29 Μαΐου 1453.

  

29 Μαΐου 1453. 

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μνήμη και πληγή του Ελληνισμού. Η πτώση της Βασιλεύουσας σήμανε το τέλος μιας αυτοκρατορίας, όχι όμως και το τέλος του Έθνους που συνέχισε να πολεμάει, να αντιστέκεται και να δημιουργεί μέσα στους αιώνες.

Σήμερα, η Τουρκία εξακολουθεί να επιδεικνύει ένα σοβινιστικό και αναθεωρητικό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα, εγείροντας ανιστόρητες διεκδικήσεις, αμφισβητώντας διεθνείς συνθήκες που η ίδια έχει υπογράψει και φθάνοντας μέχρι την απειλή χρήσης στρατιώτικής βίας. Απέναντι σε έναν τέτοιο γείτονα απαιτείται αποφασιστικότητα, εθνική αυτοπεποίθηση και αταλάντευτη προσήλωση, όχι μόνο στην υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων αλλά κυρίως στις διεκδικήσεις μας απέναντι στην Τουρκία. 

Η γλώσσα της υποχωρητικότητας, της δουλοπρέπειας σε συνδιάσμο με την εξωτερική πολιτικής με ζεϊμπέκικα και κουμπαριές, που επί δεκαετίες επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης απέναντι στους σύγχρονους σουλτάνους, δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση στις προκλήσεις της εποχής.

Η ιστορία διδάσκει ότι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα δεν εξαφανίζονται όταν παραμένουν άλυτα. Επιστρέφουν πάντοτε μπροστά μας, ζητώντας δικαίωση και ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνοτουρκική φιλία όσο η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος του Ελληνισμού και να σεβαστεί πλήρως τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας και του Κυπριακού Ελληνισμού.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

  

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

Καθώς η χώρα εισέρχεται πλέον σε μία μακρά προεκλογική περίοδο, ο ελληνικός λαός θα γίνει ξανά θεατής του ίδιου γνώριμου έργου. Διάφοροι ετερόκλητοι κομματικοί σχηματισμοί, πρόσωπα χωρίς κοινή πολιτική διαδρομή και ομάδες με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν ως η δήθεν «μεγάλη πατριωτική ενότητα». Θα δούμε ανθρώπους που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούνταν, να φωτογραφίζονται αγκαλιασμένοι κάτω από σημαίες και μεγάλα λόγια περί Έθνους, Πατρίδας και Εθνικής Αναγέννησης.

Όμως το ερώτημα παραμένει απλό: τι ακριβώς τους ενώνει;

Τους ενώνει άραγε μία κοινή εθνική κοσμοθεωρία; Τους ενώνει μία κοινή πνευματική και ιδεολογική αντίληψη για το μέλλον της Ελλάδος; Ή μήπως τους ενώνει απλώς η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης και η επιθυμία εισόδου στη Βουλή;

Πώς γίνεται μέσα στο ίδιο πολιτικό μόρφωμα να συνυπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν την  Ορθοδοξία ως υπέρτατη πολιτική αξία με παγανιστές; Πώς γίνεται να συμπορεύονται πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές με άλλους που μέχρι χθες ανήκαν στον λεγόμενο «light πατριωτικό» ή και προερχόμενοι από τους κομματικούς σωλήνες της ΝέαςΔημοκρατίας; Πώς γίνεται άνθρωποι με πλήρως αντίθετες αντιλήψεις για την κοινωνία, το κράτος και την εθνική ταυτότητα να βαφτίζονται ξαφνικά «συναγωνιστές»;

Η απάντηση είναι δυστυχώς προφανής. Δεν τους ενώνει η ιδέα. Τους ενώνει η λαχτάρα για την καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα ή σε αγωνιώδη αυτοσκοπό ολοκλήρωσης του ατόμου, τότε οι ιδέες αρχίζουν να μικραίνουν για να χωρέσουν στις ανάγκες της κάλπης. Οι αρχές μετατρέπονται σε διαφημιστικά συνθήματα και η ιδεολογία σε εργαλείο ψηφοθηρίας. Έτσι δημιουργούνται πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς πραγματική οργανική ενότητα, χωρίς ιδεολογική  ρίζα και χωρίς σταθερό εθνικό προσανατολισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλογικούς συνεταιρισμούς ανθρώπων που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά συμφωνούν απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξασφαλιστεί μία θέση στο κοινοβούλιο.

