ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949. ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ! Video

  

ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949. ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ!

Την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026, στο ιστορικό Βίτσι, εκεί όπου γράφτηκε ο επίλογος μίας από τις τραγωδίες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, πραγματοποιήθηκε η επετειακή τελετή μνήμης και τιμής για τους πεσόντες Ήρωες του των επιχειρήσεων της περιόδου 1946–1949. Τιμήθηκαν οι άνδρες του Ελληνικού Στρατού και όλοι εκείνοι που στάθηκαν όρθιοι στις πιο δύσκολες ώρες της Πατρίδας και πολέμησαν για να μην διαμεληθεί η Ελλάδα. 

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ έδωσε για ακόμη μία φορά το παρών. Με σταθερή και στιβαρή παρουσία, με σεβασμό στη θυσία των νεκρών και με την κατάθεση στεφάνου τιμής, αποδώσαμε τον ελάχιστο φόρο ευγνωμοσύνης στους Ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους στα βουνά της Ελλάδας. Σε εκείνους που έθεσαν πάνω από τον εαυτό τους την Πατρίδα και το καθήκον.

Επειδή όμως δεν ξεχνούμε ποιοι πολέμησαν δεν δεχόμαστε η θυσία των νεκρών να μετατρέπεται σε μία ψηφοθηρική, άχρωμη, βολική και αποστειρωμένη «επέτειο», χωρίς γνώση της  Ιστορίας, χωρίς μνήμη και χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.

Στην εκδήλωση παρέστησαν, μεταξύ άλλων, η βουλευτής Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Αντωνίου, καθώς και η ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Φωνής Λογικής, Αφροδίτη Λατινοπούλου. Κατά την παρουσία και τις ομιλίες τους, τα μέλη του ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ εξέφρασαν με έντονες αποδοκιμασίες την αντίθεσή τους στην πολιτική υποκρισία που επιχειρεί να εμφανιστεί ως σεβασμός προς την Ιστορία.

Δεν μπορείς να τιμάς σήμερα τους νεκρούς του Βίτσι και αύριο να εξισώνεις τη θυσία τους με εκείνους που πολέμησαν απέναντί τους. Δεν μπορείς να μιλάς για “σεβασμό στην ιστορική μνήμη”, όταν η ίδια η πολιτική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχει καλλιεργήσει επί χρόνια μία λογική εξίσωσης και αποδόμησης των ιστορικών γεγονότων. Δεν μπορείς να στέκεσαι δίπλα στους Ήρωες του 1949 μόνο για μία φωτογραφία, όταν δεν έχεις το θάρρος να υπερασπιστείς καθαρά και χωρίς υπεκφυγές την ιστορική αλήθεια . Άλλωστε οι της Νέας Δημοκρατίας ήτανε από τους πρώτους που κάνανε μνημόσυνο στον σφαγέα του ΚΚΕ τον Άρη Βελουχιώτη ή όπως τον έλεγαν και οι σύντροφοι  του, Σουλτάνα ή ο Δηλωσίας.

Για εμάς, η παρουσία στο Βίτσι δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι ψήφοι. Δεν είναι κομματική σκοπιμότητα. Είναι χρέος.

Χρέος απέναντι στους νεκρούς.

Χρέος απέναντι στην Ιστορία.

Χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές.

Στο Βίτσι δεν πήγαμε για να φωτογραφηθούμε δίπλα στους νεκρούς. Πήγαμε για να υποκλιθούμε μπροστά στη θυσία τους.

Δείτε τα 3 βίντεο από το Βίτσι: Εδώ / Εδώ / Εδώ

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ!

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ - ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κουμμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την σύμφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διεστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!

  

Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!

Ο πρώην διοικητής του Γενικού Επιτελείου του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στη Χάγη. Άφησε την τελευταία του πνοή μακριά από την πατρίδα του, την οικογένειά του και τον λαό στον οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τη στρατιωτική του ζωή. Στη μνήμη του σερβικού λαού, ο Μλάντιτς θα παραμείνει για πάντα ως ο θρυλικός πολέμαρχος και το απόλυτο σύμβολο της άμυνας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Πώς τον έβλεπαν οι στρατιώτες και ο λαός του. 

Για τη συντριπτική πλειονότητα των Σέρβων, και ιδιαίτερα για όσους ζουν δυτικά του ποταμού Δρίνα, ο Ράτκο Μλάντιτς δεν ήταν απλώς ένας αξιωματικός. Ήταν ο ηγέτης που στα πιο σκοτεινά και πέτρινα χρόνια μπήκε μπροστά, ανέλαβε την ευθύνη και προστάτευσε έναν λαό που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον πόλεμο και τον φόβο του ξεριζωμού από τις προγονικές του εστίες.Οι στρατιώτες του τον θυμούνται πάντα στην πρώτη γραμμή του μετώπου, πλάι-πλάι με τα παλικάρια του στα χαρακώματα. Είχε τη βαθιά πεποίθηση ότι η πατρίδα δεν προστατεύεται με μεγάλα λόγια στα πολιτικά σαλόνια, αλλά με προσωπική θυσία, αίσθημα ευθύνης και απόλυτη πίστη στον στρατιωτικό όρκο. Το όνομά του έχει πλέον ταυτισει με την ίδια την ύπαρξη και τη σωτηρία της Σερβικής Δημοκρατίας.

Το Μέτωπο της Σρεμπρένιτσα και το Χρονοδιάγραμμα των Μαχών.

Στην ιστορική διαδρομή του Μλάντιτς, οι επιχειρήσεις στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα αποτέλεσαν το πιο κρίσιμο και αμφιλεγόμενο σημείο του Πολέμου της Βοσνίας.

(1992–1993): Η Σρεμπρένιτσα, ένας στρατηγικός θύλακας στην ανατολική Βοσνία, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των μουσουλμανικών δυνάμεων από την αρχή του πολέμου. Το 1993 ανακηρύχθηκε «ασφαλής περιοχή» υπό την προστασία του ΟΗΕ, όμως οι συγκρούσεις γύρω από την περίμετρο δεν σταμάτησαν ποτέ.

Η Επιχείρηση "Krivaja '95" (Ιούλιος 1995): Υπό την προσωπική ηγεσία και το επιχειρησιακό σχέδιο του Στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, ο Στρατός της Σερβικής Δημοκρατίας (VRS) ξεκίνησε την τελική επίθεση για την κατάληψη του θυλάκου.

6 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις ξεκινούν σφοδρό βομβαρδισμό και προέλαση, πιέζοντας τις θέσεις των Ολλανδών κυανόκρανων του ΟΗΕ.

11 Ιουλίου 1995: Ο Μλάντιτς εισέρχεται θριαμβευτικά στην άδεια από στρατό πόλη της Σρεμπρένιτσα. Η στιγμή εκείνη καταγράφηκε σε βίντεο, όπου ο ίδιος δηλώνει ότι παραδίδει την πόλη στον σερβικό λαό ως δώρο και ότι ήρθε η ώρα να εκδικηθούν τους Τούρκους.

12–13 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις διαχωρίζουν τον πληθυσμό στο Ποτοτσάρι, απομακρύνοντας τα γυναικόπαιδα με λεωφορεία. Τις ημέρες που ακολούθησαν, χιλιάδες Μουσουλμάνοι άνδρες και έφηβοι που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσα από τα δάση αιχμαλωτίστηκαν.

Για τις μάχες αυτές και τα γεγονότα που ακολούθησαν, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον έκρινε ένοχο για γενοκτονία. Αντίθετα, οι Σέρβοι στρατιώτες και υποστηρικτές του επέμεναν ότι επρόκειτο για μια σκληρή αλλά αναγκαία στρατιωτική απάντηση στις προηγούμενες επιθέσεις που δέχονταν τα σερβικά χωριά της περιοχής από τις δυνάμεις του Νάσερ Όρτς.

«Επιλεκτική δικαιοσύνη» και οι Αποκαλύψεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Παρά τις καταδίκες, μεγάλο μέρος της σερβικής κοινής γνώμης θεωρεί τη Χάγη προϊόν μιας μονομερούς και «επιλεκτικής δικαιοσύνης» που αγνόησε τα σέρβικα θύματα. Μετά την αναкоίνωση του θανάτου του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Σερβίας, Νέναντ Βούγιτς (Nenad Vujić), προέβη σε επίσημες δηλώσεις.

Ο Υπουργός αποκάλυψε ότι η Σερβία, με την πλήρη στήριξη του Προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς, είχε οργανώσει μια πλήρη ανθρωπιστική επιχείρηση. Ήταν έτοιμο ιατρικό αεροπλάνο και η Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία (VMA) είχε εκπονήσει ειδικό σχέδιο νοσηλείας, δήλωσε ο Βούγιτς. Η Σερβία είχε προσφέρει όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις για παρηγορητική φροντίδα, αλλά η είδηση του θανάτου τους πρόλαβε.Από τις 20 Αυγούστου έως την ημέρα του θανάτου του, το Υπουργείο είχε στείλει τέσσερις επείγουσες επιστολές στη Χάγη, προειδοποιώντας ότι η ζωή του Μλάντιτς μετράει μέρες.

Ο Βούγιτς ξεκαθάρισε ότι ο Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς θα ταφεί με τις ανώτατες κρατικές και στρατιωτικές τιμές, ενώ η τελική τοποθεσία της ταφής θα αποφασιστεί από την οικογένειά του. Παράλληλα, η Σερβία απαιτεί πλήρη έρευνα για το αν του παρασχέθηκε η κατάλληλη ιατρική φροντίδα τις τελευταίες ημέρες.

