Ανακοίνωση.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ούτε ατυχήματα ούτε «κακές στιγμές».Είναι πολιτικές συνέπειες.

Το αιματηρό επεισόδιο στη Χίο μεταξύ Λιμενικών και διακινητών από την Τουρκία αλλά και η προκλητική παρουσία των Γκρίζων Λύκων στη Θράκη, συνθέτουν την ίδια θλιβερή εικόνα.Ένα υπόδουλο κράτος χωρίς βούληση να υπερασπιστεί τα σύνορα του, τον Λαό του και την  εθνική συνοχή του.

Η Τουρκία, εδώ και χρόνια, επιδιώκει τη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση της Ελλάδας. Εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, ενθαρρύνει εθνικιστικές και αλυτρωτικές κινήσεις στη Θράκη και στοχεύει στη σταδιακή «Κοσοβοποίηση» μιας ευαίσθητης περιοχής της Πατρίδας μας. Και αντί να βρει απέναντί αντίσταση, βρίσκει ανοχή. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα παρουσιάζεται διεθνώς ως χώρα «ανοιχτών συνόρων», επιδομάτων και μόνιμης φιλοξενίας. Το μήνυμα αυτό δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι εθνικό έγκλημα και πολιτική απάτη. Ο Λαός μας δεν αντέχει άλλο να θρέφει αφροασιατικούς πληθυσμούς την ώρα που 

οι Έλληνες εργαζόμενοι φτωχοποιούνται,

οι νέοι ξενιτεύονται,

η ύπαιθρος ερημώνει,

και η κοινωνική συνοχή διαλύεται.

Η αλήθεια που δεν λέγεται είναι απλή.Αυτή η πολιτική δεν γίνεται από ανθρωπισμό. Γίνεται για να εξυπηρετεί τα φτηνά, αναλώσιμα εργατικά χέρια στις φάμπρικες, στις αποθήκες και στα εργοτάξια των καπιταλιστών. Γίνεται για να συμπιέζονται οι μισθοί των Ελλήνων, να διαλύεται η συλλογική διεκδίκηση και να μετατρέπεται η εργασία σε εμπόρευμα χωρίς αξία. Γίνεται για μετατραπεί η Ευρώπη σε απέραντο χωνευτήρι ανθρώπων, όπου θα κυριαρχεί ο άνθρωπος χωρίς ρίζες άρα και χωρίς αντίσταση στην αλλοτρίωση. 

Και μέσα σε όλα αυτά γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.

Γιατί η Νέα Δημοκρατία αγοράζει όπλα;

Για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες τρίτωνή για να υπερασπίζεται τα σύνορά της, όταν αποδεικνύεται ότι αυτά παραβιάζονται καθημερινά ακόμη και με ψαρόβαρκες; Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγξει ποιος μπαίνει,δεν μπορεί να μιλά για κυριαρχία.

Η δική μας θέση είναι καθαρή και εθνικοκοινωνικά δίκαιη.

Κλείσιμο και αυστηρή φύλαξη των συνόρων, ώστε να σταματήσει η παράνομη είσοδος.

Απέλαση όλων των παράτυπων μεταναστών, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο αλλά χωρίς προσχήματα.

Μηδενική ανοχή στην Τουρκία.

Επιβολή ουσιαστικών οικονομικών και φορολογικών κυρώσεων στην Τουρκία, ξεκινώντας από τα τουρκικά προϊόντα, καθώς αποτελεί την κύρια δίοδο των μεταναστευτικών ροών.

Προτεραιότητα στον Έλληνα εργαζόμενο, στην εργασία με αξιοπρέπεια και όχι στη φτηνή εκμετάλλευση.

Η Πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλα προσχήματα!

Χρειάζεται σύνορα, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Ό,τι ζούμε σήμερα δεν είναι μονόδρομος.

Είναι επιλογή.

Και οι επιλογές αυτές έχουν υπεύθυνους.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η Αντεπίθεση του Ελληνικού Εθνικού Κοινωνισμού! ΙΜΙΑ 2026

  

Η Αντεπίθεση του Ελληνικού Εθνικού Κοινωνισμού! ΙΜΙΑ 2026

Χθες, κατά την εκδήλωση μνήμης για τα Ίμια στη Θεσσαλονίκη, έγινε για ακόμη μία φορά ξεκάθαρο ότι το κράτος και το παρακράτος λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία όταν πρόκειται να στραφούν ενάντια στο εθνικοκοινωνικό κίνημα και ειδικότερα ενάντια στον Ιερό Λόχο.