Κάποτε μάλιστα μας έλεγαν ότι «όταν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξουμε το σύστημα από μέσα». Όμως η πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει συνήθως ακριβώς το αντίθετο. Δεν αλλάζουν αυτοί το σύστημα αλλά το σύστημα αλλάζει αυτούς.Και τα παραδείγματα  ουκ ολίγα!

Και εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακόμη και η αριστοτελική έννοια του ήθους. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις πράξεις και τις συνήθειές του. Διαμορφώνεται καθημερινά από αυτές. Όποιος συνηθίζει να «λειαίνει γωνίες», να ρίχνειτους τόνους, να μικραίνει τις θέσεις του και να προσαρμόζει τις αρχές του ώστε να γίνει πιο εύπεπτος και αρεστός στην κοινή γνώμη, στο τέλος συνηθίζει στην ίδια την προσαρμογή.

Και όποιος συνηθίζει στην προσαρμογή, παύει σταδιακά να λειτουργεί ως φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν του περιβάλλοντος που υποτίθεται πως πολεμά.

Έτσι γεννιέται ο πολιτικός χωρίς σταθερό άξονα. Ο άνθρωπος που ξεκινά δήθεν «αντισυστημικά», αλλά σιγά-σιγά αποδέχεται πλήρως τα όρια, τη γλώσσα και τη λογική του ίδιου του συστήματος. Αρχικά κάνει «μικρές υποχωρήσεις για το καλό του αγώνα». Ύστερα προσαρμόζει τις θέσεις του «για να μην θεωρείται ακραίος». Και τελικά καταλήγει απλώς ακόμη ένα ακίνδυνο γρανάζι της κομματοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα δήθεν «πατριωτικά» μορφώματα καταλήγουν να μην συγκρούονται ποτέ πραγματικά με το καθεστώς. Μπορεί να υψώνουν σημαίες και να φωνάζουν μεγάλα συνθήματα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ουσίας, αποδέχονται πλήρως τους ίδιους μηχανισμούς εξάρτησης, την ίδια ευρωπαϊκή επιτήρηση των τοκογλύφων και την ίδια πολιτική νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική και κοινωνική παρακμή.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πραγματικό εθνικό κίνημα δεν χτίζεται πάνω σε προσωρινές συγκολλήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν χτίζεται με πολιτικούς συμβιβασμούς χωρίς αρχές και σταθερή ιδεολογία. Χτίζεται πάνω σε κοινό ήθος, κοινή πίστη, κοινή κοσμοθεωρία και κυρίως πάνω στην προθυμία σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα που γεννά την παρακμή.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, άλλο είναι το Κίνημα και άλλο ο εκλογικός συνεταιρισμός. Και το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο και σύνθετο. Έχει πλέον ο ελληνικός λαός την εμπειρία να διακρίνει ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για μία ιδέα και ποιοι απλώς αναζητούν μία θέση μέσα στο σύστημα που υποτίθεται πως πολεμούν;

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.5.2026

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

Την Τετάρτη 20 Μαΐου, στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στις Σκουριές Χαλκιδικής, ένας 63χρονος εργαζόμενος, οδηγός μηχανήματος βαρέως τύπου, άφησε την τελευταία του πνοή εν ώρα εργασίας. Πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα από τους πρόσφατους τραυματισμούς εργατών στον ίδιο χώρο, έρχεται άλλη μία τραγωδία να αποδείξει ποια είναι η πραγματική φύση της δήθεν “ανάπτυξης” που διαφημίζουν κυβέρνηση, πολυεθνικές και οικονομικά συμφέροντα.

Για αυτούς ο εργάτης είναι αριθμός.
Είναι αναλώσιμο εξάρτημα μιας μηχανής παραγωγής κέρδους.
Όταν φωνάζαμε ότι η λεηλασία της γης μας και η παράδοση του εθνικού πλούτου σε ξένα και ντόπια συμφέροντα θα φέρει μαζί της κοινωνική και ανθρώπινη καταστροφή, μας αποκαλούσαν «αντίχρυσους», «γραφικούς» και «εχθρούς της ανάπτυξης».