Ο επίγειος δρόμος του στρατιώτη που σφράγισε τη σύγχρονη σερβική ιστορία έфτασε στο τέλος του. Η Χάγη κατάφερε να του στερήσει την ελευθερία, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει τη θέση που κατέχει στην καρδιά του λαού του. Ο Ράτκο Μλάντιτς περνά πλέον στην αιωνιότητα, όρθιος μπροστά στο δικαστήριο της Ιστορίας και στον μόνο παγκόσμιο και αλάνθαστο κριτή: τον Θεό.

Είθε ο Κύριος να του χαρίσει την Βασιλεία των Ουρανών, και ο σερβικός λαός αιώνια μνήμη.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο δικός μας αγώνας!

  

Ο δικός μας αγώνας δεν στρέφεται απλώς εναντίον ενός οικονομικού συστήματος, αλλά υπέρ του Έλληνα Εργαζόμενου. Ενάντια στον βάρβαρο καπιταλισμό που μετρά την αξία των πάντων με το κέρδος και μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αριθμό. Ενάντια όμως και στον κομμουνισμό που καλλιεργεί τη σύγκρουση και την ισοπέδωση των τάξεων και που υπονομεύει την παραγωγή και διαιρεί την κοινωνία. 

Εμείς πιστεύουμε σε έναν διαφορετικό δρόμο, όπου η εργασία δημιουργεί, η παραγωγή υπηρετεί την κοινωνία και η οικονομία βρίσκεται στην υπηρεσία της Φυλής. 

Για εμάς, ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη αξία. Σε αυτόν πρέπει να επενδύσουμε, να του δώσουμε γνώση, αξιοπρέπεια και δυνατότητα να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα, πάντα με αγάπη για την Πατρίδα και την Φυλή.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αριθμός σε έναν ισολογισμό ούτε εργαλείο μιας ιδεολογικής σύγκρουσης.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

  

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

Η άμεση φορολογία έχει ήδη γονατίσει τον μικρομεσαίο και τον οικογενειάρχη. Φόρος εισοδήματος, εισφορές, τεκμήρια, όλα μαζί έχουν ροκανίσει το καθαρό εισόδημα. Τώρα όμως έρχεται η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Δεν φαίνονται πάντα καθαρά. Μπαίνουν σε κάθε ψώνιο, σε κάθε λίτρο βενζίνης, σε κάθε λογαριασμό, σε κάθε κλήση της τροχαίας. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο Έλληνας πληρώνει συνεχώς, από παντού, χωρίς να μπορεί να ανασάνει.

Πρώτος και καλύτερος ο ΦΠΑ που τρώει  καθημερινά το εισόδημά μας. Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ παραμένει στο 24%. Είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Κάθε τρόφιμο, κάθε είδος σπιτιού, κάθε ρούχο για τα παιδιά, κάθε υπηρεσία κουβαλάει αυτόν τον φόρο. Τα έσοδα από ΦΠΑ φτάνουν δεκάδες δισεκατομμύρια κάθε χρόνο και αποτελούν βασικό πυλώνα του προϋπολογισμού. Μαζί με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι έμμεσοι φόροι αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό των συνολικών εσόδων – πολύ πάνω από τον μέσο όρο πολλών άλλων χωρών. Αυτό το σύστημα χτυπάει πιο σκληρά τον μικρομεσαίο. Ο άνθρωπος που ξοδεύει σχεδόν όλο του το εισόδημα σε βασικές ανάγκες πληρώνει αναλογικά περισσότερο. Δεν έχει περιθώριο να «γλιτώσει». Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου. Και όσο ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η επιβάρυνση.

Η βενζίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πάνω στην τιμή της πρώτης ύλης πέφτει ειδικός φόρος κατανάλωσης και μετά ΦΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οδηγός πληρώνει σημαντικά περισσότερα από ό,τι θα πλήρωνε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το ίδιο λίτρο. Για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, για να πάρει τα παιδιά στο σχολείο ή για να μετακινηθεί σε περιοχή χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μηνιαίο βάρος που δεν μπορεί να αποφύγει. Και κάθε φορά που ανεβαίνει η τιμή, το κράτος εισπράττει περισσότερα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στους συντελεστές.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται τα εξοντωτικά  πρόστιμα της τροχαίας. Φυσικά και είμαστε υπέρμαχοι της οδικής ασφαλείας. Όχι όμως με τον φόρο φοροεισπρακτικό τρόπο που μας επιβάλλει το κράτος. Πάρε ένα απλό και συχνό παράδειγμα: υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα την ώρα. Στην Ελλάδα, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το πρόστιμο είναι 150 ευρώ. Στη Γερμανία, για την ίδια υπέρβαση:

Εντός κατοικημένης περιοχής περίπου 70 ευρώ.

