Κατάθεση αίτησης για τη διασφάλιση της νομιμότητας σχετικά με την απομάκρυνση του αγάλματος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη από τον δήμο της Τρίπολης.

 

Κατάθεση αίτησης για τη διασφάλιση της νομιμότητας σχετικά με την απομάκρυνση του αγάλματος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη από τον δήμο της Τρίπολης. 

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες ότι κατέθεσε σήμερα επίσημη αίτηση πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα προς τον Δήμος Τρίπολης, σχετικά με την απομάκρυνση και τη συντήρηση του αγάλματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την Πλατεία Άρεως.

Η αίτηση υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 5 του Ν. 2690/1999 (Κώδικας Διοικητικής Διαδικασίας), το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε πολίτη και φορέα να λαμβάνει αντίγραφα διοικητικών εγγράφων.

Ζητήσαμε επισήμως:

• Την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με αριθμό και ημερομηνία.

• Το πλήρες πρακτικό της συνεδρίασης.

• Την τεχνική μελέτη που τεκμηριώνει την ανάγκη συντήρησης.

• Τη σύμβαση ή απόφαση ανάθεσης των εργασιών.

• Το εγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και επανατοποθέτησης του μνημείου.

• Τυχόν εγκρίσεις αρμόδιων υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τον νόμο, η Διοίκηση οφείλει να απαντήσει εντός είκοσι (20) ημερών από την κατάθεση της αίτησης.

Η πρωτοβουλία μας έχει χαρακτήρα διασφάλισης της διαφάνειας, της νομιμότητας και της ρητής δέσμευσης ότι ένα μνημείο ύψιστου ιστορικού συμβολισμού θα επιστρέψει στο φυσικό του χώρο.

Παρακολουθούμε θεσμικά το ζήτημα και θα ενημερώσουμε υπεύθυνα την κοινωνία για κάθε εξέλιξη.

Γραφείο Τύπου του πολιτικού φορέα

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές.

  

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές. 

Προχθές, ακόμη ένας εργαζόμενος στην Θεσσαλονίκη κατέληξε στο νοσοκομείο αντί να γυρίσει στο σπίτι του. Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι στους χώρους δουλειάς της Πατρίδας μας η ανθρώπινη ζωή παραμένει αναλώσιμη.

Το ίδιο μοτίβο κυριαρχεί παντού: εντατικοποίηση, εξάντληση, πίεση για παραγωγή χωρίς όρια, ελλιπείς έλεγχοι, διπλοβάρδιες εργαζομένων ακόμη και σε διαφορετικές εργασίες. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το πρόβλημα είναι διαρκές και δομικό.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Εθνικής Εργατοϋπαλληλικής Ένωσης Ελλάδος (4Ε), Γεώργιος Τζουβάρας:

«Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι κακή στιγμή. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου που μετρά την απόδοση σε αριθμούς και αγνοεί το ανθρώπινο κόστος. Όταν ο εργαζόμενος δουλεύει υπό διαρκή πίεση, με άγχος επιβίωσης και εξαντλητικά ωράρια, τότε το ατύχημα γίνεται αναπόφευκτο.»

Η λεγόμενη ανάπτυξη που μας παρουσιάζουν στηρίζεται σε εξουθενωμένους και τσακισμένους Έλληνες εργαζόμενους.

Η ανταγωνιστικότητα και το κέρδος χτίζεται πάνω στη συμπίεση μισθών και στην ανασφάλεια.

Και η σιωπή επιβάλλεται μέσα από τον φόβο της απόλυσης.

Το Εθνικό Κοινωνικό μας πρόσημο είναι ξεκάθαρο:

Η εργασία δεν είναι πεδίο θυσίας.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κόστος παραγωγής.

Το κράτος και η εργοδοσία οφείλουν να λογοδοτήσουν για κάθε τραυματισμό που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία όπου ο Έλληνας εργαζόμενος επιστρέφει σπίτι σακατεμένος — ή δεν επιστρέφει καθόλου — για να διατηρηθούν τα περιθώρια κέρδους.

Δεν θα συζητάμε άλλο ψιθυριστά στους διαδρόμους των εργοστασίων!

