ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1912 – Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

 

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1912 – Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

Σαν σήμερα, στις 12 Νοεμβρίου του 1912, γράφτηκε μία από τις πιο ένδοξες σελίδες των Βαλκανικών Πολέμων και της νεότερης ελληνικής ιστορίας: η είσοδος του Ελληνικού Στρατού στην πόλη της Χίου και η ύψωση της γαλανόλευκης, βάζοντας τέλος σε αιώνες σκλαβιάς και πόνου.

Από τη Σφαγή του 1822 στην Ανάσταση του 1912.

Η ημέρα αυτή είχε βαθύ ιστορικό και συναισθηματικό βάρος για ολόκληρο τον Ελληνισμό. Η Χίος υπέφερε υπό τον οθωμανικό ζυγό από το 1566, με κορυφαία τραγωδία τη φρικτή Σφαγή της Χίου την άνοιξη του 1822. Τότε, οι οθωμανικές δυνάμεις έσφαξαν δεκάδες χιλιάδες αμάχους, πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής χιλιάδες γυναικόπαιδα και μετέτρεψαν το άλλοτε ανθηρό νησί σε ερείπια, συγκλονίζοντας όλη την Ευρώπη. Παρά τον ηρωισμό του Κωνσταντίνου Κανάρη που ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα τον Ιούνιο του 1822, το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 άφησε τη μαρτυρική Χίο έξω από τα σύνορα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, καταδικάζοντάς την σε άλλα 82 χρόνια οθωμανικής κατοχής.

Το χρονικό της επιχείρησης.

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε το φθινόπωρο του 1912. Μετά τις θριαμβευτικές νίκες σε Μακεδονία, Ήπειρο και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη στράφηκε στα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Αφού απελευθερώθηκαν διαδοχικά η Λήμνος, η Θάσος, η Ίμβρος, η Σαμοθράκη, τα Ψαρά και η Λέσβος, ήρθε η ώρα της δικαίωσης για τη Χίο — ακριβώς 90 χρόνια μετά την καταστροφή της.

Στις 11 Νοεμβρίου 1912, ελληνική μοίρα πλοίων υπό τον πλοίαρχο Ιωάννη Δαμιανό έφτασε ανοιχτά του νησιού. Μετά την άρνηση του Οθωμανού διοικητή Ζιχνή Μπέη να παραδώσει το νησί, ξεκίνησε η ελληνική απόβαση στην περιοχή της Λευκωνιάς και του Κονταρίου, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Νικολάου Δελαγραμμάτικα.

Κατά τις πρώτες σφοδρές συγκρούσεις στην ακτή έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι οι πρωτομάρτυρες της χιώτικης ελευθερίας, Εμμανουήλ Ποθητός και Ιωάννης Χρυσολωράς, ανοίγοντας με τη θυσία τους τον δρόμο για την προέλαση των ελληνικών τμημάτων.

Η είσοδος στην πόλη της Χίου.

Το πρωί της 12ης Νοεμβρίου 1912, το 7ο Σύνταγμα Πεζικού και οι ελληνικές δυνάμεις ολοκλήρωσαν την αποβίβαση, απώθησαν την οθωμανική φρουρά προς τα ορεινά του νησιού (Καρυές και Κορακάρη) και εισήλθαν θριαμβευτικά στην πόλη της Χίου.

Οι καμπάνες των εκκλησιών ήχησαν χαρμόσυνα και ο χιώτικος λαός ξεχύθηκε στους δρόμους υποδεχόμενος τους ελευθερωτές με δάκρυα συγκίνησης και την ευχή «Χριστός Ανέστη!». Την ίδια ημέρα υψώθηκε η ελληνική σημαία στην πρωτεύουσα του νησιού, επισφραγίζοντας την ένωση της Χίου με τη Μητέρα Ελλάδα (η οριστική παράδοση των τελευταίων οθωμανικών δυνάμεων στο εσωτερικό του νησιού ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1912).

Η πνευματική ευλογία της ημέρας.

Δεν είναι τυχαίο πως η ιστορική αυτή δικαίωση συνδέεται άρρηκτα με την ορθόδοξη παράδοση του τόπου μας, καθώς την 12η Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά σπουδαίες μορφές της πίστης: τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, σύμβολο της έμπρακτης αγάπης και της προσφοράς προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο, τον Όσιο Νείλο τον Ασκητή, τον Όσιο Νείλο τον Μυροβλύτη, καθώς και τους Αγίους Μάρτυρες Αντώνιο, Γερμανό, Νικηφόρο και Αρσάκιο, που σφράγισαν με το αίμα τους την ομολογία της πίστης τους. Όπως οι Άγιοι αυτοί αγωνίστηκαν πνευματικά και θυσιάστηκαν για την αλήθεια και την ελευθερία της ψυχής, έτσι και οι ήρωες του 1912 έδωσαν τη ζωή τους για τη λύτρωση του Γένους.

Τιμή και Δόξα στους Ελευθερωτές.

Η 12η Νοεμβρίου 1912 αποτελεί διαχρονικό σύμβολο εθνικής δικαίωσης, θυσίας και αποφασιστικότητας. Αποδεικνύει πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, η ιστορική μνήμη δεν σβήνει και το Έθνος, όταν κινείται ενωμένο με πίστη στα ιδανικά της Ελευθερίας και της Πατρίδας, λυτρώνει τα σκλαβωμένα παιδιά του.

Αθάνατοι όσοι έπεσαν για την ελευθερία της Χίου και της Ελλάδας! 🇬🇷

Χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα, με υγεία, δύναμη και τη σκέπη των Αγίων της ημέρας!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Καλό Παράδεισο Συναγωνιστή και Αδελφέ Σπύρο Χαραβόπουλε.

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση, το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος αποχαιρετά τον αγαπητό μας Συναγωνιστή Σπύρο Χαραβόπουλο, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή.

Ο Σπύρος Χαραβόπουλος υπήρξε ένας άνθρωπος με σπάνιο ήθος, ακέραιο χαρακτήρα και βαθύ πατριωτικό αίσθημα. Άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία, καθώς πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Πατριωτικής Ενώσεως Πολιτών Ωραιοκάστρου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Υπήρξε πιστός συνοδοιπόρος και μπροστάρης στους μεγάλους αγώνες κατά της υπογραφής της προδοτικής συνθήκης των Πρεσπών, προσφέροντας τα πάντα με ανιδιοτέλεια, χωρίς ποτέ να επιδιώξει κανένα προσωπικό όφελος ή αντάλλαγμα.

Λόγω της δημόσιας εθνικής του δράσης και της ηγετικής του στάσης, έγινε στόχος επανειλημμένων επιθέσεων, απειλών και τραμπούκισμων από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Παρά τις εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε στην κατοικία του και στην εργασία του —τον Ιανουάριο του 2017 και τον Ιανουάριο του 2021— δεν λύγισε ποτέ. Παρέμεινε ακλόνητος, με σθένος και αξιοπρέπεια, πιστός στις πατριωτικές του αρχές μέχρι την τελευταία του πνοή.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Η μνήμη του και το αγωνιστικό του πνεύμα θα παραμείνουν ζωντανά στις καρδιές όλων των συναγωνιστών του.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο, στις 2:00 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ωραιόκαστρο.

Καλό παράδεισο, Αδελφέ και Συναγωνιστή Σπύρο.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

9 Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Πίστης και Εθνικής Αφύπνισης – Από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου στον Άγιο Νεκτάριο.

  

9 Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Πίστης και Εθνικής Αφύπνισης – Από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου στον Άγιο Νεκτάριο.

Η 9η Νοεμβρίου δεν αποτελεί μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο· είναι ένας πυκνός ιστορικός και πνευματικός κόμβος, όπου συναντώνται η υπέρτατη αυτοθυσία για την Πατρίδα και η απόλυτη ταπείνωση της Ορθόδοξης πίστης. Για εμάς, ως εθνικό πολιτικό κόμμα-κίνημα «Ιερός Λόχος», η ημέρα αυτή αποτελεί φάρο αντίστασης, εθνικής συνείδησης και πνευματικής θωράκισης απέναντι στις προκλήσεις των καιρών.

Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου: Το Ύψιστο Χρέος της Ελευθερίας.

Στις 9 Νοεμβρίου 1866, η Ιερά Μονή Αρκαδίου στην Κρήτη μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας. Μπροστά στο δίλημμα της παράδοσης στον Οθωμανό δυνάστη ή του θανάτου, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι —αγωνιστές, μοναχοί, γυναίκες και παιδιά— επέλεξαν τον δρόμο της αθανασίας. Η ανατίμηση της μπαρουταποθήκης από τον Κωνσταντίνο Γιαμπουδάκη δεν ήταν πράξη απόγνωσης, αλλά μια συνειδητή, ηρωική επιλογή ελευθερίας. Το Αρκάδι απέδειξε ότι ο Έλληνας δεν συμβιβάζεται με την υποδούλωση, προτιμώντας να γίνει ολοκαύτωμα παρά να προδώσει τα όσια και τα ιερά του.

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης: Το Πρότυπο της Υπομονής και της Ορθόδοξης Πνευματικότητας.

Την ίδια ημέρα, το 1920, εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός Άγιος της Αίγινας. Σε μια εποχή διωγμών, συκοφαντιών και αδικίας, ο Άγιος Νεκτάριος απάντησε με την απόλυτη χριστιανική αγάπη, την ανεξικακία και την αδιάλειπτη προσευχή. Η ζωή του αποτελεί την επιτομή της Ορθόδοξης βιοτής, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο αληθινός αγώνας δεν είναι μόνο πολιτικός, αλλά πρωτίστως πνευματικός. Η Ορθοδοξία είναι η ραχοκοκαλιά του Έθνους μας, το καταφύγιο που κράτησε την ελληνική ψυχή ζωντανή στους πιο σκοτεινούς αιώνες.

Η σύνδεση με το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος και το Σήμερα.

Το όνομα του «Ιερού Λόχου» φέρει στις πλάτες του τη βαριά κληρονομιά του Αλέξανδρου Υψηλάντη, των νεαρών σπουδαστών που έπεσαν στο Δραγατσάνι, και των ηρώων του Μέσης Ανατολής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν πάντα μια πρωτοπορία ψυχής, έτοιμη να θυσιαστεί για την πατρίδα.

Ως Εθνικό Πολιτικό κόμμα, ο «Ιερός Λόχος» δεν βλέπει αυτές τις επετείους ως στείρα ιστοριογραφία, αλλά ως ζωντανή παρακαταθήκη για την πολιτική και κοινωνική μας δράση σήμερα. Σε μια εποχή που οι εθνικές αξίες αποδομούνται, η ιστορική μνήμη παραχαράσσεται και η Ορθόδοξη πίστη δέχεται συστηματικές επιθέσεις, η στάση ζωής των Ηρώων του Αρκαδίου και η πνευματική δύναμη του Αγίου Νεκταρίου δείχνουν τον μοναδικό δρόμο για την ανάταξη του τόπου.

Το μήνυμα της 9ης Νοεμβρίου για κάθε σύγχρονο Έλληνα πατριώτη είναι σαφές: Κρατάμε άσβεστη τη φλόγα της Ορθοδοξίας στην καρδιά μας και παραμένουμε σε εθνική εγρήγορση. Με πίστη στον ΘΕΌ και αγάπη για την Ελλάδα, ο «Ιερός Λόχος» μάχεται στο πολιτικό προσκήνιο για να υπερασπιστεί την ταυτότητα, την κυριαρχία και τις παραδόσεις της Πατρίδας μας απέναντι σε κάθε απειλή.

Τιμή και δόξα στους Αθανάτους του Αρκαδίου!

Βοήθειά μας ο Άγιος Νεκτάριος!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.

