Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: Η ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΕΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ.

  


ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: Η ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΕΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ.

90 χρόνια μετά, η σχέση Πατρίδας, εργασίας και κοινωνικής δικαιοσύνης παραμένει επίκαιρη.

Στις 20 Νοεμβρίου 1936, στις φυλακές του Αλικάντε, εκτελείται ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία της ισπανικής Φάλαγγας. Ήταν μόλις 33 ετών. Ενενήντα χρόνια αργότερα, η πολιτική του διαδρομή εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής μελέτης και συζήτησης, ιδιαίτερα ως προς τη σύνδεση που επιχείρησε να διαμορφώσει ανάμεσα στην εθνική ιδέα και το κοινωνικό ζήτημα.

Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 24 Απριλίου 1903. Σπούδασε Νομική και δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική ζωή της Ισπανίας κατά τη διάρκεια μιας περιόδου έντονων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών. Το 1933 ίδρυσε την ισπανική Φάλαγγα, προβάλλοντας την πολιτική αντίληψη που απέρριπτε τόσο τον φιλελεύθερο/καπιταλιστικό κοινοβουλευτισμό όσο και τον μαρξισμό. Η πολιτική του σκέψη στηριζόταν στην εθνική ενότητα, στην ισχυρή κρατική οργάνωση και στον εθνικοσυνδικαλισμό. Στην αντίληψη του, η εργασία και η παραγωγή δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζονται ως μέσα συσσώρευσης πλούτου. Το κοινωνικό ζήτημα αποτελούσε μέρος της εθνικής πολιτικής και η οικονομική δραστηριότητα όφειλε να εξυπηρετεί ευρύτερους κοινωνικούς σκοπούς.

Στα «Puntos Iniciales» της 7ης Δεκεμβρίου 1933 διατύπωσε μια χαρακτηριστική θέση:

«La riqueza tiene como primer destino mejorar las condiciones de vida de los más, no sacrificar a los más para lujo y regalo de los menos».

«Πρώτος προορισμός του πλούτου είναι η βελτίωση των συνθηκών ζωής των πολλών και όχι η θυσία των πολλών για την πολυτέλεια και την καλοπέραση των λίγων».

Πρόκειται για μια θέση που αξίζει να εξεταστεί. Γιατί θέτει ένα ερώτημα που παραμένει επίκαιρο: ποιος πρέπει τελικά να ωφελείται από τον πλούτο που παράγει μια κοινωνία; οι καπιταλιστές μόνο ή και το σύνολο του Λαού;

Η εθνική ιδέα δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τον εργαζόμενο. Ο εργαζόμενος δεν είναι μόνο μία μονάδα παραγωγής αλλά ένα κύτταρο ενός όμαιμου ζωντανού οργανισμού. Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της δικής μας εποχής. Πώς μπορεί το κράτος να επικαλείται την Πατρίδα, την εθνική ευθύνη και την προσφορά προς το κοινό καλό, όταν ο ίδιος ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται ως ένα αναλώσιμο εργαλείο παραγωγής κέρδους;

Πώς μπορεί να ζητά το κράτος από τον πολίτη να υπερασπιστεί την πατρίδα του, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του και να προσφέρει ακόμη και τη ζωή του σε μια δύσκολη στιγμή, όταν στην καθημερινότητά του δεν διασφαλίζει την ευημερία του;

Φυσικά και ως Έλληνες θα πράξουμε τα αυτονόητα όταν χρειαστεί. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι η Πατρίδα δεν είναι μόνο η γεωγραφική της επικράτεια, τα σύνορα και η ιστορία της . Είναι και ο Ελληνικός Λαός, δηλαδή όλοι εμείς. Είναι ο εργάτης, ο αγρότης, ο οδηγός, ο τεχνίτης, ο οικοδόμος, ο μικρός επαγγελματίας, ο υπάλληλος και κάθε Έλληνας  και Ελληνίδα, που με τον καθημερινό του κόπο συμβάλλει στη διατήρηση της κοινωνίας.

Η εθνική αξιοπρέπεια δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη όταν η κοινωνική αξιοπρέπεια απουσιάζει!

Δεν μπορεί η εργασία να αποτελεί το θεμέλιο της οικονομίας και ο εργαζόμενος να παραμένει ο πιο αδύναμος κρίκος της.

Η δική μας πολιτική προσέγγιση ξεκινά από μια σαφή αρχή: Ο Λαός πάνω από το κράτος και όχι ο λαός κάτω από το κράτος και τα οικονομικά συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων. 