Δεν θα μένουμε άλλο διασπασμένοι και φοβισμένοι!

Ήρθε η ώρα για οργάνωση στη βάση.

Για Εθνικά σωματεία πραγματικά ανεξάρτητα από εργοδοτικές επιρροές.

Για Εθνική Εργατική ενότητα με πυρήνα την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια.

Καμία ζωή στο βωμό του κέρδους.

Καμία ανοχή στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία.

Οργάνωση – Αντίσταση – Αξιοπρέπεια.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ποιοι κρύβονται πίσω από τον Ρουβίκωνα;

  

Ποιοι κρύβονται πίσω από τον Ρουβίκωνα;

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η αναρχοσυστημική ομάδα Ρουβίκωνας αποτελεί σταθερό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής επικαιρότητας.  Παρεμβάσεις, τραμπουκισμοί, εισβολές, βανδαλισμοί, τρικάκια, μπογιές, πανό. Παράνομες ενέργειες που από τα ΜΜΕ χαρακτηρίζονται τις περισσότερες φορές ως συμβολικές. Κι όμως, ένα ερώτημα επανέρχεται διαρκώς: πώς γίνεται όλη αυτή η δράση να μοιάζει σχεδόν κανονικοποιημένη; Πόσες φορές συνελήφθησαν και πόσες φορές τιμωρήθηκαν;

Είναι γνωστό ότι μέλη του Ρουβίκωνα έχουν προσαχθεί και συλληφθεί δεκάδες φορές. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι συλλήψεις ήταν μαζικές: σε υπουργεία, στο Σύνταγμα, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και γύρω από τη Βουλή. Κι όμως, πόσες από αυτές τις συλλήψεις κατέληξαν σε πραγματικές ποινές φυλάκισης; Είναι τυχαίο ότι, παρά τον όγκο των ενεργειών, οι τελικές καταδίκες είναι ελάχιστες και ήπιες;Ή μήπως πρόκειται απλώς για νομικές συμπτώσεις; 

Πώς εξηγείται η ελευθερία κινήσεων; Ο Ρουβίκωνας έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις σε υπουργεία, σε πρεσβείες, σε μεγάλες εταιρείες, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και σε χώρους υψηλής ασφάλειας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δράσεις ήταν δημόσια ανακοινωμένες, με βίντεο, φωτογραφίες και αναλήψεις ευθύνης. Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι πώς είναι δυνατόν μια ομάδα που δηλώνει ανοιχτά τις ενέργειές της να συνεχίζει να δρα ανενόχλητη; Γιατί δεν αντιμετωπίζεται όπως άλλες πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες που διώκονται πολύ αυστηρότερα για σαφώς ηπιότερες πράξεις;

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Ρουβίκωνας διατηρεί χώρο στα Εξάρχεια, σε περιοχή όπου εδώ και χρόνια εφαρμόζεται μια ιδιότυπη «ειδική μεταχείριση». Αναρωτιέται κανείς. Γιατί αυτός ο χώρος εξακολουθεί να υπάρχει;

Επίσης χρήματα, χρόνος και οργάνωση: από πού προκύπτουν; Οι δράσεις απαιτούν μετακινήσεις, υλικά, χρόνο και κυρίως τεράστια έξοδα σε νομική υποστήριξη. Πολλοί από τους συμμετέχοντες δηλώνουν ότι δεν εργάζονται, όπως είναι λογικό για τους τεμπέληδες του αναρχικού χώρου. Άρα γεννάται εύλογα το ερώτημα. Πώς χρηματοδοτείται όλο αυτό; Υπάρχουν δωρεές; Υπάρχουν αλληλέγγυα δίκτυα και πηγές που απλώς δεν φαίνονται;

Πολλοί από το πόπολο θαυμάζουν τον Ρουβίκωνα χωρίς να μπορούν καν να σκεφτούν ποιος υπάρχει πίσω από αυτούς και τους συντηρεί. Για εμάς είναι εύκολη η απάντηση και στο ποιος κρύβεται και γιατί το κάνει. 