Να λοιπόν η ανάπτυξή τους:
Εξαντλημένοι εργάτες, εντατικοποίηση, εργολαβίες, ελλιπή μέτρα ασφαλείας και άνθρωποι που πεθαίνουν μέσα στα εργοτάξια για να τηρηθούν χρονοδιαγράμματα και συμβόλαια εκατομμυρίων.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας – 4Ε δηλώνει ξεκάθαρα:

Ο Έλληνας εργάτης δεν είναι σκλάβος των πολυεθνικών.
Ο εθνικός πλούτος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε φέρετρα εργαζομένων.
Η εργασία οφείλει να υπηρετεί το Έθνος και τον άνθρωπο — όχι τις αγορές και τους μετόχους.

Απαιτούμε:
• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του εργαζομένου.
• Αυστηρούς ελέγχους υγιεινής και ασφάλειας σε όλα τα εργοτάξια.
• Τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας και της εξόντωσης των εργατών μέσω υπερεργασίας.
• Εθνική παραγωγή με κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους συναδέλφους του εκλιπόντος εργάτη.

Κάθε νεκρός εργάτης είναι κατηγορώ απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη.

  

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη. 

Σαν σήμερα, στις 21 Μαΐου 2013, ο Γάλλος ιστορικός, δοκιμιογράφος και διανοούμενος Dominique Venner έθεσε τέλος στη ζωή του μέσα στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, επιλέγοντας έναν τόπο με βαθύ ιστορικό και συμβολικό βάρος για την Ευρώπη και τον γαλλικό πολιτισμό. Η πράξη του δεν υπήρξε μια προσωπική φυγή, αλλά μια συνειδητή πολιτική και υπαρξιακή διαμαρτυρία, με την οποία επιδίωξε – όπως ο ίδιος έγραφε – να «ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις».

Ο Ντομινίκ Βενιάρ γεννήθηκε το 1935 στο Παρίσι και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στη μελέτη της ιστορίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και των πολιτισμικών αγώνων των λαών της Ευρώπης. Πολέμησε στον πόλεμο της Αλγερίας και αργότερα στράφηκε κυρίως στη συγγραφή και την ιστορική έρευνα. Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής της ιστορικής επιθεώρησης «La Nouvelle Revue d’Histoire», ενώ τα έργα του αφορούσαν την ευρωπαϊκή παράδοση, την πολεμική αρετή, την ιστορική μνήμη και την πνευματική κρίση της Δύσης.

Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του ξεχωρίζουν τα «Le Cœur rebelle», «Histoire et Tradition des Européens» και «Ernst Jünger: Un autre destin européen», μέσα από τα οποία προσπάθησε να αναδείξει την έννοια της ευρωπαϊκής συνέχειας, της ιστορικής ταυτότητας και της πειθαρχημένης ζωής που βασίζεται στο καθήκον και στη μνήμη. Για τον Βενιάρ, η ιστορία δεν ήταν ένα μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ένας ζωντανός δεσμός ανάμεσα στους προγόνους και στις επόμενες γενιές.

Η τελευταία του πράξη, στις 21 Μαΐου 2013, συνδέθηκε από τον ίδιο με την αντίθεσή του απέναντι στην πολιτισμική και κοινωνική παρακμή που θεωρούσε ότι απειλούσε την Ευρώπη. Λίγες ώρες πριν τον θάνατό του είχε γράψει ότι «νέες συμβολικές και θεαματικές πράξεις είναι αναγκαίες για να αφυπνιστούν οι άνθρωποι».

Δεκατρία χρόνια μετά, το όνομα του Ντομινίκ Βενιάρ εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις, θαυμασμό και αντιπαραθέσεις. Για πολλούς υπήρξε ένας ιστορικός και διανοούμενος που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της ευρωπαϊκής ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής ταυτότητας. Η αυτοκτονία του παραμένει μία από τις πιο δραματικές και συμβολικές πολιτικές πράξεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