολιτική ιδεολογία μπορεί να οικειοποιηθεί ένα σύμβολο.Δεν σημαίνει όμως ότι το δημιούργησε. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Σύμβολα, λέξεις, χρώματα, χειρονομίες και αρχαίες αναφορές χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά από διαφορετικές κοινωνίες και πολιτικές κινήσεις και αποκτούν διαφορετικές σημασίες.

Επομένως, όταν βλέπουμε μια δεξιά χείρα σε μια αρχαία ελληνική παράσταση, δεν μπορούμε να μεταφέρουμε αναδρομικά πάνω της τον πολιτικό συμβολισμό του 20ού αιώνα. Ούτε φυσικά να δαιμονοποιούμε καθένα έναν που χαιρετά όπως χαιρετούσαν επί αιώνες οι Πρόγονοι μας επί μας έχουν επιβάλλει οι πάσης φύσεως θολοκουλτουριάρηδες την αντιεπιστημονική τους δικτατορία. 

Εν κατακλείδι:

Πρώτον: Η δεξιά χείρα έχει μακρά ιστορία συμβολικής χρήσης στον αρχαίο κόσμο και κυρίως στην Ελληνική Ιστορία. 

Δεύτερον: Η αρχαία ελληνική γλώσσα γνωρίζει τη λέξη δεξίωσις, η οποία συνδέεται άμεσα με την προσφορά της δεξιάς χειρός και τον χαιρετισμό.

Τρίτον: Η αρχαία ελληνική τέχνη διαθέτει πλήθος παραστάσεων δεξίωσης, ιδιαίτερα στα αττικά επιτάφια ανάγλυφα.

Τέταρτον: Ο ιταλικός φασισμός και στη συνέχεια ο γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός υιοθέτησαν συγκεκριμένη μορφή της χειρονομίας και της προσέδωσαν σαφή πολιτική σημασία.

Πέμπτον: Ο Ιωάννης Μεταξάς επανέφερε στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα τον ελληνικότατο αυτό χαιρετισμό.

Ως εκ τούτου:

Η δεξιά τεταμένη χείρα ήταν για τους αρχαίους Έλληνες πραγματική σωματική και συμβολική έννοια. Η δεξίωσις ήταν υπαρκτός όρος και υπαρκτή πρακτική χαιρετισμού. Η αρχαία τέχνη μας έχει αφήσει αναρίθμητες παραστάσεις ανθρώπων που επικοινωνούν, αποχαιρετούνται και συνδέονται μέσω της δεξιάς χειρός. Διά μέσου των αιώνων η δεξία τεταμένη χείρα απέκτησε τη δική της ιστορική διαδρομή. Και κάποια στιγμή αυτή η διαδρομή οικιοποιήθηκε από αλλότρια καθεστώτα.  Εκεί απέκτησε ένα νέο πολιτικό φορτίο. Αυτό το φορτίο είναι πραγματικό όμως δεν έχει ουδεμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα! Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία της ανθρώπινης χειρονομίας. Η ιστορία δεν αρχίζει το 1922, το 1923 ή το 1933.
Η δεξιά τεταμένη χείρα δεν γεννήθηκε από τον φασισμό.
Ούτε η αρχαία ελληνική δεξίωσις δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει κάποια ιδεολογία του 20ού αιώνα. Οι μεταγενέστερες πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να χρησιμοποιούν αρχαία σύμβολα και να τους δίνουν νέο νόημα. Δεν μπορούν όμως να ξαναγράψουν την ιστορία τους.
Και εμείς δεν διατεθειμένοι να  χαρίσουμε την Ιστορία μας σε κανέναν.
Μια παράδοση αιώνων δεν γίνεται «ναζιστική ή φασιστική » επειδή κάποιοι, αιώνες αργότερα, επιχείρησαν να την οικειοποιηθούν και να της δώσουν άλλο πολιτικό περιεχόμενο. 

Μεταγενέστερη καλλιτεχνική αναπαράσταση της ορκωμοσίας των αγωνιστών. Στη σύνθεση διακρίνεται αγωνιστής με υψωμένο δεξί χέρι σε στάση ορκωμοσίας.


Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας επιβάλει ιστορική ενοχή για τα σύμβολα του πολιτισμού μας.
Γνωρίζουμε την Ιστορία μας, τιμούμε τη μνήμη των Προγόνων μας και συνεχίζουμε την παράδοσή μας.
Μετάλλιο του Konrad Lange, 1836. Στην παράσταση «Καλάβρυτα 25 Μαρτίου 1821» ο Παλαιών Πατρών Γερμανός εικονίζεται στο κέντρο με υψωμένη τη σημαία, ενώ δύο ένοπλοι αγωνιστές εκατέρωθεν αποδίδονται σε στάση ορκωμοσίας. Η παράσταση αποτελεί μεταγενέστερη εικονογραφική αναπαράσταση της Επανάστασης.


Η δεξιά χείρα και η αρχαία δεξίωσις ανήκουν σε μια ιστορική διαδρομή πολύ παλαιότερη από τις ιδεολογίες του 20ού αιώνα.

Η παράδοση δεν σβήνει.

Η μνήμη δεν ποινικοποιείται.

Η Ιστορία δεν παραδίδεται.

Ο Ιερός Λόχος ως συνεχιστές της Ελληνικής μας Παράδοσης και ως το μόνο γνήσιο Ελληνικό Εθνικό ΚοινωνικοΕργατικό Κίνημα και πολιτικός φορέας, δεν νιώθουμε καμία ενοχή παρά μόνο περήφανοι για την παράδοσή μας, την ιστορία και τα σύμβολα μας!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026

Ανακοίνωση

  


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Σήμερα η Ελλάδα θρηνεί. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία έγινε φτωχότερη κατά δύο άξιους Ιπταμένους, δύο Έλληνες Αξιωματικούς που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αεροπορικής επίδειξης στην Τανάγρα.

Ο Επισμηναγός (Ι) Ιωάννης Μπλέσιας και ο Σμηναγός (Ι) Δημήτρης Πέτρου,  υπηρετώντας στη 338 Μοίρα της 117 Πτέρυγας Μάχης, έπεσαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας και στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Δεν ήταν απλώς δύο χειριστές ενός μαχητικού αεροσκάφους. Ήταν άνδρες που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στην υπηρεσία της Πατρίδας, άνθρωποι που γνώριζαν πως ο ουρανός απαιτεί πειθαρχία, ψυχραιμία, θάρρος και απόλυτη αφοσίωση. Εκεί ψηλά, στους ελληνικούς ουρανούς, όπου καθημερινά οι Ιπτάμενοι της Πολεμικής Αεροπορίας στέκονται άγρυπνοι φρουροί της εθνικής μας κυριαρχίας, οι δύο Αξιωματικοί τίμησαν μέχρι τέλους τον όρκο και το καθήκον τους.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στις οικογένειες, στους οικείους τους, στους συναδέλφους και συμπολεμιστές τους, καθώς και στο σύνολο της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η θυσία και η προσφορά των Ιπταμένων της Ελλάδας δεν λησμονιούνται. Οι ελληνικοί ουρανοί θα κρατούν για πάντα τη μνήμη δύο Αετών που έπεσαν υπηρετώντας την Πατρίδα.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥΣ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΛΕΣΙΑΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥ

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949. ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ! Video

  


ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949. ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ!

Την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026, στο ιστορικό Βίτσι, εκεί όπου γράφτηκε ο επίλογος μίας από τις τραγωδίες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, πραγματοποιήθηκε η επετειακή τελετή μνήμης και τιμής για τους πεσόντες Ήρωες του των επιχειρήσεων της περιόδου 1946–1949. Τιμήθηκαν οι άνδρες του Ελληνικού Στρατού και όλοι εκείνοι που στάθηκαν όρθιοι στις πιο δύσκολες ώρες της Πατρίδας και πολέμησαν για να μην διαμεληθεί η Ελλάδα. 



Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ έδωσε για ακόμη μία φορά το παρών. Με σταθερή και στιβαρή παρουσία, με σεβασμό στη θυσία των νεκρών και με την κατάθεση στεφάνου τιμής, αποδώσαμε τον ελάχιστο φόρο ευγνωμοσύνης στους Ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους στα βουνά της Ελλάδας. Σε εκείνους που έθεσαν πάνω από τον εαυτό τους την Πατρίδα και το καθήκον.

Επειδή όμως δεν ξεχνούμε ποιοι πολέμησαν δεν δεχόμαστε η θυσία των νεκρών να μετατρέπεται σε μία ψηφοθηρική, άχρωμη, βολική και αποστειρωμένη «επέτειο», χωρίς γνώση της  Ιστορίας, χωρίς μνήμη και χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.