Παρότι είχε δηλωθεί εγκαίρως και απολύτως νόμιμα η πρόθεσή μας να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση στον Λευκό Πύργο, με τήρηση όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών, από νωρίς ο χώρος είχε ήδη καταληφθεί από ομάδες του αναρχικού χώρου, οι οποίες βρίσκονταν εκεί υπό την πλήρη προστασία της αστυνομίας, με προφανή στόχο να εμποδιστεί η προσέγγισή μας στο σημείο που είχαμε δηλώσει.

Όταν κινηθήκαμε άμεσα για να διεκδικήσουμε τον χώρο που μας ανήκε νόμιμα, η αστυνομία μπλόκαρε την πορεία μας στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης και προχώρησε σε εκτεταμένες ταυτοποιήσεις και άσκησε ωμή τρομοκρατία, ιδίως απέναντι στα νεαρά μέλη και τους φίλους του Κινήματός μας. 

Η τακτική ήταν ξεκάθαρη: απομόνωση, ψυχολογική πίεση και παρεμπόδιση κάθε πολιτικής παρουσίας. Μας απομόνωσαν εντός του χώρου του λιμανιού, όπου τελικά η εκδήλωσή μας πραγματοποιήθηκε κανονικότατα, με τάξη και αξιοπρέπεια. Παρά την κρατική τρομοκρατία, πλήθος κόσμου – κυρίως νεαρών παιδιών – προσήλθε και έδωσε το παρών, αποδεικνύοντας ότι η μνήμη και η αγωνιστική συνείδηση δεν μπλοκάρονται με κλούβες και ελέγχους.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκαν και άλλες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και σε σημεία ελάχιστα μέτρα από καταλήψεις του αναρχικού χώρου, χωρίς καμία απολύτως ενόχληση. 

Για άλλη μια φορά, όλος ο μηχανισμός στράφηκε επιλεκτικά ενάντια στον Ιερό Λόχο. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι πολιτική επιλογή και φόβος απέναντι σε ένα κίνημα που μιλά για Πατρίδα, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Έθνος και Αξιοπρέπεια.

Δείτε το βίντεο και εδώ: Αντεπίθεση

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Αρχηγό του Κινήματός μας, Ανδρέα Γενιά, ο οποίος αναφέρθηκε στη διαχρονική προδοσία που υφίσταται η χώρα μας από το πολιτικό σύστημα. Τόνισε ότι η ατολμία, η δουλικότητα και η απουσία εθνικής στρατηγικής έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε μόνιμο πεδίο διεκδικήσεων από την Τουρκία.

Δείτε το βίντεο εδώ:

Ομιλία/κατάθεση στεφάνου/Εθνικός Ύμνος

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον βρώμικο και υπονομευτικό ρόλο του ΝΑΤΟ και των αμερικανικών κυβερνήσεων από το 1974 μέχρι σήμερα. Ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει την προσήλωσή του σε αυτούς τους οργανισμούς με αίμα και με χρήμα: με την Κύπρο του 1974, με τα Ίμια το 1996, με τη συνεχή αμφισβήτηση της κυριαρχίας στο Αιγαίο και με την απώλεια του ονόματος της Μακεδονίας. Καταγγέλθηκε επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση των τοκογλύφων, μια ένωση συμφερόντων εχθρική προς τους λαούς και την εθνική κυριαρχία.

Ο Αρχηγός μας κατήγγειλε και τους δήθεν «εθνικιστές» που σήμερα ξερογλύφουν τις αμερικανικές κυβερνήσεις και το ΝΑΤΟ, παριστάνοντας τους πατριώτες ενώ στέκονται στο πλευρό των ίδιων μηχανισμών που ευθύνονται για εθνικές ήττες και ταπεινώσεις. Το μήνυμα ήταν σαφές: δεν μπορείς να μιλάς για Πατρίδα όταν υπηρετείς τους δυνάστες της.

Εμείς συναγωνιστές σήμερα δείξαμε ότι είμαστε ενεργο κύτταρο σε ένα κόσμο χάρτινο. Όταν στάθηκα ανάμεσα σας και έβλεπα τον κόσμο να μας κοιτάει όταν περνούσε με απορία σκέφτηκα ότι ναι είμαστε εδώ από όλα τα μέρη της πατρίδας τιμήσαμε στα ιερά νερά μας τους 3 αξιωματικούς που χάσαμε ,ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε ποτέ και όμως δώσαμε παρών για την τιμη αυτών των ανθρώπων . Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει την ατμόσφαιρα μέσα στους Συναγωνιστές και την Ιδέα που ένωσε όλους εμάς από κάθε μεριά της Ελλάδας για να μπορέσουμε να σταθούμε δίπλα ο ένας στον άλλο ,αυτό είναι το πρόβλημα ότι ο αγωνιστής στον κόσμο τους μοιάζει σαν ένα πρόβλημα γιατί δεν έχουν πάρει την μαγιά της εθνικής ιδέας και την λέξη συναγωνισμός κάτω από τα ιερά λάβαρα ανάμεσα σε ανθρώπους που πρώτα η σημαία και όλα τα υπόλοιπα δεύτερα .Δόξα και τιμή στον Ιερό Λόχο αυτά είχα να πω .
(Μήνυμα νεαρού Συναγωνιστή).

Η λιτή τελετή, όπως ακριβώς πρέπει να είναι οι τελετές μνήμης και τιμής, ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνου στη θάλασσα, τιμώντας τους τρεις αξιωματικούς που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος εκείνη τη νύχτα στο Αιγαίο:

Χριστόδουλος Καραθανάσης, 

Παναγιώτης Βλαχάκος και 

Έκτορας Γιαλοψός.

Ακολούθησε ο Εθνικός Ύμνος και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, τόσο για τους ήρωες των Ιμίων όσο και για σύγχρονες απώλειες του λαού μας: για τους φίλους και οπαδούς του ΠΑΟΚ που σκοτώθηκαν στο πρόσφατο τροχαίο δυστύχημα, καθώς και για τις πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο της Βιόλαντα.

Η εκδήλωση έκλεισε με συντεταγμένη αποχώρησή μας, με συνθήματα που δονούσαν από παλμό τον τόπο, αποδεικνύοντας ότι όσο κι αν επιχειρούν να μας φιμώσουν, η φωνή μας θα ακούγεται.

Συγχαρητήρια στην περιφρούρηση και στην νεολαία του Ιερού Λόχου την ΕΝΕ!

Δεν τρομοκρατούμαστε. Δεν υποχωρούμε. Δεν ξεχνάμε.

Η μνήμη των Ιμίων ανήκει στον Ελληνικό Λαό και στη νεολαία που συνεχίζει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά.

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

  

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσαχθήκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. 

Οι ελέγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. 

Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.

Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας είναι δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ανακοίνωση

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το τραγικό εργατικό δυστύχημα που σημειώθηκε στα Τρίκαλα μάς γεμίζει οργή και βαθιά θλίψη. Άνθρωποι της δουλειάς, εργαζόμενες της νυχτερινής βάρδιας, δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Πήγαν για το μεροκάματο και χάθηκαν την ώρα της εργασίας τους.

Χωρίς να προκαταλαμβάνουμε τα αίτια και χωρίς να αποδίδουμε ευθύνες πριν μιλήσουν οι αρμόδιες έρευνες, το γεγονός παραμένει αμείλικτο: άλλη μια εργατική τραγωδία προστίθεται σε μια μακριά λίστα θυμάτων της καθημερινής βιοπάλης. Μανάδες που περίμεναν να γυρίσουν στα παιδιά τους και δεν γύρισαν ποτέ...

Σε μια κοινωνία που μιλά για "ανάπτυξη" και πρόοδο, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν με τη ζωή τους. Και πίσω από τους αριθμούς μένουν παιδιά χωρίς γονείς, οικογένειες διαλυμένες, πόνος που δεν χωρά σε δελτία ειδήσεων.

Εκφράζουμε τα βαθιά συλλυπητήρια μας σε όλους τους οικείους των θυμάτων. 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