4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

  

4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας.

1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μετά τη μεγαλειώδη νίκη στα Σαραντάπορο και την απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός, πλαισιωμένος από ντόμιους εθελοντές και Μακεδονομάχους, κινήθηκε προς τη Δυτική Μακεδονία.

Οι οθωμανικές δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά, σαφώς υπερτερούσες αριθμητικά, επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή και να ανακόψουν την ελληνική προέλαση. Στη σκληρή και αποφασιστική μάχη που δόθηκε στους λόγους γύρω από τη Σιάτιστα, με επίκεντρο τον λόφο Καστράκι, οι άνδρες του Συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Μηλιώτη-Κομνηνού επέδειξαν απαράμιλλο σθένος. Με την προστασία της Υπερμάχου Στρατηγού, οι ελληνικές λόγχες ανάγκασαν τον εχθρό σε υποχώρηση. Η απελευθέρωση της Σιάτιστας εδραίωσε την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία μας και απέδειξε πως η ελευθερία κερδίζεται μόνο με το αίμα των πιστών της τέκνων.

1944: Το Τέλος της Κατοχής στην Ηπειρωτική Ελλάδα

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα, το έθνος βιώνει τη λύτρωση από ακόμη έναν ξένο ζυγό. Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ολοκληρώνεται επίσημα η αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αν και η πρωτεύουσα είχε ήδη αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας από τις 12 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις της γερμανικής Ομάδας Στρατιών «Ε» συνέχιζαν να συμπτύσσονται προς τα βόρεια σύνορα.

Την ημέρα αυτή, τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας έκλεισαν πίσω από τον ηττημένο κατακτητή, αφήνοντας την ηπειρωτική επικράτεια ελεύθερη, αν και βαθιά πληγωμένη από τα εγκλήματα της κατοχής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένες γερμανικές φρουρές παρέμειναν απομονωμένες σε νησιωτικούς θύλακες (όπως στα Χανιά και τη Μήλο) μέχρι τον Μάιο του 1945, η 4η Νοεμβρίου 1944 παραμένει ορόσημο εθνικής ανακούφισης και δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού.

1996: Η Θυσία των Τεσσάρων Κελευστών στη Σάμο

Η ιστορική μνήμη της ημέρας, ωστόσο, είναι ποτισμένη και με το δάκρυ μιας σύγχρονης εθνικής τραγωδίας. Το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «Τοξότης», η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «Κωστάκος» (P-25) του Πολεμικού Ναυτικού έπλεε σε κατάσταση πλήρους συσκότισης στα νερά της Σάμου, εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον της για τη θωράκιση του Αιγαίου.

Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολισε την αριστερή πλευρά του πολεμικού μας σκάφους, κόβοντάς το στα δύο. Η πυραυλάκατος βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, τέσσερα παλικάρια του Πολεμικού Ναυτικού πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων, μένοντας πιστά στον όρκο τους μέχρι τελευταίας ρανίδος:

Κελευστής Κωνσταντίνος Κοκκίνης

Κελευστής Αναστάσιος Ασπρογέρακας

Κελευστής Πρόδρομος Τσαμογλίδης

Κελευστής Δημήτριος Γεωργίου

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Η θυσία τους σε καιρό ειρήνης αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας απαιτεί καθημερινό μόχθο και, ενίοτε, το ύψιστο τίμημα της ίδιας της ζωής.

Επίλογος: Το Μήνυμα του Σήμερα και η Ορθόδοξη Αλήθεια. 

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το μετερίζι του σήμερα, σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές προκλήσεις πυκνώνουν και οι εθνικές αξίες συχνά υπονομεύονται, τα διδάγματα της 4ης Νοεμβρίου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει αν αποκοπεί από τις ρίζες του. Και οι ρίζες αυτές είναι αλληλένδετες με την Αγία μας Ορθοδοξία.

Απέναντι στον φόβο, την ηττοπάθεια και τον θάνατο, η Ορθόδοξη πίστη μας προτάσσει τη μεγαλύτερη αλήθεια: Τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό, πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε, χαρίζοντάς μας την Αιώνια Ζωή. Αυτή η νίκη του Χριστού επί του θανάτου είναι που δίνει νόημα στη θυσία των ηρώων του 1912 και των Κελευστών του 1996. Δεν χάθηκαν στο σκοτάδι· πέρασαν στην αιωνιότητα, κάτω από τη Σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων μας, που πάντοτε κρατούσαν το έθνος όρθιο στις πιο σκοτεινές ώρες.

