Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

  

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

Η νεολαία δεν είναι ένα σύνθημα που το φωνάζουμε στις γιορτές και το ξεχνάμε την επόμενη μέρα. Είναι οι νέοι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, που δουλεύουν, που σπουδάζουν, που προσπαθούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά και συχνά βρίσκουν μπροστά τους τοίχο. Είναι η γενιά που θα κρατήσει όρθια την κοινωνία και το Έθνος τα επόμενα χρόνια. Αν αυτή η γενιά νιώθει ότι δεν έχει μέλλον, τότε στην πραγματικότητα δεν έχει μέλλον ούτε η Πατρίδα.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά ότι η κατάσταση βελτιώνεται. Μπορεί κάποιοι αριθμοί να δείχνουν μια σχετική σταθεροποίηση, όμως η καθημερινότητα των νέων λέει άλλα. Οι μισθοί για παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με το κόστος ζωής. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Η αγορά κατοικίας μοιάζει άπιαστο όνειρο. Η εργασία συχνά είναι προσωρινή, χωρίς ασφάλεια και προοπτική. Πώς να σχεδιάσει κάποιος το αύριο όταν δεν ξέρει τι θα γίνει σε έξι μήνες;

Χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έφυγαν επειδή δεν αγαπούν τον τόπο τους. Έφυγαν γιατί αναζήτησαν σταθερότητα και ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτό το κύμα μετανάστευσης δεν ήταν απλώς μια οικονομική απώλεια. Ήταν και ένα εθνικό πλήγμα. Όταν μια χώρα χάνει το πιο μορφωμένο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας της, χάνει δύναμη, ενέργεια, ελπίδα.

Παράλληλα, βλέπουμε το δημογραφικό πρόβλημα να μεγαλώνει. Οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι είναι περισσότεροι, ο πληθυσμός γερνά και οι παράνομοι εισβολείς αυξάνονται δραματικά. 

Πολλοί νέοι θα ήθελαν να κάνουν οικογένεια, αλλά το αναβάλλουν ή το εγκαταλείπουν γιατί δεν νιώθουν οικονομικά ασφαλείς. Δεν είναι μόνο κρίση αξιών. Είναι και θέμα αντικειμενικών δυσκολιών. Όταν το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά, η απόφαση για παιδί γίνεται πράξη... θάρρους!

Εδώ ακριβώς μπαίνει η έννοια της εθνικοκοινωνικής προοπτικής. Δεν είναι μια θεωρητική ιδέα ούτε ένας βαρύγδουπος όρος. Είναι η απλή παραδοχή ότι το εθνικό μέλλον εξαρτάται από την κοινωνική σταθερότητα. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή χώρα χωρίς νέους ανθρώπους που να αισθάνονται ασφαλείς και χρήσιμοι. Ότι η Πατρίδα δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά ζωντανή εθνική κοινότητα ανθρώπων.

Ο Εθνικός Κοινωνισμός, αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, δεν περιορίζεται σε λόγια. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι να δημιουργείς συνθήκες ώστε ο νέος να μπορεί να εργαστεί με αξιοπρέπεια. Να έχει πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση που να συνδέεται με την παραγωγή. Να μην εγκλωβίζεται σε μια διαρκή ανασφάλεια. Να μπορεί να μείνει στον τόπο του και να δημιουργήσει!

Η νεολαία σήμερα κουβαλά και ένα ψυχολογικό βάρος. Μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην αβεβαιότητα, στην αίσθηση ότι τα πράγματα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Έμαθε να μην κάνει μεγάλα σχέδια. Έμαθε να συμβιβάζεται. Αυτή η εσωτερική φθορά είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τα οικονομικά προβλήματα. Μια γενιά που δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αποσύρεται.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προοπτική, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά και ουσιαστικά. Στήριξη της νέας εργασίας με σταθερούς όρους και δίκαιες αμοιβές. Σοβαρή στεγαστική πολιτική που να δίνει διέξοδο στα νέα ζευγάρια. Κίνητρα για να επιστρέψουν όσοι έφυγαν. Αναζωογόνηση της περιφέρειας ώστε να υπάρχουν ευκαιρίες και έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Σύνδεση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με πραγματικές ανάγκες της οικονομίας.

Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζεται σταθερό σχέδιο και πολιτική βούληση. Χρειάζεται να μπει η νεολαία στο κέντρο των αποφάσεων και όχι στο περιθώριο. Να ακουστεί η φωνή της. Να ληφθούν υπόψη οι αγωνίες της. Να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν απλός αριθμός σε πίνακες.

Μια κοινωνία που στηρίζει τη νεολαία της επενδύει στον εαυτό της. Δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης, συνοχής και ασφάλειας. Μια κοινωνία που την αγνοεί, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το ζήτημα της νεολαίας είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε μια Πατρίδα όπου οι νέοι θα ονειρεύονται και θα δημιουργούν ή μια χώρα όπου θα μετρούν τις μέρες μέχρι να φύγουν; Θέλουμε μια κοινωνία που γερνά σιωπηλά ή μια εθνική κοινωνία που ανανεώνεται και προχωρά;

Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το φτιάξουν οι νέοι Έλληνες που σήμερα παλεύουν να σταθούν όρθιοι. Αν τους δώσουμε χώρο, στήριξη και προοπτική, μπορούν να μεταμορφώσουν τον τόπο. Αν τους αφήσουμε στην αβεβαιότητα, θα χαθεί μια ολόκληρη γενιά. 

Η νεολαία είναι η δύναμη, η φρεσκάδα και η συνέχεια της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε μια ζωντανή και δυνατή Πατρίδα, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε ότι οι νέοι της μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ελπίδα. 

Γιατί όπως έλεγε και ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, "κάθε Έθνος αξίζει τόσο όσο αξίζει η νεολαία του".

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ.

Με βάση τα επιβεβαιωμένα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από το CNN.gr και διεθνή μέσα ενημέρωσης, η ισραηλινή επίθεση που έπληξε σχολείο στο νότιο Ιράν είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 85 νεκρούς, στην πλειονότητά τους μαθητές. Πρόκειται για ένα γεγονός που συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη συνείδηση.

Η στοχοποίηση ή ο βομβαρδισμός χώρου όπου βρίσκονταν παιδιά συνιστά έγκλημα πολέμου και πράξη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε με όρους στρατιωτικής σκοπιμότητας ούτε με γεωπολιτικά επιχειρήματα. Όταν τα θύματα είναι μαθητές μέσα σε σχολική μονάδα, δεν μιλάμε για «παράπλευρες απώλειες». Μιλάμε για κατάρρευση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και προστασίας αμάχων.

Καταγγέλλουμε απερίφραστα την επιθετική στρατηγική που ακολουθούν Ισραήλ και ΗΠΑ, οι οποίοι για ακόμη μία φορά λειτουργούν ως αυτοανακηρυγμένοι προστάτες της παγκόσμιας ειρήνης, επιβάλλοντας διά της φωτιάς και  σιδήρου τις επιλογές τους. Η πολιτική της ισχύος που αγνοεί τη ζωή αμάχων είναι ξεκάθαρα εγκληματική.

Σύμφωνα με τις επίσημες ιρανικές δηλώσεις, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν χαρακτήρισε το πλήγμα «βάρβαρο» και έκανε λόγο για μαύρη ημέρα. Ανεξαρτήτως γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, ένα σχολείο γεμάτο παιδιά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στόχο στρατιωτικής επίθεσης.

Απαιτούμε:

• Πλήρη και ανεξάρτητη διεθνή έρευνα για τις συνθήκες του χτυπήματος.

• Απόδοση ευθυνών σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

• Άμεση παύση κάθε στρατιωτικής ενέργειας που θέτει σε κίνδυνο αμάχους και ιδιαίτερα παιδιά.

Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή όταν η υπεροπλία βαφτίζεται «ασφάλεια» και οι νεκροί μαθητές «αναπόφευκτο κόστος». Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή.

Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων και καταδικάζουμε κάθε μορφή κρατικής βίας που παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Κανένα στρατηγικό δόγμα και καμία υπερδύναμη δεν έχει το δικαίωμα να γράφει την πολιτική της πάνω στα σώματα παιδιών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ανακοίνωση. Ακόμη μία πρόκληση από τους Σκοπιανούς με την ανοχή των υπευθύνων-ανεύθυνων.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

Την Κυριακή 24.2.2026 στους Σοφάδες Καρδίτσας, στην εκδήλωση για το Καρναβάλι, συνέβη μια σοβαρή πολιτική πρόκληση.

