Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

  

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

Πολλοί θεωρούν ότι οι ιδεολογίες είναι παρωχημένες έννοιες που πλέον η ανθρωπότητα δεν τις χρειάζεται. Είναι όμως έτσι ή μήπως μόνο μέσα από τις πολιτικές ιδεολογίες θα καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο μας ως Έθνος;

Ο 20ός αιώνας δεν ήταν απλώς ένας αιώνας πολέμων. Ήταν ένας αιώνας σύγκρουσης ιδεολογιών. Δύο συστήματα κυριάρχησαν: ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός. Το ένα μιλούσε στο όνομα της ισότητας. Το άλλο στο όνομα της ελευθερίας. 

Και όμως, όταν τελείωσε ο αιώνας, οι λαοί της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά στο ίδιο πρόβλημα. Στην κρίση του ρόλου του κράτους και την κρίση της ταυτότητας των ίδιων των λαών.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τη διαφορά αυτών των συστημάτων, πρέπει πρώτα να δούμε πώς λειτουργούν στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Ο κομμουνισμός βασίστηκε στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα οικονομικό ον και η δικαιοσύνη στις κοινωνίες θα έρθει μέσα από την ισότητα των ανθρώπων με βάση το προλεταριάτο. Πίστεψαν και κατασκεύασαν την πολιτική ιδέα της αταξικής κοινωνίας. Αυτή η ολοκληρωτική ιδέα εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κράτος που είχε συγκεντρωτική δύναμη, αλλά δεν είχε ελευθερία. Το κράτος αποφάσιζε για την εργασία, για την ιδιοκτησία, ακόμα και την σκέψη και για τα θρησκευτικά πιστεύω.

Από την άλλη πλευρά, ο φιλελευθερισμός έλεγε ότι το κράτος πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη δύναμη. Ότι η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα. Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ζήσει όπως θέλει. Όμως στην πράξη, το φιλελεύθερο κράτος δεν κατήργησε την εξουσία. Απλώς την έδωσε στους  καπιταλιστές. Το κράτος έγινε μηχανισμός που προστατεύει την αγορά και όχι την κοινωνία.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: δύο συστήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια βάση. Και τα δύο είναι υλιστικά. Και τα δύο βλέπουν τον άνθρωπο πρώτα ως οικονομική μονάδα και μετά ως άνθρωπο με ταυτότητα και  ιστορία.

Και τα δύο αυτά συστήματα όμως συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και ως προς την γέννηση τους. Ο φιλελευθερισμός γέννησε τον κομμουνισμό. Επίσης και τα δύο συστήματα ως διεθνιστικά αντιμάχονται και μισούν την μοναδική αρχή που δόθηκε στην ανθρωπότητα.

Την αρχή της Φυλής και την αλυσίδα συγγένειας μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα με αυθαίρετο τρόπο αντικατέστησαν την βιολογική αρχή των κοινωνιών με την αρχή της οικονομίας. Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχουν σύνορα και κράτη η απάντηση είναι απλή. Γιατί πλέον οι πατρίδες έχουν αντικατασταθεί από χώρες/χώρους όπου τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν όχι για να προστατέψουν τα εθνικά δίκαια αλλά για την προστασία της οικονομίας και του συστήματος. 

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένα κράτος είναι δεξιό ή αριστερό. Το ερώτημα είναι αν έχει εθνική ταυτότητα.

Το Εθνικό Κράτος δεν γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Γεννήθηκε για να είναι το μέσον όπου θα προστατεύσει την Φυλή. Να προστατεύσει τη γλώσσα του, την ιστορία του, την παράδοσή του και κυρίως την βιολογική του συνέχεια. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, δεν δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε οικονομική ανάγκη. Δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε εθνική ανάγκη.

Όμως στον 20ό αιώνα, το κράτος άρχισε να χάνει τον χαρακτήρα του. Ο κομμουνισμός προσπάθησε να καταργήσει τα έθνη στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου. Ο φιλελευθερισμός προσπαθεί να τα καταργήσει στο όνομα της παγκόσμιας αγοράς. 

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που χάνεται είναι ο άνθρωπος ως μέλος της Φυλής, αφού η αρχή του Αίματος αντικαταστήθηκε από την αρχή της οικονομίας. 

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να μιλάμε απλώς για οικονομία. Πρέπει να μιλάμε για το ποιον υπηρετεί η οικονομία. Και δεν αρκεί να μιλάμε για κράτος. Πρέπει να μιλάμε για ποιον υπηρετεί το κράτος.

Ένα κράτος που βασίζεται μόνο στην οικονομία δεν μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία ενωμένη. Το είδαμε στη Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε. Το βλέπουμε σήμερα και στη Δύση, όπου οι κοινωνίες είναι όλο και πιο διχασμένες. Όταν το κράτος χάνει την ταυτότητά του, το Έθνος γίνεται λαός χωρίς τις τέσσερις βασικές αξίες που μας παρέδωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι Πρόγονοι μας. Το Όμαιμων, το Ομότροπον ,το Ομόγλωσσον και το Ομόθρησκων.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό/αριστερό κράτος ή στο δεξιό φιλελευθερισμό. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να έχει και κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ταυτότητα. Που δεν θα εξισώνει προς την βάση τους πολίτες όπως κάνει ο κομμουνισμός ούτε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρούς. Που θα θέτει ως θέσφατο ότι τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την Φυλή και την ανέλιξη του κάθε πολίτη, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας δεν επιβιώνουν ούτε τα οικονομικά συστήματα ούτε οι ιδεολογίες που βασίζονται μόνο στην ύλη.

Επιβιώνουν μόνο οι λαοί που έχουν συνείδηση του ποιοι είναι.Άλλωστε ιστορικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή και οι αριστεροί και οι δεξιοί θυμούνται τις πατριωτικές κορώνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 22.3.26

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

  

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση ότι το Ελληνικό Έθνος δεν χαρίστηκε σε κανέναν. 

Το Ελληνικό Έθνος που γεννήθηκε πριν χιλιάδες χρόνια, σφυρηλατήθηκε μέσα από θυσίες, αγώνες και αίμα, από ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν. Από τα βάθη των αιώνων μέχρι το 1821 και από το 1821 μέχρι σήμερα, ο Έλληνας έμαθε να ζει και να πεθαίνει για τις υψηλές Αξιες και να παλεύει για την Ελευθερία.

Ιδιαίτερα αυτή τη μέρα, το βλέμμα στρέφεται στους μαθητές. Στα Ελληνόπουλα που στέκονται μπροστά στις παρελάσεις και κρατούν τη Σημαία της Πατρίδας. Δεν είναι απλώς μια τιμή σχολική. Είναι μια ευθύνη ιστορική. Γιατί όταν ένα Ελληνόπουλο σηκώνει την Ελληνική Σημαία, δεν κρατά μόνο ένα σύμβολο. Κρατά τις θυσίες των Προγόνων του, κρατά τον αγώνα των ανθρώπων που δεν λύγισαν μπροστά σε κατακτητές που ήθελαν να αφανίσουν το Έθνος μας.

Η Ελληνική Σημαία δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα. Είναι μνήμη, είναι αξιοπρέπεια, είναι η απόδειξη ότι αυτή η Φυλή άντεξε σε αυτοκρατορίες, σε πολέμους, σε καταστροφές και προδοσίες και ακόμα παλεύει να σταθεί όρθια. Και γι’ αυτό κάθε Ελληνόπουλο που συμμετέχει  στην παρέλαση δεν τιμά απλώς το σχολείο του. Πρωτίστως τιμά την ίδια την ιστορία του Έθνους .

Σήμερα λοιπόν, η 25η Μαρτίου πρέπει να μιλάει στους νέους. Να τους θυμίζει ότι η τιμή του να είσαι Έλληνας δεν είναι τίτλος, είναι στάση ζωής. Είναι σεβασμός στους Προγόνους, πίστη στην Πατρίδα και ευθύνη απέναντι στην Φυλή. Γιατί το Ελληνικό Έθνος έμαθε να επιβιώνει μέσα στους αιώνες μόνο όταν οι νέοι του δεν ξεχνούσαν ποιοι είναι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή από όλες: να κρατάς ψηλά τη Σημαία και να συνεχίζεις την ιστορία εκεί που την άφησαν οι προηγούμενοι.

Ζήτω η μία Αιωνία και Αδιαίρετος Ελλάς

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

 

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

Με αγανάκτηση και οργή πληροφορηθήκαμε, ότι στο δάσος της Δαδιάς δηλητηριάστηκαν δώδεκα μαυρόγυπες, από τους οποίους οι εννέα είναι ήδη νεκροί. Δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό. Πρόκειται για ένα έγκλημα απέναντι στη Φύση, απέναντι στο ζώο και απέναντι στην ίδια την Πατρίδα, αφού ο μαυρόγυπας αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και προστατευόμενα είδη της Ελληνικής Γης.

Το γεγονός ότι κάποιοι έφτασαν στο σημείο να ρίξουν δηλητήρια μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους της χώρας δείχνει ξεκάθαρα την πλήρη απουσία κράτους στην ελληνική ύπαιθρο. Εκεί που άλλοτε υπήρχε παρουσία χωροφυλακής, αγροφυλάκων και ελέγχου, σήμερα υπάρχει εγκατάλειψη, αδιαφορία και πλήρης ασυδοσία. 

Η ελληνική επαρχία έχει αφεθεί στο έλεος όσων θέλουν να καταστρέψουν το περιβάλλον, να εξοντώσουν ζώα και να λειτουργούν χωρίς καμία συνέπεια.

Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδράνεια των αρμόδιων αρχών. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλητηριάζονται ζώα στη χώρα μας, ούτε η πρώτη φορά που καταστρέφεται ένας προστατευόμενος βιότοπος. Κάθε φορά ακούμε δηλώσεις και υποσχέσεις, αλλά στην πράξη δεν αλλάζει τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μιλάμε για νεκρούς μαυρόγυπες, αύριο ίσως για ολόκληρη την εξαφάνιση ενός είδους από την Ελλάδα.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι πίσω από τέτοιες πράξεις δεν κρύβεται απλώς μια κακή στιγμή. Όποιος ρίχνει δηλητήρια στη Φύση γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει. Γνωρίζει ότι θα σκοτώσει ζώα, ότι θα καταστρέψει ένα οικοσύστημα και ότι θα αφήσει πίσω του μόνο θάνατο. Πρόκειται για πράξη που δείχνει περιφρόνηση προς την ελληνική φύση και αδιαφορία για το μέλλον της Πατρίδας. 

Απαιτούμε άμεση έρευνα και τον εντοπισμό των υπευθύνων. Απαιτούμε πραγματική προστασία της ελληνικής υπαίθρου και επιστροφή της τάξης εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η εγκατάλειψη. Η Φύση της Πατρίδας μας δεν μπορεί να μένει απροστάτευτη και η καταστροφή του ζωικού βασιλείου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό περιστατικό.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αδιαφορία. Η επαρχία δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη. 

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ- Τομέας Green Nationalist 

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

  

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ένα από τα πιο δύσκολα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα και ολόκληρη η Ευρώπη. Δυστυχώς η συζήτηση γύρω από αυτό γίνεται συχνά με τσιρίδες, συνθήματα, με ιδεολογικές εμμονές και με έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που τελικά δεν βοηθά κανέναν. Για να υπάρξει πραγματική λύση χρειάζεται καθαρή σκέψη, ειλικρίνεια και σεβασμός τόσο προς τις ευρωπαϊκές κοινωνίες όσο και προς τους ίδιους τους ανθρώπους που μετακινούνται.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που φτάνουν στην Ευρώπη στην ίδια κατηγορία. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που ζητούν άσυλο και σε αυτούς που εισέρχονται παράνομα για οικονομικούς λόγους.Οι άνθρωποι που διώκονται από πολέμους ή από πραγματικές πολιτικές διώξεις έχουν δικαίωμα να ζητήσουν προστασία. Το δικαίωμα στο άσυλο είναι μια σημαντική κατάκτηση του διεθνούς δικαίου και του πολιτισμού μας. Όταν κάποιος κινδυνεύει πραγματικά, οφείλουμε να εξετάζουμε το αίτημά του και να του προσφέρουμε προστασία, εάν φυσικά μπορούμε.

Όμως αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη μαζική παράνομη μετανάστευση που βλέπουμε σήμερα. Χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται προς την Ευρώπη όχι επειδή διώκονται αλλά επειδή ελπίζουν ότι θα βρουν καλύτερες οικονομικές συνθήκες. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών. Πίσω του κρύβεται ένα τεράστιο σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπων και πολιτικών επιλογών. 

Σήμερα λειτουργούν διεθνή κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων που κερδίζουν τεράστια ποσά από αυτή την κατάσταση. Πρόκειται για πραγματικά καρτέλ τα οποία εκμεταλλεύονται την φτώχεια και την απελπισία ανθρώπων από την Αφρική και την Ασία. Τους υπόσχονται μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη και τους στέλνουν βορά στους σύγχρονους σωματέμπορους μέσα από επικίνδυνα ταξίδια. Πολλοί από αυτούς χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα. Άλλοι φτάνουν σε χώρες όπου δεν έχουν καμία πραγματική προοπτική.Για αυτούς τους μηχανισμούς ο άνθρωπος δεν είναι πρόσωπο. Είναι εμπόρευμα. Κάθε βάρκα που ξεκινά είναι μια επιχείρηση που αποφέρει κέρδη σε εγκληματικά δίκτυα.

Ταυτόχρονα υπάρχουν και οικονομικά συμφέροντα μέσα στην Ευρώπη που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Παράνομη εργασία, φθηνά εργατικά χέρια χωρίς δικαιώματα και μια μαύρη οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπων που δεν έχουν καμία προστασία.Όλη αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται συχνά σαν ανθρωπισμός. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται τους πιο αδύναμους.

Η μαζική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση δεν βοηθά αυτούς τους ανθρώπους. Αντίθετα τους εγκλωβίζει σε μια ζωή χωρίς μέλλον. Πολλοί ζουν για χρόνια σε καταυλισμούς ή σε συνθήκες κοινωνικού περιθωρίου. Δεν εντάσσονται πραγματικά στις κοινωνίες και συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.Αυτό δεν είναι λύση. Είναι απλώς η διατήρηση ενός προβλήματος.Για να υπάρξει πραγματικά ανθρώπινη πολιτική χρειάζονται τρία βασικά πράγματα.

Πρώτον πρέπει να υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία ασύλου. Όσοι άνθρωποι έχουν πραγματικά ανάγκη προστασίας πρέπει να εξετάζονται γρήγορα και δίκαια.

Δεύτερον πρέπει να χτυπηθούν αποφασιστικά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Αυτά τα δίκτυα είναι από τα πιο κυνικά εγκλήματα της εποχής μας και πρέπει να αντιμετωπιστούν με διεθνή συνεργασία.

Τρίτον πρέπει να υπάρχει οργανωμένη επιστροφή των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους.

Η επιστροφή αυτή δεν είναι πράξη σκληρότητας. Είναι μια πράξη δικαιοσύνης και τάξης. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η παράνομη είσοδος δεν οδηγεί σε μόνιμη εγκατάσταση. Έτσι αφαιρείται το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι διακινητές για να πείθουν ανθρώπους να πληρώνουν τεράστια ποσά για ένα επικίνδυνο ταξίδι.Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πατρίδα του. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να ζει και να αναπτύσσεται στον δικό του τόπο.

Η πραγματική αλληλεγγύη δεν βρίσκεται στο να μετακινούνται ολόκληροι πληθυσμοί από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται στο να βοηθηθούν οι κοινωνίες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια στις δικές τους πατρίδες.Να υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας, σταθερότητα και προοπτική εκεί όπου γεννήθηκαν. Κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του για να επιβιώσει.

Για την Ελλάδα το ζήτημα αυτό είναι ακόμη πιο σοβαρό. Η χώρα μας βρίσκεται στα σύνορα της Ευρώπης και δέχεται μεγάλη πίεση από μεταναστευτικές ροές. Η προστασία των συνόρων και η σωστή διαχείριση της μετανάστευσης είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας αλλά και κοινωνικής ισορροπίας.Μια πολιτική που διαχωρίζει ξεκάθαρα το άσυλο από την παράνομη μετανάστευση, που χτυπά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων και που επιστρέφει όσους δεν δικαιούνται παραμονή δεν είναι πολιτική σκληρότητας.Είναι πολιτική ευθύνης.Είναι μια πολιτική που προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που πολεμά την εκμετάλλευση και που δίνει πραγματική λύση σε ένα πρόβλημα που για χρόνια αντιμετωπίζεται με υποκρισία.

Είναι η πολιτική που πρεσβεύει ο Ιερός Λόχος και που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση αφενός με τον αδηφάγο καπιταλισμό και αφετέρου με τον ψευτοανθρωπισμό των αριστερών. Και τελικά ναι, είναι η μόνη πολιτική που μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά ανθρώπινη.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

Ο τρομοκράτης του συστήματος!

  

Σήμερα το πρωί βρέθηκα πάλι στον κήπο μου.Έσκαβα το χώμα, καθάριζα τα παρτέρια και φύτευα τα πρώτα ζαρζαβατικά της εποχής. Μικρά πράγματα θα πει κανείς. Όμως μέσα σε αυτή την απλή δουλειά, με τα χέρια μέσα στο χώμα, άρχισαν να γεννιούνται κάποιες σκέψεις.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το σύστημα των τραπεζών, των αγορών και των απρόσωπων οικονομικών μηχανισμών θέλει τον άνθρωπο μόνιμα εξαρτημένο. Θέλει να εργάζεσαι, να πληρώνεσαι και στη συνέχεια να επιστρέφεις σχεδόν τα πάντα πίσω σε αυτό το καπιταλιστικό τέρας. Να καταναλώνεις ασταμάτητα. Να αγοράζεις τρόφιμα που θα μπορούσες να παράγεις. Να ζεις μέσα σε έναν κύκλο όπου το χρήμα κάνει συνεχώς τον ίδιο κύκλο, από τον εργαζόμενο πίσω στις ίδιες λίγες μεγάλες τσέπες.

Και τότε σκέφτηκα κάτι.

Συχνά ακούμε για τρομοκράτες που συγκρούονται με το σύστημα. Όμως με μια ψύχραιμη ματιά αντιλαμβανόμαστε ότι αυτοί δεν απειλούν πραγματικά τίποτα.Ο άνθρωπος που πραγματικά φοβίζει το σύστημα είναι άλλος.Είναι αυτός που παίρνει τα χρήματα που κερδίζει μέσα από το ίδιο το σύστημα και αντί να τα επιστρέφει όλα στην κατανάλωση, τα μετατρέπει σε αυτάρκεια. Αυτός που αγοράζει γη αντί για άχρηστα πράγματα. Αυτός που φυτεύει δέντρα αντί να γεμίζει το καρότσι του σούπερ μάρκετ. Αυτός που δημιουργεί μικρές πρωτογενείς δομές για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την κοινότητά του.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους που χρησιμοποιεί το ίδιο το σύστημα, τότε η αλήθεια είναι απλή: Ο αριστερός τρομοκράτης δεν είναι επαναστάτης. Είναι απλώς ένας εγκληματίας. Ο άνθρωπος όμως που καλλιεργεί τη γη του, που παράγει την τροφή του και που μειώνει την εξάρτησή του από τις αγορές, είναι ο πραγματικός “τρομοκράτης” για το οικονομικό καθεστώς. Διότι αυτός ο άνθρωπος αφαιρεί δύναμη από το σύστημα χωρίς να χρειάζεται ούτε όπλα ούτε βία.Κάθε δέντρο που φυτεύεται είναι λιγότερη εξάρτηση.Κάθε κήπος με οπωροκηπευτικά είναι λιγότερη κατανάλωση.Κάθε μικρή παραγωγική δομή είναι ένα κομμάτι οικονομικής ανεξαρτησίας.

Και όταν αυτά τα μικρά κομμάτια δεν ανήκουν μόνο σε ένα άτομο αλλά σε ανθρώπους που νιώθουν ότι ανήκουν σε μια ευρύτερη εθνική κοινότητα, τότε αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί τότε η παραγωγή δεν είναι απλώς ατομική αυτάρκεια. Είναι κοινωνική δύναμη.Μια εθνική κοινότητα που παράγει μέρος της τροφής της, που ξαναδένει τον άνθρωπο με τη γη του και που επενδύει στον πρωτογενή τομέα, δεν είναι απλώς οικονομική επιλογή. Είναι στάση ζωής. Είναι πολιτική πράξη. Είναι ένας τρόπος να ξαναχτιστεί η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία ενός λαού.

Γι’ αυτό, όσο φύτευα σήμερα τα ζαρζαβατικά μου, ένιωσα ότι αυτή η μικρή πράξη δεν είναι απλώς μια αγροτική συνήθεια. Είναι κάτι βαθύτερο.Είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας.Και ίσως τελικά αυτό να είναι που φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ένα σύστημα που έχει μάθει να κυριαρχεί πάνω σε ανθρώπους που απλώς καταναλώνουν. Έναν άνθρωπο που αρχίζει να παράγει, να δημιουργεί και να μην τους χρειάζεται τόσο.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