Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

 

Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

Οι εικόνες βίας από τους δρόμους της Γαλλίας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές και επιθέσεις εναντίον κράτους και πολιτών φανερώνουν ένα σοβαρό πρόβλημα που μεγαλώνει εδώ και χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι απλό. Πώς φτάσαμε ως εδώ, τι ευθύνες έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά αυτή η αναμενόμενη κατάσταση είναι υπέρ των γηγενών Ευρωπαίων. 

Κατά αρχήν όμως πρέπει πρώτα από όλα να θέσουμε το θέμα στις σωστές του βάσεις και να ξεχωρίσουμε την κοινωνική διαμαρτυρία από την εγκληματική δράση. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την ανεργία την αδικία, το οτιδήποτε. Τα αιτήματά τους οφείλει να τα ακούει κάθε κυβέρνηση. Κανένα, όμως, αίτημα δεν δικαιολογεί τις λεηλασίες, τους εμπρησμούς και τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που δεν ευθύνονται για τα προβλήματα. Η βία δεν αποτελεί λύση και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από κανέναν.

Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Η συμμετοχή οργανωμένων ομάδων νέων με μεταναστευτική καταγωγή στους βανδαλισμούς σε συνεργασία με ακροαριστερές γκρούπες είναι αδιαμφισβήτικο γεγονός. Θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τις αιτίες που οδηγούν σε αυτές τις συγκρούσεις και την αποτυχία των πολιτικών της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέτρεψαν την είσοδο μεγάλου αριθμού εισβολέων από την Αφρική και την Ασία με πρόσχημα τον ανθρωπισμό και υποστηρίζοντας ότι η παρουσία τους θα οδηγούσε σταδιακά στην ομαλή ενσωμάτωσή τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη καθώς το πολυπολιτισμικό μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Για την ακρίβεια η διαφορετική κουλτούρα των Αφροασιατών σε συνδυασμό με την θρησκευτική ρητορική ειδικά των μουσουλμάνων, αποδεικνύει το ασυμβίβαστο της κατάστασης. Αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυτής κατάστασης ήταν σε αρκετές γαλλικές πόλεις -όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, να δημιουργηθούν συνοικίες γκέτο Αφροασιατών με φτώχεια και περιορισμένες ευκαιρίες. Φυσική συνέπεια του καπιταλιστικού  συστήματος που χρειάζεται τα φθηνά εργατικά χέρια για να εξοικονομεί περισσότερο κέρδος και όχι φυσικά γιατί θέλει να δείξει την ανθρωπιά του. Έτσι σε αυτές τις περιοχές η κοινωνική απομόνωση αυτών των εθνοτικών ομάδων έγινε καθημερινότητα και η επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία παρέμεινε περιορισμένη, πολλές φορές ως οικειοθελή άμυνα στην ενσωμάτωση από τους ίδιους τους μετανάστες. 

Η μεταναστευτική πολιτική είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η ενσωμάτωση δεν επιτυγχάνεται επειδή κάποιος εγκαθίσταται σε μια χώρα και βρίσκει εργασία. Ούτε γιατί μπορεί βίαια και παράνομα να εισέρχεται σε μια κυρίαρχη χώρα καταπατώντας τους νόμους με την συνδρομή των ΜΚΟ. Γιατί τότε το μήνυμα που λαμβάνει είναι όχι ότι εισέρχεται σε ενα οργανωμένο κράτος αλλά σε μία μπίζνα που έχει μόνο δικαιώματα χάριν κάποιου αόριστου ανθρωπισμού. Όταν, μάλιστα, οι νέοι ως επι το πλείστον μετανάστες μεγαλώνουν σε περιοχές όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός "παράδεισος" της εργατικής εκμετάλλευσης και της έλλειψης προοπτικής.Γιατί για τις επιχειρήσεις, ο μετανάστης ήταν ένα επιπλέον εργατικό χέρι, πρόθυμο να εργαστεί με χαμηλές αποδοχές και δύσκολες συνθήκες. 

Λογικό λοιπόν οι εισβολείς να  στραφούν στην παραβατικότητα ή να αναπτύξουν ακόμα και εχθρότητα απέναντι στους θεσμούς και κυρίως απέναντι στους γηγενείς Ευρωπαίους!  

Έτσι, αντί να υπάρχει ένας λογικός και διαχειρίσιμος αριθμός νόμιμων μεταναστών, φτάσαμε η υπερπληθώρα των μεταναστευτικών ροών να είναι ένας καρκινικός όγκος στο σώμα της Ευρώπης. 

Την ίδια στιγμή, οι χαμηλόμισθοι Γάλλοι εργαζόμενοι βλέπουν τις δικές τους δυσκολίες να μεγαλώνουν -συνέπεια των αλλοδαπών φτηνών εργατικών χεριών και αισθάνονται δικαίως ότι το κράτος αδιαφορεί για τις ανάγκες τους. Αυτή η κατάσταση ενισχύει την κοινωνική δυσαρέσκεια και βαθαίνει τις αντιθέσεις.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως έγκειται στο αν το κράτος γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του. Γιατί ο προορισμός του κράτους δεν είναι η εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ολιγαρχίας αλλά η προστασία του Έθνους. 

Οφείλει λοιπόν να επιβάλλει τον νόμο και να προστατεύει τους πολίτες του. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται άλλους μετανάστες, ούτε να συνεχίσει να διαιωνίζει μια άρρωστη κατάσταση. 

Κάθε χώρα έχει δικαίωμα να ελέγχει τα σύνορά της, να καθορίζει τη μεταναστευτική της πολιτική και να λαμβάνει υπόψη τις αντοχές των υποδομών και της κοινωνίας της. Η μετανάστευση χρειάζεται κανόνες, σχεδιασμό και όρια. Δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι όλα θα διευθετηθούν από μόνα τους.

Παράλληλα, η μαζική μετανάστευση δεν αποτελεί λύση για τα προβλήματα των χωρών προέλευσης. Αντί να δημιουργούνται εκεί συνθήκες ανάπτυξης και προκοπής, άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους αναζητώντας καλύτερη ζωή. Η Ευρώπη πρέπει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των αιτιών που προκαλούν αυτές τις μετακινήσεις, ειδικά σε χώρες που ήταν αποικίες, χωρίς να θεωρεί ότι μπορεί να υποδέχεται απεριόριστους πληθυσμούς χωρίς συνέπειες.

Η Γαλλία αποτελεί προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Μια χώρα δεν είναι απλώς ένας τόπος εργασίας και κατοικίας. Είναι μια πατρίδα με ιστορία, πολιτισμό, φυλετική ταυτότητα και κοινές υποχρεώσεις. Η προστασία αυτής της πατρίδας απαιτεί ασφάλεια, κοινωνική δικαιοσύνη και μια μεταναστευτική πολιτική που να υπηρετεί το συνολικό συμφέρον χωρις να μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους. Η Ευρώπη πρέπει να προστατεύσει το μέλλον των λαών της, χωρίς να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φλόγες στους δρόμους της Γαλλίας. Είναι οι πολιτικές επιλογές και τα λάθη που, επί χρόνια, άφησαν το έδαφος να γίνει εύφλεκτο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.10.26

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

  

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

Στις ημέρες μας, περισσεύουν εκείνοι που μιλούν για τον εθνικό αγώνα, αλλά μοιάζουν να ξεχνούν την Ελληνίδα. Άλλοι την υποβιβάζουν σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, άλλοι θεωρούν πως η θέση της βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες μάχες της ιστορίας.

Όμως, η ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους, είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στις πιο δύσκολες ώρες, που γέννησαν αγωνιστές, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις και έγιναν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ελευθερίας.

Αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ήπειρο του 1940. Να αντικρίσουμε εκείνες τις γυναίκες που, με τα χέρια σκληραγωγημένα από τη δουλειά και την ψυχή ατσαλωμένη από τις δοκιμασίες της ζωής, ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου φορτωμένες πολεμοφόδια, τρόφιμα και εφόδια για τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. Εκεί θα βρούμε την απάντηση σε όσους αμφισβητούν τη θέση της γυναίκας στον εθνικό αγώνα. Θα τη βρούμε στην πλάτη της Ηπειρώτισσας, εκεί όπου ακουμπούσε το βάρος του ανεφοδιασμού και μαζί το βάρος της Ελλάδας.

Όταν οι ιταλικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ήπειρος έγινε ένα από τα κύρια θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν έναν ισχυρό αντίπαλο μέσα σε δύσβατα βουνά, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μακριά από την ασφάλεια των σπιτιών τους. Και τότε, πίσω από τις γραμμές του μετώπου, φάνηκε το μεγαλείο της γυναίκας της Πίνδου.

Μανάδες, σύζυγοι, κόρες και γιαγιάδες ανέλαβαν έναν αγώνα που απαιτούσε σωματική δύναμη, αντοχή και κυρίως ακατάβλητη ψυχή. Σε ατέλειωτες πορείες, πάνω σε απόκρημνα μονοπάτια και μέσα στο κρύο, μετέφεραν πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα προς τις θέσεις των μαχητών. Μετέφεραν, επίσης, τραυματίες στην επιστροφή τους, ενώ πολλές προσέφεραν βοήθεια στους στρατιώτες με όποιον τρόπο μπορούσαν. Δεν φορούσαν στολή. Δεν είχαν παράσημα στο στήθος. Δεν κρατούσαν όπλο στα χέρια. Είχαν, όμως, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί με στρατιωτικούς βαθμούς: την αποφασιστικότητα ενός Λαού που αρνιόταν να υποταχθεί. 

Κάθε κουρασμένο βήμα τους ήταν μια πράξη αντίστασης. Κάθε φορτίο που ανέβαζαν στο βουνό ήταν μια ανάσα περισσότερη για τον Έλληνα Στρατιώτη. Κάθε τραυματίας που επέστρεφε ζωντανός, ήταν μια νίκη απέναντι στον θάνατο. Κι όταν το χιόνι και η λάσπη έκαναν τα μονοπάτια απροσπέλαστα και ο άνεμος μαστίγωνε τα πρόσωπά τους, εκείνες συνέχιζαν. Γιατί ήξεραν πως στην κορυφογραμμή δεν πολεμούσε μόνο ο γιος τους, ο άνδρας τους ή ο αδελφός τους. Πολεμούσε η όλη η Ελλάδα!

Αυτή είναι η Ελληνίδα μάνα. Δεν είναι μια αφηρημένη εικόνα που χωρά μόνο σε ποιήματα και επετειακές ομιλίες. Είναι η γυναίκα που, όταν η Πατρίδα κινδυνεύει, μετατρέπει την αγωνία σε δύναμη και τον φόβο σε προσφορά. Είναι εκείνη που μπορεί να κλαίει για το παιδί της και την ίδια ώρα να συνεχίζει να αγωνίζεται για να σωθούν τα υπόλοιπα παιδιά της Πατρίδος!

Η Άγνωστη Ελληνίδα της Πίνδου δεν γνώριζε αν κάποιος θα έγραφε ποτέ το όνομά της σε μια σελίδα της ιστορίας. Δεν ανέβαινε στα βουνά για να δοξαστεί. Ανέβαινε επειδή το θεωρούσε χρέος της. Επειδή η Πατρίδα δεν ήταν για εκείνη μια λέξη κενή περιεχομένου, αλλά η Γη της, το σπίτι της, η οικογένειά της, η εκκλησιά του χωριού της, οι τάφοι των Προγόνων της, η γλώσσα και οι παραδόσεις που κληρονόμησε.

Σήμερα, που οι μορφές εκείνων των γυναικών έχουν περάσει στη σφαίρα της ιστορικής μνήμης, έχουμε χρέος να μην τις αφήσουμε να ξεχαστούν. Να μιλάμε στα παιδιά μας για τις γιαγιάδες της Πίνδου. Να θυμόμαστε πως πίσω από τις νίκες των στρατιωτών υπήρχαν γυναίκες που αγωνίστηκαν αθόρυβα, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Ας υποκλιθούμε, λοιπόν, στην Ηπειρώτισσα Μάνα, στην αγρότισσα, στην κόρη και στη γιαγιά που ανέβηκαν στα βουνά του 1940. Σε εκείνη που μετέφερε τα πολεμοφόδια μέσα στο χιόνι, που στάθηκε δίπλα στον τραυματία, που έδωσε από το υστέρημά της και που δεν λύγισε μπροστά στις δοκιμασίες.

Και αν σήμερα αναζητούμε ένα πρότυπο ελληνικής γενναιότητας, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά. Αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στα βουνά της Πίνδου, εκεί όπου μια γυναίκα, φορτωμένη με πολεμοφόδια και με την Ελλάδα στην καρδιά της, συνεχίζει να ανεβαίνει προς την κορυφή.

Τιμή και δόξα στην Ηπειρώτισσα του 1940.

Τιμή στην Ελληνίδα μάνα, στην Ελληνίδα γιαγιά, στην Ελληνίδα γυναίκα.

Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

  

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί έναν από τους πιο λαμπρούς φάρους της νεότερης ιστορίας μας, μια ημέρα που συμπυκνώνει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια αυθόρμητη άρνηση του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά, αλλά προπαρασκευασμένη απόφαση για αντίσταση από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου που εκφράστηκε ως καθολική κραυγή του Αθάνατου Έθνους, που αρνήθηκε να γονατίσει μπροστά στην υλική και αριθμητική υπεροχή των Ιταλών επιδρομέων. 

Οι Έλληνες του '40, έχοντας βαθιά μέσα τους τη βαριά κληρονομιά του Γένους, εμπνεύστηκαν από το παράδειγμα των ένδοξων Προγόνων τους. Καθοδηγούμενοι από τα Αιώνια Ιδανικά της Φυλής, ανέβηκαν στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική αφοσίωση προς την Πατρίδα και έγραψαν με το Αίμα τους το Έπος του '40!

Ακόμα και σήμερα χιλιάδες Έλληνες Στρατιώτες είναι θαμμένοι στα βουνά της κατεχόμενης Βορείου Ηπείρου. Οι Ιταλοί στα χρόνια μετά τον πόλεμο πήραν τους νεκρούς τους πίσω στην πατρίδα τους. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ολοκληρώσουμε την εκταφή από τα βουνά και τα χωράφια που είναι πρόχειρα θαμμένοι χιλιάδες Στρατιώτες, ώστε να αποδοθούν οι ανάλογες θρησκευτικές και στρατιωτικές τιμές. Και αυτό το χρέος προς αυτούς τους Ήρωες πρέπει το ελληνικό κράτος να το ολοκληρώσει, όχι όμως για να επιστρέψουν τα οστά στην Ελλάδα. 

Γιατί για τους Ιταλούς η Βόρεια Ήπειρος ήταν και είναι ενα ξένο έδαφος. Για εμάς τους Έλληνες όμως είναι μια ακόμα σκλαβωμένη Πατρίδα, όπου οι Αθάνατοι Ήρωες που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα αυτής της Πατρώας Γης, μας υπενθυμίζουν το χρέος μας για απελευθέρωση και Ένωση.

Ογδανταέξι χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό του '40, ας τιμήσουμε την μνήμη των παππούδων μας.

Ζήτω η μία Αιώνια και Αδιαίρετος Ελλάς 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα.

  

Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα. Πώς ένας αρχαίος μύθος γίνεται το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης.

