Τιμητική Παρουσία στον Τόπο Θυσίας του Μαρίνου Αντύπα.

  

Τιμητική Παρουσία στον Τόπο Θυσίας του Μαρίνου Αντύπα.

Την Κυριακή 8 Μαρτίου, κλιμάκιο Συναγωνιστών του Κινήματος μας, βρέθηκαν στον τόπο όπου πριν από περισσότερο από έναν αιώνα δολοφονήθηκε ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας, στον Πυργετό της περιοχής της Λάρισας. 

Η παρουσία μας εκεί δεν ήταν μια απλή τυπική επίσκεψη μνήμης, αλλά μια συμβολική πράξη τιμής προς τον Έλληνα που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ο Μαρίνος Αντύπας, γεννημένος το 1872 στην Κεφαλονιά, ανήκε σε εκείνη τη γενιά των Ελλήνων που μεγάλωσε μέσα στο όραμα της εθνικής ολοκλήρωσης αλλά και στην πικρή πραγματικότητα της κοινωνικής αδικίας. 

Υπήρξε άνθρωπος με έντονη κοινωνική συνείδηση και βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στην Πατρίδα και την κοινωνία. Πολέμησε στην Κρητική Επανάσταση και το 1897 συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν ένας αποκομμένος διανοούμενος, αλλά ένας Έλληνας που ένιωθε αυτονόητο καθήκον να υπηρετήσει την Πατρίδα του.

Μετά τον πόλεμο, στράφηκε στον αγώνα υπέρ των αγροτών της Θεσσαλίας. Στην περιοχή αυτή εξακολουθούσε να επιβιώνει το καθεστώς των μεγάλων τσιφλικιών, με τους κολίγους να ζουν σε συνθήκες έντονης οικονομικής εξάρτησης. Ο Αντύπας εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία και άρχισε να μιλά στους αγρότες για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και κοινωνική αφύπνιση. 

Υποστήριζε ότι η εργασία είναι ιερή και ότι η κοινωνία οφείλει να σέβεται τον άνθρωπο που παράγει τον πλούτο της.

Ο λόγος του δεν ήταν λόγος διχασμού των Ελλήνων αλλά ηθικής αφύπνισης. Πίστευε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό Έθνος όταν η κοινωνική του βάση βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής υποδούλωσης. Για εκείνον, η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούσε προϋπόθεση για την εθνική συνοχή και την υγεία της κοινωνίας.

Οι ιδέες του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από τα ισχυρά συμφέροντα της εποχής. Στις 8 Μαρτίου 1907 δολοφονήθηκε στον Πυργετό από άνθρωπο που συνδεόταν με το καθεστώς των τσιφλικιών. Ο θάνατός του αποτέλεσε ένα από τα γεγονότα που προηγήθηκαν της μεγάλης κοινωνικής αναταραχής που θα εκδηλωνόταν λίγα χρόνια αργότερα με την Εξέγερση του Κιλελέρ.

Η παρουσία των Συναγωνιστών του Ιερού Λόχου στον τόπο της δολοφονίας του αποτελεί μια πράξη ιστορικής μνήμης αλλά και υπενθύμιση ότι η ιστορία του Ελληνικού Λαού γράφτηκε και από ανθρώπους που στάθηκαν απέναντι στην αδικία. Η μνήμη του Μαρίνου Αντύπα παραμένει ένα σημαντικό κεφάλαιο της κοινωνικής ιστορίας της Ελλάδας και ένα παράδειγμα ανθρώπου που δεν συμβιβάστηκε με την αδικία.

Στον τόπο όπου έπεσε νεκρός, η θυσία του εξακολουθεί να θυμίζει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια της εργασίας και η συνοχή του λαού αποτελούν θεμέλια για την ιστορική πορεία ενός Έθνους.

Διαβάστε το άρθρο του Αρχηγού του Ιερού Λόχου κ.Ανδρέα Γενιά για τον Μαρίνο Αντύπα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα εδώ

Δείτε τα δύο βίντεο της εκδήλωσης στο VK

ή στο You Tube video1 και στο You Tube video 2

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Μαρίνος Αντύπας. Ήρωας της Αριστεράς ή Ήρωας της Πατρίδας;

  

Μαρίνος Αντύπας. Ήρωας της Αριστεράς ή Ήρωας της Πατρίδας;

Η μορφή του Μαρίνου Αντύπα παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ιδεολογικής καπήλευσης. Οι  αριστεροί τον παρουσιάζουν ως πρόδρομο της μαρξιστικής Αριστεράς. 

Εμείς όμως τον βλέπουμε ως έναν Εθνικιστή  κοινωνικό αγωνιστή που έδωσε τη ζωή του για τη δικαιοσύνη στον θεσσαλικό κάμπο. 

Η αλήθεια, όπως συμβαίνει στην ιστορία, γράφεται από τους νικητές και από αυτούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα. Πάμε όμως να δούμε ποιος ήταν τελικά ο Μαρίνος Αντύπας. 

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στα Φερεντινάτα της Κεφαλονιάς.Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα. 

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όμως δεν περιορίστηκε ποτέ σε μια ήσυχη επαγγελματική πορεία. Από νωρίς έδειξε ότι τον απασχολούσε το κοινωνικό ζήτημα, η αδικία, η εκμετάλλευση των αδύναμων. Το 1896 συμμετείχε εθελοντικά στην Κρητική Επανάσταση όπου και τραυματίστηκε πολεμώντας για την ένωση της Κρήτης με την  Μητέρα Ελλάδα. Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν υπήρξε αποκομμένος από το εθνικό αίσθημα ούτε ήταν διεθνιστής με την έννοια της άρνησης της πατρίδας. Ο κοινωνικός του αγώνας δεν ήταν αντίθετος προς το Έθνος και την Πατρίδα που τότε εκφραζόνταν μέσα από την Μεγάλη Ιδέα. 

Στην Αθήνα εξέδωσε την εφημερίδα "Ανάστασις", μέσα από την οποία καυτηρίαζε τη διαφθορά, την κοινωνική ανισότητα και την εκμετάλλευση των φτωχών. Σε κείμενά του δήλωνε ανοιχτά ότι είναι σοσιαλιστής "όνομα και πράγμα" και υποστήριζε ότι ο σοσιαλισμός ως δικαιοσύνη και αλήθεια διδάσκεται στο Ευαγγέλιο. Ο λόγος του δεν ήταν υλιστικός. Δεν βασιζόταν στη θεωρία της ιστορικής αναγκαιότητας ή στην αθεΐα. Αντίθετα, είχε ηθικό και χριστιανικό πυρήνα. Έβλεπε την κοινωνική δικαιοσύνη ως εφαρμογή του χριστιανικού ήθους στην πολιτική πράξη.

Η καθοριστική στροφή της ζωής του έγινε όταν βρέθηκε στον θεσσαλικό κάμπο ως επιστάτης στα κτήματα συγγενικού του προσώπου στην περιοχή του Πυργετού. Εκεί ήρθε σε άμεση επαφή με το καθεστώς των μεγαλοτσιφλικάδων και τη σκληρή πραγματικότητα των κολίγων. Οι φτωχοί Έλληνες αγρότες ζούσαν υπό καθεστώς οικονομικής εξάρτησης, αποδίδοντας μεγάλο μέρος της παραγωγής τους στους μεγαλογαιοκτήμονες. 

Ο Αντύπας, παρότι ήταν μια μονάδα, αντί να ταυτιστεί με τα συμφέροντα των ισχυρών, στάθηκε στο πλευρό των φτωχών. 

Με ομιλίες, με παρεμβάσεις και προσωπική επαφή, μιλούσε στους αγρότες για δικαιώματα, για αξιοπρέπεια, για ανάγκη αναδιανομής της γης. Τόνιζε ότι η γη πρέπει να ανήκει σε εκείνους που τη δουλεύουν. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λέγεται ελεύθερη όταν οι άνθρωποί της ζουν σε συνθήκες δουλοπαροικίας. 

Η δράση του φυσικά ενόχλησε βαθιά τους τσφλικάδες που είδαν ο Μαρίνος Αντύπας δεν τους φοβόταν και δεν σταματούσε την δράση του. Έτσι αποφάσισαν να τελειώσουν οριστικά με αυτόν που απειλούσε τα συμφέροντα τους.

Στις 8 Μαρτίου του 1907 δολοφονήθηκε από άνθρωπο που συνδεόταν με τα συμφέροντα των τσιφλικάδων. Ο θάνατός του συγκλόνισε την κοινή γνώμη και η μορφή του έγινε σύμβολο του αγώνα των αγροτών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1910, τα γεγονότα στο Κιλελέρ ανέδειξαν πανελλαδικά το αγροτικό ζήτημα. Η οριστική λύση ήρθε σταδιακά μέσα από απαλλοτριώσεις και αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Νικολάου Πλαστήρα επιταχύνθηκε η αναδιανομή της γης και ουσιαστικά τερματίστηκε το καθεστώς των μεγάλων τσιφλικιών.

Μετά τον θάνατό του, όμως, η μορφή του Αντύπα ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή στη συλλογική μνήμη. 

Στον 20ό αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Μεσοπόλεμο, προβλήθηκε κυρίως από την κομμουνιστική και μαρξιστική Αριστερά ως πρόδρομος της ταξικής πάλης. Το ΚΚΕ τον ενέταξε στο ιδεολογικό του αφήγημα ως έναν πρώιμο επαναστάτη του προλεταριάτου. Την ίδια στιγμή, το μεταεμφυλιακό κράτος απέφευγε να αναδείξει κοινωνικούς αγωνιστές που είχαν συγκρουστεί με το καθεστώς των μεγάλων ιδιοκτησιών. 

Έτσι, η επίσημη εθνική αφήγηση άφησε κενό γύρω από το πρόσωπό του, και το κενό αυτό καλύφθηκε σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά.

Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των λόγων και των κειμένων του δείχνει ότι ο Αντύπας δεν υπήρξε ποτέ μαρξιστής. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν απέρριπτε την Πατρίδα. Δεν υιοθετούσε τον υλισμό. Δεν μιλούσε για διεθνή επανάσταση. Πολέμησε και τραυματίστηκε για την ολοκλήρωση του Έθνους. Πίστευε στον Χριστό. 

Ο σοσιαλισμός του ήταν βαθιά ηθικός, χριστιανικός και προσαρμοσμένος στην ελληνική πραγματικότητα της εποχής του.

Γι’ αυτό, εδώ το ερώτημα του τίτλου βρίσκει τελικά την απάντησή του. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν ήταν ποτέ ήρωας της Αριστεράς αλλά ούτε απλώς ήρωας της Πατρίδας με τη στενή έννοια. Υπήρξε αγωνιστής ενός πρώιμου ελληνικού σοσιαλισμού. Ενός σοσιαλισμού που δεν γεννήθηκε σε ξένα θεωρητικά κέντρα αλλά μέσα από την ανάγκη του Έλληνα αγρότη για γη, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Η μορφή του ανήκει στην ιστορία του ελληνικού κοινωνικού αγώνα στο σύνολό της. Και ίσως σήμερα, μπορούμε να τον δούμε πιο καθαρά. Ως άνθρωπο που συνέδεσε την κοινωνική δικαιοσύνη με το εθνικό αίσθημα και την ηθική ευθύνη. Ως έναν πρόδρομο του ελληνικού σοσιαλισμού, που πλήρωσε με τη ζωή του την πίστη του ότι η Γη και η Πατρίδα πρέπει να ανήκουν σε εκείνους που τις υπηρετούν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

Εθνοφύλακας στην Κω έφτιαξε μνημείο για τους πεσόντες Ήρωες των Ιμίων!

  

Στην Κω πραγματοποιήθηκε μια λιτή αλλά βαθιά συμβολική στιγμή μνήμης, με την τοποθέτηση μνημείου αφιερωμένο στους τρεις αξιωματικούς που έπεσαν υπέρ Πατρίδος στα Ίμια το 1996.

Το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία των Εθνοφυλάκων της Κω, με δωρεά ενός ιδιώτη Εθνοφύλακα, ως πράξη τιμής και εθνικής μνήμης προς εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους υπηρετώντας την Ελλάδα.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και εκπρόσωπος του κινήματός μας, Ιερός Λόχος, αποτίοντας φόρο τιμής στους πεσόντες και εκφράζοντας τον σεβασμό μας προς όλους όσοι κρατούν ζωντανή τη μνήμη και την ιστορική ευθύνη του Έθνους.

Η θυσία των Ιμίων δεν ξεχνιέται.

Παραμένει σύμβολο καθήκοντος, τιμής και εθνικής αξιοπρέπειας. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή την πρωτοβουλία μνήμης και τιμής, κρατώντας ζωντανή την ιστορική μας συνείδηση.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ 

Αιγαίο Πάντα Ελληνικό!

  

ΑΙΓΑΙΟ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ! ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ. 

Σήμερα (6 Μαρτίου 2026) κλιμάκιο Συναγωνιστών μας βρέθηκε στο νησί της Κω εκπροσωπώντας το Κίνημα μας στα Δωδεκάνησα, για να αποτίσει φόρο τιμής στη μεγάλη ιστορική στιγμή της Ενώσεως των νησιών μας με τη Μητέρα Ελλάδα, που επισφραγίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη των Παρισίων και κορυφώθηκε με την επίσημη ενσωμάτωση των στο ελληνικό κράτος το 1948.

Η σημερινή παρουσία μας δεν αποτελεί απλώς μια τυπική τιμητική συμμετοχή σε μια ιστορική επέτειο. Είναι μια πράξη μνήμης και συνέχειας. Είναι η υπενθύμιση ότι οι αγώνες των Δωδεκανησίων για την ελευθερία και την Ένωση με τον εθνικό κορμό δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά αποτελούν ζωντανή παρακαταθήκη για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.

Τα Δωδεκάνησα υπήρξαν πάντα προπύργιο της ελληνικής ψυχής στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Από τα χρόνια της ξένης κατοχής έως τη στιγμή της ελευθερίας, οι νησιώτες κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελληνικής ταυτότητας, της παράδοσης και της πίστης στην Πατρίδα.

Σήμερα, αυτή η φλόγα συνεχίζει να καίει. Στα Δωδεκάνησα υπάρχει ένας ενεργός και μαχητικός πυρήνας Συναγωνιστών που κρατά ζωντανές τις αξίες του Έθνους, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της εθνικής αξιοπρέπειας. Με παρουσία, δράση και αγωνιστικό φρόνημα, οι Συναγωνιστές μας στα νησιά αποτελούν ζωντανό κύτταρο του αγώνα για μια Ελλάδα ισχυρή, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά υπερήφανη.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές των Δωδεκανήσων.

Τιμή σε όσους κράτησαν την ελληνική σημαία ψηλά στα νησιά του Αιγαίου.

Τα Δωδεκάνησα ήταν, είναι και θα παραμείνουν ελληνικά. 🇬🇷

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

  

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

Η νεολαία δεν είναι ένα σύνθημα που το φωνάζουμε στις γιορτές και το ξεχνάμε την επόμενη μέρα. Είναι οι νέοι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, που δουλεύουν, που σπουδάζουν, που προσπαθούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά και συχνά βρίσκουν μπροστά τους τοίχο. Είναι η γενιά που θα κρατήσει όρθια την κοινωνία και το Έθνος τα επόμενα χρόνια. Αν αυτή η γενιά νιώθει ότι δεν έχει μέλλον, τότε στην πραγματικότητα δεν έχει μέλλον ούτε η Πατρίδα.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά ότι η κατάσταση βελτιώνεται. Μπορεί κάποιοι αριθμοί να δείχνουν μια σχετική σταθεροποίηση, όμως η καθημερινότητα των νέων λέει άλλα. Οι μισθοί για παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με το κόστος ζωής. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Η αγορά κατοικίας μοιάζει άπιαστο όνειρο. Η εργασία συχνά είναι προσωρινή, χωρίς ασφάλεια και προοπτική. Πώς να σχεδιάσει κάποιος το αύριο όταν δεν ξέρει τι θα γίνει σε έξι μήνες;

Χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έφυγαν επειδή δεν αγαπούν τον τόπο τους. Έφυγαν γιατί αναζήτησαν σταθερότητα και ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτό το κύμα μετανάστευσης δεν ήταν απλώς μια οικονομική απώλεια. Ήταν και ένα εθνικό πλήγμα. Όταν μια χώρα χάνει το πιο μορφωμένο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας της, χάνει δύναμη, ενέργεια, ελπίδα.

Παράλληλα, βλέπουμε το δημογραφικό πρόβλημα να μεγαλώνει. Οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι είναι περισσότεροι, ο πληθυσμός γερνά και οι παράνομοι εισβολείς αυξάνονται δραματικά. 

Πολλοί νέοι θα ήθελαν να κάνουν οικογένεια, αλλά το αναβάλλουν ή το εγκαταλείπουν γιατί δεν νιώθουν οικονομικά ασφαλείς. Δεν είναι μόνο κρίση αξιών. Είναι και θέμα αντικειμενικών δυσκολιών. Όταν το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά, η απόφαση για παιδί γίνεται πράξη... θάρρους!

Εδώ ακριβώς μπαίνει η έννοια της εθνικοκοινωνικής προοπτικής. Δεν είναι μια θεωρητική ιδέα ούτε ένας βαρύγδουπος όρος. Είναι η απλή παραδοχή ότι το εθνικό μέλλον εξαρτάται από την κοινωνική σταθερότητα. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή χώρα χωρίς νέους ανθρώπους που να αισθάνονται ασφαλείς και χρήσιμοι. Ότι η Πατρίδα δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά ζωντανή εθνική κοινότητα ανθρώπων.

Ο Εθνικός Κοινωνισμός, αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, δεν περιορίζεται σε λόγια. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι να δημιουργείς συνθήκες ώστε ο νέος να μπορεί να εργαστεί με αξιοπρέπεια. Να έχει πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση που να συνδέεται με την παραγωγή. Να μην εγκλωβίζεται σε μια διαρκή ανασφάλεια. Να μπορεί να μείνει στον τόπο του και να δημιουργήσει!

Η νεολαία σήμερα κουβαλά και ένα ψυχολογικό βάρος. Μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην αβεβαιότητα, στην αίσθηση ότι τα πράγματα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Έμαθε να μην κάνει μεγάλα σχέδια. Έμαθε να συμβιβάζεται. Αυτή η εσωτερική φθορά είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τα οικονομικά προβλήματα. Μια γενιά που δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αποσύρεται.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προοπτική, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά και ουσιαστικά. Στήριξη της νέας εργασίας με σταθερούς όρους και δίκαιες αμοιβές. Σοβαρή στεγαστική πολιτική που να δίνει διέξοδο στα νέα ζευγάρια. Κίνητρα για να επιστρέψουν όσοι έφυγαν. Αναζωογόνηση της περιφέρειας ώστε να υπάρχουν ευκαιρίες και έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Σύνδεση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με πραγματικές ανάγκες της οικονομίας.

Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζεται σταθερό σχέδιο και πολιτική βούληση. Χρειάζεται να μπει η νεολαία στο κέντρο των αποφάσεων και όχι στο περιθώριο. Να ακουστεί η φωνή της. Να ληφθούν υπόψη οι αγωνίες της. Να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν απλός αριθμός σε πίνακες.

Μια κοινωνία που στηρίζει τη νεολαία της επενδύει στον εαυτό της. Δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης, συνοχής και ασφάλειας. Μια κοινωνία που την αγνοεί, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το ζήτημα της νεολαίας είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε μια Πατρίδα όπου οι νέοι θα ονειρεύονται και θα δημιουργούν ή μια χώρα όπου θα μετρούν τις μέρες μέχρι να φύγουν; Θέλουμε μια κοινωνία που γερνά σιωπηλά ή μια εθνική κοινωνία που ανανεώνεται και προχωρά;

Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το φτιάξουν οι νέοι Έλληνες που σήμερα παλεύουν να σταθούν όρθιοι. Αν τους δώσουμε χώρο, στήριξη και προοπτική, μπορούν να μεταμορφώσουν τον τόπο. Αν τους αφήσουμε στην αβεβαιότητα, θα χαθεί μια ολόκληρη γενιά. 

Η νεολαία είναι η δύναμη, η φρεσκάδα και η συνέχεια της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε μια ζωντανή και δυνατή Πατρίδα, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε ότι οι νέοι της μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ελπίδα. 

Γιατί όπως έλεγε και ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, "κάθε Έθνος αξίζει τόσο όσο αξίζει η νεολαία του".

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026