ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου Φοινίκης στην Βόρεια Ήπειρο, Λεωνίδα Χρήστου, δεν είναι ένα απλό δικαστικό γεγονός. Είναι μια εξέλιξη που γεννά σοβαρές πολιτικές και εθνικές ανησυχίες για τη θέση και τα δικαιώματα του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο.
Σε ένα κράτος όπου η διαφθορά αποτελεί διαχρονική πληγή, η επίκληση της «δικαιοσύνης» δεν αρκεί από μόνη της για να πείσει. Η δικαιοσύνη κρίνεται στην πράξη: στην ισονομία, στη διαφάνεια και στην απουσία πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Λεωνίδας Χρήστου δεν υπήρξε απλώς ένας δήμαρχος. Υπήρξε ένας ενεργός εκφραστής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, που στάθηκε δημόσια για τη γλώσσα, την ταυτότητα και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Δικαιώματα που δεν χαρίζονται από κανέναν, αλλά απορρέουν από την ιστορία, την παρουσία και τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει υπογράψει η Αλβανία.
Η χρονική συγκυρία της καταδίκης, σε συνδυασμό με τη δημόσια και πολιτική του δράση, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν πρόκειται αποκλειστικά για μια υπόθεση δικαίου ή για μια κατασκευασμένη κατηγορία με στοχευμένη πίεση απέναντι σε έναν Έλληνα που δεν σιώπησε.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όπου η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται, πλήττεται πρώτα η αλήθεια και αμέσως μετά η ελευθερία.
Δεν αποδεχόμαστε καμία απόπειρα φίμωσης ή περιθωριοποίησης της ελληνικής παρουσίας στη Βόρειο Ήπειρο. Δεν αποδεχόμαστε καμία διαδικασία που αφήνει σκιές επιλεκτικής μεταχείρισης.
Απαιτούμε καθαρές απαντήσεις, πλήρη διαφάνεια και πραγματική ισονομία. Όχι δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η προστασία της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν υπόκειται σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Όσο και να δικάζεται και καταδικάζεται τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου τόσο απροσκύνητος θα μένει!

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.

  

Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για  Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.

Με στόχο την ουσιαστική ενίσχυση οικογενειών που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, ο Τομέας Αλληλεγγύης του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος προχώρησε σε ακόμη μία δράση κοινωνικής προσφοράς σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας την περίοδο του Πάσχα. 

Συγκεκριμένα, μέσα από συλλογική κινητοποίηση, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα τα οποία διανεμήθηκαν σε οικογένειες στη Θεσσαλονίκη, τα Γιαννιτσά και τη Σκύδρα — περιοχές όπου η οικονομική πίεση συνεχίζει να επηρεάζει σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και στήριξης των πιο ευάλωτων πολιτών.

Η δράση δεν περιορίζεται σε επίπεδο συμβολισμού, αλλά αποσκοπεί σε απτά αποτελέσματα. Η αλληλεγγύη δεν είναι σύνθημα, είναι καθήκον σε μια περίοδο όπου δυστυχώς, πολλοί ξεχνούν.Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της κοινωνικής συνοχής και της υποστήριξης, με το μήνυμα ότι «ο Έλληνας στέκεται δίπλα στον Έλληνα» να αποτελεί βασικό άξονα της δράσης μας. Η πρωτοβουλία υλοποιήθηκε με τη συμβολή εμπόρων, φίλων και μελών του κινήματος, των οποίων η συνεισφορά αναγνωρίζεται ως καθοριστική.

Τέλος, η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρόμοιων ενεργειών από τον τομέα Αλληλεγγύης με την υπόσχεση ότι συνεχιστούν με αμείωτους ρυθμούς. Σε μια περίοδο κοινωνικών και οικονομικών προκλήσεων, τέτοιες πρωτοβουλίες αναδεικνύουν τη σημασία της συλλογικής ευθύνης και της ενεργούς συμμετοχής στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας των Ελλήνων.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

  

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

Η Λαμπρή δεν είναι φωτάκια, λαμπάδες και ένα «Χριστός Ανέστη» που το ψέλνουμε μηχανικά για να τελειώνουμε. Είναι μήνυμα θυσίας και υπέρβασης. Τίποτα δεν ανασταίνεται χωρίς αίμα, χωρίς πίστη, χωρίς να κόψουμε τα δεσμά που μας σέρνουν στον γκρεμό. Και το ερώτημα είναι σκληρό, ωμό, ανελέητο:

Μπορεί να υπάρξει Ανάσταση για ένα έθνος που αυτοκτονεί δημογραφικά; Που βλέπει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά χιλιάδες, που δεν γεννάει πια, που γεμίζει με ξένους ενώ οι δικοί του εξαφανίζονται; Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλά φτωχή. Είναι εθνικά άδεια. Το 2025 σημειώθηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της, σχεδόν κάτω από 70.000. Κάθε χρόνο χάνουμε τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης. Δεν είναι στατιστική. Είναι εθνική εξόντωση με αργό και βέβαιο τρόπο.

Χωρίς ελληνικά παιδιά δεν θα υπάρχει αύριο Ελληνικός Λαός. Χωρίς οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν Έλληνες, η γλώσσα, η ιστορία, η ταυτότητα γίνονται ανάμνηση σε μουσείο. 

Το κράτος που δεν βάζει στο κέντρο την εθνική επιβίωση, την αύξηση των γεννήσεων των Ελλήνων, την προστασία της οικογένειας, την επιστροφή των νέων μας, είναι κράτος προδοτικό. Δεν υπηρετεί το Έθνος. Το σκοτώνει.

Το κράτος είναι παιδί του Έθνους, όχι το αντίστροφο. Δημιουργήθηκε για να φυλάει το Έθνος, να το δυναμώνει, να το υπηρετεί. Όταν πάψει να το κάνει αυτό, όταν γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων, όταν προτάσσει αριθμούς, μνημόνια, «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» και «πολυπολιτισμική» διάλυση αντί για το Αίμα και την Ψυχή του Ελληνικού Λαού, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό: Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το Έθνος. Που αντί να λύνει τα προβλήματα του Ελληνικού Λαού, τα μεταθέτει στις επόμενες γενιές. Που φορολογεί μέχρι θανάτου τον Έλληνα για να συντηρεί μηχανισμούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Που βλέπει την ανασφάλεια, την εγκληματικότητα, την υπογεννητικότητα και αντί να χτυπήσει τις αιτίες, διαχειρίζεται τη μιζέρια με επιδόματα και σάλια.

Και πάνω από όλα, η μεγάλη σκιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι «ένωση λαών». Είναι μηχανισμός εθνικής διάλυσης για τους αδύναμους. Κανόνες που στραγγαλίζουν την παραγωγή, την ενέργεια, την αυτονομία. Πολιτικές που ανοίγουν τα σύνορα σε όποιον θέλει να έρθει, ενώ οι Έλληνες φεύγουν. Που βάζει πρώτα τις Βρυξέλλες, τα funds, τους λαθροεισβολείς και μετά τον Έλληνα πατέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδιά.

Ο Έλληνας το νιώθει στο πετσί του.

Στους φόρους που τον πνίγουν, στις τιμές που τον εξαθλιώνουν, στην καθημερινή ανασφάλεια από την εγκληματικότητα και στην κοινωνική και εργασιακή βία. Βλέπει ότι πρώτα εξυπηρετούνται οι αριθμοί των αγορών, οι δεσμεύσεις προς έξω, τα golden boys και στο τέλος του πετάνε ότι ψυχούλα απέμειναν. Και αναρωτιέται: Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Οι Βρυξέλλες; Τα funds; Οι ΜΚΟ; Ή ακόμα υπάρχει ελληνική φωνή;

Η Ελλάδα μας όμως έχει μέσα της τεράστια δύναμη. Γεωγραφική θέση στρατηγική, ενεργειακό δυναμικό, θάλασσα, ήλιο, παραγωγικές δυνατότητες και πάνωαπόόλα ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να γίνει αυτάρκης, ισχυρή, περήφανη. Αρκεί να υπάρξει ένα κράτος που θα βάλει πρώτα και πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον. Που θα πει «όχι» σε ό,τι διαλύει το Έθνος. Που θα στηρίξει με κάθε μέσο την ελληνική οικογένεια, που θα δώσει πραγματικά κίνητρα για να γεννάνε Έλληνες, που θα κρατήσει τους νέους εδώ με δουλειές και προοπτική, που θα διώξει την παρασιτική γραφειοκρατία και θα χτίσει οικονομία παραγωγής, όχι κατανάλωσης δανεικών.

Η Ανάσταση δεν είναι ευχολόγιο. Είναι σκληρή απόφαση. Είναι η στιγμή που ο Λαός λέει «ως εδώ». Που απαιτεί αλλαγή. Που απαιτεί κράτος-υπηρέτη του Έθνους, όχι αφέντη του. Που βάζει στο κέντρο την επιβίωση και την αναγέννηση του Ελληνικού Αίματος και της ελληνικής ψυχής. Που ξαναμαθαίνει την έννοια του «εμείς οι Έλληνες» — μαζί, συλλογικά, με ευθύνη και με θυσία.

Αλλιώς, όλα τα «Χριστός Ανέστη» θα μείνουν κενά λόγια σε έναν τάφο που ο ίδιος ο λαός σκάβει. Η αληθινή Ανάσταση του Ελληνισμού είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου. Και αυτή η υπόθεση περνάει μόνο μέσα από την πλήρη εθνική ολοκλήρωση, την αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του Έθνους και την αποφασιστική στάση να σταθούμε ξανά όρθιοι, όσο σκληρό κι αν είναι το τίμημα.

Γιατί χωρίς Έθνος, δεν υπάρχει τίποτα να Αναστηθεί.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

  

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

Υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία ενός λαού που δεν καταγράφονται απλώς ως δύσκολες αλλά ως βαθιά τραυματικές. Σήμερα ο ελληνικός λαός βιώνει τη δική του εβδομάδα των παθών, όχι σε κάποιο αόριστο συμβολικό επίπεδο αλλά στην ίδια του την καθημερινότητα. 

Το τραπέζι του σπιτιού, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός του ρεύματος, όλα μετατρέπονται σε σταθμούς ενός σύγχρονου μαρτυρίου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο οικονομικό μέγεθος αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εισβάλλει σε κάθε σπίτι. 

Τα βασικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας. Το ψωμί, το γάλα, το λάδι και τα καθημερινά προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα, σήμερα απαιτούν προσεκτικό υπολογισμό και συχνά στερήσεις. 

Ο μέσος Έλληνας δεν ζει πλέον με αξιοπρέπεια αλλά με διαρκή αγωνία για το αν θα τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον πυρήνα αυτής της ασφυκτικής κατάστασης βρίσκεται η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και των καυσίμων. Το πετρέλαιο και η βενζίνη έχουν γίνει απλησίαστα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Η μετακίνηση, η εργασία, ακόμη και η θέρμανση μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Ο αγρότης δυσκολεύεται να καλλιεργήσει, ο επαγγελματίας να κινηθεί και ο εργαζόμενος να πάει στη δουλειά του. Και φυσικά όταν το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, συμπαρασύρει τα πάντα και δημιουργεί ένα ντόμινο ανατιμήσεων που στραγγαλίζει την οικονομία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει τεράστια ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικές μειώσεις φόρων, ιδιαίτερα στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, επιλέγει να διατηρεί ένα δυσβάσταχτο φορολογικό βάρος. Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη για να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται ανίκανο ή απρόθυμο να δώσει πραγματικές λύσεις.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτική των επιδομάτων και των προσωρινών βοηθημάτων. Τα λεγόμενα fuel pass παρουσιάστηκαν ως στήριξη προς την κοινωνία, όμως στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μικρά ποσά, προσωρινής διάρκειας, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος αλλά απλώς προσπαθούν να κατευνάσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο πολίτης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε ψίχουλα. Ζητά μισθούς ικανοποιητικούς, κοινωνικές παροχές και σταθερότητα.

Παράλληλα, ο πόλεμος και οι διεθνείς εξελίξεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας και το κόστος ζωής. Όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία εθνικής στρατηγικής. Άλλες χώρες προχώρησαν σε γενναίες μειώσεις φόρων, σε ελέγχους της αγοράς και σε προστασία των πολιτών τους. Στην Ελλάδα, ο πολίτης αφήνεται να αντιμετωπίσει μόνος του την καταιγίδα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι μια κοινωνία που είναι ήδη εξαντλημένη να δέχεται την χαριστική βολή. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις πραγματικές ανάγκες. Ο εργαζόμενος λαμβάνει αποδοχές που δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, οι ηλικιωμένοι ζουν με το φόβο της επόμενης αύξησης και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το μέλλον τους να συρρικνώνεται.

Η έννοια του μισθού πείνας δεν είναι πλέον υπερβολή αλλά βίωμα στην Ελλάδα του 2026.

Η εργασία δεν αποτελεί πια εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αντίθετα, πολλοί εργάζονται αδιάκοπα για να παραμένουν στάσιμοι ή ακόμη και να φτωχαίνουν. Αυτό συνιστά μια βαθιά κοινωνική αδικία που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύει την ίδια την προοπτική της χώρας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιλογών που ευνοούν τα κρατικά έσοδα και τα συμφέροντα των καπιταλιστών εις βάρος του ελληνικού λαού. Επιλογές που στηρίζονται στην υπερφορολόγηση και που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως αριθμό και όχι ως άνθρωπο. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η εβδομάδα των παθών των Ελλήνων θα συνεχίζεται δυστυχώς χωρίς λύτρωση.

Ο ελληνικός λαός αξίζει περισσότερα. Αξίζει μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον Έλληνα, την εργασία και την προστασία της Φυλής. Αξίζει μια οικονομία που δεν θα εξαντλεί τους πολλούς για να ευνοεί τους λίγους. Και πάνω απ’ όλα αξίζει μια ηγεσία που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τις αιτίες της κρίσης και όχι να τις συγκαλύπτει.

Η εβδομάδα των παθών μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αφύπνισης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει η βούληση να αλλάξει πορεία ο τόπος ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια διαρκή δοκιμασία χωρίς τέλος.

Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός

  

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός 

Η μεγάλη μας διαφορά με όσους πιστεύουν ότι τα πολιτεύματα μπορούν να σου χαρίσουν ιδιότητες που δεν είχες ποτέ, είναι βασικό στοιχείο της Ιδεολογίας μας.

Δεν δεχόμαστε ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει κατά βούληση, ότι δηλαδή σήμερα μπορείς να είσαι Έλληνας, αύριο κάτι άλλο και μεθαύριο κάτι διαφορετικό επειδή το ορίζει κάποιο κρατικό έγγραφο.

Εμείς ορίζουμε τον κόσμο μας όχι με βάση το μεταβλητό και το φθαρτό, όπως είναι η ανθρώπινη γνώμη ή η εκάστοτε οικονομική κατάσταση του πολίτη, δηλαδή σήμερα πλούσιος, αύριο φτωχός και ξανά το αντίστροφο αλλά με βάση το σταθερό, το άφθαρτο, το κατά φύσιν που δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να επέμβει σε αυτό γιατί το όρισε ο Δημιουργος. 

Και αυτό το σταθερό είναι η Ιθαγένεια.

Για εμάς, ο Άγγλος είναι Άγγλος, ο Γερμανός είναι Γερμανός, ο Κονγκολέζος είναι Κονγκολέζος και ο Έλληνας είναι Έλληνας. Όχι επειδή το ορίζει ένα χαρτί ή μια διοικητική πράξη, αλλά επειδή το ορίζει η αδιάσπαστη αλυσίδα Αίματος της εκάστοτε Φυλής. 

Το δεύτερο βασικό μας σημείο αφορά τον σοσιαλισμό. Για εμάς, σοσιαλισμός δεν σημαίνει ισότητα με την έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω όπως θεωρούν οι αριστεροί. Ούτε φυσικά οι οικειοθελείς δωρεές των πλουσίων από τα υπερκέρδη όπως ευαγγελίζονται οι δεξιοί.

Σοσιαλισμός για εμάς σημαίνει δικαιοσύνη. Σημαίνει η εθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις διαφορές, ανταμείβει τις ικανότητες και ταυτόχρονα προστατεύετε ο αδύναμος από το κράτος. 

Δεν εξισώνουμε τους πάντες προς τον κατώτερο, όπως επιχειρεί ο κομμουνισμός, ούτε αφήνουμε τους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, όπως συμβαίνει στον  καπιταλισμό.

Επιδιώκουμε την  ισορροπία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται όχι για το ατομικό καλό αλλά για το καλό του συνόλου. 

Με δίκαιη και οργανωμένη κοινωνία ο καθένας βρίσκει τη θέση του και συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και ανταμείβεται ανάλογα με την αξία του.

Ο πλούτος θα ελέγχεται όπως θα ελέγχεται κάθε κοινωνική ανισότητα για να υπάρξει συνεργασία των τάξεων και όχι αντιπαλότητα. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος