Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

  

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα και μια πραγματικότητα που συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε κατάματα. Η λέξη είναι η  "πατρίδα". Η πραγματικότητα είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε αυτήν. Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα, η ιστορία, οι σημαίες, τα μνημεία και οι ένδοξες σελίδες του παρελθόντος. Είναι και το σήμερα δηλαδή ο εργαζόμενος που σηκώνεται πριν ξημερώσει, ο οδηγός που βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους, ο οικοδόμος, ο αγρότης, ο τεχνίτης, η νοσηλεύτρια, ο υπάλληλος, ο μικρός επαγγελματίας. Είναι ο Έλληνας που με τον ιδρώτα του δημιουργεί τον πλούτο πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος έχει βρεθεί πολλές φορές στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Μιλάμε για ανάπτυξη, για επενδύσεις, για αριθμούς, για δείκτες και για οικονομικούς στόχους, αλλά ξεχνάμε να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλό. Μπορεί ο Έλληνας που εργάζεται να ζήσει αξιοπρεπώς από την εργασία του; Μπορεί ένας νέος άνθρωπος που ξεκινά τη ζωή του σήμερα να νοικιάσει ένα σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια, να μεγαλώσει παιδιά και να αισθάνεται ότι έχει μέλλον στον τόπο του;

Όταν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μόνο ένα οικονομικό πρόβλημα. Έχουμε κοινωνικό και τελικά εθνικό πρόβλημα.

Γιατί τι σημαίνει πατριωτισμός αν ο νέος Έλληνας αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό επειδή δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά στη χώρα του; Τι σημαίνει δημογραφική πολιτική όταν μια οικογένεια φοβάται το κόστος ενός δεύτερου ή τρίτου παιδιού; Τι σημαίνει κοινωνική συνοχή όταν ένας άνθρωπος μπορεί να εργάζεται ολόκληρη την ημέρα και στο τέλος του μήνα να μην μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα και τα βασικά αγαθά;

Η εργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας αριθμός σε έναν οικονομικό πίνακα. Πίσω από κάθε εργαζόμενο υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια ζωή. Υπάρχουν ώρες που δεν επιστρέφουν, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να βλέπουν αρκετά τους γονείς τους, σώματα που τσακίζονται στην υπεργασία και άνθρωποι που φτάνουν σε ηλικία συνταξιοδότησης έχοντας δώσει στην κοινωνία δεκαετίες από τη ζωή τους.

Μια εθνική πολιτική οφείλει επομένως να ξεκινά από την αξιοπρέπεια της εργασίας. Να θεωρεί τον εργαζόμενο όχι ως αναλώσιμο κόστος παραγωγής αλλά ως βασικό πυλώνα του κοινωνικού κράτους και της εθνικής οικονομίας. Ο μισθός πρέπει να επιτρέπει στον άνθρωπο να ζει και όχι απλώς να επιβιώνει μέχρι την επόμενη πληρωμή. Η εργασία πρέπει να προστατεύεται από την αυθαιρεσία, η υπερεργασία να αμείβεται πραγματικά και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς να αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση. Το ίδιο ισχύει και για τον μικρό επαγγελματία και τον παραγωγό. Ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα, ένα συνεργείο, ένα φορτηγό, ένα χωράφι ή μια μικρή κτηνοτροφική μονάδα δεν είναι αντίπαλος της κοινωνίας. Είναι κομμάτι της. Όταν η γραφειοκρατία, η υπερφορολόγηση και το κόστος λειτουργίας κάνουν αδύνατη τη συνέχιση της δραστηριότητάς του, δεν χάνεται απλώς μία επιχείρηση. Χάνεται παραγωγή, εισόδημα, τεχνογνωσία και τελικά ένας ακόμη κρίκος από την κοινωνική αλυσίδα.

Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για την ελληνική ύπαιθρο. Μια χώρα που εγκαταλείπει την παραγωγή της και εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές δεν γίνεται ισχυρότερη. Η αλιεία, η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Είναι στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Η δυνατότητα ενός λαού να παράγει την τροφή του αποτελεί μορφή ανεξαρτησίας.

Και πάνω απ' όλα υπάρχει η Ελληνική Οικογένεια. Δεν μπορεί να ζητάμε από τους Έλληνες να κάνουν περισσότερα παιδιά και ταυτόχρονα να τους αφήνουμε αντιμέτωπους με ενοίκια που αυξάνονται, μισθούς που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής και μια καθημερινότητα γεμάτη ανασφάλεια. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας συνθήκες μέσα στις οποίες ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί να πει ότι αξίζει να μείνει, να εργαστεί, να παντρευτεί, να αποκτήσει παιδιά και να χτίσει τη ζωή του εδώ.

Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο του πατριωτισμού. Όχι ένας πατριωτισμός των λόγων, αλλά ένας πατριωτισμός της καθημερινής ζωής. Στην πατρίδα μας πρέπει να μπορεί ο εργαζόμενος να ζει από τον μισθό του. Να μπορεί ο αγρότης να καλλιεργεί τη γη του. Να μπορεί ο νέος να αποκτήσει σπίτι. Να μπορεί η οικογένεια να μεγαλώσει τα παιδιά της χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε νέο μέλος αποτελεί οικονομική απειλή. Να μπορεί ο ηλικιωμένος που εργάστηκε μια ζωή να γερνά με αξιοπρέπεια.

Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρό έθνος πάνω σε μια κοινωνία εξουθενωμένων ανθρώπων. Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δημιουργεί αριθμούς αλλά όχι απαραίτητα ευημερία. Η εθνική ισχύς χωρίς κοινωνική συνοχή είναι εύθραυστη. Και η πατρίδα χωρίς ανθρώπους που μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς μέσα σε αυτήν κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας γεωγραφικός χώρος.

Γι' αυτό η υπεράσπιση της εργασίας, της οικογένειας, της παραγωγής και της κοινωνικής αξιοπρέπειας δεν είναι κάτι ξένο προς τον πατριωτισμό. Είναι στον πυρήνα του. Γιατί στο τέλος η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι οι άνθρωποί της. Και αν θέλουμε πραγματικά μια Ελλάδα ισχυρή, ανεξάρτητη και με μέλλον, πρέπει πρώτα να κάνουμε τον Έλληνα εργαζόμενο να αισθανθεί ότι η πατρίδα του δεν τον χρειάζεται μόνο όταν ζητά τη δουλειά και τις θυσίες του. Τον χρειάζεται, τον σέβεται και θέλει να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτήν.

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει. Και κοινωνία χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί να έχει πραγματικό μέλλον.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 11.10.2026

Η νεολαία της Πέλλας κρατά ζωντανή την ιστορική μνήμη!

  

Η νεολαία της Πέλλας κρατά ζωντανή την ιστορική μνήμη!

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και υπερηφάνεια, νέοι μόλις 16 και 17 ετών από την περιοχή της Πέλλας προχώρησαν στη ρίψη φυλλαδίων στο σχολείο τους προς τιμήν του Παύλου Μελά, του ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα που θυσίασε τη ζωή του για τη Μακεδονία.

Σε έναν τόπο με ιδιαίτερη ιστορική σημασία, όπου η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς αποτελεί χρέος κάθε γενιάς, η πρωτοβουλία αυτών των παιδιών αποκτά ξεχωριστή αξία. Αποδεικνύουν έμπρακτα ότι η νεολαία μας δεν γυρίζει την πλάτη στην Ιστορία, αλλά αναζητά τις ρίζες της και τιμά εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας.

Ο Παύλος Μελάς δεν αποτελεί απλώς μια μορφή του παρελθόντος. Είναι σύμβολο αυτοθυσίας, αγωνιστικότητας και προσφοράς στον αγώνα για την ελληνική Μακεδονία. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν νέοι που μελετούν την Ιστορία, τιμούν τους ήρωες και αναλαμβάνουν την ευθύνη να μεταδώσουν την ιστορική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Γιατί ένας λαός που γνωρίζει την Ιστορία του μπορεί να κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση. Και όσο υπάρχουν νέοι που θυμούνται, η ιστορική μνήμη δεν σβήνει!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΑΜΑΛΗ ΚΑΙ ΤΟ MEGA ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ!

  

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΑΜΑΛΗ ΚΑΙ ΤΟ MEGA ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ!

Με αφορμή την πρόσφατη τηλεοπτική κάλυψη της επίθεσης στην Ελευσίνα, μέσα από την εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» της Νατάσας Γιάμαλη στο MEGA, το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος καταγγέλλει μια πρακτική δημόσιας παρουσίασης που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη δημοσιογραφική δεοντολογία, την ακρίβεια της ενημέρωσης και τον τρόπο με τον οποίο ένας πολιτικός φορέας μπορεί να στοχοποιείται μέσα από την τηλεοπτική εικόνα.

Στο απόσπασμα που έχουμε υπόψη μας, το σύμβολο του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ εμφανίζεται, σύμφωνα με την καταγγελία μας, σε συνδυασμό με τη σβάστικα, στο πλαίσιο αναφοράς στον νεοναζισμό. Μια τέτοια παρουσίαση δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια ούτε ένα ουδέτερο τηλεοπτικό γραφικό. Είναι μια εικόνα με ισχυρό συμβολισμό, η οποία μπορεί να δημιουργήσει συγκεκριμένους πολιτικούς συνειρμούς στο κοινό και να επηρεάσει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτός ένας νόμιμος πολιτικός οργανισμός.

Γι' αυτό θέτουμε δημόσια και χωρίς περιστροφές τα ερωτήματα που προκύπτουν.

Με ποια συγκεκριμένα στοιχεία συνδέεται το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος με τον νεοναζισμό; Ποια δημοσιογραφική έρευνα στηρίζει αυτή την παρουσίαση; Και ποιος αποφάσισε ότι το σύμβολο του Κινήματός μας πρέπει να παρουσιαστεί με αυτόν τον τρόπο;

Εάν υπάρχουν στοιχεία, ας παρουσιαστούν δημόσια και με σαφήνεια. Εάν δεν υπάρχουν, οι υπεύθυνοι οφείλουν να εξηγήσουν με ποια κριτήρια επιλέχθηκε μια εικόνα που μπορεί να δημιουργήσει τόσο έντονους συνειρμούς. Η σοβαρή δημοσιογραφία δεν λειτουργεί με υπονοούμενα, ούτε υποκαθιστά την τεκμηρίωση με συμβολισμούς που προκαταλαμβάνουν την κρίση του τηλεθεατή.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι που δεν επιδέχεται παρερμηνεία. Κάθε εγκληματική πράξη πρέπει να διερευνάται και οι ευθύνες των εμπλεκομένων να αποδίδονται από τις αρμόδιες αρχές. Κανένας πολιτικός φορέας, όμως, δεν μπορεί να θεωρείται αυτομάτως υπεύθυνος για πράξεις τρίτων, ούτε να ταυτίζεται με μια ιδεολογία ή μια εγκληματική ενέργεια χωρίς συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία που να δικαιολογούν αυτή τη σύνδεση.

Η δημοσιογραφία έχει δικαίωμα να ασκεί κριτική σε κάθε πολιτικό κίνημα. Έχει δικαίωμα να ερευνά, να αποκαλύπτει και να θέτει δύσκολα ερωτήματα. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να αντιμετωπίζει την ισχύ της τηλεοπτικής εικόνας ως υποκατάστατο της απόδειξης. Όσο μεγαλύτερη είναι η εμβέλεια ενός μέσου ενημέρωσης, τόσο μεγαλύτερη είναι και η ευθύνη του απέναντι στην αλήθεια, στην ακρίβεια και στις συνέπειες της δημόσιας παρουσίασης των γεγονότων.

Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα. Στην Ελλάδα, τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα διαθέτουν τεράστια επικοινωνιακή ισχύ, πανελλαδική εμβέλεια και τη δυνατότητα να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Απέναντί τους, μικρότεροι πολιτικοί φορείς δεν διαθέτουν αντίστοιχους οικονομικούς πόρους, τηλεοπτικό χρόνο ή πρόσβαση στα ίδια μέσα προβολής. Δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να απαντήσουν με την ίδια ένταση, να αγοράσουν διαφημιστικό χρόνο ή να κινηθούν σε έναν μακροχρόνιο και δαπανηρό δικαστικό αγώνα.

Αυτή η ανισότητα δεν μπορεί να σημαίνει ότι τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης έχουν τον τελευταίο λόγο και οι μικρότεροι πολιτικοί φορείς είναι υποχρεωμένοι να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα όποια εικόνα σχηματίζεται για αυτούς. Δεν μπορεί η οικονομική και επικοινωνιακή ισχύς να μετατρέπεται σε ασυλία από την κριτική, ούτε η αδυναμία ενός μικρότερου οικονομικά φορέα να ανταποκριθεί στο κόστος μιας δικαστικής διαμάχης να εκλαμβάνεται ως αδυναμία υπεράσπισης της πολιτικής του υπόστασης.

Δεν πρόκειται να ζητήσουμε την άδεια κανενός για να υπερασπιστούμε δημόσια το όνομα, το σύμβολο και την πολιτική μας υπόσταση. Δεν απαιτούμε να συμφωνούν μαζί μας. Απαιτούμε να μη μας αποδίδονται χαρακτηρισμοί χωρίς τεκμηρίωση και να μην παρουσιάζεται η πολιτική μας ταυτότητα μέσα από συνειρμούς που δεν στηρίζονται σε σαφή στοιχεία.

Παραμένει, παράλληλα, ένα ερώτημα που αφορά τις πιθανές συνέπειες αυτής της πρακτικής. Όταν ένας πολιτικός φορέας παρουσιάζεται ενώπιον εκατομμυρίων τηλεθεατών με τρόπο που μπορεί να τον ταυτίσει με τον νεοναζισμό και τη βία, οι υπεύθυνοι της παρουσίασης οφείλουν να γνωρίζουν ότι οι δημόσιοι χαρακτηρισμοί επηρεάζουν το κλίμα μέσα στο οποίο αντιμετωπίζονται τα μέλη και οι υποστηρικτές του.

Εάν αύριο μέλη ή στελέχη του Ιερού Λόχου δεχθούν απειλές ή επιθέσεις από πολιτικούς αντιπάλους, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες μιας τέτοιας δημόσιας στοχοποίησης; Ποιος θα εξετάσει εάν υπήρξε σύνδεση ανάμεσα σε συγκεκριμένες δημόσιες ενέργειες και σε τυχόν μεταγενέστερα περιστατικά; Και ποιος θα λογοδοτήσει, εφόσον αποδειχθεί ότι συγκεκριμένες πράξεις παραβίασαν τον νόμο ή συνέβαλαν αιτιωδώς στην πρόκληση παράνομων ενεργειών;

Δεν προεξοφλούμε γεγονότα και δεν αποδίδουμε εκ των προτέρων ποινικές ευθύνες. Καθιστούμε, όμως, σαφές ότι κανείς δεν πρέπει να θεωρεί πως η δημόσια ισχύς τον απαλλάσσει από την ευθύνη των πράξεών του. Η ηθική ευθύνη και η τυχόν ποινική ευθύνη είναι διαφορετικά ζητήματα, τα οποία κρίνονται βάσει συγκεκριμένων περιστατικών, αποδείξεων και του νόμου. 

Καλούμε, επομένως, τη διεύθυνση του MEGA και τους υπεύθυνους της εκπομπής να δώσουν δημόσιες εξηγήσεις για τη συγκεκριμένη παρουσίαση, να αποσαφηνίσουν ποια στοιχεία τη θεμελιώνουν και να εξετάσουν την ανάγκη αποκατάστασης τυχόν ανακριβών εντυπώσεων. 