Η κρατική εξουσία οφείλει να πηγάζει από την κοινωνία, να λογοδοτεί στους πολίτες και να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Δεν αποδεχόμαστε μια πραγματικότητα στην οποία η οικονομική ισχύς μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή και οι ανάγκες της κοινωνίας τσακίζονται μπροστά στις απαιτήσεις των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Απέναντι στην οικονομική συγκέντρωση και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, ο εργαζόμενος δεν μπορεί να παραμένει μεμονωμένος και ανυπεράσπιστος. Χρειάζεται συλλογική οργάνωση, πραγματική εκπροσώπηση και θεσμούς που θα του επιτρέπουν να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τα δικαιώματά του. Εδώ εντάσσουμε τη σημασία των επαγγελματικών συντεχνιών.

Δεν μιλάμε για συντεχνίες που λειτουργούν ως γραφειοκρατικά παραρτήματα του κράτους ή ως μηχανισμοί εξυπηρέτησης κομματικών και εργοδοτικών συμφερόντων. Μιλάμε για οργανώσεις με αυτονομία και πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων. Συντεχνίες που με σύμμαχο το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κράτος, θα μπορούν να διαπραγματεύονται συλλογικά, να διεκδικούν αξιοπρεπείς αμοιβές, να απαιτούν ασφαλείς συνθήκες εργασίας, να προστατεύουν τα μέλη τους από την αυθαιρεσία του κεφαλαίου και να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των πολιτικών που επηρεάζουν τον κόσμο της εργασίας. Η κοινωνική συνεργασία δεν σημαίνει υποταγή του αδύναμου στον ισχυρό. Σημαίνει ισότιμη συμμετοχή, αμοιβαίες υποχρεώσεις και δίκαιη κατανομή των καρπών της παραγωγής.

Για εμάς, η εθνική ιδέα δεν μπορεί να περιορίζεται σε συνθήματα και μεγάλα όνειρα. Οφείλει να εκφράζεται και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Στην προστασία της οικογένειας, στην αξιοπρεπή εργασία με αξιοπρεπείς μισθούς, στην κοινωνική ασφάλεια, στη πραγματική δωρεάν δημόσια υγεία, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην προστασία του αγρότη και του μικρού επαγγελματία.

Η ιστορική μελέτη του Πρίμο ντε Ριβέρα μάς δίνει την αφορμή να επαναφέρουμε αυτά τα ερωτήματα στο σήμερα. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρή Πατρίδα με αδύναμο και απροστάτευτο Λαό.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 



ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ Η ζωή, η πολιτική διαδρομή και το τέλος του ιδρυτή της ισπανικής Φάλαγγας.

  


ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ

Η ζωή, η πολιτική διαδρομή και το τέλος του ιδρυτή της ισπανικής Φάλαγγας

20 Νοεμβρίου 1936 – 20 Νοεμβρίου 2026

Στις 20 Νοεμβρίου 1936, στις φυλακές του Αλικάντε, εκτελείται ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία της ισπανικής Φάλαγγας. Είναι μόλις 33 ετών. Ο θάνατός του, μέσα στη δίνη του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, θα αποτελέσει ένα από τα γεγονότα που θα καθορίσουν τη μετέπειτα ιστορική πορεία του ισπανικού φαλανγκισμού.

Ποιος ήταν, όμως, ο άνθρωπος πίσω από το όνομα που έμεινε στην ιστορία της Ισπανίας;

Τα πρώτα χρόνια

Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 24 Απριλίου 1903. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του στρατηγού Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, ο οποίος κυβέρνησε την Ισπανία ως δικτάτορας από το 1923 έως το 1930.

Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με ισχυρές στρατιωτικές και συντηρητικές επιρροές. Παρά την οικογενειακή του καταγωγή, επέλεξε να ακολουθήσει τη Νομική και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης το 1922. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δικηγορία, αποκτώντας επαγγελματική παρουσία στους νομικούς κύκλους της ισπανικής πρωτεύουσας.

Η πολιτική του δραστηριοποίηση ήρθε μετά την πτώση της κυβέρνησης του πατέρα του και τον θάνατό του το 1930. Αρχικά ασχολήθηκε με την υπεράσπιση της πολιτικής παρακαταθήκης του Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, ενώ σταδιακά διαμόρφωσε τη δική του πολιτική ταυτότητα.

Η ίδρυση της Φάλαγγας

Στις 29 Οκτωβρίου 1933, στο Θέατρο Κομέντια της Μαδρίτης, ο Χοσέ Αντόνιο εκφώνησε την ομιλία που συνδέθηκε με την ίδρυση της ισπανικής Φάλαγγας.

Η πολιτική του πρόταση επιδίωκε να διαμορφώσει μια νέα εθνική πολιτική ταυτότητα, απορρίπτοντας τόσο τον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό όσο και τον μαρξισμό. Το κίνημα υιοθέτησε τον εθνικισμό, τον αυταρχισμό και τον εθνικοσυνδικαλισμό, ενώ εντάχθηκε στο ευρύτερο ευρωπαϊκό φασιστικό πολιτικό περιβάλλον του Μεσοπολέμου.

Το 1934 η Φάλαγγα ενώθηκε με τις Χούντες Εθνικοσυνδικαλιστικής Επίθεσης (JONS), σχηματίζοντας τη Falange Española de las JONS, με τον Πρίμο ντε Ριβέρα στην ηγεσία.

Το 1933 είχε εκλεγεί βουλευτής στην επαρχία του Κάδιθ. Η κοινοβουλευτική του παρουσία, ωστόσο, δεν ήταν μακρά. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1936 η Φάλαγγα δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτές.

Η σύλληψη και η φυλάκιση

Στις 14 Μαρτίου 1936 συνελήφθη μαζί με άλλα στελέχη της πολιτικής ηγεσίας της Φάλαγγας, με την κατηγορία της παράνομης οργάνωσης. Παρότι η συγκεκριμένη κατηγορία απορρίφθηκε δικαστικά, παρέμεινε κρατούμενος με απόφαση των κυβερνητικών αρχών.

Στις 5 Ιουνίου 1936 μεταφέρθηκε στις φυλακές του Αλικάντε, όπου βρισκόταν όταν ξέσπασε η στρατιωτική εξέγερση της 18ης Ιουλίου και ακολούθησε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, σύμφωνα με τη βιογραφική παρουσίαση του Ιδρύματος José Antonio, επιχείρησε να προωθήσει μια διαμεσολάβηση με σκοπό τον τερματισμό της αιματοχυσίας και τη δημιουργία μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Η πρότασή του δεν έγινε αποδεκτή.

Η εκτέλεση της 20ής Νοεμβρίου 1936

Τον Νοέμβριο του 1936 οδηγήθηκε ενώπιον δικαστηρίου στο Αλικάντε. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εξέγερση και εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στις πρώτες πρωινές ώρες της 20ής Νοεμβρίου.

Ήταν 33 ετών.

Λίγες ώρες πριν από την εκτέλεσή του είχε συντάξει την τελευταία του διαθήκη. Σε αυτήν περιλαμβάνεται η φράση:

«Ojalá sea la mía la última sangre española que se vierta en discordias civiles».

«Εύχομαι το δικό μου αίμα να είναι το τελευταίο ισπανικό αίμα που θα χυθεί εξαιτίας εμφύλιων διχασμών».

Η φράση αυτή αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα της τελευταίας του γραπτής μαρτυρίας.

Η ιστορική κληρονομιά

Ο θάνατος του Πρίμο ντε Ριβέρα δεν σήμανε το τέλος της Φάλαγγας. Αντιθέτως, η μορφή του απέκτησε ιδιαίτερη συμβολική σημασία για τους οπαδούς του κινήματος.

Μετά τη νίκη του Φράνκο στον Εμφύλιο, η Φάλαγγα ενσωματώθηκε το 1937 σε έναν ευρύτερο πολιτικό σχηματισμό, τη Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Το καθεστώς του Φράνκο αξιοποίησε τη μορφή του Πρίμο ντε Ριβέρα ως κεντρικό σύμβολο της δικής του πολιτικής νομιμοποίησης.

Η ιστορική αποτίμησή του, ωστόσο, παραμένει αντικείμενο μελέτης και αντιπαράθεσης. Η πολιτική του σκέψη, η σχέση του με τον ευρωπαϊκό φασισμό, η στάση του απέναντι στη δημοκρατία και ο ρόλος της Φάλαγγας στη βία της περιόδου αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ιστορικής έρευνας.

Η ζωή του υπήρξε σύντομη, η πολιτική του διαδρομή έντονη και το τέλος του βίαιο. Για να κατανοήσει κανείς την Ισπανία του Μεσοπολέμου και τον Εμφύλιο Πόλεμο, η μελέτη της προσωπικότητας και της πολιτικής δράσης του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα παραμένει αναγκαία.


ΠΗΓΕΣ – ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Fundación José Antonio Primo de Rivera – Biografía de José Antonio Primo de Rivera.
  2. Arnaud Imatz – «José Antonio, ese desconocido», ιστορικό άρθρο που δημοσιεύθηκε αρχικά στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, τον Οκτώβριο του 1983.
  3. Biblioteca Nacional de España – Βιογραφικό και ιστορικό αρχείο José Antonio Primo de Rivera.

Επεξεργασία και ελληνική ιστορική παρουσίαση: Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ.

20 Νοεμβρίου 1936 – 20 Νοεμβρίου 2026.


Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Κράτος που υπηρετεί την κοινωνία και όχι τους καπιταλιστές!

 


 

Κράτος που υπηρετεί την κοινωνία και όχι τους καπιταλιστές!

