Ο δικός μας αγώνας!

  

Ο δικός μας αγώνας δεν στρέφεται απλώς εναντίον ενός οικονομικού συστήματος, αλλά υπέρ του Έλληνα Εργαζόμενου. Ενάντια στον βάρβαρο καπιταλισμό που μετρά την αξία των πάντων με το κέρδος και μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αριθμό. Ενάντια όμως και στον κομμουνισμό που καλλιεργεί τη σύγκρουση και την ισοπέδωση των τάξεων και που υπονομεύει την παραγωγή και διαιρεί την κοινωνία. 

Εμείς πιστεύουμε σε έναν διαφορετικό δρόμο, όπου η εργασία δημιουργεί, η παραγωγή υπηρετεί την κοινωνία και η οικονομία βρίσκεται στην υπηρεσία της Φυλής. 

Για εμάς, ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη αξία. Σε αυτόν πρέπει να επενδύσουμε, να του δώσουμε γνώση, αξιοπρέπεια και δυνατότητα να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα, πάντα με αγάπη για την Πατρίδα και την Φυλή.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αριθμός σε έναν ισολογισμό ούτε εργαλείο μιας ιδεολογικής σύγκρουσης.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το Πιστεύω μας

  

Πιστεύουμε 

σ’ έναν Λαό κυρίαρχο και ισχυρό,γεννημένο από την Ιστορία, ποτισμένο με αίμα Μαρτύρων και Αγωνιστών και σε μια Πατρίδα ελεύθερη και ανεξάρτητη,όχι υποτελή σε ξένες δυνάμεις, σε συμμορίες τοκογλύφων και αυτοκρατορίες της ύλης.

Πιστεύουμε 

στην Εθνική Κοινωνική δικαιοσύνη,που δεν ανέχεται φτώχεια δίπλα στην χλιδή,ούτε δούλους δίπλα σε αφεντικά και σε μια πολιτεία που δεν μετρά τους ανθρώπους με χρήμα, αλλά με τιμή, έργο και προσφορά.

Πιστεύουμε 

σε μια Ελλάδα που ανήκει στα παιδιά της,όχι στους κατακτητές με χαρτιά,ούτε στους «συμμάχους» με δεσμά και στην ανατροπή και καθαίρεση κάθε εξουσίας που προδίδει το Λαό και που ζει από τον ιδρώτα των πολλών για να τρέφει τους λίγους.

Πιστεύουμε 

σε μια Νέα Ελλάδα – όχι αυτή των κομματόσκυλων  και των τραπεζών, μα της γης, του μόχθου, της πίστης, της αντίστασης και αναμένω την Ανάσταση του Έθνους και την δικαίωση όλων όσων πότισαν με το Αίμα τους το αιώνιο δέντρο της Ελευθερίας.

ΕΠΚ Ιερός Λόχος

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

  

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

Στις 6 Αυγούστου 1945 στις 8:15 το πρωί, το αμερικανικό βομβαρδιστικό Enola Gay πέταξε πάνω από τη Χιροσίμα.  

Από το αεροπλάνο αυτό, η δημοκρατική Αμερική έριξε τη βόμβα ουρανίου «Little Boy» πάνω σε μια ζωντανή πόλη γεμάτη ανθρώπους.  Δεν στόχευσαν κανένα στρατόπεδο και κανένα εργοστάσιο όπλων.Στόχευσαν αμάχους.

Τι έκαναν με μία μόνο βόμβα:;

- Σκότωσαν ακαριαία 70.000–80.000  ανθρώπους.  

- Μέχρι το τέλος του 1945 οι νεκροί στη Χιροσίμα έφτασαν περίπου 140.000. 

- Η θερμοκρασία στο επίκεντρο έφτασε τους 4.000 °C. Άνθρωποι εξατμίστηκαν επί τόπου

Άφησαν μόνο τις σκιές τους καμένες σε τοίχους και πεζοδρόμια.  

- Μέσα σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου πέθαναν σχεδόν όλοι.  

- Η συντριπτική πλειοψηφία – πάνω από 90 % – ήταν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εργάτες, μαθητές που εκείνη την ώρα καθάριζαν δρόμους. Οι στρατιωτικοί νεκροί δεν ξεπερνούσαν το 10 %.  

Τρεις μέρες αργότερα, στις*9 Αυγούστου  η ίδια «δημοκρατία» επανέλαβε το έγκλημα στο Ναγκασάκι.  

Άλλοι 70.000–80.000 νεκροί μέχρι το τέλος της χρονιάς.  

Αυτό δεν ήταν πόλεμος.  Ήταν εν ψυχρώ μαζική δολοφονία αμάχων με το πιο τρομακτικό όπλο που είχε κατασκευάσει ο άνθρωπος μέχρι τότε.  

Και το διέπραξε η δημοκρατική  υπερδύναμη της εποχής – αυτή που μιλούσε για ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα.  

Μετά τη σφαγή, οι νικητές έστησαν δικαστήρια μόνο για τους ηττημένους.  Κανένας Αμερικανός πρόεδρος, κανένας στρατηγός, κανένας επιστήμονας που σχεδίασε και διέταξε αυτή τη μαζική εξόντωση δεν κάθισε ποτέ στο εδώλιο.  

Η δικαιοσύνη των νικητών σκέπασε το έγκλημα.  

Οι επιζώντες έζησαν για δεκαετίες με καρκίνους, λευχαιμίες, παραμορφώσεις, κοινωνικό αποκλεισμό και τη φρίκη της μνήμης.  

Κανείς από τους υπεύθυνους δεν απολογήθηκε ποτέ πραγματικά.

Το έγκλημα δεν άφησε μόνο ραδιενεργό νεκρή ζώνη.  

Άφησε τη μνήμη της βαρβαρότητας και την απόδειξη ότι ακόμα και μια «δημοκρατία» μπορεί να διαπράξει μαζική εξόντωση αμάχων όταν το θεωρήσει συμφέρον.

[Εικόνα "Το μικρό παιδί που κουβαλά το νεκρό αδερφό του στην πλάτη του.]

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

  

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

Ο Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός άνθρωπος της εποχής του. Υπήρξε ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πρέπει να είναι η σχέση ανάμεσα στο Έθνος, το Κράτος, την κοινωνία και τον άνθρωπο; Η σκέψη του δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή από την άκριτη αποδοχή ξένων θεωριών, αλλά από την αναζήτηση ενός ελληνικού δρόμου πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Για τον Δραγούμη, το Έθνος δεν ήταν μια απλή διοικητική κατασκευή, ούτε το κράτος η ύψιστη αξία. Το Έθνος ήταν μια ζωντανή ιστορική κοινότητα, ένας οργανισμός που κουβαλά μνήμη, πολιτισμό και συνέχεια.

Στο έργο του Όσοι Ζωντανοί και ιδίως στον Ελληνικό Πολιτισμό, ο Δραγούμης αναπτύσσει με σαφήνεια την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή ενός λαού βρίσκεται πέρα από τους κρατικούς μηχανισμούς. Το κράτος δεν δημιουργεί το Έθνος αλλά το Έθνος δημιουργεί το κράτος. Γράφει χαρακτηριστικά: "Τὸ κράτος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Τὸ κράτος -κέντρο πολιτικὸ τοῦ ἔθνους- γίνηκε ὄχι γιὰ νὰ ζήσει αὐτὸ τὸ ἴδιο, παρὰ γιὰ νὰ φυλάξει τοῦ ἔθνους τὴ ζωή". 

Και συμπληρώνει στο έργο του "10 άρθρα στον "Νουμά": "Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό".

Γι’ αυτό και η πολιτική του σκέψη στρέφεται εναντίον ενός κράτους αποκομμένου από την κοινωνία, ενός κράτους που λειτουργεί ως απλή γραφειοκρατική μηχανή ή ως εργαλείο κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Οι "Ελλαδίτες πολιτικοί", έγραφε, "κατάντησαν νὰ συνταυτίσουν μὲ τὸ νοῦ τους κράτος καὶ ἔθνος" και να θεωρούν λαό μόνο "κεῖνον ποὺ πληρόνει τοὺς φόρους". Για τον ίδιο, ένα κράτος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί την αποστολή του: να εκφράζει και να προστατεύει τη ζωντανή κοινότητα του λαού. Ο τελικός σκοπός του Έθνους δεν είναι το κράτος, αλλά ο πολιτισμός: "Ώς τόσο τι είναι εκείνο, εξόν από το κράτος του, που έχει να δημιουργήσει το έθνος, ο μόνος δημιουργός; [...] Ὁ πολιτισμός! Νά ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀνθρωπιστικό, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νά ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν".