Εκτός κατοικημένης περιοχής περίπου 60 ευρώ!

Το ελληνικό πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο ή και παραπάνω. Τώρα δες τους μισθούς. Ο μέσος μικτός μισθός στην Ελλάδα κινείται γύρω στα 1.300 ευρώ τον μήνα. Στη Γερμανία ξεπερνά κατά πολύ τα 4.000 ευρώ μικτά και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη υψηλότερος. Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: τα 150 ευρώ στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου εισοδήματος απ’ ό,τι τα 60 ή 70 ευρώ στη Γερμανία. Για πολλούς Έλληνες εργαζόμενους αυτό το πρόστιμο μπορεί να σημαίνει σχεδόν το 10% ή και περισσότερο του μηνιαίου μισθού. Στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι πολύ πιο ανεκτό. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα επιβολής. Η κυβέρνηση παρουσιάζει τα αυστηρά πρόστιμα ως μέτρο για να μειωθούν τα τροχαία. Όμως η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με πρόστιμα. Μαθαίνεται. Σε χώρες όπως η Γερμανία υπάρχει σοβαρή και συνεχής εκπαίδευση. Οι επαγγελματίες οδηγοί υποχρεούνται σε περιοδικά σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Υπάρχει συστηματική κουλτούρα εκπαίδευσης από μικρή ηλικία, αυστηρή αλλά δίκαιη διαδικασία απόκτησης διπλώματος και μηχανισμοί που επικεντρώνουν στην πρόληψη και στη βελτίωση της συμπεριφοράς, όχι μόνο στην τιμωρία.

Στην Ελλάδα το βάρος φαίνεται να πέφτει κυρίως στο «να σε πιάσουν». Το σύστημα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός είσπραξης παρά ως εργαλείο ουσιαστικής αλλαγής νοοτροπίας. Αντί να επενδύεται σε μαζική και συνεχή εκπαίδευση οδηγών, σε βελτίωση οδικού δικτύου, σε καλύτερο φωτισμό, σε σύγχρονες σημάνσεις και σε προγράμματα ευαισθητοποίησης, το κράτος βασίζεται στα πρόστιμα. Και όσο πιο βαριά είναι τα πρόστιμα σε σχέση με τους μισθούς, τόσο περισσότερο μοιάζουν με οικονομική τιμωρία παρά με μέτρο ασφάλειας. Δεν λέει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες ή κυρώσεις. Λέει ότι όταν το πρόστιμο για μια σχετικά μικρή υπέρβαση είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το εισόδημα, και όταν παράλληλα λείπει η συστηματική εκπαίδευση, τότε το μήνυμα που περνάει είναι διαφορετικό: ότι ο στόχος είναι η είσπραξη και όχι η πρόληψη.

Εν κατακλείδι πρόσθεσε όλα αυτά μαζί. ΦΠΑ 24% σε σχεδόν όλα. Ακριβή βενζίνη με ειδικούς φόρους και ΦΠΑ. Τέλη κυκλοφορίας με βαριές προσαυξήσεις. Πρόστιμα τροχαίας που είναι πολύ πιο βαριά σε σχέση με τον μισθό απ’ ό,τι σε χώρες με πολλαπλάσιο εισόδημα. Και την ίδια στιγμή χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής. Για τον οικογενειάρχη που δουλεύει, πληρώνει ενοίκιο ή δόση, αγοράζει τρόφιμα, πληρώνει ρεύμα και προσπαθεί να κρατήσει το αυτοκίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή ασφυξία. Κάθε μήνας φέρνει νέες επιβαρύνσεις. Κάθε κλήση μπορεί να χαλάσει τον προϋπολογισμό. Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου.

Η Νεα Δημοκρατία λέει ότι χρειάζονται αυτά τα έσοδα, ότι πατάνε τη φοροδιαφυγή, ότι φροντίζουν την ασφάλεια στους δρόμους. Ο πολίτης βλέπει κάτι άλλο: ότι τον έχουν στριμώξει από παντού. Ότι η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα λειτουργούν ως μόνιμη αφαίμαξη. Ότι η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ξεκάθαρα πόσο πιο βαριά είναι η σχετική επιβάρυνση εδώ. 

Αυτό το μοντέλο δεν αφήνει περιθώρια. Δεν επιτρέπει στον μικρομεσαίο να ανασάνει, να αποταμιεύσει, να σχεδιάσει. Τον κρατάει σε διαρκή πίεση. Τον εξαντλεί για να τον έχει υποχείριο της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.8.26