Η δύναμη ενός μέσου ενημέρωσης δεν το καθιστά αλάθητο. Η τηλεθέαση δεν αποτελεί απόδειξη. Και η επανάληψη ενός χαρακτηρισμού δεν τον μετατρέπει αυτομάτως σε αλήθεια.

Ο Ιερός Λόχος δεν πρόκειται να αποδεχθεί τη σιωπηρή επιβολή μιας πολιτικής ταυτότητας μέσα από τηλεοπτικούς συνειρμούς. Θα απαντά δημόσια, θα απαιτεί τεκμηρίωση και θα υπερασπίζεται το δικαίωμά του να κρίνεται με βάση συγκεκριμένα στοιχεία.

Δείτε απόσπασμα από την κατάπτυστη προπαγάνδα της Γιάμαλης ΕΔΩ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 

ΕΘΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ!

  

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ!

"Πρέπει να απαρνηθούμε το να μας καταλαβαίνουν. Δεν είναι απαραίτητο να μας καταλαβαίνουν". 

Μια φράση που αποδίδεται στον Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι, τον Ιταλό ποιητή και ιδρυτή του Φουτουρισμού, ο οποίος επιχείρησε να ανατρέψει τις καθιερωμένες αντιλήψεις της εποχής του, τόσο στην τέχνη όσο και στην πολιτική.

Ο Μαρινέττι δεν επιδίωξε να γίνει αρεστός μέσα από την αποδοχή των ήδη διαμορφωμένων αισθητικών αντιλήψεων. Αντιθέτως, επέλεξε τη ρήξη, την πρόκληση και την αμφισβήτηση των καθιερωμένων προτύπων. Η πολιτική του διαδρομή συνδέθηκε με τον ιταλικό φασισμό και τον εθνικισμό, ενώ η καλλιτεχνική του παρουσία χαρακτηρίστηκε από την επιθυμία να εκφράσει κάτι διαφορετικό από εκείνο που η εποχή του θεωρούσε αποδεκτό.

Ανεξάρτητα από τις αντιφάσεις και τις επιλογές της ιστορικής του πορείας, η συγκεκριμένη φράση θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα για κάθε πολιτική κίνηση που επιθυμεί να παραμείνει πιστή στις αρχές της. 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια ιδεολογία όταν εκείνοι που την εκφράζουν φοβούνται μήπως δεν γίνουν αποδεκτοί από την πλειονότητα;

Στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, παρατηρούμε συχνά την προσπάθεια ορισμένων να εξασφαλίσουν την κοινωνική αποδοχή μέσα από διαρκείς υποχωρήσεις και "λογικές" προσαρμογές. Ιδέες αποσιωπώνται, θέσεις αποδυναμώνονται, λέξεις αλλάζουν και ιδεολογικές αρχές περιορίζονται, προκειμένου να μην ενοχληθεί το κυρίαρχο ρεύμα του σύγχρονου κόσμου που εν τέλει απλά σαπίζει!

Στην προσπάθεια να γίνουν αποδεκτοί από περισσότερους, κάποιοι καταλήγουν να μικραίνουν οι ίδιοι το πολιτικό τους ανάστημα.

Και το χειρότερο; Πολλές φορές, ακόμη κι αυτές οι υποχωρήσεις δεν εξασφαλίζουν την αποδοχή που επιδιώκουν. Εκείνοι που εγκαταλείπουν σταδιακά τις θέσεις τους για να γίνουν αρεστοί, συχνά διαπιστώνουν ότι η πλειονότητα εξακολουθεί να τους αντιμετωπίζει με δυσπιστία, ενώ ταυτόχρονα έχουν απομακρυνθεί από όσους πίστεψαν αρχικά στις ιδέες τους.