Ως «Ιερός Λόχος», κρατάμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη. Αντλούμε δύναμη από τον Θεό, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν για την Πατρίδα και δηλώνουμε παρόντες στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη και πιστή στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της. 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

  

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές.

Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των μισθών. Αφορά το σύνολο του βιοτικού επιπέδου. Ο εργαζόμενος πληρώνει για τα πάντα, ακόμη και για όσα θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνική παροχή. Και τι δεν πληρώνει σήμερα ο Έλληνας; Για την δήθεν δωρεάν υγεία; για την δήθεν δωρεάν παιδεία; για την δήθεν δωρεάν άθληση των παιδιών του; για να τα σπουδάσει; Με άλλα λόγια, ο εργαζόμενος πληρώνει μέσω της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κοινωνικό κράτος, αλλά πολλές φορές καλείται να πληρώσει ξανά για να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες που χρειάζεται!

Και εδώ γεννάται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα εργαζομένου, όταν αφαιρεθούν όλες αυτές οι αναγκαστικές δαπάνες; Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια αύξηση του κατώτατου μισθού, εάν την ίδια στιγμή αυξάνονται τα ενοίκια, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια μισθολογική αύξηση που εξανεμίζεται πριν ακόμη φτάσει στην τσέπη του εργαζομένου. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για εκείνους που παράγουν τον πλούτο.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά με τους δείκτες των επιχειρηματικών κερδών, των επενδύσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. Πρέπει να μετριέται και με το εάν ο Έλληνας μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του, να εξασφαλίσει κατοικία, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αποταμιεύσει ένα μικρό ποσό για το μέλλον.

Ως Εθνικό Εργατικό και Κοινωνικό Κίνημα, θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές και όχι γενικόλογες εξαγγελίες.

Διεκδικούμε:

- Ουσιαστική αύξηση των μισθών, με συγκεκριμένο σχέδιο σύγκλισης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

- Ενίσχυση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, με πραγματική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων.

- Αυτόματη προστασία των μισθών από τον πληθωρισμό, ώστε να διατηρείται η αγοραστική τους δύναμη.

- Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.

- Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και αποτελεσματικούς ελέγχους στην αγορά.

- Ενίσχυση της δημόσιας υγείας με επαρκές προσωπικό, εξοπλισμό και πραγματικά δωρεάν πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες.

- Δημόσια παιδεία που να προσφέρει ουσιαστική εκπαιδευτική υποστήριξη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονέων τους.

- Δημιουργία πολιτικής προσιτής κατοικίας και προστασία των εργαζομένων από την ανεξέλεγκτη στεγαστική επιβάρυνση.

- Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, πληρωμή όλων των υπερωριών και προστασία του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής.

Και ΝΑΙ ζητάμε προνόμια. Γιατί την οικονομική κρίση την πληρώσαμε εμείς ο Ελληνικός Λαός και όχι οι κηφήνες της Βουλής με τους εγχώριους  και διεθνείς νταβατζήδες/τοκογλύφους. 

Δεν μπορεί μια χώρα να υπερηφανεύεται για την οικονομική της πορεία, όταν οι εργαζόμενοί της βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τις αποδοχές τους και δυσκολεύονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να στηρίζεται μονίμως στη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Ούτε μπορεί η κοινωνική προστασία να μετατρέπεται σε ατομική οικονομική υποχρέωση κάθε οικογένειας. Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και κοινωνική ανέλιξη.

Το Εθνικό Εργατικό Κίνημα οφείλει να διεκδικήσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία. Μια οικονομία στην οποία η ευημερία δεν θα αφορά μόνο τους αριθμούς, αλλά πρωτίστως τον Ελληνικό Λαό.

Γιατί ο μισθός δεν είναι απλώς ένα ποσό στη μισθοδοσία. Είναι η ζωή του εργαζομένου, η οικογένειά του και η δυνατότητά του να σχεδιάζει το αύριο.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

  

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα».

Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατοικεί σε ένα οικόπεδο του χάρτη, καταναλώνει ξένα πρότυπα και ξεχνά ποιος είναι. Αντίθετα, ο «Ρωμιός», ο αυθεντικός Έλληνας, είναι το αποτέλεσμα μιας μοναδικής ιστορικής σύνθεσης. Είναι αυτός που κουβαλά στο DNA του το ορθολογικό φως της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά ταυτόκειται άρρηκτα μπολιασμένος με την πνευματικότητα, τη μυσταγωγία και τη ζωντανή παράδοση της Ορθοδοξίας.

Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι μια τυπική θρησκευτικότητα ή ένα κοινωνικό έθιμο, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, την κοινότητα και την αλληλεγγύη. Είναι η εσωτερική δύναμη που κράτησε το έθνος όρθιο στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, όταν το μόνο που είχαν οι πρόγονοί μας ήταν η γλώσσα τους και η πίστη τους. Ο Έλληνας δεν κοιτάζει την ιστορία του σε βιτρίνες, τη ζει μέσα από τα βυζαντινά τροπάρια, τις ασκητικές μορφές του Κόντογλου, το κοινοτικό πνεύμα και την αγάπη για την οικογένεια. Είναι ο Ακρίτας των συνόρων, ο άνθρωπος που ξέρει να θυσιάζεται για το «εμείς» και όχι για το «εγώ», βαδίζοντας στα χνάρια του Ιερού Λόχου που ιστορικά σφράγισε την πορεία του ελληνισμού.

Αυτή η φιλοσοφική και πνευματική διαφορά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η πατρίδα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές υπαρξιακές απειλές. Από τη μία πλευρά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα που ερημώνει την ύπαιθρο και γερνάει το έθνος μας. Από την άλλη, βιώνουμε μια διαρκή πολιτισμική ισοπέδωση που προσπαθεί να αποδομήσει την ελληνική οικογένεια, να περιθωριοποιήσει την Ορθόδοξη πίστη μας και να αλλοιώσει τις παραδόσεις μας στα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, την ίδια ώρα που η γεωπολιτική πίεση στα σύνορά μας απαιτεί διαρκή εθνική εγρήγορση και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Аπέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, ο «Greco» των σαλονιών και του άκριτου μιμητισμού σηκώνει τα χέρια ψηλά, υποκύπτοντας στον μοιρολατρικό συμβιβασμό. Όμως ο Έλληνας της πράξης, ξυπνά και συνδέει το ένδοξο παρελθόν με το καθήκον του σήμερα. Όπως ο Ιερός Λόχος των Θηβών στην αρχαιότητα έδωσε το παράδειγμα της συντροφικότητας και της ανδρείας μέχρι θανάτου, και όπως ο Ιερός Λόχος του Αλέξανδρου Υψηλάντη το 1821 θυσιάστηκε στο Δραγατσάνι για να ανάψει τη σπίθα της ελευθερίας, έτσι και ο σύγχρονος Ιερός Λόχος καλείται να δώσει τη δική του μάχη. Αυτή η ιστορική τριάδα αγώνα, από την αρχαιότητα και την Επανάσταση μέχρι τις σύγχρονες προκλήσεις, ολοκληρώνεται και παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας μέσα από το εθνικό πολιτικό κίνημα Ιερός Λόχος. Εδώ είναι το καταφύγιο και το ορμητήριο κάθε Έλληνα που αρνείται να συμβιβαστεί, που στηρίζει τον οικονομικό πατριωτισμό, υπερασπίζεται την ιστορική και θρησκευτική αλήθεια και κρατά αναμμένη τη φλόγα της πίστης και της παράδοσης. Δεν είμαστε οι κληρονόμοι μιας χαμένης δόξας, αλλά οι συνεχιστές ενός ζωντανού τρόπου ζωής, έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση του έθνους μας.

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Εντάξου και Αγωνίσου!

 

Εντάξου και Αγωνίσου!

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Δυστυχώς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρατική πραγματικότητα που στερείται κάθε ηθικού και θεσμικού χαρακτηρισμού. Όποια λέξη κι αν επιστρατεύσει κανείς, είναι βέβαιο πως θα αδικήσει το μέγεθος της παρακμής που προσπαθεί να αποδώσει.

Από τη μία πλευρά, ως ευσυνείδητοι πολίτες, καλούμαστε να είμαστε απόλυτα νομοταγείς. Να καταβάλλουμε στο ακέραιο τις ασφαλιστικές και φορολογικές μας εισφορές, γνωρίζοντας πως αν δεν το πράξουμε, θα επιβαρυνθεί ο διπλανός μας, ο συνάνθρωπός μας, τον οποίο αρνούμαστε να αδικήσουμε. Από την άλλη πλευρά, όμως, γεννάται το αμείλικτο ερώτημα: εισφορές σε ποιο κράτος;

Σε ένα κράτος-δυνάστη, που λειτουργεί με όρους στυγνής εκμετάλλευσης, παρακρατώντας από το 10% έως και το 40% των εσόδων που ματώνουμε καθημερινά για να αποκτήσουμε. Σε ένα σύστημα που όχι μόνο δεν μας αμείβει αναλογικά με την προσφορά μας, αλλά μας αναγκάζει να εργαζόμαστε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με μισθούς εξόντωσης, την ώρα που η ακρίβεια καλπάζει ανεξέλεγκτα.