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην οικονομία που παράγει πραγματικό πλούτο και στην οικονομία που κερδοσκοπεί πάνω στις ανάγκες των ανθρώπων. Ανάμεσα σε εκείνον που δημιουργεί μια επιχείρηση και παράγει και σε εκείνον που καραδοκεί για να αποκομίσει κέρδη μέσα από τις διακυμάνσεις των τιμών, χωρίς να παράγει τίποτα ουσιαστικό.
Αυτή η διαφορά είναι ο πυρήνας του σημερινού οικονομικού προβλήματος. Και το χρηματιστήριο ενέργειας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι ένα οποιοδήποτε εμπόρευμα. Είναι βασικός συντελεστής της παραγωγής, απαραίτητος για τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία, αλλά και για την καθημερινή ζωή καθενός από εμάς. 
Παρ' όλα αυτά, η τιμή του έχει ενταχθεί σε ένα σύστημα με καθημερινές διακυμάνσεις και δυνατότητες χρηματοοικονομικής κερδοφορίας.
Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας μας παρουσιάστηκε από την Νέα Δημοκρατία, ως μια μεταρρύθμιση που θα έφερνε ανταγωνισμό, επενδύσεις και κυρίως καλύτερες τιμές για τον καταναλωτή. Στην πράξη, όμως, η ενεργειακή κρίση αποκάλυψε πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει μια ολόκληρη οικονομία όταν η τιμή ενός τόσο σημαντικού αγαθού εξαρτάται από τις διακυμάνσεις των αγορών. Ας αναλογιστούμε όμως ποιοι έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να ωφεληθούν από ένα τέτοιο σύστημα.

Όταν ένας μικρός επαγγελματίας καλείται να πληρώσει έναν υπέρογκο λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος, δεν έχει τη δυνατότητα να αντισταθμίσει τον κίνδυνο με χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Όταν ένας αγρότης βλέπει το κόστος της άντλησης νερού να αυξάνεται, δεν μπορεί να μεταφέρει αυτή την επιβάρυνση στην τιμή του προϊόντος του. Όταν μια βιομηχανία δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το ενεργειακό της κόστος τους επόμενους μήνες, δυσκολεύεται να σχεδιάσει τις επενδύσεις και την παραγωγή της.

Αντίθετα, οι μεγάλοι διεθνείς οικονομικοί και χρηματοπιστωτικοί όμιλοι διαθέτουν κεφάλαια, τεχνογνωσία και εργαλεία για να εκμεταλλευτούν τις διακυμάνσεις των αγορών. Έτσι, ένα σύστημα που παρουσιάστηκε ως όφελος για όλους δημιουργεί σημαντικές ευκαιρίες κερδοφορίας για τους λίγους που διαθέτουν ήδη μεγάλη οικονομική δύναμη, ενώ το κόστος της αστάθειας μεταφέρεται στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα του καπιταλισμού. Το κεφάλαιο, αντί να κατευθύνεται στην παραγωγή, στις νέες εγκαταστάσεις, στην τεχνολογία και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη γρήγορη απόδοση μέσω χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Η πραγματική οικονομία υποχωρεί μπροστά στην οικονομία των αριθμών και των χρηματιστηριακών δεικτών.

Όταν ένα βασικό αγαθό μετατρέπεται σε επενδυτική ευκαιρία, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα. Ποιος υπηρετεί τελικά ποιον; Η οικονομία την κοινωνία ή η κοινωνία την οικονομία;
Εδώ βρίσκεται και η δική μας ουσιαστική ιδεολογική διαφορά από τις δύο αντίθετες οικονομικές αντιλήψεις που κυριάρχησαν στη σύγχρονη πολιτική ζωή.Ούτε ασυδοσία του κεφαλαίου ούτε ισοπέδωση των κοινωνικών τάξεων! Από τη μία πλευρά έχουμε τον ανεξέλεγκτο οικονομικό φιλελευθερισμό, ο οποίος θεωρεί ότι η αγορά μπορεί να αυτορυθμίζεται και ότι το κράτος πρέπει να περιορίζεται, ακόμη και όταν διακυβεύονται βασικά κοινωνικά αγαθά. Από την άλλη έχουμε την κομμουνιστική αντίληψη, η οποία επιδιώκει την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και την ισοπέδωση των κοινωνικών τάξεων.

Εμείς δεν αποδεχόμαστε καμία από τις δύο αυτές αντιλήψεις. Δεν θεωρούμε τον επιχειρηματία εχθρό του εργαζομένου ούτε το κεφάλαιο εχθρό της εργασίας. Αντιθέτως, πιστεύουμε ότι οι διαφορετικές κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις μπορούν και πρέπει να συνεργάζονται προς όφελος της εθνικής οικονομίας που υπάρχει για να υπηρετεί τον Έλληνα. 