  

Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς. 

Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν έχει αποκτήσει στην Ελλάδα ένα ακροατήριο που τον αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη συμπάθεια. Για αρκετούς, η αντιπαράθεσή του με τη Δύση, η αναφορά του στην Ορθοδοξία, η προβολή της Ρωσίας ως εναλλακτικού πόλου ισχύος και η κριτική του στην αμερικανική επιρροή αποτελούν λόγους θαυμασμού. Είναι όμως αρκετά αυτά για να θεωρείται ένας άνθρωπος φίλος των ελληνικών συμφερόντων;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στις εντυπώσεις, ή στο τι θέλει να πιστεύει ο καθένας αλλά στα δικά του λόγια. Και όταν εξετάσουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα, διαπιστώνουμε μια εικόνα που αξίζει να προβληματίσει όσους τον προβάλλουν ως αυτονόητο ιδεολογικό σύμμαχο του Ελληνισμού.

Συγκεκριμένα για να μιλάμε επί  της ουσίας, στις 19 Νοεμβρίου 2019, ο Ντούγκιν συμμετείχε στο συνέδριο «Changing World Order: Blue Wars in the Eastern Mediterranean», το οποίο πραγματοποιήθηκε στην κατεχόμενη Κερύνεια, στη βόρεια Κύπρο. Διοργανωτής ήταν το Ερευνητικό Κέντρο Θαλάσσιου Δικαίου του Bahçeşehir Cyprus University, πανεπιστημιακού ιδρύματος που λειτουργεί στη κατεχόμενη Κύπρο και έχει τουρκική θεσμική προέλευση.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της επίσημης Υπηρεσίας Πληροφοριών της τουρκοκυπριακής διοίκησης, ο Ντούγκιν δήλωσε: «Ο αγώνας ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ είναι η αξιοπρέπεια της Ανατολικής Μεσογείου». Η ίδια πηγή τού αποδίδει επίσης τη θέση ότι η παρουσία της ΤΔΒΚ ενισχύεται με την υποστήριξη της Τουρκίας και ότι ο ρόλος της Άγκυρας στη νέα διεθνή τάξη είναι ιδιαίτερα σημαντικός.Η συγκεκριμένη καταγραφή προέρχεται από επίσημη υπηρεσία της τουρκοκυπριακής διοίκησης, η οποία ποτέ δεν διαψεύθηκε από  τον Ντούγκιν. 

Ακόμη όμως πιο αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη του Ντούγκιν στο επιστημονικό περιοδικό του Πανεπιστημίου RUDN το 2022. Εκεί δεν περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές για τη συνεργασία Ρωσίας και Τουρκίας. Χαρακτηρίζει τους Τούρκους «αυτοκρατορικό λαό» και υποστηρίζει ότι διαθέτουν τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν ένα δικό τους, ανεξάρτητο ευρασιατικό μοντέλο, με κέντρο την Τουρκία. Μάλιστα, περιγράφει ως επιθυμητή τη σύμπραξη δύο παραδοσιακών κοινωνιών και δύο ιστορικών αυτοκρατοριών, της ρωσικής και της οθωμανικής, απέναντι στη φιλελεύθερη και ατλαντική Δύση. Σε άλλο σημείο εξηγεί ότι ο τουρκικός ευρασιανισμός, όπως εκφράζεται από κύκλους του Περιντσέκ και του κόμματος Vatan Partisi, μπορεί να συνυπάρξει με τον δικό του ρωσικό ευρασιανισμό.

Τι σημαίνουν όλα αυτά με απλά λόγια; Ο Ντούγκιν δεν βλέπει την Τουρκία απλώς ως μια γειτονική χώρα ή ως έναν περιστασιακό συνεργάτη της Ρωσίας. Τη θεωρεί δύναμη με αυτοκρατορική ιστορική ταυτότητα και δυνατότητα να αναπτύξει τη δική της γεωπολιτική επιρροή. Οραματίζεται μια ισχυρή Τουρκία, η οποία θα συνεργάζεται με τη Ρωσία και άλλες χώρες, αλλά θα διαθέτει δικό της κέντρο αποφάσεων και δικές της περιφερειακές φιλοδοξίες. Αυτός είναι ο ορισμός του τουρκικού ευρασιανισμού: η επιδίωξη μιας Τουρκίας λιγότερο εξαρτημένης από τις ΗΠΑ και τη Δύση, με στενές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν και με αυξημένο ρόλο από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο. Η εκτίμηση του Ντούγκιν για την τουρκική ισχύ είναι ξεκάθαρη.

Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης βρίσκεται η γνώμη του Ντούγκιν για την Ελλάδα. Γιατί ενώ σε συνέντευξή του το 2018, ο Ντούγκιν αναφέρθηκε με ιδιαίτερο σεβασμό στην Ελλάδα αναγνωρίζοντας ότι η Ρωσία οφείλει στον ελληνικό πολιτισμό, στην Ορθόδοξη πίστη την πνευματική της ταυτότητα,  όταν περνά στη σύγχρονη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, η εικόνα αλλάζει άρδην. Υποστηρίζει ότι η χώρα μας δεν είναι κυρίαρχη, επειδή, κατά τη δική του εκτίμηση, ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δυτικούς μηχανισμούς. Και ίσως δεν έχει σε αυτό το σημείο άδικο. Άλλο όμως να αμφισβητούμε την ανεξάρτητη και αυτόνομη πορεία μια χώρας και άλλο να υποστηρίζεις ότι ο υπ' αριθμόν ένα ιστορικός εχθρός της Πατρίδος μας, η Τουρκία, είναι αυτοκρατορικός λαός, να αναγνωρίζεις το ψευδοκράτος του Ντενκτάς και κυρίως να την θεωρείς ως κυρίαρχη προοπτική για το μέλλον.  Η αντίθεση λοιπόν στις δικές του διατυπώσεις είναι εμφανής: η Ελλάδα συνδέεται κυρίως με το παρελθόν, ενώ η Τουρκία με την αυτοκρατορική προοπτική του μέλλοντος.

Ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι δείξε μου τον φίλο σου να σου ποιος είσαι.  Στην περίπτωση Ντούγκιν σημαντικό πρόσωπο σε αυτή την προσέγγιση είναι ο Ντογού Περιντσέκ, Τούρκος πολιτικός και νομικός, πρόεδρος του κόμματος Vatan Partisi. Ανήκει στον κεμαλικό, κοσμικό και εθνικιστικό χώρο και αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία του τουρκικού ευρασιανισμού. Η σχέση του με τον Ντούγκιν είναι παλιά και οργανωμένη. Το 2003 συμμετείχε στην ίδρυση του Διεθνούς Ευρασιατικού Κινήματος στη Μόσχα, όπου ο Ντούγκιν ανέλαβε την προεδρία και ο Περιντσέκ έγινε μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου. Σύμφωνα με μελέτη του γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP), ο Ντούγκιν είπε τότε στην τουρκική αντιπροσωπεία ότι ο ευρασιανισμός έχει δύο βασικούς πυλώνες, τον τουρκικό και τον ρωσικό, οι οποίοι πρέπει να ενωθούν.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ ποζάρει με τον Αλεξάντερ Ντούγκιν (αριστερά), ο οποίος πιστεύεται ότι είναι στενός συνεργάτης του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνεδρίαση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στο Κοινοβούλιο τον Νοέμβριο του 2016.

Σε συνέντευξή του το 2017, ο ίδιος ο Ντούγκιν εξήγησε ότι η γνωριμία του με τον Περιντσέκ και με στρατιωτικούς κύκλους κοντά του άλλαξε την παλαιότερη αρνητική εικόνα που είχε για την Τουρκία. Ανακάλυψε, όπως είπε, μια Τουρκία κεμαλική, κυρίαρχη και όχι απλώς ένα εργαλείο του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, αναφέρθηκε στον ίδιο και στον Περιντσέκ ως μέρος του «πατριωτικού βαθέος κράτους» της Τουρκίας. Δυστυχώς οι υπαρκτές τοποθετήσεις του Ντούγκιν για την Κύπρο, η αναγνώριση αυτοκρατορικού ρόλου στην Τουρκία και η στενή σχέση του με τον Περιντσέκ είναι ήδη αρκετά σημαντικά στοιχεία για να εξάγουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα. 

Για εμάς ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος η τοποθέτηση μας είναι άκρως εθνικοκεντρική και ξεκάθαρη. Μεγαλύτερη σημασία από το "που ανήκεις" έχεις το πως σε αντιμετωπίζουν μέσα σε μια συμμαχία και το πως εσύ εκπέμπεις το δέοντα δυναμισμό και σεβασμό που χρειάζεται να έχει ένα κυρίαρχο κράτος. 

Άρα το ουσιαστικό ερώτημα για την περίπτωση του Ντούγκιν είναι, αν οι θέσεις ενός ξένου θεωρητικού συμβαδίζουν με τα συμφέροντα, την κυριαρχία και τις ανάγκες του Ελληνισμού στο σήμερα. Η αναφορά στην Ορθοδοξία, στο Βυζάντιο και στο Άγιο Όρος είναι κοινώς "σάλια"! Η επίκληση στο παρελθόν της Ελλάδας και η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν αποτελούν από μόνες τους εγγύηση φιλικής στάσης απέναντι στην Πατρίδα μας. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ένα ιστορικό μουσείο που προσέφερε κάποτε την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, για να περιορίζεται ο σύγχρονος ρόλος της σε αυτό και μόνο. Είναι ένα κράτος με κυριαρχικά δικαιώματα, με ιστορική συνέχεια και με δικά του συμφέροντα. Και η Κύπρος δεν είναι ένα διαπραγματευτικό πιόνι σε σχέδια τρίτων.

Πριν λοιπόν κάποιος προβάλει τον Ντούγκιν, ας διαβάσει πρώτα τι λέει ο ίδιος για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα. Γιατί άλλο να θαυμάζεις την αντιπαράθεσή του με τη Δύση και άλλο να συμφωνείς με τη γεωπολιτική εικόνα που οραματίζεται για την περιοχή μας.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

8 Νοεμβρίου. Η ταυτότητα της ημέρας.

 

Σαν Σήμερα: Η Διπλή Γιορτή των Ουρανών, η Γέννηση του Κόντογλου και η Αλυσίδα των Αθανάτων του Έθνους.

Στις 8 Νοεμβρίου, η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός συντονίζουν τα βήματά τους σε μια κοινή πορεία μνήμης, τιμής και εθνικής υπερηφάνειας. Η Σύναξη των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ δεν είναι απλώς μια μεγάλη θρησκευτική εορτή, αλλά μια ημέρα όπου η Πίστη συναντά το Έθνος, καθώς η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία τιμά τους προστάτες της τους Ταξιάρχες. 

Η ημέρα αυτή αποκτά ακόμη βαθύτερο νόημα, καθώς συνδέεται άρρηκτα με τη γέννηση του ανθρώπου που ταύτισε τη ζωή του με την αυθεντική ελληνορθόδοξη ψυχή: του Φώτη Κόντογλου.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κόμμα «Ιερός Λόχος», με βαθύ σεβασμό στις παραδόσεις της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας μας, τιμούμε αυτή την αγία ημέρα, κρατώντας ζωντανές τις αξίες που κράτησαν το Γένος μας όρθιο μέσα στους αιώνες.

Σαν Σήμερα: Η Γέννηση του Μεγάλου Δασκάλου της Ρωμιοσύνης.

Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 1895, γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας ο Φώτης Κόντογλου. Ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει ο αναγεννητής της βυζαντινής αγιογραφίας και ο ασυμβίβαστος υπερασπιστής της ελληνικής παράδοσης, ήρθε στον κόσμο την ημέρα των Αρχαγγέλων.