Το πιο εξοργιστικό είναι πως αυτή η αφαίμαξη γίνεται χωρίς καμία απολύτως ανταπόδοση. Το κράτος μάς στερεί τα θεμελιώδη: μια Δημόσια Υγεία υπό κατάρρευση, όπου αν δεν πληρώσεις ή αν δεν καταφύγεις σε παράνομες συναλλαγές («φακελάκι») αφήνεσαι στην τύχη σου, και μια Παιδεία αποξενωμένη από τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας μας, η οποία εργαλειοποιείται για την επιβολή ιδεολογικών ατζεντών (όπως η υπερπροβολή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας) αντί για την ουσιαστική μόρφωση των παιδιών μας.

Αυτή η κρατική αυθαιρεσία ισοπεδώνει τον πραγματικό, τίμιο εργαζόμενο και τον βιοπαλαιστή. Δεν αναφέρομαι στους προνομιούχους «αχυρανθρώπους», στους εγκάθετους ή στους «μπροστινούς» του συστήματος, αλλά σε όλους εμάς που κρατάμε την κοινωνία όρθια. Η ανοχή μας απέναντι σε αυτό το αδιανόητο καθεστώς έχει εξαντληθεί.

Όλα αυτά τα βλέπουμε να κορυφώνονται σε κάθε προεκλογική περίοδο. Όσα υπόσχονται γίνονται αποκλειστικά για τα μάτια του κόσμου, για την υφαρπαγή της ψήφου. Λίγο μετά τις εκλογές, οι εκλεκτοί του συστήματος βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο «καθαροί», επιστρατεύοντας νομικές πατέντες, νέα ΑΦΜ και εταιρικούς μετασχηματισμούς, αφήνοντας πίσω τους ακόμα μεγαλύτερα χρέη, τα οποία καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς. Από την πολιτική ελίτ δεν πληρώνει ποτέ κανείς το τίμημα των πράξεών της.

Την ίδια στιγμή, τεράστια σκάνδαλα αποσιωπούνται συστηματικά. Από την κατάρρευση και τις αδιαφανείς διαδικασίες οργανισμών όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, μέχρι την εγκληματική συγκάλυψη της τραγωδίας των Τεμπών και τόσων άλλων υποθέσεων που θάβονται στο σκοτάδι. Δυστυχώς, μέρος της ευθύνης βαραίνει και την ίδια την κοινωνία. Ο κόσμος ανέχεται να του στερούν τη ζωή και το μέλλον, συμβιβαζόμενος προεκλογικά με ένα πενιχρό, εξευτελιστικό επίδομα, για να καταλήξει τελικά να ψηφίζει ξανά τους ίδιους δυνάστες του.

Το αποτέλεσμα αυτής της ανοχής είναι ολέθριο. Τα ξένα funds αρπάζουν τις περιουσίες και τα σπίτια των Ελλήνων, διαλύοντας οικογένειες και ζωές, ενώ την ίδια ώρα το κράτος βολεύει με προκλητικό τρόπο τα δικά του «τσιράκια», αφήνοντας τη χώρα έρμαιο στη μοίρα της. Έχουν ξεπουλήσει τα πάντα: νησιά, λιμάνια, αεροδρόμια, τον ίδιο τον εθνικό μας πλούτο.

Είναι κρίμα και ύβρις για τους προγόνους μας, οι οποίοι αγωνίστηκαν και πότισαν με το αίμα τους αυτή τη γη για να την παραδώσουν ελεύθερη. Αντί αυτού, σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης αλλοίωσης της πατρίδας μας, με την ανεξέλεγκτη ροή λαθρομεταναστών και τη δράση εγκληματικών κυκλωμάτων. Όλα αυτά συμβαίνουν με την πλήρη ανοχή —αν όχι συνεργασία— των κρατικών δομών, προκειμένου να πλουτίζουν οι ΜΚΟ που συνδέονται με πολιτικά συμφέροντα.

Μέσα σε αυτό το πνευματικό και ηθικό σκοτάδι, η Ορθοδοξία παραμένει ο αδιάσειστος φάρος μας. Μόνο με βαθιά πίστη στον Θεό και προσήλωση στις ιερές μας παραδόσεις θα καταφέρουμε να ορθώσουμε ανάστημα. Η ιστορία μας έχει διδάξει πως τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς πνευματική θωράκιση και ηθική καθαρότητα.

Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάτι προς πάσα κατεύθυνση: δεν είμαστε ένα κόμμα-διάττων αστέρας, ένα κίνημα-κομήτης που απλώς βρήκε ένα κενό στον πολιτικό χώρο και επιχειρεί, στερούμενο πραγματικής ιδεολογίας, να εκμεταλλευτεί και να παραμυθιάσει τον κόσμο με μοναδικό σκοπό τις βουλευτικές καρέκλες. Αντίθετα, είμαστε το μόνο πραγματικό εθνικιστικό κοινωνικό, πατριωτικό κίνημα που αποδεδειγμένα αγωνίζεται για αξίες, ιδανικά και απαράβατες αρχές.

Εμείς μιλάμε ξεκάθαρα για το τετράπτυχο ΠΑΤΡΙΔΑ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ - ΕΡΓΑΣΙΑ. Δεν κρυβόμαστε, δεν στρογγυλεύουμε τον λόγο μας για να γίνουμε αρεστοί στη μάζα, ούτε απαρνούμαστε ή αποκηρύσσουμε τις ιδέες μας για ψηφοθηρικούς λόγους. Προτιμούμε να είμαστε λίγοι και εκλεκτοί, παρά μια άμορφη μάζα χωρίς κανένα ήθος και ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία στείρων συγκρούσεων με δήθεν «συστημικούς πατριώτες» απλώς και μόνο για να ανεβάσουμε την επικοινωνιακή μας εικόνα, ούτε συνεργαζόμαστε με τυχοδιώκτες που αυτοπροβάλλονται ως όψιμοι μεσσίες.

Απέναντι σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, ξέρουμε καλά πως πολλοί νέοι και εργαζόμενοι λυγίζουν και σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα. Όμως η φυγή στο εξωτερικό δεν είναι λύση. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να τους παραδώσουμε αμαχητί τα άγια χώματά μας. Οφείλουμε να μείνουμε εδώ, στον τόπο μας, να παλέψουμε με πείσμα και να αλλάξουμε αυτή την άθλια πραγματικότητα από μέσα.

Η δική μας ώρα θα έρθει μέσα από τον καθημερινό, ανυποχώρητο αγώνα μας παντού: στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, σε κάθε κοινωνικό μετερίζι και δίπλα σε κάθε δοκιμαζόμενο Έλληνα. Η τελική νίκη είναι απλώς θέμα χρόνου, γιατί είμαστε αυθεντικοί και αληθινοί — και η αλήθεια πάντα στο τέλος νικάει.

Με την ευλογία του Θεού και την καθοδήγηση του μοναδικού Αρχηγού μας, του ηγέτη που με συνέπεια και πίστη είναι ο μόνος που μπορεί να μας οδηγήσει στην τελική δικαίωση, συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για σιωπή και αδράνεια. Αν θέλεις να σταματήσει αυτή η κατηφόρα, αν θέλεις να προστατεύσεις την πατρίδα, την οικογένεια και την αξιοπρέπειά σου, η λύση είναι μία:

Εντάξου και αγωνίσου μαζί μας στις τάξεις του Ιερού Λόχου! Μόνο με κοινό, ανυποχώρητο αγώνα, με οδηγό την Ορθόδοξη πίστη μας, θα ανατρέψουμε αυτό το σάπιο καθεστώς. Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία!

Τομέας Ηπείρου του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

 

Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!

  

Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!

Η ιστορική μνήμη δεν αποτελεί μια απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά την ίδια την πυξίδα που καθορίζει την επιβίωση και την πορεία ενός Έθνους στον χρόνο.
Η 2α Νοεμβρίου κουβαλά στις σελίδες της μερικές από τις πιο λαμπρές, αλλά και διδακτικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας: την ειρηνική ενσωμάτωση του Βόλου το 1881, την απελευθέρωση του Αγίου Όρους και της Αρναίας το 1912, και κυρίως, την έναρξη της επικής Μάχης Ελαίας - Καλαμά το 1940.
Για κάθε Έλληνα πατριώτη, η ημέρα αυτή αποτελεί υπόμνηση χρέους και ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει η ελληνική ψυχή όταν αρνείται να συμβιβαστεί με την υποταγή, παραμένοντας ακλόνητα πιστή στο ιερό τρίπτυχο: Πατρίδα, Έθνος και Ορθοδοξία.