Καλέστηκε και παρουσιάστηκε επίσημα από την δημοτική αρχή αποστολή από τη γειτονική χώρα των Σκοπίων, όπου η παρουσία τους συνοδευόταν από πανό που έγραφε τον όρο "Μακεδονία".

Σαφώς και δεν ήταν ιδιωτική ή αυθόρμητη ενέργεια. Κάποιος τους κάλεσε, κάποιος τους ενέκρινε και κάποιος τους παρείχε δημόσιο βήμα.

Η δημοτική αρχή ως διοργανώτρια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την άγνοια.Αν δεν γνώριζε τι θα παρουσιαστεί, πρόκειται για διοικητική ανεπάρκεια,Αν πάλι γνώριζε και το επέτρεψε, πρόκειται για άλλη μία προδοσία εκ των έσω.

Το περιστατικό στην Καρδίτσα δεν ήταν τυχαίο, ούτε μοναδικό γεγονός. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας πολιτικής επιλογής, που στο παρελθόν, νομιμοποίησε τη χρήση του όρου "Μακεδονία" εκτός ελληνικού πλαισίου.Όταν παραχωρείς ιστορικούς όρους, χάνεις τον έλεγχο της ερμηνείας τους.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ δεν αναγνώρισε ποτέ ούτε πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει τη λεγόμενη Prespa Agreement ως έκφραση λαϊκής βούλησης. Ήταν κυβερνητική επιλογή και όχι εθνική συναίνεση. 

Παρόλα αυτά όμως, όσοι θεωρούν αυτή την ψευδο-συμφωνία "δεδομένη", οφείλουν να απαιτούν την εφαρμογή της. Δεν μπορούν να θυμούνται τις δεσμεύσεις όταν τους βολεύει και να σιωπούν όταν παρακάμπτονται.

Ρωτάμε καθαρά και ευθέως. Με ποια κριτήρια έγινε η πρόσκληση; Ποιος εισηγήθηκε τη συμμετοχή; Ποιος έλεγξε τα σύμβολα και τις επιγραφές; Υπήρξε ενημέρωση ή έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου; Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη;

Επίσης πληροφορήθηκαμε πως, παρευρέθηκαν και τρεις βουλευτές. Εφόσον ισχύει αυτό, τι έκαναν για να προστατεύσουν τη χώρα, τη νομιμότητα και την εθνική μας αξιοπρέπεια; Η παρουσία τους δεν μπορεί να είναι απλώς διακοσμητική. Μιλάμε για ένα δημόσιο γεγονός που αποκτά σαφή πολιτικό συμβολισμό.

Η ανοχή δεν είναι ουδετερότητα, η σιωπή δεν είναι ψυχραιμία και η αδράνεια δεν είναι διπλωματία. Το περιστατικό αυτό στέλνει επίσης ένα διεθνές μήνυμα. Ότι το ζήτημα της ονομασίας παραμένει πολιτικά ανοιχτό με συνεχόμενες προκλήσεις από το κρατίδιο των Σκοπίων και ότι η μονομερής χρήση του όρου "Μακεδονία" αποδεικνύει την αστοχία της.

Ωστόσο, η  δημοτική αρχή οφείλει άμεσα, να δώσει δημόσια και συγκεκριμένη εξήγηση.

Να δημοσιοποιήσει τη διαδικασία και τα κριτήρια της πρόσκλησης, να τοποθετηθεί ξεκάθαρα για τη χρήση της ονομασίας και να δεσμευτεί ότι στο εξής δεν θα παραχωρείται θεσμικό βήμα χωρίς πλήρη έλεγχο.

Η ευθύνη είναι διπλή και για την πράξη, και για τη σιωπή. Και αυτή η ευθύνη δεν παραγράφεται πολιτικά.

Όλο αυτό δεν ήταν τυχαίο. Είχε σαφή σκοπιμότητα, να δοκιμαστεί η εθνική αντίδραση και να νομιμοποιηθεί μονομερής χρήση όρων μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

Μαζί με την παρούσα ανακοίνωση, έχει ήδη αποσταλεί και επίσημη επιστολή, απαιτώντας πλήρη ενημέρωση, διαφάνεια και ανάληψη πολιτικής ευθύνης από τη δημοτική αρχή.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Πέντε Εθνικοκοινωνικοί νόμοι για να ανασάνει η κοινωνία.

  

ΠΕΝΤΕ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

Η Ελλάδα δεν είναι αποικία τραπεζών. Ούτε είναι αγορά κυκλωμάτων και πεδίο ατιμωρησίας.

Αν η πολιτεία δεν μπορεί να προστατεύσει τον νοικοκύρη, τον εργαζόμενο και την οικογένεια, τότε οφείλει να αλλάξει.

Όχι με ευχολόγια αλλά με εθνοκεντρικούς νόμους!

1️⃣ Ο Νόμος της Ιερής Εστίας.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας κατοχυρώνει το άσυλο της κατοικίας. Εμείς απαιτούμε να το κατοχυρωθεί και στη πράξη. Τεκμήριο νόμιμης άμυνας σε περίπτωση βίαιης εισβολής. Νομική προστασία του πολίτη που υπερασπίζεται τη ζωή του. Καμία επιείκεια σε οργανωμένες διαρρήξεις και επιθέσεις. Το σπίτι είναι ιερός χώρος. Δεν είναι δικαίωμα του εισβολέα, είναι οχυρό της οικογένειας.

2️⃣ Ιδιώνυμο για τα Κυκλώματα Ναρκωτικών.

Όχι άλλη υποκρισία. Η διακίνηση ναρκωτικών είναι οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα με κέρδος πάνω ανθρώπινο πόνο και στην καταστροφή του Έθνους. Ιδιώνυμο αδίκημα για κάθε έμπορο ναρκωτικών. Υποχρεωτική δήμευση περιουσίας.Οικονομική εξάρθρωση μέσω ελέγχου ροών χρήματος. Όποιος δηλητηριάζει γειτονιές και ανθρώπους, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και αναλόγως.

3️⃣ Καθεστώς Μηδενικής Ανοχής στην Εισβολή.

Η εισβολή αφροασιατών  είναι η πιο κυνική μορφή διάλυσης της Φυλής. Βαρύτατες ποινές χωρίς παραθυράκια. Διεθνής συνεργασία για διάλυση δικτύων, απέλαση ΜΚΟ, δασμούς στις εισαγωγές στα προϊόντα που εισάγουμε από χώρες που διακινούν ανθρώπους και κλείσιμό συνόρων. Προστασία του Ελληνικού Λαού και συντριβή της εισβολής.

4️⃣ Ρήξη με τη Δουλεία του Τόκου – Θεσμικός Έλεγχος των Τραπεζών.

Οι τράπεζες διασώθηκαν με δημόσιο χρήμα του Ελληνικού Λαού. Ο Λαός διασώθηκε με υποσχέσεις και "θα". Το τραπεζικό σύστημα εποπτεύεται από την Τράπεζα της Ελλάδος.        Η κοινωνία απαιτεί πολιτική βούληση. Απόλυτη προστασία πρώτης κατοικίας. Ανώτατα όρια επιτοκίων σε βασικά δάνεια. Έλεγχο στις πρακτικές μεταβίβασης δανείων σε funds. Δημόσια παρέμβαση όπου η κερδοσκοπία απειλεί την κοινωνική σταθερότητα. Συντριβή της δουλείας του τόκου και απελευθέρωση από τη χρηματοπιστωτική ασυδοσία.

Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί το Ελληνικό Έθνος. Όχι το αντίθετο!

5️⃣ Νόμος Εθνικής Εργασίας και Παραγωγικής Κυριαρχίας.

Χώρα χωρίς παραγωγή είναι χώρα εξαρτημένη. Κοινωνία χωρίς εργασία είναι κοινωνία εύθραυστη. Προτεραιότητα στην εγχώρια παραγωγή. Στήριξη μικρομεσαίων και βιοτεχνίας. Μέτρα επαναπατρισμού των ελληνικών εταιριών που έδιωξαν οι μνημονιακοί "σωτήρες" μας. Αυστηρός έλεγχος αδήλωτης εργασίας. Ποινές σε εργοδοτική αυθαιρεσία και κοινωνικό dumping.  Η εργασία δεν είναι κόστος. Είναι δύναμη Εθνικής και Κοινωνικής αυτονομίας.

Αυτές είναι ενδεικτικά μόνο 5 νόμοι που πρέπει να αλλάξουμε. 

ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ρήξη με την αδράνεια, τη διαπλοκή και την οικονομική υποδούλωση. Η κοινωνία δεν ασφυκτιά από ελευθερία. Ασφυκτιά από την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τον Ελληνικό Λαό. Τίποτα δεν αλλάζει όμως από το καναπέ του σπιτιού μας. Εάν θέλεις ένα καλύτερο μέλλον, 

ΔΙΕΚΔΙΚΙΣΕ ΤΟ!

ΕΝΕ -Εθνικοκοινωνική Νεολαία Ελλάδος & 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Πλούσιο υπέδαφος, πλούσιες επενδύσεις αλλά ο Λαός θα παραμείνει φτωχός.

  

Πλούσιο υπέδαφος, πλούσιες επενδύσεις αλλά ο Λαός θα παραμείνει φτωχός. 

Για δεκαετίες ο Ελληνικός Λαός άκουγε από τους επαγγελματίες της δημοκρατίας ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο, ότι όλα αυτά ήταν μύθοι, υπερβολές ή προπαγάνδα μιας άλλης εποχής. Χλεύαζαν όσους μιλούσαν για πλούσιο υπέδαφος και για ενεργειακή αυτάρκεια. Κι όμως, σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί χώροι υπογράφουν συμφωνίες με τις καπιταλιστικές αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες για έρευνες και εξορύξεις νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Ξαφνικά, εκεί που δεν υπήρχε τίποτα, εμφανίστηκαν φυσικό αέριο, κοιτάσματα και γεωστρατηγική αξία. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν υδρογονάνθρακες. Το ερώτημα είναι ποιος θα τους διαχειριστεί και ποιος θα ωφεληθεί.

Όπως αναφέρεται στον οικονομικό Τύπο και συγκεκριμένα σε ρεπορτάζ της Καθημερινής των τελευταίων ημερών, η Ελλάδα προχωρά σε συμφωνίες με αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για έρευνες σε θαλάσσιες περιοχές υψηλού ενδιαφέροντος. Αντίστοιχα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για επέκταση της παρουσίας εταιρειών όπως η Chevron και η ExxonMobil στην ελληνική ΑΟΖ. Παρουσιάζεται ως επιτυχία ότι μεγάλοι διεθνείς "παίκτες"  εμπιστεύονται τη χώρα. Όμως πίσω από τα επικοινωνιακά χαμόγελα κρύβεται η ένοχη σιωπή. Ποιο θα είναι το καθαρό όφελος για τον Ελληνικό Λαό; Ποιο ποσοστό των κερδών θα παραμείνει στη χώρα; Ποιος θα έχει τον στρατηγικό έλεγχο;

Μέχρι στιγμής, δεν έχει παρουσιαστεί με διαφάνεια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς τα έσοδα θα μετατραπούν σε κοινωνικό πλούτο. Θα μειωθεί το κόστος ενέργειας για τα ελληνικά νοικοκυριά; Θα ενισχυθεί η ελληνική βιομηχανία; Θα δημιουργηθεί εθνικό ταμείο πλούτου, όπως έκαναν άλλες χώρες, ώστε οι επόμενες γενιές να έχουν μερίδιο; Ή θα αρκεστούμε σε κάποια δικαιώματα εκμετάλλευσης και φορολογικά έσοδα, ενώ ο κύριος όγκος των κερδών θα φεύγει στο εξωτερικό;

Εύλογα ερωτήματα για όσους τολμούν ακόμα να σκέφτονται φωναχτά. 

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της δικής μας εθνικής θέσης. Δεν είμαστε αντίθετοι στην αξιοποίηση του εθνικού πλούτου. Το αντίθετο. Πιστεύουμε ότι μια χώρα χωρίς ενεργειακή αυτάρκεια είναι χώρα εξαρτημένη. Όμως άλλο πράγμα η εθνική αξιοποίηση και άλλο πράγμα η παραχώρηση στρατηγικών πόρων σε πολυεθνικά μονοπώλια. Όταν ο έλεγχος, η τεχνογνωσία, η εμπορική εκμετάλλευση και η τελική διάθεση του προϊόντος βρίσκονται σε ξένα χέρια, τότε δεν μιλάμε για εθνική ανάπτυξη αλλά για ξεπούλημα της ελπίδας ανάκαμψης της Πατρίδος σε ένα ακόμα μοντέλο εξάρτησης.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απέδειξαν ότι αντιμετωπίζουν τη χώρα ως οικόπεδο προς ενοικίαση. Λιμάνια σε ξένα funds, αεροδρόμια σε γερμανικές εταιρείες, ενέργεια σε πολυεθνικά σχήματα. Τώρα και το υπέδαφος. Κάθε φορά ακούμε την ίδια δικαιολογία. Δεν έχουμε κεφάλαια. Δεν έχουμε τεχνογνωσία. Δεν μπορούμε μόνοι μας. Δεν, δεν και πάλι δεν.

Αυτή η λογική της μόνιμης ανικανότητας είναι πολιτική επιλογή και όχι αντικειμενική αδυναμία. Όταν μια χώρα επενδύει δεκαετίες στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή, όταν διαλύει τη βιομηχανική της βάση και διώχνει τους επιστήμονές της στο εξωτερικό, τότε πράγματι καταλήγει να εξαρτάται από άλλους.

Το ενεργειακό ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά γεωπολιτικό. Όταν οι έρευνες και οι εξορύξεις συνδέονται με τα στρατηγικά συμφέροντα υπερδυνάμεων, τότε η χώρα εντάσσεται ακόμη πιο βαθιά σε σφαίρες επιρροής. Η ενεργειακή συνεργασία μετατρέπεται σε δουλικότητα. Και σε μια περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος, όπου συγκρούονται συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, αυτό δεν πρέπει να είναι αμελητέο. Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με υπογραφές που παραχωρούν στρατηγικά δικαιώματα χωρίς μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν έχει προηγηθεί ουσιαστικός δημόσιος διάλογος. Δεν γνωρίζουμε τους ακριβείς όρους των συμβάσεων. Δεν γνωρίζουμε τα ποσοστά συμμετοχής του ελληνικού δημοσίου. Δεν γνωρίζουμε ποια ρήτρα προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα σε περίπτωση γεωπολιτικής κρίσης. Ο Ελληνικός Λαός πληροφορείται μέσα από αποσπασματικά δημοσιεύματα ότι έρχονται επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Επενδύσεις για ποιον όμως; 

Για τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν πανάκριβο ρεύμα και καύσιμα ή για τους μετόχους πολυεθνικών εταιρειών και τα golden boys;

Η δική μας πρόταση είναι σαφής και Εθνικοκοινωνική. Πρώτον, ίδρυση ισχυρού δημόσιου φορέα υδρογονανθράκων με ουσιαστική πλειοψηφική συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε κάθε εκμετάλλευση. Δεύτερον, υποχρεωτική μεταφορά τεχνογνωσίας και συμμετοχή ελληνικών πανεπιστημίων και τεχνικών εταιρειών σε όλα τα στάδια. Τρίτον, δημιουργία εθνικού ταμείου ενεργειακού πλούτου, ώστε τα έσοδα να κατευθύνονται σε μείωση της φορολογίας, ενίσχυση της παραγωγής και στήριξη της ελληνικής οικογένειας. Τέταρτον, στρατηγικός σχεδιασμός για ενεργειακή αυτάρκεια και όχι απλώς για εξαγωγές πρώτης ύλης.

Δεν θέλουμε τα πετρέλαια να μείνουν στο βυθό από ιδεοληψία όπως υποστηρίζουν οι αριστεροί. Θέλουμε να βγουν με όρους εθνικής αξιοπρέπειας. Να αποτελέσουν μοχλό ανασυγκρότησης και όχι άλλο ένα κεφάλαιο στην ιστορία της εκποίησης. Αν επί χρόνια μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει πλούτος, σήμερα οφείλουν να εξηγήσουν γιατί αυτός ο πλούτος αξιοποιείται με τέτοιο τρόπο. Αν πράγματι πιστεύουν στην ανάπτυξη, ας απαντήσουν καθαρά τι θα κερδίσει ο Έλληνας εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος.

Η Ελλάδα δεν είναι αποικία ούτε προτεκτοράτο. Είναι ιστορικό Έθνος με δικαίωμα να ορίζει το μέλλον του. Ο υπόγειος πλούτος της Ελλάδος ανήκει στον Λαό της. Κάθε κυβέρνηση που διαπραγματεύεται στο όνομά του οφείλει να λογοδοτεί. Και κάθε συμφωνία που δεσμεύει γενιές πρέπει να κρίνεται με γνώμονα την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το δικό μας μέτρο. Και με αυτό θα κρίνουμε τις υπογραφές που έρχονται.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026