Στην εκδήλωση παρέστησαν, μεταξύ άλλων, η βουλευτής Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Αντωνίου, καθώς και η ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Φωνής Λογικής, Αφροδίτη Λατινοπούλου. Κατά την παρουσία και τις ομιλίες τους, τα μέλη του ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ εξέφρασαν με έντονες αποδοκιμασίες την αντίθεσή τους στην πολιτική υποκρισία που επιχειρεί να εμφανιστεί ως σεβασμός προς την Ιστορία.

Δεν μπορείς να τιμάς σήμερα τους νεκρούς του Βίτσι και αύριο να εξισώνεις τη θυσία τους με εκείνους που πολέμησαν απέναντί τους. Δεν μπορείς να μιλάς για “σεβασμό στην ιστορική μνήμη”, όταν η ίδια η πολιτική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχει καλλιεργήσει επί χρόνια μία λογική εξίσωσης και αποδόμησης των ιστορικών γεγονότων. Δεν μπορείς να στέκεσαι δίπλα στους Ήρωες του 1949 μόνο για μία φωτογραφία, όταν δεν έχεις το θάρρος να υπερασπιστείς καθαρά και χωρίς υπεκφυγές την ιστορική αλήθεια . Άλλωστε οι της Νέας Δημοκρατίας ήτανε από τους πρώτους που κάνανε μνημόσυνο στον σφαγέα του ΚΚΕ τον Άρη Βελουχιώτη ή όπως τον έλεγαν και οι σύντροφοι  του, Σουλτάνα ή ο Δηλωσίας.

Για εμάς, η παρουσία στο Βίτσι δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι ψήφοι. Δεν είναι κομματική σκοπιμότητα. Είναι χρέος.

Χρέος απέναντι στους νεκρούς.

Χρέος απέναντι στην Ιστορία.

Χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές.

Στο Βίτσι δεν πήγαμε για να φωτογραφηθούμε δίπλα στους νεκρούς. Πήγαμε για να υποκλιθούμε μπροστά στη θυσία τους.

Δείτε τα 3 βίντεο από το Βίτσι: Εδώ / Εδώ / Εδώ

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ!

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ - ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  


Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κουμμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την σύμφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διεστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026

Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!

  



Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!


Ο πρώην διοικητής του Γενικού Επιτελείου του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στη Χάγη. Άφησε την τελευταία του πνοή μακριά από την πατρίδα του, την οικογένειά του και τον λαό στον οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τη στρατιωτική του ζωή. Στη μνήμη του σερβικού λαού, ο Μλάντιτς θα παραμείνει για πάντα ως ο θρυλικός πολέμαρχος και το απόλυτο σύμβολο της άμυνας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Πώς τον έβλεπαν οι στρατιώτες και ο λαός του. 

Για τη συντριπτική πλειονότητα των Σέρβων, και ιδιαίτερα για όσους ζουν δυτικά του ποταμού Δρίνα, ο Ράτκο Μλάντιτς δεν ήταν απλώς ένας αξιωματικός. Ήταν ο ηγέτης που στα πιο σκοτεινά και πέτρινα χρόνια μπήκε μπροστά, ανέλαβε την ευθύνη και προστάτευσε έναν λαό που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον πόλεμο και τον φόβο του ξεριζωμού από τις προγονικές του εστίες.Οι στρατιώτες του τον θυμούνται πάντα στην πρώτη γραμμή του μετώπου, πλάι-πλάι με τα παλικάρια του στα χαρακώματα. Είχε τη βαθιά πεποίθηση ότι η πατρίδα δεν προστατεύεται με μεγάλα λόγια στα πολιτικά σαλόνια, αλλά με προσωπική θυσία, αίσθημα ευθύνης και απόλυτη πίστη στον στρατιωτικό όρκο. Το όνομά του έχει πλέον ταυτισει με την ίδια την ύπαρξη και τη σωτηρία της Σερβικής Δημοκρατίας.

Το Μέτωπο της Σρεμπρένιτσα και το Χρονοδιάγραμμα των Μαχών.

Στην ιστορική διαδρομή του Μλάντιτς, οι επιχειρήσεις στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα αποτέλεσαν το πιο κρίσιμο και αμφιλεγόμενο σημείο του Πολέμου της Βοσνίας.