Από όλες τις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας, ελάχιστες κρύβουν μέσα τους τόσο βαθιά ψυχολογικά μυστικά όσο η αναμέτρηση του Περσέα με την Μέδουσα, καθώς αν εμβαθύνουμε στα νοήματα του μύθου, θα βρούμε έναν διαχρονικό "χάρτη" που μας δείχνει πώς να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε μας παραλύει. Στον αρχαίο μύθο, η Μέδουσα μεταμορφώθηκε άδικα από την θεά Αθηνά σε ένα στυγερό τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, του οποίου το βλέμμα πέτρωνε ακαριαία όποιον το κοιτούσε στα μάτια. Όταν ο νεαρός Περσέας ανέλαβε την επικίνδυνη αποστολή να τη θανατώσει, δεν βασίστηκε στην ωμή βία αλλά στην λογική/στρατηγική και στα θεϊκά του δώρα. Χρησιμοποιώντας την γυαλισμένη χάλκινη ασπίδα της Αθηνάς σαν καθρέφτη για να μην την κοιτάξει την Μέδουσα απευθείας, κατάφερε να πλησιάσει το τέρας χωρίς να μαρμαρώσει και με ένα ακριβές χτύπημα να κόψει το κεφάλι της.

Πίσω από τα φιδίσια μαλλιά και τα θεϊκά όπλα, οι φιλόσοφοι και οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν εδώ και αιώνες μια βαθιά εσωτερική μάχη της ανθρώπινης ψυχής. Η Μέδουσα δεν είναι ένα εξωτερικό τέρας, αλλά αντιπροσωπεύει όλα όσα ζουν μέσα μας και μας καθηλώνουν: τα βαθιά μας τραύματα, τις ανασφάλειες, τις τοξικές αναμνήσεις και τους φόβους που, αν τους κοιτάξουμε κατάματα χωρίς προετοιμασία, μας πετρώνουν και μας εγκλωβίζουν στην αδράνεια. Αντίστοιχα, η ασπίδα-καθρέφτης συμβολίζει τη λογική, την αυτοπαρατήρηση και την ψυχρή ανάλυση. Ο μύθος μας διδάσκει ότι αν προσπαθήσεις να πολεμήσεις έναν βαθύ σου φόβο τυφλά και παρορμητικά, θα ηττηθείς, ενώ αν πάρεις μια απόσταση και τον δεις με λογική, μπορείς να αντιληφθείς την πραγματική του διάσταση χωρίς να αφήσεις το συναίσθημα του τρόμου να σε κυριεύσει.

Η Μέδουσα του σύγχρονου ανθρώπου δεν κρύβεται πλέον σε σκοτεινές σπηλιές, αλλά παίρνει τη μορφή της εσωτερικής αντίστασης, των τοξικών σχέσεων και της αδράνειας που σαμποτάρουν την καθημερινή μας ανάγκη για εξέλιξη. Στο πεδίο της αυτοβελτίωσης, το πέτρωμα εμφανίζεται κάθε φορά που γινόμαστε αναβλητικοί. Η προσωπική μας Μέδουσα μας καθηλώνει πνευματικά όταν πνίγουμε την επιθυμία να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να αποκτήσουμε μια νέα γνώση, προτιμώντας τη στασιμότητα από την καλλιέργεια του νου. Με τον ίδιο τρόπο παραμελούμε την φροντίδα του σώματός μας, επιλέγοντας την άνεση του καναπέ από την σωματική παίδευση, παρόλο που γνωρίζουμε ότι η άσκηση θα μας χαρίσει υγεία και ευεξία. Ακόμα και σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνικής και σκεπτικής ταυτότητας, ο φόβος του να αμφισβητήσουμε τις παλιές μας πεποιθήσεις λειτουργεί ως ένα πνευματικό μαρμάρωμα, καθώς προτιμάμε την ασφάλεια των όσων ήδη ξέρουμε από το ρίσκο της αναζήτησης μιας αντικειμενικής αλήθειας. 

Για παράδειγμα, η "ασπίδα-καθρέφτης" στη γυμναστική ή το διάβασμα σημαίνει να δεις την αναβλητικότητα σου αντικειμενικά, αποδομώντας τη δικαιολογία του "δεν έχω χρόνο", ενώ στην πολιτική σου σκέψη σημαίνει να κοιτάξεις τις δικές σου προκαταλήψεις στον καθρέφτη, αφήνοντας πίσω δογματισμούς που σου επιβλήθηκαν για να στραφείς προς κάτι ανώτερο χωρίς να είσαι αγκιστρωμένος στην ευκολία του κοινά αποδεχτό. 

Η πρόκληση της εποχής μας είναι να γίνει ο καθένας από εμάς ο Περσέας του εαυτού του, να επιστρατεύσει τη λογική του και να πάρει τη δύσκολη απόφαση να κόψει τους δεσμούς με ό,τι τον μειώνει, τον φοβίζει και τον σαμποτάρει, είτε αυτό αφορά το σώμα, το πνεύμα είτε την ιδεολογία του. Το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα κρύβεται στο τέλος του μύθου, όπου από τον κομμένο λαιμό της Μέδουσας γεννήθηκε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο της ελευθερίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι μόνο όταν βρούμε το κουράγιο να "αποκεφαλίσουμε" αυτό που μας τρομάζει περισσότερο και μας κρατάει πίσω, θα γεννηθούν μέσα μας τα φτερά που θα μας απογειώσουν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη!

  

Η 26η Οκτωβρίου συνιστά έναν από τους πιο εμβληματικούς και πολυδιάστατους σταθμούς στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, όπου η θρησκευτική κατάνυξη συναντά την εθνική παλιγγενεσία. Για κάθε εθνικά σκεπτόμενο Έλληνα, η ημέρα αυτή δεν αποτελεί μια στείρα ημερολογιακή υπενθύμιση, αλλά ένα ζωντανό, διαχρονικό κάλεσμα αυτοσυνειδησίας. Είναι η στιγμή που η μεταφυσική προστασία της Ορθόδοξης Πίστης συγχωνεύεται με την ατσάλινη θέληση ενός έθνους να ορίζει το πεπρωμένο του, θυμίζοντάς μας ότι η επιβίωση της φυλής μας ανά τους αιώνες βασίστηκε στην αδιάσπαστη ενότητα μεταξύ των ιερών παραδόσεων και των εθνικών δικαίων.

Η Θεσσαλονίκη, η καρδιά και το προπύργιο της ελληνικότατης Μακεδονίας, βιώνει σήμερα μια διπλή, μεγαλειώδη επέτειο που σφράγισε τη νεότερη ιστορία. Ήταν ανήμερα της εορτής του πολιούχου της, στις 26 Οκτωβρίου 1912, όταν η ακράτητη προέλαση του Ελληνικού Στρατού κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο ανάγκασε τον Χασάν Ταχσίν Πασά να υπογράψει το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Με την είσοδο των ελληνικών μεραρχιών, τερματίστηκαν πέντε αιώνες οθωμανικού σκότους και δικαιώθηκαν οι αιματηροί αγώνες των Μακεδονομάχων. Η απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική νίκη, αλλά η πανηγυρική επιστροφή της νύμφης του Θερμαϊκού στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας, υπό το πνευματικό σκέπασμα του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου.

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστασιοποιημένος άγιος, αλλά ο αιώνιος «Αμύντωρ» και συμπαραστάτης της πόλης στις πιο σκοτεινές της ώρες. Ως Ρωμαίος αξιωματικός που μαρτύρησε για την πίστη του, ενσάρκωσε το πρότυπο του στρατιώτη-χριστιανού που θυσιάζει τα πάντα για τις ανώτερες αξίες. Η βυζαντινή παράδοση είναι γεμάτη από αναφορές όπου ο Άγιος εμφανιζόταν στα τείχη ως έφιππος πολεμιστής για να αποκρούσει τους βαρβάρους επιδρομείς. Αυτή η πολεμική και ταυτόχρονα πνευματική αρετή του Αγίου Δημητρίου ενέπνευσε τους Έλληνες στρατιώτες το 1912, μετατρέποντας την πίστη σε κινητήριο δύναμη που συνέτριψε την αριθμητική υπεροχή του εχθρού και απέδειξε ότι η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας.

Την ίδια ώρα, η εθνική μας μνήμη στρέφεται με βαθιά συγκίνηση και χρέος προς τη μαρτυρική μεγαλόνησο, την Κύπρο μας, η οποία αποτελεί το πιο ευαίσθητο και ανοιχτό μέτωπο του σύγχρονου Ελληνισμού. Οι αγώνες του κυπριακού ελληνισμού, από τις εξεγέρσεις των προηγούμενων αιώνων μέχρι το έπος των ηρώων της ΕΟΚΑ(του δοξασμένου ήρωα Γρίβα Διγενή)του 1955-1959 για την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού και την Ένωση με την Ελλάδα, παραμένουν εγγεγραμμένοι με χρυσά γράμματα στην εθνική μας ιστορία. Μάλιστα, η ίδια η 26η Οκτωβρίου κουβαλά το δικό της βαρύ ιστορικό φορτίο για τη μεγαλόνησο, καθώς στις 26 Οκτωβρίου 1931 κορυφώθηκε η αιματηρή λαϊκή εξέγερση των «Οκτωβριανών» ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία. Οι μαχητικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις εκείνων των ημερών στη Λευκωσία και σε άλλες πόλεις, που άφησαν πίσω τους 17 νεκρούς Έλληνες Κυπρίους, υπήρξαν ο πρώτος μεγάλος, οργανωμένος ξεσηκωμός του κυπριακού λαού με ξεκάθαρο στόχο την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η τουρκική βαρβαρότητα του 1974 κρατά μέχρι σήμερα το βόρειο τμήμα του νησιού υπό παράνομη κατοχή, η Κύπρος δεν λυγίζει. Η θυσία των παλικαριών που έπεσαν στις αγχόνες, στα πεδία των μαχών, αλλά και στους δρόμους του καθήκοντος κατά τα Οκτωβριανά, μας υπενθυμίζει ότι ο κυπριακός ελληνισμός είναι σάρκα από τη σάρκα μας και η πλήρης απελευθέρωσή του αποτελεί αδιαπραγμάτευτο εθνικό στόχο.

Οι ιστορικοί αυτοί σταθμοί συνδέονται άρρηκτα με το σήμερα, αποτελώντας πυξίδα σε μια εποχή έντονης γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Στις μέρες μας, όπου οι απειλές κατά της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Ανατολική Μεσόγειο εντείνονται, και οι διεθνείς ισορροπίες δοκιμάζονται, το μήνυμα της 26ης Οκτωβρίου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι θυσίες των προγόνων μας στη Θεσσαλονίκη και την Κύπρο μάς διδάσκουν ότι η ελευθερία και η εθνική αξιοπρέπεια δεν παραχωρούνται, αλλά κατακτώνται με ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, αμετανόητο πατριωτισμό και άρνηση σε κάθε μορφή συμβιβασμού ή υποχώρησης. Έχοντας ως φάρο την πίστη του Αγίου Δημητρίου και την ανδρεία των απελευθερωτών μας, οφείλουμε να παραμείνουμε σε απόλυτη εγρήγορση, θωρακίζοντας τα σύνορά μας και παραδίδοντας μια Ελλάδα ισχυρή, περήφανη και ακέραιη στις επόμενες γενιές. 

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΈΛΛΗΝΕΣ!🇬🇷🇬🇷🇬🇷

ΖΉΤΩ Η ΕΛΛΆΔΑ 

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ 

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