Μια πολιτική κίνηση και ειδικά μία Εθνικιστική Κίνηση δεν μπορεί να οικοδομήσει ταυτότητα πάνω στον φόβο της απόρριψης. Ούτε μπορεί να διατηρήσει τον λόγο ύπαρξής της όταν θεωρεί ως υπέρτατο σκοπό την αποδοχή της από ένα περιβάλλον του οποίου τις αντιλήψεις επιθυμεί να αμφισβητήσει. Λογικές που προσαρμόζουν την πολιτική ρητορική στο να μεταποιήσουν τις λέξεις για την αποδοχή έχει μόνο μια κατάληξη. 

Την πολιτική της ανακυβίστησης (κοινώς κωλοτούμπας)!

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να περιφρονούμε την κοινωνία ή να αρνούμαστε τον διάλογο. Σημαίνει ότι ο διάλογος δεν πρέπει να συγχέεται με την υποταγή και η πολιτική διεύρυνση με την ιδεολογική αλλοίωση.

Δεν είναι απαραίτητο λοιπόν να μας καταλαβαίνουν όλοι. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε εμείς τι πρεσβεύουμε, γιατί το πρεσβεύουμε και ποια όρια δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπερβούμε για χάρη της αποδοχής.

Γιατί, όταν μια ιδέα χρειάζεται να ακρωτηριαστεί για να γίνει αρεστή, το ερώτημα δεν είναι πόσοι θα την αποδεχτούν. Είναι αν θα έχει απομείνει η ίδια ιδέα για να αποδεχτούν!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η φοροκαταιγίδα τσακίζει τα ελληνικά νοικοκυριά!

  

Η φοροκαταιγίδα τσακίζει τα ελληνικά νοικοκυριά!

Υπάρχει ένας φόρος που ο Έλληνας πληρώνει καθημερινά, από το πρώτο ψωμί που θα αγοράσει το πρωί μέχρι το γάλα, το κρέας, τα τρόφιμα, τα καύσιμα και σχεδόν κάθε προϊόν ή υπηρεσία που περνά από το οικογενειακό του πορτοφόλι. Είναι ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, ο γνωστός σε όλους ΦΠΑ. Και είναι ένας από τους πιο ύπουλους φόρους του σύγχρονου φορολογικού συστήματος. Όχι επειδή είναι κυριολεκτικά κρυφός, αλλά επειδή ο πολίτης δεν τον αισθάνεται όπως αισθάνεται τον φόρο εισοδήματος ή τα τέληκυκλοφορίας. Δεν βλέπει κάθε μήνα ένα συγκεκριμένο ποσό να φεύγει από τον μισθό του με την ένδειξη «ΦΠΑ». Τον πληρώνει λίγο λίγο, κάθε μέρα, σε κάθε συναλλαγή. Ο κανονικός συντελεστής στην Ελλάδα είναι 24%, ενώ πολλά βασικά είδη διατροφής υπάγονται στον μειωμένο συντελεστή του 13%. Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Ο ΦΠΑ αντιμετωπίζει με τον ίδιο συντελεστή τον άνθρωπο με υψηλό εισόδημα και τον εργαζόμενο που μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα. Όμως το βάρος δεν είναι πραγματικά ίδιο. Όταν μια οικογένεια αγοράζει ψωμί, γάλα, κρέας, λάδι, όσπρια ή λαχανικά, δεν το κάνει από πολυτέλεια. Καλύπτει τις βασικές ανάγκες της. Και όμως, ακόμη και πάνω σε αυτές τις ανάγκες το κράτος επιβάλλει φόρο. Η Τράπεζα της Ελλάδος έχει επισημάνει ότι τα τρόφιμα καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της οικογενειακής δαπάνης και ότι το βάρος των αυξήσεων στις τιμές είναι μεγαλύτερο για τα νοικοκυριά με χαμηλότερα εισοδήματα. Με απλά λόγια, όσο μικρότερο είναι το εισόδημα, τόσο μεγαλύτερο μέρος του καταναλώνεται για τα απολύτως απαραίτητα.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά σαν να πρόκειται για κάποιο ακραίο ή απαγορευμένο μέτρο. Ακούμε για ανάπτυξη, δημοσιονομική σταθερότητα, πλεονάσματα και οικονομική πρόοδο. Ο πολίτης όμως δεν ζει μέσα στους πίνακες του Υπουργείου Οικονομικών. Ζει στο σούπερ μάρκετ, στο πρατήριο καυσίμων, στον φούρνο, στο κρεοπωλείο και στο ταμείο του καταστήματος. Εκεί βλέπει την πραγματική οικονομία. Και εκεί διαπιστώνει ότι ο μισθός του τελειώνει όλο και γρηγορότερα. Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι η φορολογία δεν μπορεί να εξαντλείται στην είσπραξη. Ο Έλληνας ήδη πληρώνει φόρο στο εισόδημά του, πληρώνει ΦΠΑ στην κατανάλωσή του και αντιμετωπίζει μια σειρά από φόρους, τέλη και επιβαρύνσεις. Δεν είναι ανεξάντλητη φορολογική πηγή. Όταν το ανάλγητο κράτος εισπράττει από την κατανάλωση των βασικών αγαθών, στην πράξη φορολογεί την ίδια την καθημερινή επιβίωση της ελληνικής οικογένειας.