(1992–1993): Η Σρεμπρένιτσα, ένας στρατηγικός θύλακας στην ανατολική Βοσνία, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των μουσουλμανικών δυνάμεων από την αρχή του πολέμου. Το 1993 ανακηρύχθηκε «ασφαλής περιοχή» υπό την προστασία του ΟΗΕ, όμως οι συγκρούσεις γύρω από την περίμετρο δεν σταμάτησαν ποτέ.

Η Επιχείρηση "Krivaja '95" (Ιούλιος 1995): Υπό την προσωπική ηγεσία και το επιχειρησιακό σχέδιο του Στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, ο Στρατός της Σερβικής Δημοκρατίας (VRS) ξεκίνησε την τελική επίθεση για την κατάληψη του θυλάκου.

6 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις ξεκινούν σφοδρό βομβαρδισμό και προέλαση, πιέζοντας τις θέσεις των Ολλανδών κυανόκρανων του ΟΗΕ.

11 Ιουλίου 1995: Ο Μλάντιτς εισέρχεται θριαμβευτικά στην άδεια από στρατό πόλη της Σρεμπρένιτσα. Η στιγμή εκείνη καταγράφηκε σε βίντεο, όπου ο ίδιος δηλώνει ότι παραδίδει την πόλη στον σερβικό λαό ως δώρο και ότι ήρθε η ώρα να εκδικηθούν τους Τούρκους.

12–13 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις διαχωρίζουν τον πληθυσμό στο Ποτοτσάρι, απομακρύνοντας τα γυναικόπαιδα με λεωφορεία. Τις ημέρες που ακολούθησαν, χιλιάδες Μουσουλμάνοι άνδρες και έφηβοι που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσα από τα δάση αιχμαλωτίστηκαν.

Για τις μάχες αυτές και τα γεγονότα που ακολούθησαν, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον έκρινε ένοχο για γενοκτονία. Αντίθετα, οι Σέρβοι στρατιώτες και υποστηρικτές του επέμεναν ότι επρόκειτο για μια σκληρή αλλά αναγκαία στρατιωτική απάντηση στις προηγούμενες επιθέσεις που δέχονταν τα σερβικά χωριά της περιοχής από τις δυνάμεις του Νάσερ Όρτς.

«Επιλεκτική δικαιοσύνη» και οι Αποκαλύψεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Παρά τις καταδίκες, μεγάλο μέρος της σερβικής κοινής γνώμης θεωρεί τη Χάγη προϊόν μιας μονομερούς και «επιλεκτικής δικαιοσύνης» που αγνόησε τα σέρβικα θύματα. Μετά την αναкоίνωση του θανάτου του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Σερβίας, Νέναντ Βούγιτς (Nenad Vujić), προέβη σε επίσημες δηλώσεις.

Ο Υπουργός αποκάλυψε ότι η Σερβία, με την πλήρη στήριξη του Προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς, είχε οργανώσει μια πλήρη ανθρωπιστική επιχείρηση. Ήταν έτοιμο ιατρικό αεροπλάνο και η Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία (VMA) είχε εκπονήσει ειδικό σχέδιο νοσηλείας, δήλωσε ο Βούγιτς. Η Σερβία είχε προσφέρει όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις για παρηγορητική φροντίδα, αλλά η είδηση του θανάτου τους πρόλαβε.Από τις 20 Αυγούστου έως την ημέρα του θανάτου του, το Υπουργείο είχε στείλει τέσσερις επείγουσες επιστολές στη Χάγη, προειδοποιώντας ότι η ζωή του Μλάντιτς μετράει μέρες.

Ο Βούγιτς ξεκαθάρισε ότι ο Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς θα ταφεί με τις ανώτατες κρατικές και στρατιωτικές τιμές, ενώ η τελική τοποθεσία της ταφής θα αποφασιστεί από την οικογένειά του. Παράλληλα, η Σερβία απαιτεί πλήρη έρευνα για το αν του παρασχέθηκε η κατάλληλη ιατρική φροντίδα τις τελευταίες ημέρες.

Ο επίγειος δρόμος του στρατιώτη που σφράγισε τη σύγχρονη σερβική ιστορία έфτασε στο τέλος του. Η Χάγη κατάφερε να του στερήσει την ελευθερία, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει τη θέση που κατέχει στην καρδιά του λαού του. Ο Ράτκο Μλάντιτς περνά πλέον στην αιωνιότητα, όρθιος μπροστά στο δικαστήριο της Ιστορίας και στον μόνο παγκόσμιο και αλάνθαστο κριτή: τον Θεό.

Είθε ο Κύριος να του χαρίσει την Βασιλεία των Ουρανών, και ο σερβικός λαός αιώνια μνήμη.


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 





Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026

Ο δικός μας αγώνας!

  


Ο δικός μας αγώνας δεν στρέφεται απλώς εναντίον ενός οικονομικού συστήματος, αλλά υπέρ του Έλληνα Εργαζόμενου. Ενάντια στον βάρβαρο καπιταλισμό που μετρά την αξία των πάντων με το κέρδος και μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αριθμό. Ενάντια όμως και στον κομμουνισμό που καλλιεργεί τη σύγκρουση και την ισοπέδωση των τάξεων και που υπονομεύει την παραγωγή και διαιρεί την κοινωνία. 

Εμείς πιστεύουμε σε έναν διαφορετικό δρόμο, όπου η εργασία δημιουργεί, η παραγωγή υπηρετεί την κοινωνία και η οικονομία βρίσκεται στην υπηρεσία της Φυλής. 

Για εμάς, ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη αξία. Σε αυτόν πρέπει να επενδύσουμε, να του δώσουμε γνώση, αξιοπρέπεια και δυνατότητα να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα, πάντα με αγάπη για την Πατρίδα και την Φυλή.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αριθμός σε έναν ισολογισμό ούτε εργαλείο μιας ιδεολογικής σύγκρουσης.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

  



Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

Η άμεση φορολογία έχει ήδη γονατίσει τον μικρομεσαίο και τον οικογενειάρχη. Φόρος εισοδήματος, εισφορές, τεκμήρια, όλα μαζί έχουν ροκανίσει το καθαρό εισόδημα. Τώρα όμως έρχεται η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Δεν φαίνονται πάντα καθαρά. Μπαίνουν σε κάθε ψώνιο, σε κάθε λίτρο βενζίνης, σε κάθε λογαριασμό, σε κάθε κλήση της τροχαίας. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο Έλληνας πληρώνει συνεχώς, από παντού, χωρίς να μπορεί να ανασάνει.

Πρώτος και καλύτερος ο ΦΠΑ που τρώει  καθημερινά το εισόδημά μας. Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ παραμένει στο 24%. Είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Κάθε τρόφιμο, κάθε είδος σπιτιού, κάθε ρούχο για τα παιδιά, κάθε υπηρεσία κουβαλάει αυτόν τον φόρο. Τα έσοδα από ΦΠΑ φτάνουν δεκάδες δισεκατομμύρια κάθε χρόνο και αποτελούν βασικό πυλώνα του προϋπολογισμού. Μαζί με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι έμμεσοι φόροι αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό των συνολικών εσόδων – πολύ πάνω από τον μέσο όρο πολλών άλλων χωρών. Αυτό το σύστημα χτυπάει πιο σκληρά τον μικρομεσαίο. Ο άνθρωπος που ξοδεύει σχεδόν όλο του το εισόδημα σε βασικές ανάγκες πληρώνει αναλογικά περισσότερο. Δεν έχει περιθώριο να «γλιτώσει». Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου. Και όσο ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η επιβάρυνση.

Η βενζίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πάνω στην τιμή της πρώτης ύλης πέφτει ειδικός φόρος κατανάλωσης και μετά ΦΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οδηγός πληρώνει σημαντικά περισσότερα από ό,τι θα πλήρωνε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το ίδιο λίτρο. Για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, για να πάρει τα παιδιά στο σχολείο ή για να μετακινηθεί σε περιοχή χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μηνιαίο βάρος που δεν μπορεί να αποφύγει. Και κάθε φορά που ανεβαίνει η τιμή, το κράτος εισπράττει περισσότερα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στους συντελεστές.


Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται τα εξοντωτικά  πρόστιμα της τροχαίας. Φυσικά και είμαστε υπέρμαχοι της οδικής ασφαλείας. Όχι όμως με τον φόρο φοροεισπρακτικό τρόπο που μας επιβάλλει το κράτος. Πάρε ένα απλό και συχνό παράδειγμα: υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα την ώρα. Στην Ελλάδα, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το πρόστιμο είναι 150 ευρώ. Στη Γερμανία, για την ίδια υπέρβαση:

Εντός κατοικημένης περιοχής περίπου 70 ευρώ.

Εκτός κατοικημένης περιοχής περίπου 60 ευρώ!