Δεν ήταν τυχαίο. Ο Κόντογλου έζησε τη ζωή του σαν πνευματικός στρατιώτης, κρατώντας, όπως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, μια πνευματική πύρινη ρομφαία ενάντια στην αλλοίωση της πίστης μας. Στο μνημειώδες έργο του και συγκεκριμένα στη συλλογή «Μυστικά Άνθη» (καθώς και στον εμβληματικό τόμο «Ρωμιοσύνη»), συμπυκνώνει αυτή την αιώνια αλήθεια γράφοντας:

«Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι ένα θρησκευτικό σχήμα, είναι η ίδια η ύπαρξή του, το αίμα του, η αναπνοή του. Αν ξεριζώσεις την Ορθοδοξία από τον Έλληνα, έχεις ξεριζώσει την Ελλάδα».

Μια Αδιάσπαστη Αλυσίδα Θυσίας: Από τους Ένδοξους Προγόνους στους Ήρωες των Ουρανών.

Την ώρα που οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα για τους Ασωμάτους, το βλέμμα μας στρέφεται ψηλά, εκεί όπου οι σύγχρονοι «Ίκαροι» της Πολεμικής μας Αεροπορίας σχίζουν τους αιθέρες. Δίπλα στους εν ενεργεία αεροπόρους μας, η σκέψη μας πηγαίνει με βαθύ σεβασμό σε εκείνους που πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων.

Η θυσία των πεσόντων πιλότων μας δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός στην ιστορία. Είναι ο σύγχρονος κρίκος σε μια αδιάσπαστη, χρυσή αλυσίδα ηρώων που κρατά ζωντανό το Έθνος μας εδώ και χιλιάδες χρόνια:

Από τον Λεωνίδα και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο: Η ίδια φλόγα που έκαιγε στις ψυχές των προμαχώνων των Θερμοπυλών και των τειχών της Βασιλεύουσας, καίει και στα πιλοτήρια των μαχητικών μας.

Στους Ήρωες του '21 και του '40: Το «Μολών Λαβέ» και το «Όχι» των προγόνων μας μεταφράστηκαν σε ακαριαίες αναχαιτίσεις πάνω από το Αιγαίο.

Μέχρι τους Αεροπόρους του Σήμερα: Οι πιλότοι μας που «έπεσαν» κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, προασπιζόμενοι τα ιερά μας σύνορα, είναι οι άμεσοι συνεχιστές των Μακεδονομάχων και των αγωνιστών της λευτεριάς. Έπεσαν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», πιστοί στον όρκο που έδωσαν ενώπιον Θεού και Πατρίδας.

Οι αθάνατοι πιλότοι μας δεν χάθηκαν· πέταξαν ακόμα πιο ψηλά, εκεί όπου πλέον συναντούν τους Αρχαγγέλους και την ένδοξη στρατιά των προγόνων μας που έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Έγιναν οι ίδιοι άγρυπνοι φρουροί πάνω από το Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο μας.

Το Μήνυμα της Ημέρας στο Σήμερα.

Σε μια εποχή πνευματικής υποχώρησης, η σημερινή επέτειος μας καλεί σε εθνική αφύπνιση. Η Πολεμική μας Αεροπορία κρατά αλώβητα τα γεωγραφικά μας σύνορα, ο Φώτης Κόντογλου μας δείχνει πώς να κρατήσουμε απόρθητα τα κάστρα της ψυχής μας, και οι ένδοξοι πρόγονοί μας μας θυμίζουν το χρέος που έχουμε απέναντι στην Ιστορία.

Ως συνειδητοί ΟΡΘΌΔΟΞΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ, οφείλουμε να κρατήσουμε τη φλόγα της πίστης και της φιλοπατρίας αναμμένη, τιμώντας την αθάνατη ελληνική λεβεντιά και την ιστορική μας κληρονομιά.

Αθάνατοι οι πεσόντες ήρωες του Έθνους μας!

Χρόνια πολλά στην Πολεμική μας Αεροπορία!

Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ να σκέπουν την Ελλάδα!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