Στα ματωμένα χώματα του Καλπακίου, τον Νοέμβριο του 1940, γράφτηκε ένα στρατιωτικό θαύμα που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της εθνικής ηγεσίας και της ακλόνητης πίστης των Ελλήνων στρατιωτών. Ο Στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος με τον έμπειρο στρατηγικό του νου και ο Λοχαγός Πυροβολικού Κωνσταντίνος Καντάς, με παροιμιώδη ψυχραιμία και στρατηγική οξυδέρκεια, εγκλώβισαν και συνέτριψαν την πανίσχυρη ιταλική θωρακισμένη μεραρχία «Κένταυρος». Η νίκη αυτή, που επιτεύχθηκε με ελάχιστες ελληνικές απώλειες απέναντι σε μια υπερτερούσα πολεμική μηχανή, απέδειξε ότι η αριθμητική υπεροχή λυγίζει μπροστά στην σωστή προετοιμασία. Σε αναγνώριση αυτής της τεράστιας προσφοράς, το όνομα του ήρωα Στρατηγού δόθηκε τιμητικά στο Στρατόπεδο «Στρατηγού Κατσιμήτρου» στο Πέραμα Ιωαννίνων, αποτελώντας αιώνιο σύμβολο ανδρείας για την περιοχή.

Την ίδια ακριβώς ημερομηνία, το 1912, η ελληνική ιστορία κατέγραψε ακόμα ένα θαύμα με την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον οθωμανικό ζυγό. Η επικείμενη βουλγαρική απειλή ανάγκασε τον ελληνικό στόλο να δράσει αστραπιαία, και η απελευθέρωση της Αθωνικής Πολιτείας επιτεύχθηκε εντελώς αναίμακτα. Η απουσία εχθροπραξιών και η ειρηνική παράδοση της τουρκικής φρουράς δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα στρατιωτικών χειρισμών, αλλά πήγασε από την ιερότητα του ίδιου του μέρους και την έκδηλη ευλογία του Θεού που προστατεύει το Περιβόλι της Παναγίας. Παράλληλα, την ίδια ημέρα, ο Ελληνικός Στρατός εισερχόταν νικηφόρος στην ιστορική Αρναία Χαλκιδικής, τερματίζοντας αιώνες σκλαβιάς και επιστρέφοντας τη γη αυτή στους νόμιμους κατόχους της, κάτω από τις ευλογίες των Πολιούχων της.

Αυτή η αγωνιστική ορμή του Έθνους πηγάζει κατευθείαν από την πνευματική θωράκιση της Ορθοδοξίας, η οποία σήμερα τιμά τη μνήμη των Αγίων Τριών Μαρτύρων του Αγρινίου, των Αγίων Μαρτύρων Συγκλητικών, καθώς και των Αγίων Ακινδύνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου. Οι Άγιοι αυτοί, είτε ως απλοί άνθρωποι του λαού είτε ως ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, απαρνήθηκαν πλούτη, αξιώματα και την ίδια τους τη ζωή, επιλέγοντας το μαρτύριο προκειμένου να μην προδώσουν τον Χριστό. Η θυσία τους μας διδάσκει ότι η πίστη δεν είναι μια παθητική κατάσταση, αλλά ένα ζωντανό όπλο που ατσαλώνει την ψυχή, νικά τον φόβο του θανάτου και οδηγεί στην πραγματική ελευθερία, θρησκευτική και εθνική.

Το μήνυμα εκείνων των ηρώων και μαρτύρων παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα, μια χώρα που δοκιμάζεται από την πνευματική παρακμή, την εθνική υποχωρητικότητα και την αλλοίωση της ταυτότητάς της. Όσα πετύχαμε στο παρελθόν, τα πετύχαμε γιατί υπήρχε πίστη στον Θεό και στα Όπλα του Έθνους!
Οφείλουμε στους προγόνους μας να μην φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων, να μην παραδώσουμε αμαχητί όσα εκείνοι κέρδισαν με αίμα και θυσίες. Έχοντας αυτό το ιερό χρέος ως οδηγό, το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα Ιερός Λόχος στέκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Απέναντι στους σύγχρονους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης και της εθνικής λήθης, το Εθνικό Κοινωνικό κόμμα μας αντιτάσσει την ακλόνητη προσήλωση στις παραδόσεις μας, κρατώντας τη δάδα της αντίστασης αναμμένη για τις επόμενες γενιές.

ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ

ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ

ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ

🇬🇷🇬🇷🇬🇷

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