Για απάντηση θα πούμε μόνο ότι το κράτος και το σύστημα πάντα δείχνει το χειρότερο του πρόσωπο προς τους Εθνικιστές. Γιατί μόνο αυτούς φοβάται. Τα υπόλοιπα εννοούνται.

 Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

 

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσαχθήκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. Οι ελέγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας είναι δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Ανακοίνωση.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ούτε ατυχήματα ούτε «κακές στιγμές».Είναι πολιτικές συνέπειες.

Το αιματηρό επεισόδιο στη Χίο μεταξύ Λιμενικών και διακινητών από την Τουρκία αλλά και η προκλητική παρουσία των Γκρίζων Λύκων στη Θράκη, συνθέτουν την ίδια θλιβερή εικόνα.Ένα υπόδουλο κράτος χωρίς βούληση να υπερασπιστεί τα σύνορα του, τον Λαό του και την  εθνική συνοχή του.

Η Τουρκία, εδώ και χρόνια, επιδιώκει τη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση της Ελλάδας. Εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, ενθαρρύνει εθνικιστικές και αλυτρωτικές κινήσεις στη Θράκη και στοχεύει στη σταδιακή «Κοσοβοποίηση» μιας ευαίσθητης περιοχής της Πατρίδας μας. Και αντί να βρει απέναντί αντίσταση, βρίσκει ανοχή. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα παρουσιάζεται διεθνώς ως χώρα «ανοιχτών συνόρων», επιδομάτων και μόνιμης φιλοξενίας. Το μήνυμα αυτό δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι εθνικό έγκλημα και πολιτική απάτη. Ο Λαός μας δεν αντέχει άλλο να θρέφει αφροασιατικούς πληθυσμούς την ώρα που 

οι Έλληνες εργαζόμενοι φτωχοποιούνται,

οι νέοι ξενιτεύονται,

η ύπαιθρος ερημώνει,

και η κοινωνική συνοχή διαλύεται.

Η αλήθεια που δεν λέγεται είναι απλή.Αυτή η πολιτική δεν γίνεται από ανθρωπισμό. Γίνεται για να εξυπηρετεί τα φτηνά, αναλώσιμα εργατικά χέρια στις φάμπρικες, στις αποθήκες και στα εργοτάξια των καπιταλιστών. Γίνεται για να συμπιέζονται οι μισθοί των Ελλήνων, να διαλύεται η συλλογική διεκδίκηση και να μετατρέπεται η εργασία σε εμπόρευμα χωρίς αξία. Γίνεται για μετατραπεί η Ευρώπη σε απέραντο χωνευτήρι ανθρώπων, όπου θα κυριαρχεί ο άνθρωπος χωρίς ρίζες άρα και χωρίς αντίσταση στην αλλοτρίωση. 

Και μέσα σε όλα αυτά γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.

Γιατί η Νέα Δημοκρατία αγοράζει όπλα;

Για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες τρίτωνή για να υπερασπίζεται τα σύνορα της Ελλάδας, όταν αποδεικνύεται ότι αυτά παραβιάζονται καθημερινά ακόμη και με ψαρόβαρκες; Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγξει ποιος μπαίνει,δεν μπορεί να μιλά για κυριαρχία.

Η δική μας θέση είναι καθαρή και εθνικοκοινωνικά δίκαιη.

Κλείσιμο και αυστηρή φύλαξη των συνόρων, ώστε να σταματήσει η παράνομη είσοδος.

Απέλαση όλων των παράτυπων μεταναστών, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο αλλά χωρίς προσχήματα.

Μηδενική ανοχή στην Τουρκία.

Επιβολή ουσιαστικών οικονομικών και φορολογικών κυρώσεων στην Τουρκία, ξεκινώντας από τα τουρκικά προϊόντα, καθώς αποτελεί την κύρια δίοδο των μεταναστευτικών ροών.

Προτεραιότητα στον Έλληνα εργαζόμενο, στην εργασία με αξιοπρέπεια και όχι στη φτηνή εκμετάλλευση.

Η Πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλα προσχήματα!

Χρειάζεται σύνορα, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Ό,τι ζούμε σήμερα δεν είναι μονόδρομος.

Είναι επιλογή.

Και οι επιλογές αυτές έχουν υπεύθυνους.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