Εμείς προτείνουμε συγκεκριμένες λύσεις. Πρώτον, άμεση και μόνιμη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής από το 13% σε έναν πραγματικά χαμηλό συντελεστή, με προοπτική μηδενικού ΦΠΑ σε συγκεκριμένη ομάδα απολύτως βασικών προϊόντων. Δεύτερον, ειδική μείωση του ΦΠΑ στα βρεφικά και παιδικά προϊόντα και στα βασικά είδη προσωπικής υγιεινής. Τρίτον, μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στην ενέργεια και στα βασικά έξοδα διαβίωσης. Τέταρτον, αυστηρούς ελέγχους στην αγορά ώστε κάθε μείωση φόρου να περνά πραγματικά στην τελική τιμή και να μην απορροφάται από την αλυσίδα εμπορίου. Και πέμπτον, μια συνολική φορολογική πολιτική που θα στηρίζει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια, ιδιαίτερα τις οικογένειες με παιδιά.

Η μείωση του ΦΠΑ δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως «δώρο» του κράτους προς τον πολίτη. Είναι επιστροφή ενός μέρους του εισοδήματος σε εκείνον που το δημιούργησε. Βεβαίως, κάθε φορολογική μείωση έχει δημοσιονομικό κόστος. Αλλά υπάρχει και το κόστος που πληρώνει καθημερινά η οικογένεια. Και αυτό το κόστος δεν αποτυπώνεται πάντα στους κρατικούς πίνακες. Αποτυπώνεται στο άδειο πορτοφόλι του εργαζομένου και στο άγχος του γονιού που προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες του σπιτιού του. Δεν ζητάμε μια κοινωνία χωρίς φόρους.

Δεν είμαστε ουτοπιστές. Ζητάμε ένα φορολογικό σύστημα με κοινωνική δικαιοσύνη, λογική και μέτρο που να εξυπηρετεί το εθνικόσυμφέρον. Η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί το Έθνος και όχι το Έθνος για να συντηρεί έναν ατελείωτο φορολογικό μηχανισμό, την στιγμή μαλιστα που Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στο δημόσιο!

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει την πολιτική ευθύνη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να σταματήσει να θεωρεί αυτονόητη τη βαριά φορολόγηση της καθημερινής κατανάλωσης. Φτάνει πια με τη φορολογία που κρύβεται μέσα στην καθημερινότητά μας. Φτάνει πια με το κράτος που παίρνει από τον πολίτη κάθε φορά που ανοίγει το πορτοφόλι του. Ήρθε η ώρα να μειωθεί ο ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, να στηριχθεί πραγματικά η ελληνική οικογένεια και να επιστρέψει στην κοινωνία ένα μέρος από αυτό που παράγει.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 27.9.2026