Ο επιχειρηματίας χρειάζεται ένα σταθερό περιβάλλον για να επενδύσει. Ο εργαζόμενος χρειάζεται αξιοπρεπή μισθό, ασφάλεια και εργασιακά δικαιώματα. Ο αγρότης χρειάζεται προσιτό κόστος παραγωγής και δυνατότητα διάθεσης των προϊόντων του. Ο βιοτέχνης χρειάζεται πρόσβαση σε ενέργεια και πρώτες ύλες σε λογικές τιμές. Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να είναι αντίπαλοι. Αποτελούν διαφορετικά αλλά αλληλένδετα μέρη του ίδιου παραγωγικού οργανισμού. Η ευημερία του ενός μπορεί να ενισχύσει την ευημερία του άλλου, εφόσον υπάρχει πλαίσιο συνεργασίας, που επιβάλλεται από το κράτος. 
Εκείνο που δεν αποδεχόμαστε είναι αυτό που συμβαίνει τώρα, δηλαδή η μετατροπή του κεφαλαίου σε ανεξέλεγκτη εξουσία πάνω στην κοινωνία.
Θέλουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά με κανόνες. Θέλουμε την επιχειρηματικότητα, αλλά με κοινωνική ευθύνη. Θέλουμε την ανάπτυξη του πλούτου, αλλά όχι μέσα από την οικονομική εξόντωση των εργαζομένων και των μικρομεσαίων παραγωγών.
Για να πραγματωθεί όμως αυτή η αλλαγή χρειάζεται το κράτος να υπηρετεί την κοινωνία και όχι τους τοκογλύφους. Πρέπει να τσακίσουμε το κράτος που λειτουργεί ως υπηρέτης των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Χρειαζόμαστε το Εθνικό Κράτος που θα θέτει τους κανόνες, θα ελέγχει τις στρατηγικές υποδομές, θα προστατεύει την παραγωγή και θα διασφαλίζει ότι η οικονομική δραστηριότητα δεν απομακρύνεται από το κοινωνικό της καθήκον.
Χρειαζόμαστε ενεργειακό σχεδιασμό με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, σταθερότερο κόστος για την παραγωγή, ουσιαστική στήριξη της εγχώριας βιομηχανίας και προστασία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Χρειαζόμαστε μια πολιτική που θα ενισχύει την εγχώρια παραγωγή και θα περιορίζει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικούς οικονομικούς παράγοντες.

Δεν επιδιώκουμε να αφαιρέσουμε την περιουσία εκείνου που δημιούργησε μια επιχείρηση ούτε να καταργήσουμε τις κοινωνικές διαφορές. Επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία συνεργασίας, στην οποία ο πλούτος θα παράγεται μέσα από την εργασία, την επένδυση και την παραγωγή και όχι μέσα από την εκμετάλλευση των βασικών αναγκών του Ελληνικού Λαού.
Δεν θέλουμε να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό. Θέλουμε να ελέγξουμε το κεφάλαιο, ώστε να λειτουργεί ως εργαλείο ανάπτυξης και όχι ως ανεξέλεγκτη εξουσία.

Η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί τον άνθρωπο, την κοινωνία και κυρίως το Έθνος. Για να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση, να ανταμείβει την εργασία, να ενισχύει την παραγωγή και να δημιουργεί προοπτική για τις επόμενες γενιές.

Μια πατρίδα δεν κρίνεται από τον πλούτο που συγκεντρώνουν οι λίγοι, αλλά από τη δύναμη, την ευημερία και την αξιοπρεπή διαβίωση ολόκληρου του λαού της.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

ΠΡΩΤΑ ΣΕ ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΜΕΤΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ.

 


ΠΡΩΤΑ ΣΕ ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΜΕΤΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ.

Όταν η πολιτική ταυτότητα μετατρέπεται σε κατηγορία και η δημοσιογραφική καταδίκη προηγείται της δικαστικής απόφασης.