Ο Δραγούμης δεν πίστευε ότι η αναγέννηση ενός έθνους μπορεί να προέλθει απλώς από την αλλαγή κυβερνήσεων ή από την εναλλαγή κομμάτων. Θεωρούσε ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο: ήταν πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας. Η πολιτική, για εκείνον, έπρεπε να ξεκινά από την κοινωνία και όχι από τους μηχανισμούς εξουσίας. Αντιτάχθηκε στον ατομικισμό που απομονώνει τον άνθρωπο από την κοινότητα και υποστήριξε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μέσα στους συλλογικούς δεσμούς, στην ιστορία και στον πολιτισμό του. Έγραφε για την ταύτισή του με τη φυλή: "Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. [...] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. [...] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου".

Ιδιαίτερη θέση στη σκέψη του κατέχει το κοινωνικό ζήτημα. Ο Δραγούμης δεν θεωρούσε ότι ένα έθνος μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό όταν μεγάλα τμήματα του λαού του ζουν στην ανασφάλεια ή αισθάνονται ξένα προς την πολιτεία. Δεν αποδέχθηκε όμως ούτε την αντίληψη του διεθνιστικού σοσιαλισμού, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη σύγκρουση των τάξεων. Η δική του αναζήτηση ήταν διαφορετική: μια κοινωνία συνεργασίας, όπου η εργασία, η παραγωγή και η οικονομική ζωή θα εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σκοπό.

Για τον λόγο αυτό, η στάση του απέναντι στη Ρωσική Επανάσταση έχει συχνά παρερμηνευθεί. Ο Δραγούμης παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις κοινωνικές ανατροπές της εποχής του, γιατί έβλεπε σε αυτές την έκρηξη μιας βαθιάς αντίδρασης απέναντι σε ένα παλιό και φθαρμένο σύστημα. Το ενδιαφέρον του όμως για την κοινωνική επανάσταση δεν σήμαινε αποδοχή του μπολσεβικισμού. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην εθνική κοινότητα, ούτε υιοθέτησε τον διεθνισμό ή την κατάργηση της εθνικής ιδέας. Η διαφορά ήταν θεμελιώδης: ο μπολσεβικισμός έβλεπε την ιστορία ως παγκόσμια ταξική σύγκρουση, ενώ ο Δραγούμης αναζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής ζωής κάθε λαού.

Στο ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου 1919, λίγο πριν από το τέλος, συμπύκνωσε αυτή την ώριμη σύνθεση: "Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος".

Στα τελευταία χρόνια της σκέψης του προσπάθησε να συμπυκνώσει αυτή την αναζήτηση σε μια πολιτική πρόταση που ο ίδιος ονόμασε "Εθνικόν Σοσιαλισμόν". Έγραψε: "Εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα, αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν Σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του".

Η φράση αυτή αποτελεί το αποκορύφωμα της πολιτικής του σκέψης. Δεν ήταν κάλεσμα για αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια κοινωνική αντίληψη προσαρμοσμένη στην ιστορία και στις ανάγκες του Ελληνικού Λαού. Ο Δραγούμης αναζητούσε μια σύνθεση: ένα Έθνος με ισχυρή συνείδηση, ένα κράτος που υπηρετεί την κοινωνία, μια οικονομία που δεν αποκόπτεται από τον άνθρωπο και μια πολιτική που δεν υποτάσσεται σε ξένα καλούπια. Η πολιτική κληρονομιά του Ίωνα Δραγούμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια σύνθεσης. Πέρα από τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στο έργο του, παραμένει ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορεί ένα έθνος να παραμείνει ζωντανό, όταν το κράτος απομακρύνεται από την κοινωνία και όταν η οικονομία απομακρύνεται από τον άνθρωπο; Και η απάντησή του παραμένει ανοιχτή πρόσκληση: ένας ιδιότυπος, Ελληνικός Εθνικός Σοσιαλισμός, ριζωμένος στην ιστορική ζωή του λαού και όχι σε ξένα δόγματα.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2.8.26

Παράλληλα την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ανήμερα της δολοφονίας του Ι.Δραγούμη από τα βενιζελικά τάγματα εφόδου, μέλη του Κινήματος μας παρευρέθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από πατριωτικούς φορείς στην Θεσσαλονίκη. Στην σεμνή τελετή ο Αρχηγός μας, κ.Ανδρέας Γενιάς για άλλη μία φορά μίλησε για την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη, την απόλυτη προτεραιότητα του Έθνους απέναντι στο σύστημα, τη σύγκρουση με το κατεστημένο και τον Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλισμό ως τη μόνη απάντηση. 

Αυτή είναι η πολιτική θέση που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες.Όχι τυπικές δηλώσεις αλλά καθαρή ηγεσία και Όραμα!

Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube

Ε.Π.Κ. Ιερός Λόχος.

Εμείς με το κεφάλι ψηλά και με τα μαύρα λάβαρα μας προχωράμε εμπρός...

 

 

Στεκόμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, δεν μας φοβίζει ο δυνατός άνεμος ούτε η βροχή ούτε η φωτιά γύρω μας...

Αγωνιζόμαστε για την διάσωση του Λαού μας και των ηθικών μας αξιών, αυτών της Φυλής μας...

Ενάντια στον σύγχρονο κόσμο που θέλει τον άνθρωπο έρμαιο των παθών του και χωρίς αξίες και σεβασμό στην Γη των πατεράδων μας...

Ενάντια στην σηψη και την παρακμή... Έχουμε φτερά από ατσάλι...Και καρδιά σαν πύρινη ρομφαία...

Τα τύμπανα ηχούν και μας καλούνε όλους εμάς που έχουμε χρέος απέναντι στους νεκρούς μας αλλά και στους αγέννητους Έλληνες να αγωνιστούμε...

Ο αετός ψηλά πετάει και δείχνει τον δρόμο...

Εμείς με το κεφάλι ψηλά και με τα μαύρα λάβαρα μας προχωράμε εμπρός...

Το τέλος της σηψης και της παρακμής έρχεται και ο νέος άνθρωπος γεννιέται ξανά από τις στάχτες του...

Εμείς θα δείξουμε τον δρόμο, προς την αναγέννηση και την νίκη του Λαού μας...

Γιάννης Κ από το 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Προς τον Σύντροφο.

  

Προς τον Σύντροφο.

Αγαπητέ πρώην σύντροφε,

Εσύ που πλέον άφησες πίσω σου τη γραμμή του αγώνα ή προσχώρησες σε κινήματα που καμία σχέση δεν έχουν με τις ιδέες μας μόνο και μονο επειδή τα βάφτισαν «τελευταία» ή «μοναδική» επιλογή νιώθω την ανάγκη να σου θυμίσω κάτι.

Θυμήσου τις μάχες που δώσαμε τότε που ήμασταν ελάχιστοι. Τότε που σταθήκαμε όρθιοι απέναντι σε ορδές παρακρατικών και στους πληρωμένους μισθοφόρους του συστήματος.

Ξέρω ότι κουράστηκες, ξέρω ότι η απογοήτευση λυγίζει και τους πιο δυνατούς. Όμως η ιστορία δεν γράφεται με υποχωρήσεις, ούτε με το να διαλέγεις το λιγότερο κακό. Γράφεται από αυτούς που επιμένουν όταν όλα φαίνονται χαμένα.

Μην ξεγελιέσαι από τις «μεγάλες» συγκεντρώσεις και τα εύκολα συνθήματα εκείνων που άλλαξαν ιδεολογική πορεία. Η μαζικότητα χωρίς αρχές είναι απλώς μια ψευδαίσθηση δύναμης. Εμείς μάθαμε να μετράμε τη δύναμή μας με την καθαρότητα των θέσεών μας, με το δίκιο που υπερασπιζόμαστε στο δρόμο.

Ξέρω ότι είναι πιο εύκολο να συνταχθείς με το ρεύμα παρά να πηγαίνεις κόντρα σε αυτό. Αλλά αναρωτήσου: νιώθεις πραγματικά γεμάτος εκεί που είσαι τώρα; Ή μήπως πιάνεις τον εαυτό σου να κάνει εκπτώσεις σε όσα πίστευες, απλώς και μόνο για να ανήκεις κάπου που μοιάζει «νικηφόρο»;

Η πραγματική νίκη δεν είναι να γίνεις μέρος του συστήματος για να το αλλάξεις δήθεν από μέσα. Αυτό είναι το παλιό κόλπο του αντιπάλου για να μας αφοπλίζει.

Οι δικοί μας άνθρωποι, οι δικοί σου άνθρωποι, είναι ακόμα εδώ. Δεν λυγίσαμε, δεν πουλήσαμε τις ιδεες μας, ούτε τις θυσίες που κάναμε μαζί. Η πορτα είναι ανοιχτή και το μέτωπο σε περιμένει.