Το ελληνικό πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο ή και παραπάνω. Τώρα δες τους μισθούς. Ο μέσος μικτός μισθός στην Ελλάδα κινείται γύρω στα 1.300 ευρώ τον μήνα. Στη Γερμανία ξεπερνά κατά πολύ τα 4.000 ευρώ μικτά και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη υψηλότερος. Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: τα 150 ευρώ στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου εισοδήματος απ’ ό,τι τα 60 ή 70 ευρώ στη Γερμανία. Για πολλούς Έλληνες εργαζόμενους αυτό το πρόστιμο μπορεί να σημαίνει σχεδόν το 10% ή και περισσότερο του μηνιαίου μισθού. Στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι πολύ πιο ανεκτό. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα επιβολής. Η κυβέρνηση παρουσιάζει τα αυστηρά πρόστιμα ως μέτρο για να μειωθούν τα τροχαία. Όμως η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με πρόστιμα. Μαθαίνεται. Σε χώρες όπως η Γερμανία υπάρχει σοβαρή και συνεχής εκπαίδευση. Οι επαγγελματίες οδηγοί υποχρεούνται σε περιοδικά σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Υπάρχει συστηματική κουλτούρα εκπαίδευσης από μικρή ηλικία, αυστηρή αλλά δίκαιη διαδικασία απόκτησης διπλώματος και μηχανισμοί που επικεντρώνουν στην πρόληψη και στη βελτίωση της συμπεριφοράς, όχι μόνο στην τιμωρία.


Στην Ελλάδα το βάρος φαίνεται να πέφτει κυρίως στο «να σε πιάσουν». Το σύστημα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός είσπραξης παρά ως εργαλείο ουσιαστικής αλλαγής νοοτροπίας. Αντί να επενδύεται σε μαζική και συνεχή εκπαίδευση οδηγών, σε βελτίωση οδικού δικτύου, σε καλύτερο φωτισμό, σε σύγχρονες σημάνσεις και σε προγράμματα ευαισθητοποίησης, το κράτος βασίζεται στα πρόστιμα. Και όσο πιο βαριά είναι τα πρόστιμα σε σχέση με τους μισθούς, τόσο περισσότερο μοιάζουν με οικονομική τιμωρία παρά με μέτρο ασφάλειας. Δεν λέει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες ή κυρώσεις. Λέει ότι όταν το πρόστιμο για μια σχετικά μικρή υπέρβαση είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το εισόδημα, και όταν παράλληλα λείπει η συστηματική εκπαίδευση, τότε το μήνυμα που περνάει είναι διαφορετικό: ότι ο στόχος είναι η είσπραξη και όχι η πρόληψη.


Εν κατακλείδι πρόσθεσε όλα αυτά μαζί. ΦΠΑ 24% σε σχεδόν όλα. Ακριβή βενζίνη με ειδικούς φόρους και ΦΠΑ. Τέλη κυκλοφορίας με βαριές προσαυξήσεις. Πρόστιμα τροχαίας που είναι πολύ πιο βαριά σε σχέση με τον μισθό απ’ ό,τι σε χώρες με πολλαπλάσιο εισόδημα. Και την ίδια στιγμή χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής. Για τον οικογενειάρχη που δουλεύει, πληρώνει ενοίκιο ή δόση, αγοράζει τρόφιμα, πληρώνει ρεύμα και προσπαθεί να κρατήσει το αυτοκίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή ασφυξία. Κάθε μήνας φέρνει νέες επιβαρύνσεις. Κάθε κλήση μπορεί να χαλάσει τον προϋπολογισμό. Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου.


Η Νεα Δημοκρατία λέει ότι χρειάζονται αυτά τα έσοδα, ότι πατάνε τη φοροδιαφυγή, ότι φροντίζουν την ασφάλεια στους δρόμους. Ο πολίτης βλέπει κάτι άλλο: ότι τον έχουν στριμώξει από παντού. Ότι η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα λειτουργούν ως μόνιμη αφαίμαξη. Ότι η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ξεκάθαρα πόσο πιο βαριά είναι η σχετική επιβάρυνση εδώ. 

Αυτό το μοντέλο δεν αφήνει περιθώρια. Δεν επιτρέπει στον μικρομεσαίο να ανασάνει, να αποταμιεύσει, να σχεδιάσει. Τον κρατάει σε διαρκή πίεση. Τον εξαντλεί για να τον έχει υποχείριο της.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.8.26