Υπάρχει μια παλιά και ιδιαίτερα επικίνδυνη πρακτική στην δημοκρατία. Πρώτα επιλέγεται ο πολιτικός αντίπαλος, στη συνέχεια του αποδίδεται ένας βαρύς και αποκρουστικός χαρακτηρισμός, ακολουθεί η μεγάλη δημοσιότητα και στο τέλος έρχεται η δικαστική διαδικασία. Μέχρι τότε, όμως, η κοινωνία έχει ήδη ενημερωθεί για το ποιος υποτίθεται ότι είναι ο ένοχος.
Δεν χρειάζεται καν να έχει ολοκληρωθεί μια έρευνα. Αρκεί μια αστυνομική επιχείρηση με εντυπωσιακές εικόνες, μερικές διαρροές από μια δικογραφία και ένας τίτλος εφημερίδας που θα φροντίσει να δημιουργήσει την απαραίτητη εντύπωση. Όλοι μας θυμόμαστε τις εικόνες από με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής σιδηροδέσμιους να οδηγούνται στην ΓΑΔΑ.
Κάπως έτσι διαμορφώνεται μια πραγματικότητα στην οποία η κατηγορία αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από την απόδειξη και η δημόσια εικόνα ενός ανθρώπου μπορεί να καταστραφεί πολύ πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ισπανία, με την αστυνομική επιχείρηση εναντίον της οργάνωσης Núcleo Nacional, επαναφέρουν με έντονο τρόπο αυτή τη συζήτηση. Δεκατέσσερις συλλήψεις, έρευνες σε διάφορες περιοχές, κατασχέσεις όπλων και εξοπλισμού, καθώς και ιδιαίτερα σοβαρές κατηγορίες περί παράνομης οργάνωσης, υποκίνησης μίσους και προετοιμασίας ένοπλης εξέγερσης.
Πρόκειται ασφαλώς για σοβαρές υποθέσεις, οι οποίες πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές. Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν πρέπει να παραμερίζεται: από πότε η σύλληψη αποτελεί απόδειξη ενοχής;
Ιδιαίτερη συζήτηση προκάλεσε και η αναφορά περί στρατιωτικής εκπαίδευσης μελών της οργάνωσης στην Ουκρανία, από την ταξιαρχία Azov. Στις 13 Νοεμβρίου, ωστόσο, η ουκρανική πρεσβεία στην Ισπανία εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, διαψεύδοντας ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν εκπαιδευτεί ή υπηρετούσαν στη συγκεκριμένη μονάδα.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ακυρώνεται το σύνολο της αστυνομικής έρευνας. Σημαίνει, όμως, ότι όταν ένας τόσο σοβαρός ισχυρισμός διαψεύδεται από την ίδια την πλευρά που φέρεται να εμπλέκεται, οφείλουν όλοι να σταματήσουν για λίγο και να αναρωτηθούν πόσα από όσα παρουσιάστηκαν ως βεβαιότητες έχουν πραγματικά αποδειχθεί.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που εθνικιστικές πολιτικές οργανώσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με κατηγορίες τέτοιας βαρύτητας. Η ιστορία έχει αρκετά παραδείγματα, στα οποία η αρχική εικόνα που δημιουργήθηκε από τις διωκτικές αρχές και τα μέσα ενημέρωσης δεν ταυτίστηκε τελικά με τη δικαστική κατάληξη.
Ακόμα μια χαρακτηριστική είναι η υπόθεση της Νάπολης στην Ιταλία. Το 2013 ξεκίνησε μια μεγάλη δικαστική περιπέτεια με κατηγορίες για ανατρεπτική οργάνωση και ένοπλη συμμορία εναντίον ανθρώπων που συνδέονταν με πολιτικούς και νεολαιίστικους χώρους της ιταλικής εθνικιστικής δεξιάς.
Η υπόθεση έφτασε στη δεύτερη Κακουργιοδικειακή Σύνθεση της Νάπολης και στις 13 Νοεμβρίου 2019 εκδόθηκε μια απόφαση που είχε ιδιαίτερη σημασία. Τριάντα πέντε κατηγορούμενοι αθωώθηκαν από τις κατηγορίες της ανατρεπτικής οργάνωσης και της ένοπλης συμμορίας, με το δικαστήριο να χρησιμοποιεί τη διατύπωση «επειδή το γεγονός δεν υφίσταται».
Έξι χρόνια δικαστικών διαδικασιών. Έξι χρόνια αβεβαιότητας, οικονομικής και προσωπικής επιβάρυνσης για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο επίκεντρο της υπόθεσης.

Ποιος, όμως, επιστρέφει αυτά τα χρόνια; Ποιος αποκαθιστά την κοινωνική και προσωπική υπόσταση ανθρώπων που για μεγάλο χρονικό διάστημα παρουσιάζονταν ως μέλη μιας επικίνδυνης εγκληματικής οργάνωσης;
Και κυρίως, πόσο εύκολα εξαφανίζονται οι αρχικοί χαρακτηρισμοί όταν έρχεται μια δικαστική απόφαση που ανατρέπει τις βαρύτερες κατηγορίες;

Εμείς, ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος, 
υποστηρίζουμε κάτι πολύ απλό και θεμελιώδες: ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται ισότιμα σε όλους. Η πολιτική τοποθέτηση, οι ιδέες, οι απόψεις και η συμμετοχή σε μια νόμιμη πολιτική συλλογικότητα δεν μπορούν από μόνες τους να αποτελούν τεκμήρια εγκληματικής συμπεριφοράς. Αν υπάρχουν συγκεκριμένες πράξεις, ας αποδειχθούν. Αν υπάρχουν παραβάσεις, ας τιμωρηθούν σύμφωνα με τον νόμο. Αν υπάρχουν εγκλήματα, ας υπάρξουν οι αντίστοιχες δικαστικές αποφάσεις.

Αλλά ας σταματήσει επιτέλους η λογική σύμφωνα με την οποία ο πολιτικός αντίπαλος πρέπει πρώτα να στιγματιστεί και ύστερα να αποδείξει ότι δεν είναι αυτό που τον παρουσιάζουν.