Χίλιες φορές λοιπόν, λίγοι με καθαρό μέτωπο και αδιαπραγμάτευτες αξίες, παρά ένας ανώνυμος όχλος που άγεται και φέρεται από τα μεγάλα λόγια και τις εφημερες υποσχεσεις. Ο όχλος σκορπάει με το πρώτο ζόρι...οι λίγοι, αυτοί που είναι δεμένοι με κοινή πίστη και κοινούς αγώνες, γίνονται τείχος.

Εκεί που πήγες, έγινες ένας αριθμός μέσα στο πλήθος. Εδώ, ήσουν Σύντροφος.

Μην επιλέγεις την ασφάλεια του όχλου. Έλα ξανά εκεί που η ποιότητα μετράει περισσότερο από την ποσότητα.

ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ

Νικόλαος Τ από το 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος 

Περιμένουμε από αυτούς που δεν πιστεύουν σε Θεό, παρά μόνο στο χρήμα, να σεβαστούν τα μνημεία μας;

  

Περιμένουμε από αυτούς που δεν πιστεύουν σε Θεό, παρά μόνο στο χρήμα, να σεβαστούν τα μνημεία μας;

Κάποιους αιώνες προ Χριστού ακόμη, σχεδόν στην ανατολή της λάμψεως του βασιλείου της Μακεδονίας (του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου), ο γνωστός ρήτωρ Ισοκράτης εξεφώνησε τον περίφημο «Πανηγυρικό» λόγο του. Εκεί μεταξύ άλλων τόνισε τα ελαττώματα της φυλής μας, αλλά και εξήγησε και τα χαρίσματα μας. Σε εκείνον τον λόγο, εξήγησε ότι είμαστε αυτόχθονες σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, όπου αναπτυχθήκαμε και μαζί μας, δημιουργήσαμε τις τέχνες, τις επιστήμες, αλλά και τα πολιτικά συστήματα διαχειρήσεως των κοινωνιών μας. Έδωσε μάλιστα έμφαση στην Ελληνική παιδεία, η οποία παίζει και τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία του εθνικού μας φρονήματος. Ποτέ του δεν είπε ότι «Έλλην είναι ο καθένας που μετέχει της ελληνικής παιδείας», διότι απλούστατα δεν έχει μεγαλώσει και δεν έχει ωριμάσει σε αυτόν τον τόπο. 

Και σήμερα, σε μια εποχή που θα μπορούσαμε να δρέψουμε τους καρπούς των κόπων των προγόνων μας, έχουμε γίνει οι αυτόχειρες που καταντήσαμε να προωθούμε στην εξουσία τους χειροτέρους εχθρούς της πατρίδος μας, αυτούς που δεν έχουν δείξει, ούτε ίχνος σεβασμού στις πατρώες μας αξίες, στην πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια. 

Και περιμένουμε από αυτούς που δεν πιστεύουν σε Θεό, παρά μόνο στο χρήμα και την ψευδαίσθηση της δυνάμεως που αυτό υπόσχεται, να δείξουν σεβασμό στα μνημεία μας, στην ιστορία μας και στους ίδιους τους κατοίκους της χώρας μας, αυτούς που έχουν ποτίσει με ιδρώτα και αίμα αυτή την γη; 

Δυστυχώς τα κάστρα πέφτουν πάντοτε από μέσα. Και η υποκρισία όλων αυτών που παριστάνουν τους κυβερνώντες έχει ξεχειλίσει από τα τρία θανάσιμα αμαρτήματα, της αλαζονείας (μετά από δεκαετίες που λυμαίνονται την εξουσία στην χώρα), της απληστίας (καθώς όλοι κι όλες τους, έχουν φτιάξει περιουσίες που φτάνουν για να περάσουν πλουσιοπάροχα ακόμη και δεκάδες γενεές των κληρονόμων τους) και της αχαριστίας απέναντι στους ανθρώπους που τους πίστεψαν και δυστυχώς τους ψήφισαν. 

Ας ξυπνήσουμε πλέον κι ας καταλάβουμε πλέον ότι μας έχουν κηρύξει έναν εντελώς ανήθικο πόλεμο και ας αναδείξουμε επιτέλους τον Έλληνα ηθικό αγωνιστή που ζούσε πάντοτε μέσα μας. Ας επιδείξουμε επιτέλους τον αυθεντικό Κοινωνιστή που είναι διατεθειμένος να αναλάβει τις ευθύνες του για το καλό του έθνους μας.

Τον Έλληνα Εθνικό Κοινωνιστή!

Γ.Π. από το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Γιατί αυτοί και όχι εμείς;

  

Γιατί αυτοί και όχι εμείς;

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με το ΚΚΕ για να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα. Οι εικόνες από το Βίτσι και τον Γράμμο με χιλιάδες νέους να αφήνουν τα σπίτια τους και τις διακοπές τους για να βρεθούν στην κατασκήνωσητης ΚΝΕ, δεν μπορεί παρά να προβληματίζει κάθε πολιτικά σκεπτόμενο πολίτη. Φυσικά αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής δουλειάς, οργάνωσης από το ΚΚΕ με τις ευλογίες και τα χρήματα της δημοκρατίας. 

Ιδεολογικά βρισκόμαστε στην απέναντι όχθη το ΚΚΕ. Δεν συμμεριζόμαστε τις ιδέες τους ούτε την αντίληψή τους για την Ελλάδα. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί πολιτικά πρέπει να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι, γιατί ίσως έτσι μπορούμε να δούμε τι κάνουμε λάθος εμείς οι Εθνικιστές. 

Το ΚΚΕ είναι κυρίαρχο στην παιδεία. Έχει οργανώση κομματικά την νεολαία. Την νεολαία που αύριο θα είναι δάσκαλοι, αξιωματικοί, επιστήμονες, εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι και πολιτικοί. Θα βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, γιατί από σήμερα οργανώνονται, εκπαιδεύονται και αποκτούν πολιτική εμπειρία.

Και εμείς; Στον εθνικιστικό χώρο βλέπουμε την λογική αποχής. «Δεν ασχολούμαι με τις εκλογές», «όλοι ίδιοι είναι», «δεν αλλάζει τίποτα». Αυτή η νοοτροπία δεν οδηγεί πουθενά. Αν εγκαταλείπεις την πολιτική, δεν τιμωρείς, ούτε αλλάζεις το σύστημα. Του χαρίζεις το μέλλον. Καμία ιδέα δεν άλλαξε μια χώρα επειδή έμεινε στο περιθώριο. Οι ιδέες κερδίζουν όταν αποκτούν οργάνωση, στελέχη, νεολαία και πολιτική παρουσία. Όταν δίνουν καθημερινό πολιτικό αγώνα μέσα στην κοινωνία και όχι αγώνα που μένει στάσιμο πανό, στα γκράφιτι και στο διαδίκτυο. 

Γι' αυτό και η νέα γενιά των Ελλήνων δεν πρέπει να μείνει θεατής. Η Πατρίδα δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που σχολιάζουν τα γεγονότα πίσω από μια οθόνη. Έχει ανάγκη από νέους που είναι έτοιμοι να οργανωθούν, να μορφωθούν πολιτικά και να αναλάβουν ευθύνες.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος πιστεύει ότι ο αγώνας αυτός χρειάζεται ξεκάθαρη ιδεολογία, πειθαρχία και συλλογική δράση. Πιστεύουμε ότι ο Εθνικός Κοινωνισμός αποτελεί μια πολιτική πρόταση που βάζει στο επίκεντρο το Έθνος, την κοινωνική συνοχή, την αξιοπρεπή εργασία και την ανέλιξη του Έλληνα σε όλους τους τομείς.  Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε νέο Έλληνα και κάθε νέα Ελληνίδα που αρνείται να συμβιβαστεί με την παρακμή. Μην μένετε θεατές. Οργανωθείτε. Αγωνιστείτε. Μπείτε στην πρώτη γραμμή του πολιτικού αγώνα. Γιατί η Ελλάδα δεν θα αλλάξει από όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, αλλά από εκείνους που αποφασίζουν να τις διαμορφώσουν.

Ο Αγώνας για την Πατρίδα δεν είναι υπόθεση των λίγων. Είναι ευθύνη της νέας γενιάς.

Γιατί όπως έλεγε και ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, κάθε έθνος αξίζει όσο αξίζει η Νεολαία του!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

  

Θερινό Ηλιοστάσιο: Μια Κοινή Ευρωπαϊκή Κληρονομιά!

Η 21η Ιουνίου, η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, αποτελεί εδώ και χιλιετίες ένα από τα σημαντικότερα σημεία του ετήσιου κύκλου για τους λαούς της Ευρώπης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, όταν ο ήλιος φτάνει στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό και το φως κυριαρχεί περισσότερο από κάθε άλλη ημέρα.

Πολύ πριν από τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών, οι ευρωπαϊκοί λαοί παρατηρούσαν τις εποχές, τον κύκλο της φύσης και τις μεταβολές του ουρανού. Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ήταν απλώς ένα αστρονομικό γεγονός. Ήταν ένα ορόσημο που συνδεόταν με τη γη, τη γεωργία, την κοινότητα και τη συνέχεια της ζωής.

Στην Ιρλανδία, οι αρχαίοι Κέλτες τιμούσαν τις μεταβολές των εποχών με εορτασμούς που συνδέονταν με τη γονιμότητα της γης και την ευημερία της κοινότητας. Αν και πολλά έθιμα μεταβλήθηκαν μέσα στους αιώνες, η σημασία των εποχικών σταθμών παρέμεινε ζωντανή στη λαϊκή παράδοση του νησιού.

Στη Σκανδιναβία, το θερινό ηλιοστάσιο εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραδοσιακές γιορτές. Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Φινλανδία, οικογένειες και κοινότητες συγκεντρώνονται στην ύπαιθρο, ανάβουν φωτιές, τραγουδούν, χορεύουν και γιορτάζουν τη δύναμη του φωτός κατά τη διάρκεια των λευκών νυχτών του βορρά. Πρόκειται για ένα έθιμο που διατηρήθηκε επί αιώνες και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Στη Γερμανία και σε άλλες γερμανικές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης, οι φωτιές του θερινού ηλιοστασίου αποτελούσαν παραδοσιακά σύμβολο κάθαρσης, ενότητας και εορτασμού της φύσης. Τα χωριά συγκεντρώνονταν γύρω από μεγάλες φωτιές στις κορυφές λόφων και βουνών, δημιουργώντας εικόνες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε πολλές περιοχές.

Στις βαλτικές χώρες, όπως η Λετονία και η Λιθουανία, οι εορτασμοί του ηλιοστασίου παραμένουν από τις σημαντικότερες λαϊκές εκδηλώσεις του έτους. Τραγούδια, παραδοσιακές φορεσιές, στεφάνια από λουλούδια και ολονύχτιες γιορτές αποτελούν στοιχεία μιας πολιτιστικής συνέχειας που φτάνει βαθιά στο παρελθόν.

Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, τις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε τόπου, οι ευρωπαϊκοί λαοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: τη διαχρονική σχέση τους με τον κύκλο της φύσης. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις αυτής της κοινής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Στον ελληνικό χώρο, η περίοδος του θερινού ηλιοστασίου συνδέθηκε διαχρονικά με λαϊκά έθιμα που διατηρήθηκαν έως τις μέρες μας. Ο Κλήδονας, οι φωτιές του Αϊ-Γιάννη, το κάψιμο των μαγιάτικων στεφανιών και τα πηδήματα πάνω από τις φλόγες αποτελούν έθιμα γνωστά σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα. Μέσα από αυτά διακρίνεται η συνέχεια μιας παράδοσης που συνδέει τον άνθρωπο με την κοινότητα, τη φύση και τον ετήσιο κύκλο του χρόνου.

Το θερινό ηλιοστάσιο δεν ανήκει σε κάποια σύγχρονη ιδεολογία ούτε αποτελεί αποκλειστικό κτήμα οποιασδήποτε θρησκευτικής αντίληψης. Είναι μέρος της ιστορικής μνήμης των ευρωπαϊκών λαών. Μια υπενθύμιση ότι οι πρόγονοί μας, από τις ακτές της Ιρλανδίας μέχρι τα βουνά της Ελλάδας και από τα δάση της Σκανδιναβίας μέχρι τις πεδιάδες της Κεντρικής Ευρώπης, ζούσαν σε αρμονία με τον ρυθμό της φύσης και τιμούσαν τα μεγάλα ορόσημα του χρόνου.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πολιτιστικής ομοιομορφίας, η γνώση και η διατήρηση αυτών των παραδόσεων δεν αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν, αλλά πράξη ιστορικής μνήμης. Είναι η αναγνώριση ότι οι λαοί της Ευρώπης διαθέτουν βαθιές πολιτιστικές ρίζες, οι οποίες διαμορφώθηκαν μέσα από αιώνες κοινών εμπειριών, παραδόσεων και δεσμών με τη γη τους.

Έλληνα Εργάτη, Σπάσε τα Δεσμά των Τοκογλύφων και των Αριστερών!

  

Έλληνα Εργάτη, Σπάσε τα Δεσμά των Τοκογλύφων και των Αριστερών!

Πρώτα ο Έλληνας Εργαζόμενος!

Αξιοπρεπείς Μισθοί με Ασφαλείς Συνθήκες!

Έλληνα εργαζόμενε/η

Κάθε πρωί που σηκώνεσαι πριν τα χαράματα, που  βγάζεις το μεροκάματο σου με δεκάδες δυσκολίες, ξέρεις καλά την αλήθεια. Δουλεύεις σκληρά σε αποθήκες,εργοτάξια, οικοδομές, εργοστάσια και χωράφια, αλλά το εισόδημά σου μένει στάσιμο και μειώνεται, ενώ οι υποχρεώσεις σου αυξάνονται. 

Ποιος φταίει;

Πρώτα οι τοκογλύφοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα εγχώρια τσιράκια που κυβερνούν. 

Οι εργολάβοι και οι υπεργολάβοι που σε αντιμετωπίζουν σαν αναλώσιμο υλικό. Σου υπόσχονται ένα μεροκάματο, σου δίνουν λιγότερα, σε αναγκάζουν να δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες, χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς μέτρα προστασίας. Σε περίπτωση ατυχήματος, εξαφανίζονται ή σε πετάνε σαν σκουπίδι. 

Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος κλείνει το μάτι στα μεγάλα τραστ των πολυεθνικών, γιατί οι μεγάλοι έχουν τις γνωριμίες τους. 

Αυτοί οι τοκογλύφοι είναι το πρώτο δεσμό που πρέπει να σπάσεις: διεκδικώντας μαζικά, οργανωμένα και ακούραστα τα δικαιώματά σου.

Σύμμαχοι των καπιταλιστών οι προδότες του Έλληνα Εργάτη οι αριστεροί εργατοπατέρες και οι συνδικαλιστές της αριστερής πλέμπα.

Δίπλα τους, οι λαθρομετανάστες. Δεν είναι ρατσισμός να το λες. Είναι πραγματικότητα. Χιλιάδες παράνομοι εισερχόμενοι, πολλές φορές χωρίς έγγραφα, χωρίς ιατρικούς ελέγχους, προσφέρονται να δουλέψουν για ψίχουλα – 20, 25 ή και 30 ευρώ τη μέρα, κάτω από κάθε συλλογική σύμβαση, χωρίς ένσημα, χωρίς άδειες. 

Οι τοκογλύφοι τους προτιμούν γιατί είναι φθηνότεροι, πιο υπάκουοι (από φόβο απέλασης) και δεν διεκδικούν. Το αποτέλεσμα; Οι μισθοί των Ελλήνων πέφτουν, οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν, η ανεργία στους νέους και στους Έλληνες εργάτες εκτοξεύεται. Η αγορά εργασίας παραμορφώνεται. Ο Έλληνας, που έχει οικογένεια, υποχρεώσεις, σπίτι και φόρους στην Ελλάδα, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί κάποιον που ζει κατά ομάδες σε μικρά διαμερίσματα ή στα Hot spot.

Πρώτα ο Έλληνας Εργάτης.

Αυτό δεν είναι σύνθημα μίσους. Είναι βασική αρχή επιβίωσης κάθε έθνους. Κάθε χώρα στον κόσμο προστατεύει πρώτα τους δικούς της πολίτες στην αγορά εργασίας. Η Ελλάδα οφείλει να κάνει το ίδιο. 

Ο Ιερός Λόχος σε συνεργασία με την 

4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας έχει ξεκάθαρες και βιώσιμες προτάσεις:

1.Αυστηροί έλεγχοι και απελάσεις παράνομων εισερχομένων μεταναστών, για την μείωση των φτηνών εργατικών χεριών. 

2.Προτεραιότητα σε Έλληνες για όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές εργασίες που χρηματοδοτούνται από ελληνικά και ευρωπαϊκά κεφάλαια.

3.Πρώτος μισθός αντάξιος και σεβαστός για όλους, ο οποίος να είναι συνδεδεμένος κατά αναλογία με τον μισθό του βουλευτή κατά 1/4 (δηλαδή, εάν ο καθαρός μισθός του βουλευτή ανέρχεται σε 5.135 ευρώ τότε ο πρώτος μισθός πρέπει να είναι τουλάχιστον 1283 ευρώ) υποχρεωτικά ένσημα και ασφάλιση.

4.Ενίσχυση των επιθεωρήσεων εργασίας, βαριά πρόστιμα σε τοκογλύφους που παρανομούν και προτιμούν μαύρη εργασία.

5.Επαγγελματική κατάρτιση και προστασία για νέους Έλληνες, ώστε να μην αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό.

Ο Έλληνας εργαζόμενος ζητάει προνόμια γιατί το αξίζει. Είναι αυτός που σήκωσε το βάρος της οικονομικής κρίσης, είναι αυτός που με τα χρήματα από τα ταμεία του σώθηκαν οι τράπεζες. 

Ο Έλληνας εργαζόμενος ζητάει αξιοπρέπεια. Να μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του με ένα οχτάωρο και όχι να κάνει δύο και τρεις δουλειές, να μεγαλώσει τα παιδιά του χωρίς να χρωστάει, να έχει ασφάλεια στην εργασία του και να μην ανταγωνίζεται απελπισμένους ανθρώπους που ζουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι και υπονομεύουν τις κατακτήσεις δεκαετιών.

Έλληνα εργαζόμενε/η.

Η φωνή σου πρέπει να ακουστεί δυνατά. Στα σωματεία, στις πλατείες, στις εκλογές, στα εργοτάξια. Μην αφήσεις την αριστερά και τους επαγγελματίες ανθρωπιστές να προδίδουν τον ιδρώτα σου και το ψωμί των παιδιών σου. Μην αφήσεις τους τοκογλύφους καπιταλιστές να σε αντικαταστήσουν με φθηνότερο εργατικό δυναμικό.

Σπάσε τα δεσμά!

Πρώτα ο Έλληνας. Αξιοπρεπής μισθός. Ασφαλείς συνθήκες. Ελλάδα για τους Έλληνες εργάτες.

Η ώρα είναι τώρα.

Έλα μαζί μας.

Για μια Ελλάδα Εθνική Σοσιαλιστική και Περήφανη!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Εμπρός Ευρώπη εγέρσου και άσε την θύελλα να ξεσπάσει!

  

Εμπρός Ευρώπη εγέρσου και άσε την θύελλα να ξεσπάσει!

Η φρικτή επίθεση στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου ένας Σουδανός  επιτέθηκε με μαχαίρι κουζίνας σε έναν Ιρλανδό  στη μέση του δρόμου προσπαθώνταςνα τ8ν αποκεφαλίσει, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. 

Είναι η ωμή πραγματικότητα της ανεξέλεγκτης μαζικής μετανάστευσης/εισβολής  και της αποτυχημένης πολιτικής ανοιχτών συνόρων που έχει πλημμυρίσει την Ευρώπη.

Δεν είναι ρατσισμός να λέμε την αλήθεια: η μαζική, ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων από πολιτισμικά και θρησκευτικά ασύμβατα περιβάλλοντα έχει αυξήσει την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια σε όλη την Ευρώπη. Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα της ιδεοληψίας της «πολυπολιτισμικότητας» που απέτυχε παταγωδώς.

Καλούμε την Ευρώπη να ξυπνήσει τώρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που άνοιξε τα σύνορα, οι ΜΚΟ που λειτουργούν ως διακινητές, και τα συστήματα ασύλου που έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς μαζικής εισόδου χωρίς φίλτρα, φέρουν τεράστια ευθύνη. 

Πρέπει να τερματιστεί η παράνομη μετανάστευση, να απελαθούν όσοι δεν δικαιούνται προστασία, αλλά κυρίως να ενισχυθούν τα εξωτερικά σύνορα και να τεθεί ως απόλυτη προτεραιότητα η ασφάλεια και η φυλετική και πολιτισμική συνέχεια των ευρωπαϊκών λαών. 

Η ανοχή στην εισαγωγή βίας δεν είναι ανθρωπισμός,  είναι αυτοκτονία.

Στέκουμε αλληλέγγυοι στον Ιρλανδικό Λαό και τους κατοίκους της Βόρειας Ιρλανδίας που βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την Πατρίδα και την ασφάλειά τους. Δεν υποστηρίζουμε την τυφλή βία ή τις καταστροφές, αλλά αναγνωρίζουμε το δίκαιο θυμό κάθε λαού που βλέπει την ειρηνική του καθημερινότητα να διαλύεται. 

Οι γηγενείς έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν να διώξουν από τη γη τους όσους φέρνουν μαζί τους μαχαίρια και μίσος αντί για σεβασμό!

Η ώρα της αφέλειας τελείωσε. Η Ευρώπη πρέπει να επιστρέψει στην λογική.

Πρώτα οι δικοί μας λαοί, πρώτα η ασφάλεια, πρώτα η επιβίωση του πολιτισμού μας. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ας κοιτάξουν το αίμα στο πεζοδρόμιο του Μπέλφαστ.

Αρκετά. Ώρα για αλλαγή.Τέλος οι μεσοβέζικες λύσεις με περιτύλιγμα "πατριωτισμού", τώρα μόνο κάθετες λύσεις και Εθνικός Κοινωνισμός!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Θεσμικός αντιλευκισμός των ευρωπαϊκών κρατών.

  

Ο Θεσμικός αντιλευκισμός των ευρωπαϊκών κρατών.

Η υπόθεση του Henry Nowak στη Βρετανία δεν είναι ένα απλό «τραγικό περιστατικό». Είναι η ωμή, αιματηρή απόδειξη μιας συστηματικής, θεσμοποιημένης προδοσίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ένας 18χρονος λευκός Βρετανός μαχαιρώνεται θανάσιμα από έναν 23χρονο δράστη. Ο δράστης ισχυρίζεται «ρατσιστική επίθεση» και η αστυνομία – αντί να σώσει το θύμα που αιμορραγεί και ψυχορραγεί, φωνάζοντας «με μαχαίρωσαν!», του φορά χειροπέδες, τον αντιμετωπίζει ως ύποπτο και ετοιμάζει ανακοινώσεις που τον παρουσιάζουν ως δράστη. Μόνο η επίμονη παρέμβαση της οικογένειάς του εμπόδισε την πλήρη ανατροπή της πραγματικότητας. 

Αυτό δεν είναι «λάθος διαδικασίας». Είναι η λογική κατάληξη μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει τους γηγενείς Ευρωπαίους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα ίδια τους τα πατρογονικά εδάφη.

Αυτή η υπόθεση είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς, διαβρωτικής ιδεολογίας που έχει διαποτίσει τα κράτη, την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. 

Οι γηγενείς λαοί – αυτοί που έχτισαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με αίμα, ιδρώτα και αιώνες θυσιών – αντιμετωπίζονται πλέον ως εχθροί μέσα στις ίδιες τους τις πατρίδες. 

Οι ελίτ του διεθνούς λόμπι, έχουν αποφασίσει ότι η λευκή γηγενής πλειοψηφία είναι το πρόβλημα που πρέπει να «διορθωθεί».

Το μοτίβο της «δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων» (Two-Tier Justice).

Στη Βρετανία, η λεγόμενη «two-tier policing» δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι πολιτική. Η αστυνομία φοβάται περισσότερο τις κατηγορίες για «ρατσισμό» παρά την εγκληματικότητα. Θύματα από τη γηγενή λευκή πλειοψηφία υποβαθμίζονται συστηματικά, ενώ δράστες από μειονοτικές ομάδες προστατεύονται για να μην «υπάρξει κοινωνική ένταση». Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε Γαλλία, Σουηδία, Γερμανία, ακόμα και στην Ελλάδα όπου τα περιστατικά βίας από παράνομους αφροασιάτες εισβολείς συχνά αποσιωπούνται ή παρουσιάζονται ως «μεμονωμένα».

Οι γηγενείς πληρώνουν τους φόρους, υπηρετούν στα στρατεύματα, χτίζουν τις κοινωνίες – και όταν ζητούν ασφάλεια, τους λένε «ναζί και ρατσιστές». Οι δράστες συχνά αφήνονται ελεύθεροι ή αντιμετωπίζονται με «κατανόηση» λόγω «πολιτισμικών διαφορών» ή «τραύματος από ρατσισμό».

Η Μεγάλη Αντικατάσταση και ο Θεσμικός Αντιλευκισμός.

Δεκαετίες μαζικής, ανεξέλεγκτης μετανάστευσης έχουν αλλάξει ριζικά την δημογραφική σύνθεση των ευρωπαϊκών πόλεων. Γειτονιές που ήταν κάποτε ασφαλείς και ομοιογενείς έχουν μετατραπεί σε ζώνες παράλληλων κοινωνιών, όπου η εγκληματικότητα, οι βιασμοί, τα μαχαιρώματα και η βία κατά γυναικών έχουν εκτοξευθεί. Κάθε αντίδραση από τους ντόπιους χαρακτηρίζεται αμέσως ως «ακροδεξιά», «ξενοφοβία» ή «ναζισμός».

Στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ και τις δημόσιες υπηρεσίες έχει εδραιωθεί ένας ανοιχτός θεσμικός αντιλευκισμός. Η λευκή γηγενής ταυτότητα παρουσιάζεται ως «προνομιακή», ως «αποικιοκρατική κληρονομιά» που πρέπει να ντραπεί και να διαλυθεί. Ταυτόχρονα, οι μειονότητες ενθαρρύνονται να καλλιεργούν θυματοποιητική ταυτότητα και να απαιτούν ειδικά προνόμια. DEI πολιτικές (Diversity, Equity, Inclusion), «αντιρατσιστικά» προγράμματα και «ευαισθητοποίηση» έχουν γίνει εργαλεία διάκρισης εις βάρος των γηγενών.

Οι Ευρωπαίοι δεν είναι «ξεπερασμένοι». Είμαστε οι νόμιμοι ιδιοκτήτες και δημιουργοί αυτού του πολιτισμού. Δεν χρωστάμε συγγνώμη για την ύπαρξή μας, για την ιστορία μας, για τα επιτεύγματά μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχτούμε την δημογραφική αντικατάστασή μας, την πολιτισμική μας διάλυση και την υποβάθμιση της ασφάλειάς μας για να ικανοποιηθούν οι ιδεοληψίες μιας αποκομμένης ελίτ του γνωστού διεθνούς λόμπι. 

Οι πολιτικοί, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι μεγάλες εταιρείες και τα ΜΜΕ έχουν αποκοπεί πλήρως από τους λαούς τους. Προτιμούν φθηνό εργατικό δυναμικό, μπλοκ ψηφοφόρων από μειονότητες, και το ηθικό εφαλτήριο του «αντιρατσισμού» παρά την επιβίωση των εθνών. Αυτή η προδοσία δεν είναι τυχαία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή που οδηγεί στην αυτοκτονία της Ευρώπης.

Οι λαοί όμως ξυπνούν. Στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ουγγαρία, στην Ελλάδα – παντού φουντώνει η αντίσταση. Ο Εθνικός Κοινωνισμός που ως βάση έχει την Φυλετική συνέχεια είναι η μοναδική λύση για επιβίωση κάθε έθνους.

Δεν θα σωπάσουμε μπροστά στην Γενοκτονία μας. Δεν θα γονατίσουμε μπροστά στην ιδεολογική και φυσική τρομοκρατία. Δεν θα επιτρέψουμε να εξαφανιστούμε σιωπηλά από την ιστορία.

Αγωνιζόμαστε τώρα για:

Αυστηρό έλεγχο συνόρων, μαζικές απελάσεις παράνομων μεταναστών και τέλος στην ανεξέλεγκτη εισροή.

Κατάργηση των ιδεολογικών πολιτικών (DEI, woke) που δαιμονοποιούν τους λευκούς γηγενής λαούς. 

Πολιτικούς που υπηρετούν πρώτα και πάνω από όλα τον λαό τους, την ασφάλεια και την πολιτισμική συνέχεια  και όχι διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιες αφηγήσεις.

Διαφάνεια και λογοδοσία για κάθε περίπτωση όπως του Henry Nowak.

Ο χρόνος τελειώνει. Η υπομονή των λαών έχει εξαντληθεί. Η Ευρώπη ανήκει στους Ευρωπαίους – στους Έλληνες, τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και όλους τους υπόλοιπους γηγενείς λαούς της. Όποιος το ξεχνάει, ας προετοιμαστεί για την οργή ενός αφυπνισμένου Λευκού Ανθρώπου που αρνείται να πεθάνει.

Δεν θα σωπάσουμε. Δεν θα γονατίσουμε. Δεν θα εξαφανιστούμε. Η Ευρώπη ξυπνάει και θα πάρει πίσω ό,τι της ανήκει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη.

  

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη. 

Σαν σήμερα, στις 21 Μαΐου 2013, ο Γάλλος ιστορικός, δοκιμιογράφος και διανοούμενος Dominique Venner έθεσε τέλος στη ζωή του μέσα στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, επιλέγοντας έναν τόπο με βαθύ ιστορικό και συμβολικό βάρος για την Ευρώπη και τον γαλλικό πολιτισμό. Η πράξη του δεν υπήρξε μια προσωπική φυγή, αλλά μια συνειδητή πολιτική και υπαρξιακή διαμαρτυρία, με την οποία επιδίωξε – όπως ο ίδιος έγραφε – να «ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις».

Ο Ντομινίκ Βενιάρ γεννήθηκε το 1935 στο Παρίσι και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στη μελέτη της ιστορίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και των πολιτισμικών αγώνων των λαών της Ευρώπης. Πολέμησε στον πόλεμο της Αλγερίας και αργότερα στράφηκε κυρίως στη συγγραφή και την ιστορική έρευνα. Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής της ιστορικής επιθεώρησης «La Nouvelle Revue d’Histoire», ενώ τα έργα του αφορούσαν την ευρωπαϊκή παράδοση, την πολεμική αρετή, την ιστορική μνήμη και την πνευματική κρίση της Δύσης.

Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του ξεχωρίζουν τα «Le Cœur rebelle», «Histoire et Tradition des Européens» και «Ernst Jünger: Un autre destin européen», μέσα από τα οποία προσπάθησε να αναδείξει την έννοια της ευρωπαϊκής συνέχειας, της ιστορικής ταυτότητας και της πειθαρχημένης ζωής που βασίζεται στο καθήκον και στη μνήμη. Για τον Βενιάρ, η ιστορία δεν ήταν ένα μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ένας ζωντανός δεσμός ανάμεσα στους προγόνους και στις επόμενες γενιές.

Η τελευταία του πράξη, στις 21 Μαΐου 2013, συνδέθηκε από τον ίδιο με την αντίθεσή του απέναντι στην πολιτισμική και κοινωνική παρακμή που θεωρούσε ότι απειλούσε την Ευρώπη. Λίγες ώρες πριν τον θάνατό του είχε γράψει ότι «νέες συμβολικές και θεαματικές πράξεις είναι αναγκαίες για να αφυπνιστούν οι άνθρωποι».

Δεκατρία χρόνια μετά, το όνομα του Ντομινίκ Βενιάρ εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις, θαυμασμό και αντιπαραθέσεις. Για πολλούς υπήρξε ένας ιστορικός και διανοούμενος που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της ευρωπαϊκής ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής ταυτότητας. Η αυτοκτονία του παραμένει μία από τις πιο δραματικές και συμβολικές πολιτικές πράξεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

  

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

Υπάρχουν εποχές που η ιστορία κυλά αργά, σχεδόν νωχελικά και υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνεται και τρέχει σαν λίβας που καίειτα σπαρτά. 

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Οι εξελίξεις τρέχουν μα ο λαός είναι σιωπηλός θεατής.

Σε αυτή την αποχαυνωμένη πλειοψηφία υπάρχει όμως ακόμα σε κάποιους η δύναμη και η οργή που έχει πλέον ωριμάσει.

Δύναμη που σφυρηλατείται συνεχομένα μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και που ετοιμάζεται πλέον να σταθεί όρθια και να πάρει τη θέση που της ανήκει. Όχι ως μάζα άμορφη και αυτόνομη αλλά ως συνειδητή ενότητα, ως δημιούργημα  της ίδιας του της μοίρας.

Για χρόνια καλλιεργήθηκε η κομματοκρατία. Τεχνητές διαχωριστικές γραμμές, αντιθέσεις που παρουσιάστηκαν ως αγεφύρωτες, συμφέροντα που μπήκαν πάνω από το κοινό καλό. Κι όμως, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε πάντα μια αλήθεια απλή και βαθιά: ο  Ελληνικός Λαός είναι ένας. Είτε κρατά εργαλεία στα εργοστάσια, είτε καλλιεργεί τη γη, είτε δημιουργεί πλούτο σε γραφεία και επιχειρήσεις, η μοίρα του είναι κοινή. Και η μοίρα αυτή δεν μπορεί να καθορίζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους.

Η μεγάλη ανατροπή που θα έρθει για όλη την Ευρώπη, δεν είναι θα είναι τυφλή ούτε χαοτική. Δεν θα είναι ακόμη μία καταστροφή για την καταστροφή. Θα είναι ανασύνθεση. Θα είναι η γέννηση μιας νέας εθνικής τάξης πραγμάτων,  όπου η εργασία θα γίνεται αξία, καθήκον και τιμή. Όπου ο πλούτος δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την ευημερία του συνόλου. Όπου δεν θα  περισσεύει κανείς, γιατί ο καθένας θα έχει τον δικό του ρόλο, την δική του ευθύνη και την δική του θέση μέσα στο κοινό οικοδόμημα.

Σε αυτή την τάξη, η συνεργασία δεν θα είναι απλώς επιλογή, αλλά θα είναι αναγκαιότητα. Ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, δεν θα στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον, αλλά δίπλα-δίπλα, όπως θα το επιβάλει το Εθνικό Κράτος. 

Ο καθένας θα προσφέρει από το δικό του μετερίζι, όχι για να υπερισχύσει, αλλά για να υπηρετήσει το σύνολο. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός λαού δεν μετριέται από το πόσο συγκρούονται τα μέλη του, αλλά από το πόσο συνεργάζονται.

Και τότε, τα σημάδια της εθνικής αναγέννησης θα είναι ορατά παντού. Τα φουγάρα θα καπνίζουν ξανά, όχι ως σύμβολα εκμετάλλευσης, αλλά ως φλόγες παραγωγής και ζωής. Τα χωράφια θα γεμίσουν αγρότες, ιδρώτα και δημιουργία. Η Γη μας θα πάψει να είναι εγκαταλελειμμένη και θα γίνει ξανά πηγή δύναμης. Η επαρχία δεν θα ερημώνει, αλλά θα ανθεί. Οι δρόμοι θα γεμίσουν παιδικές φωνές, γιατί ένας λαός που δημιουργεί, γεννά και μέλλον.

Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς πολιτικό σύνθημα. Είναι κατάσταση ψυχής και πράξης. Δεν χαρίζεται. Κατακτάται μέσα από την ενότητα και την εργασία. Ένας λαός διχασμένος είναι εύκολο να καθοδηγηθεί. Ένας λαός που στέκεται ενωμένος, που γνωρίζει τη δύναμή του και εργάζεται συντονισμένα, δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας: να ξαναβρούμε τη χαμένη συνοχή, να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε δημιουργία, να κάνουμε τη συνεργασία πράξη και όχι λέξη. Να περάσουμε από το “εγώ” στο “εμείς”, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής.

Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Η ένωση όσων πιστεύουν ακόμα σε μια ριζική εθνική και κοινωνική αλλαγή και όχι σε έναν στείρο κομματικό αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα όλοι θα πρέπει να διαλέξουμε πλευρά. Θα πρέπει το κάθε άτομο που ακόμα πιστεύει στις Αξίες του Εθνικοκοινωνισμού και του Εθνικισμού να σταθεί  στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας. 

Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς...Διαλέξτε λοιπόν. 

Είτε με τον Ιερό Λόχο,τον Αρχηγό μας και την Εθνικοκοινωνική Ανατροπή είτε με την κομματοκρατία των σάπιων αριστεροκεντροδεξιών.

Νικόλαος Τ. Μέλος της ΚΕ του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;

Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

  

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

Η Λαμπρή δεν είναι φωτάκια, λαμπάδες και ένα «Χριστός Ανέστη» που το ψέλνουμε μηχανικά για να τελειώνουμε. Είναι μήνυμα θυσίας και υπέρβασης. Τίποτα δεν ανασταίνεται χωρίς αίμα, χωρίς πίστη, χωρίς να κόψουμε τα δεσμά που μας σέρνουν στον γκρεμό. Και το ερώτημα είναι σκληρό, ωμό, ανελέητο:

Μπορεί να υπάρξει Ανάσταση για ένα έθνος που αυτοκτονεί δημογραφικά; Που βλέπει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά χιλιάδες, που δεν γεννάει πια, που γεμίζει με ξένους ενώ οι δικοί του εξαφανίζονται; Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλά φτωχή. Είναι εθνικά άδεια. Το 2025 σημειώθηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της, σχεδόν κάτω από 70.000. Κάθε χρόνο χάνουμε τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης. Δεν είναι στατιστική. Είναι εθνική εξόντωση με αργό και βέβαιο τρόπο.

Χωρίς ελληνικά παιδιά δεν θα υπάρχει αύριο Ελληνικός Λαός. Χωρίς οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν Έλληνες, η γλώσσα, η ιστορία, η ταυτότητα γίνονται ανάμνηση σε μουσείο. 

Το κράτος που δεν βάζει στο κέντρο την εθνική επιβίωση, την αύξηση των γεννήσεων των Ελλήνων, την προστασία της οικογένειας, την επιστροφή των νέων μας, είναι κράτος προδοτικό. Δεν υπηρετεί το Έθνος. Το σκοτώνει.

Το κράτος είναι παιδί του Έθνους, όχι το αντίστροφο. Δημιουργήθηκε για να φυλάει το Έθνος, να το δυναμώνει, να το υπηρετεί. Όταν πάψει να το κάνει αυτό, όταν γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων, όταν προτάσσει αριθμούς, μνημόνια, «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» και «πολυπολιτισμική» διάλυση αντί για το Αίμα και την Ψυχή του Ελληνικού Λαού, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό: Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το Έθνος. Που αντί να λύνει τα προβλήματα του Ελληνικού Λαού, τα μεταθέτει στις επόμενες γενιές. Που φορολογεί μέχρι θανάτου τον Έλληνα για να συντηρεί μηχανισμούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Που βλέπει την ανασφάλεια, την εγκληματικότητα, την υπογεννητικότητα και αντί να χτυπήσει τις αιτίες, διαχειρίζεται τη μιζέρια με επιδόματα και σάλια.

Και πάνω από όλα, η μεγάλη σκιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι «ένωση λαών». Είναι μηχανισμός εθνικής διάλυσης για τους αδύναμους. Κανόνες που στραγγαλίζουν την παραγωγή, την ενέργεια, την αυτονομία. Πολιτικές που ανοίγουν τα σύνορα σε όποιον θέλει να έρθει, ενώ οι Έλληνες φεύγουν. Που βάζει πρώτα τις Βρυξέλλες, τα funds, τους λαθροεισβολείς και μετά τον Έλληνα πατέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδιά.

Ο Έλληνας το νιώθει στο πετσί του.

Στους φόρους που τον πνίγουν, στις τιμές που τον εξαθλιώνουν, στην καθημερινή ανασφάλεια από την εγκληματικότητα και στην κοινωνική και εργασιακή βία. Βλέπει ότι πρώτα εξυπηρετούνται οι αριθμοί των αγορών, οι δεσμεύσεις προς έξω, τα golden boys και στο τέλος του πετάνε ότι ψυχούλα απέμειναν. Και αναρωτιέται: Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Οι Βρυξέλλες; Τα funds; Οι ΜΚΟ; Ή ακόμα υπάρχει ελληνική φωνή;

Η Ελλάδα μας όμως έχει μέσα της τεράστια δύναμη. Γεωγραφική θέση στρατηγική, ενεργειακό δυναμικό, θάλασσα, ήλιο, παραγωγικές δυνατότητες και πάνωαπόόλα ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να γίνει αυτάρκης, ισχυρή, περήφανη. Αρκεί να υπάρξει ένα κράτος που θα βάλει πρώτα και πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον. Που θα πει «όχι» σε ό,τι διαλύει το Έθνος. Που θα στηρίξει με κάθε μέσο την ελληνική οικογένεια, που θα δώσει πραγματικά κίνητρα για να γεννάνε Έλληνες, που θα κρατήσει τους νέους εδώ με δουλειές και προοπτική, που θα διώξει την παρασιτική γραφειοκρατία και θα χτίσει οικονομία παραγωγής, όχι κατανάλωσης δανεικών.

Η Ανάσταση δεν είναι ευχολόγιο. Είναι σκληρή απόφαση. Είναι η στιγμή που ο Λαός λέει «ως εδώ». Που απαιτεί αλλαγή. Που απαιτεί κράτος-υπηρέτη του Έθνους, όχι αφέντη του. Που βάζει στο κέντρο την επιβίωση και την αναγέννηση του Ελληνικού Αίματος και της ελληνικής ψυχής. Που ξαναμαθαίνει την έννοια του «εμείς οι Έλληνες» — μαζί, συλλογικά, με ευθύνη και με θυσία.

Αλλιώς, όλα τα «Χριστός Ανέστη» θα μείνουν κενά λόγια σε έναν τάφο που ο ίδιος ο λαός σκάβει. Η αληθινή Ανάσταση του Ελληνισμού είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου. Και αυτή η υπόθεση περνάει μόνο μέσα από την πλήρη εθνική ολοκλήρωση, την αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του Έθνους και την αποφασιστική στάση να σταθούμε ξανά όρθιοι, όσο σκληρό κι αν είναι το τίμημα.

Γιατί χωρίς Έθνος, δεν υπάρχει τίποτα να Αναστηθεί.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός

  

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός 

Η μεγάλη μας διαφορά με όσους πιστεύουν ότι τα πολιτεύματα μπορούν να σου χαρίσουν ιδιότητες που δεν είχες ποτέ, είναι βασικό στοιχείο της Ιδεολογίας μας.

Δεν δεχόμαστε ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει κατά βούληση, ότι δηλαδή σήμερα μπορείς να είσαι Έλληνας, αύριο κάτι άλλο και μεθαύριο κάτι διαφορετικό επειδή το ορίζει κάποιο κρατικό έγγραφο.

Εμείς ορίζουμε τον κόσμο μας όχι με βάση το μεταβλητό και το φθαρτό, όπως είναι η ανθρώπινη γνώμη ή η εκάστοτε οικονομική κατάσταση του πολίτη, δηλαδή σήμερα πλούσιος, αύριο φτωχός και ξανά το αντίστροφο αλλά με βάση το σταθερό, το άφθαρτο, το κατά φύσιν που δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να επέμβει σε αυτό γιατί το όρισε ο Δημιουργος. 

Και αυτό το σταθερό είναι η Ιθαγένεια.

Για εμάς, ο Άγγλος είναι Άγγλος, ο Γερμανός είναι Γερμανός, ο Κονγκολέζος είναι Κονγκολέζος και ο Έλληνας είναι Έλληνας. Όχι επειδή το ορίζει ένα χαρτί ή μια διοικητική πράξη, αλλά επειδή το ορίζει η αδιάσπαστη αλυσίδα Αίματος της εκάστοτε Φυλής. 

Το δεύτερο βασικό μας σημείο αφορά τον σοσιαλισμό. Για εμάς, σοσιαλισμός δεν σημαίνει ισότητα με την έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω όπως θεωρούν οι αριστεροί. Ούτε φυσικά οι οικειοθελείς δωρεές των πλουσίων από τα υπερκέρδη όπως ευαγγελίζονται οι δεξιοί.

Σοσιαλισμός για εμάς σημαίνει δικαιοσύνη. Σημαίνει η εθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις διαφορές, ανταμείβει τις ικανότητες και ταυτόχρονα προστατεύετε ο αδύναμος από το κράτος. 

Δεν εξισώνουμε τους πάντες προς τον κατώτερο, όπως επιχειρεί ο κομμουνισμός, ούτε αφήνουμε τους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, όπως συμβαίνει στον  καπιταλισμό.

Επιδιώκουμε την  ισορροπία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται όχι για το ατομικό καλό αλλά για το καλό του συνόλου. 

Με δίκαιη και οργανωμένη κοινωνία ο καθένας βρίσκει τη θέση του και συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και ανταμείβεται ανάλογα με την αξία του.

Ο πλούτος θα ελέγχεται όπως θα ελέγχεται κάθε κοινωνική ανισότητα για να υπάρξει συνεργασία των τάξεων και όχι αντιπαλότητα. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

  

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

Πολλοί θεωρούν ότι οι ιδεολογίες είναι παρωχημένες έννοιες που πλέον η ανθρωπότητα δεν τις χρειάζεται. Είναι όμως έτσι ή μήπως μόνο μέσα από τις πολιτικές ιδεολογίες θα καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο μας ως Έθνος;

Ο 20ός αιώνας δεν ήταν απλώς ένας αιώνας πολέμων. Ήταν ένας αιώνας σύγκρουσης ιδεολογιών. Δύο συστήματα κυριάρχησαν: ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός. Το ένα μιλούσε στο όνομα της ισότητας. Το άλλο στο όνομα της ελευθερίας. 

Και όμως, όταν τελείωσε ο αιώνας, οι λαοί της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά στο ίδιο πρόβλημα. Στην κρίση του ρόλου του κράτους και την κρίση της ταυτότητας των ίδιων των λαών.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τη διαφορά αυτών των συστημάτων, πρέπει πρώτα να δούμε πώς λειτουργούν στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Ο κομμουνισμός βασίστηκε στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα οικονομικό ον και η δικαιοσύνη στις κοινωνίες θα έρθει μέσα από την ισότητα των ανθρώπων με βάση το προλεταριάτο. Πίστεψαν και κατασκεύασαν την πολιτική ιδέα της αταξικής κοινωνίας. Αυτή η ολοκληρωτική ιδέα εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κράτος που είχε συγκεντρωτική δύναμη, αλλά δεν είχε ελευθερία. Το κράτος αποφάσιζε για την εργασία, για την ιδιοκτησία, ακόμα και την σκέψη και για τα θρησκευτικά πιστεύω.

Από την άλλη πλευρά, ο φιλελευθερισμός έλεγε ότι το κράτος πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη δύναμη. Ότι η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα. Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ζήσει όπως θέλει. Όμως στην πράξη, το φιλελεύθερο κράτος δεν κατήργησε την εξουσία. Απλώς την έδωσε στους  καπιταλιστές. Το κράτος έγινε μηχανισμός που προστατεύει την αγορά και όχι την κοινωνία.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: δύο συστήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια βάση. Και τα δύο είναι υλιστικά. Και τα δύο βλέπουν τον άνθρωπο πρώτα ως οικονομική μονάδα και μετά ως άνθρωπο με ταυτότητα και  ιστορία.

Και τα δύο αυτά συστήματα όμως συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και ως προς την γέννηση τους. Ο φιλελευθερισμός γέννησε τον κομμουνισμό. Επίσης και τα δύο συστήματα ως διεθνιστικά αντιμάχονται και μισούν την μοναδική αρχή που δόθηκε στην ανθρωπότητα.

Την αρχή της Φυλής και την αλυσίδα συγγένειας μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα με αυθαίρετο τρόπο αντικατέστησαν την βιολογική αρχή των κοινωνιών με την αρχή της οικονομίας. Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχουν σύνορα και κράτη η απάντηση είναι απλή. Γιατί πλέον οι πατρίδες έχουν αντικατασταθεί από χώρες/χώρους όπου τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν όχι για να προστατέψουν τα εθνικά δίκαια αλλά για την προστασία της οικονομίας και του συστήματος. 

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένα κράτος είναι δεξιό ή αριστερό. Το ερώτημα είναι αν έχει εθνική ταυτότητα.

Το Εθνικό Κράτος δεν γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Γεννήθηκε για να είναι το μέσον όπου θα προστατεύσει την Φυλή. Να προστατεύσει τη γλώσσα του, την ιστορία του, την παράδοσή του και κυρίως την βιολογική του συνέχεια. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, δεν δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε οικονομική ανάγκη. Δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε εθνική ανάγκη.

Όμως στον 20ό αιώνα, το κράτος άρχισε να χάνει τον χαρακτήρα του. Ο κομμουνισμός προσπάθησε να καταργήσει τα έθνη στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου. Ο φιλελευθερισμός προσπαθεί να τα καταργήσει στο όνομα της παγκόσμιας αγοράς. 

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που χάνεται είναι ο άνθρωπος ως μέλος της Φυλής, αφού η αρχή του Αίματος αντικαταστήθηκε από την αρχή της οικονομίας. 

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να μιλάμε απλώς για οικονομία. Πρέπει να μιλάμε για το ποιον υπηρετεί η οικονομία. Και δεν αρκεί να μιλάμε για κράτος. Πρέπει να μιλάμε για ποιον υπηρετεί το κράτος.

Ένα κράτος που βασίζεται μόνο στην οικονομία δεν μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία ενωμένη. Το είδαμε στη Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε. Το βλέπουμε σήμερα και στη Δύση, όπου οι κοινωνίες είναι όλο και πιο διχασμένες. Όταν το κράτος χάνει την ταυτότητά του, το Έθνος γίνεται λαός χωρίς τις τέσσερις βασικές αξίες που μας παρέδωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι Πρόγονοι μας. Το Όμαιμων, το Ομότροπον ,το Ομόγλωσσον και το Ομόθρησκων.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό/αριστερό κράτος ή στο δεξιό φιλελευθερισμό. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να έχει και κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ταυτότητα. Που δεν θα εξισώνει προς την βάση τους πολίτες όπως κάνει ο κομμουνισμός ούτε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρούς. Που θα θέτει ως θέσφατο ότι τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την Φυλή και την ανέλιξη του κάθε πολίτη, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας δεν επιβιώνουν ούτε τα οικονομικά συστήματα ούτε οι ιδεολογίες που βασίζονται μόνο στην ύλη.

Επιβιώνουν μόνο οι λαοί που έχουν συνείδηση του ποιοι είναι.Άλλωστε ιστορικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή και οι αριστεροί και οι δεξιοί θυμούνται τις πατριωτικές κορώνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 22.3.26

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