Αναρωτιόμουν, επίσης, γιατί η δημοσιογραφική κάλυψη μιας σύλληψης μπορεί να καταλαμβάνει πρωτοσέλιδα, τηλεοπτικά πάνελ και αμέτρητες ώρες συζητήσεων, ενώ μια μεταγενέστερη αθωωτική απόφαση συχνά περνάει στα ψιλά γράμματα;

Γιατί η κοινωνία ενημερώνεται με τόση ένταση για τις κατηγορίες, αλλά όχι με την ίδια ένταση για την τελική δικαστική κρίση;

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν μια οικογένεια έχει περάσει χρόνια αγωνίας, όταν ένας άνθρωπος έχει χάσει την εργασία του ή όταν μια πολιτική συλλογικότητα έχει δεχθεί ανεπανόρθωτο πλήγμα στη δημόσια εικόνα της;

Και ποιος λογοδοτεί για τα χρήματα των κατηγορουμένων που δαπανώνται σε μακροχρόνιες δικαστικές διαδικασίες;

Η Δικαιοσύνη έχει καταντήσει εργαλείο πολιτικής εξόντωσης. Η αστυνομική έρευνα έχει γίνει τηλεσόου και τα τηλεοπτικά πάνελ δικαστικές αίθουσες.
Η δημοκρατία, εάν θέλει πραγματικά να υπερασπίζεται τις αρχές της, οφείλει να προστατεύει και εκείνους με τους οποίους διαφωνεί. Διαφορετικά, οι ελευθερίες μετατρέπονται σε προνόμια για όσους διαθέτουν την αποδεκτή πολιτική ταυτότητα της εποχής.

Γιατί το να κατασκευάσεις έναν δημόσιο ένοχο μπορεί να χρειαστεί λίγες ώρες. Το να αποκαταστήσεις έναν άνθρωπο που αδικήθηκε μπορεί να απαιτήσει ολόκληρα χρόνια.
Και όταν τελικά η αλήθεια αποκαλυφθεί, οι τίτλοι έχουν ήδη αλλάξει, οι δημοσιογράφοι έχουν προχωρήσει στην επόμενη είδηση και η κοινωνία έχει ξεχάσει.

Οι ανθρώπινες ζωές όμως δεν γυρνάνε πίσω...

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

35 Οργανώσεις στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, μία από αυτές στο Μοσχάτο!

 


35 ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΟΝΤΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΦΟΡΕΑΣ ΜΕ ΕΔΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ;

Στις 10 Νοεμβρίου 2026, το Ποινικό Δικαστήριο του Καΐρου αποφάσισε την ένταξη 35 οργανώσεων και 36 φυσικών προσώπων στους καταλόγους τρομοκρατικών οντοτήτων και τρομοκρατών της Αιγύπτου, για χρονικό διάστημα πέντε ετών.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην επίσημη αιγυπτιακή εφημερίδα και αφορά οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Ανάμεσά τους περιλαμβάνεται και το Arab-Hellenic Centre for Culture and Civilisation, δηλαδή το Αραβοελληνικό Κέντρο Πολιτισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το οποίο αναφέρεται ότι εδρεύει στην Ελλάδα.

Ποιες είναι, όμως, οι υπόλοιπες οργανώσεις που περιλαμβάνονται στον κατάλογο;

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ 35 ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

  1. Συμβούλιο Μουσουλμάνων Ευρώπης – με όλα τα παραρτήματά του.
  2. Ίδρυμα «Μουσουλμάνοι της Γαλλίας» – Γαλλία.
  3. Ισλαμικός Σύνδεσμος Βρετανίας – Βρετανία.
  4. Ένωση Μουσουλμάνων Ελβετίας – Ελβετία.
  5. Γερμανική Ισλαμική Κοινότητα – Γερμανία.
  6. Ισλαμικός Σύνδεσμος Σουηδίας – Σουηδία.
  7. Ισλαμικός Σύνδεσμος Ιταλίας – Ιταλία.
  8. Ισλαμικός Σύνδεσμος Διαλόγου και Συνύπαρξης – Ισπανία.
  9. Ιρλανδική Ισλαμική Ένωση – Ιρλανδία.
  10. Ισλαμικός Σύνδεσμος Πολωνίας – Πολωνία.
  11. Ισλαμικός και Πολιτιστικός Σύνδεσμος – Ρουμανία.
  12. Οργάνωση Μουσουλμάνων Ουγγαρίας – Ουγγαρία.
  13. Ένωση Αλ-Χίκμα για τη Γνώση, τη Φιλία και τη Συνεργασία – Τουρκία.
  14. Πολιτιστικός Σύλλογος Αλ-Μουστακμπάλ – Αλβανία.
  15. Συμβούλιο Μουσουλμάνων Ουκρανίας – Ουκρανία.
  16. Ένωση Μουσουλμάνων Βελγίου – Βέλγιο.
  17. Ένωση AKOS για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό – Βοσνία.
  18. Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων Ρωσίας – Ρωσία.
  19. Ισλαμική Νεανική Ένωση – Σκόπια.
  20. Ισλαμικός Σύνδεσμος Φινλανδίας – Φινλανδία.
  21. Ισλαμικός Σύνδεσμος Νορβηγίας – Νορβηγία.
  22. Πολιτιστικό Ίδρυμα Επιστήμης και Εκπαίδευσης – Κόσοβο.
  23. Ισλαμικό Συμβούλιο Δανίας – Δανία.
  24. Ισλαμικό Πολιτιστικό Συγκρότημα – Αυστρία.
  25. Ολλανδική Ισλαμική Ένωση – Ολλανδία.
  26. Ένωση Ισλαμικού Πολιτισμού Αλ-Σαλάμ – Μολδαβία.
  27. Αραβοελληνικό Κέντρο Πολιτισμού και Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Ελλάδα.
  28. Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών – Τσεχία.
  29. Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Φετφά και Ερευνών – Ευρώπη.
  30. Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ιμάμηδων – Ευρώπη.
  31. Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τη Μουσουλμανική Οικογένεια – Ευρώπη.
  32. Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για το Ιερό Κοράνι – Ευρώπη.
  33. Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Μουσουλμάνων Γυναικών – Ευρώπη.
  34. Ευρωπαϊκό Ισλαμικό Φόρουμ Φοιτητών – Ευρώπη.
  35. Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών – με όλα τα παραρτήματά του.

Σημείωση: Οι παραπάνω ονομασίες αποτελούν μεταφραστική απόδοση των ονομασιών που δημοσιεύθηκαν στα αραβικά και όχι κατ' ανάγκη τις επίσημες καταστατικές επωνυμίες των φορέων.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.

Τι ακριβώς αφορά αυτή η δικαστική απόφαση;

Ποια πραγματικά περιστατικά και ποια στοιχεία επικαλέστηκαν οι αιγυπτιακές αρχές για να εντάξουν τις συγκεκριμένες οργανώσεις σε έναν τόσο σοβαρό κατάλογο;

Έχει ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση το πλήρες σκεπτικό της απόφασης;

Γνωρίζει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ότι ανάμεσα στις οργανώσεις βρίσκεται ένας φορέας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα;

Έχει ενημερωθεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;

Έχει πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε αξιολόγηση από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες;

Υπάρχουν στοιχεία που αφορούν τη λειτουργία, τη χρηματοδότηση ή τις δραστηριότητες του συγκεκριμένου φορέα και τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν;

Και τελικά, ποια είναι η θέση της ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτή την εξέλιξη;

Δεν υποστηρίζουμε ότι η απόφαση ενός δικαστηρίου άλλης χώρας αποδεικνύει αυτομάτως την ενοχή οποιουδήποτε φορέα στην Ελλάδα. Δεν αποδίδουμε κατηγορίες και δεν προδικάζουμε αποτελέσματα.

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά του ζητήματος.

Όταν μια δικαστική απόφαση αλλοδαπού κράτους περιλαμβάνει έναν φορέα που δραστηριοποιείται στην ελληνική επικράτεια, δεν είναι εύλογο να ζητάμε από την Πολιτεία να ενημερωθεί, να εξετάσει και να μας απαντήσει;

ΤΟ ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΕΠΙΣΗΜΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ.

Ζητήσαμε συγκεκριμένες απαντήσεις για το εάν οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν την υπόθεση, εάν έχουν ζητήσει ενημέρωση από την αιγυπτιακή πλευρά και εάν έχουν προβεί σε οποιαδήποτε σχετική αξιολόγηση.

Αναμένουμε τις επίσημες απαντήσεις.

Θα ενημερώσουμε δημόσια τον Ελληνικό Λαό για την ανταπόκριση των αρμόδιων αρχών και για κάθε νεότερο στοιχείο που θα προκύψει.

Δεν μας ενδιαφέρουν οι εύκολες εντυπώσεις ούτε οι ατεκμηρίωτες κατηγορίες.

Μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε τι συμβαίνει, τι γνωρίζει η Πολιτεία και τι πράττουν οι αρμόδιοι θεσμοί.

Γιατί η ενημέρωση των πολιτών και η προστασία της δημόσιας ασφάλειας δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε πολιτική επιλογή. Είναι υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Τροφή για σκέψη. 
Η φωτογραφία είναι του 2016 -πριν από δέκα χρόνια δηλαδή, και πάρθηκε από την επίσημη σελίδα στο Facebook του φορέα που κατηγορείται για τρομοκρατία από τις Αιγυπτιακές αρχές.
Αναφέρει 800.000 μουσουλμάνους στην 
Ορθόδοξη Ελλάδα μας το 2016.
ΤΩΡΑ;
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ!