Αρνούμαι να Ηττηθώ!

  

Αρνούμαι να ηττηθώ.

Στην καρδιά του Λούβρου στέκει ένα μπρούτζινο σώμα που δεν έχει σταματήσει ποτέ να πολεμά. Ο Ηρακλής του François-Joseph Bosio, με τους μύες τεντωμένους μέχρι το όριο, σηκώνει το χέρι να συντρίψει το φίδι που τυλίγεται γύρω του. Δεν είναι απλώς μια σκηνή από την αρχαία μυθολογία. Είναι μια δήλωση πολέμου που διαρκεί αιώνες. Ο μύθος λέει πως ο Αχελώος, ποτάμιος θεός, μεταμορφώθηκε σε φίδι για να διεκδικήσει τη Δηιάνειρα. Ο Ηρακλής δεν διαπραγματεύτηκε. Δεν υποχώρησε. Έπιασε το τέρας από τον λαιμό και το έπνιξε. Σήμερα το ίδιο σώμα, το ίδιο βλέμμα, η ίδια αποφασιστικότητα στέκονται απέναντι σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ποτάμιο θεό.

Το φίδι σήμερα συμβολίζει το κακό που παίρνει σύγχρονη μορφή. Το ποταπό που ντύνεται με λόγια προόδου. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων που υπόσχεται ασφάλεια με τίμημα την ελευθερία, ειρήνη με τίμημα την αξιοπρέπεια, άνεση με τίμημα την ψυχή. Το φίδι δεν δαγκώνει πια με δηλητήριο. Δαγκώνει με τον ατομισμό, τον φόβο, με την εξάρτηση, με τη διαρκή υπόσχεση πως «αν υποταχθείς, θα είσαι ασφαλής». Ο Ηρακλής — ο Λευκός Άνθρωπος — σηκώνει το χέρι όχι για να διαπραγματευτεί, αλλά για να συντρίψει. Γιατί ξέρει πως ό,τι δεν σκοτώσεις σήμερα, θα σε καταπιεί αύριο. Και την ίδια στιγμή ο πόλεμος μαίνεται μέσα του.

Γιατί το πραγματικό τέρας δεν είναι μόνο έξω. Είναι το σύστημα που σε μαθαίνει να σκύβεις. Η αδυναμία που σε πείθει πως δεν αξίζεις να σταθείς όρθιος. Ο συμβιβασμός που σου ψιθυρίζει πως η Αρετή είναι πολυτέλεια και η αξιοπρέπεια είναι ρίσκο. Είναι ο φόβος που σου λέει «μην μιλάς». Η οκνηρία που σου λέει «άστο για αύριο». Η προδοσία του εαυτού που σου λέει «δεν μπορείς». Κάθε φορά που ο άνθρωπος κοιτάζει τον καθρέφτη και βλέπει όχι τον ήρωα, αλλά τον ηττημένο, το φίδι έχει ήδη κερδίσει μια μάχη.

Ο Ηρακλής δεν πολεμά μόνο το εξωτερικό τέρας. Πολεμά τον εσωτερικό εχθρό που προσπαθεί να τον κάνει να παραδώσει τα όπλα πριν καν αρχίσει η σύγκρουση. Και σε αυτόν τον διπλό πόλεμο δεν υπάρχει ουδετερότητα. Ή στέκεσαι όρθιος, ή γονατίζεις. Ή συντρίβεις, ή συνθλίβεσαι.

Το άγαλμα δεν δείχνει νίκη. Δείχνει αγώνα. Γιατί αυτή είναι η πραγματική νίκη. Να αγωνίζεσαι μέχρι τέλους χωρίς να μεμψιμοιρείς. Ο Ηρακλής με τους μύες τεντωμένους, το πρόσωπο σφιγμένο, το χέρι υψωμένο τη στιγμή πριν το χτύπημα. Δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας. Υπάρχει μόνο η απόφαση να μην παραδοθείς. Να μην αφήσεις το φίδι — εξωτερικό ή εσωτερικό — να σε συντρίψει!

Σήμερα ο αγώνας δεν γίνεται με ρόπαλο και ασπίδα. Γίνεται κάθε πρωί που ξυπνάς και αποφασίζεις να μην τα παρατήσεις. Κάθε φορά που το σύστημα σε πιέζει να σκύψεις, κάθε φορά που η κούραση σου λέει «φτάνει», κάθε φορά που ο φόβος σου ψιθυρίζει «δεν αξίζει». Κάθε Εθνικιστής και ΕθνικοΚοινωνιστής ανάμεσά μας πρέπει να μάθει ένα πράγμα: να μην τα παρατάει ποτέ. Όχι επειδή είναι εύκολο. Αλλά επειδή η μόνη πραγματική ήττα είναι να σταματήσεις να πολεμάς.  Ο Ηρακλής δεν μας ζητάει να είμαστε υπερήρωες. Μας ζητάει να είμαστε ανυπότακτοι και πιστοί. Να σηκώνουμε το κεφάλι όταν όλα γύρω μας φωνάζουν να το σκύψουμε. Να κρατάμε τη θέση μας όταν ο κόσμος μας λέει πως είναι μάταιο. Να αρνούμαστε, ξανά και ξανά, να ηττηθούμε.  

Αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Και η μόνη απάντηση που αξίζει να δώσουμε είναι μία:

Αρνούμαι να ηττηθώ.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η αλληλεγγύη του Εθνικού Κοινωνισμού δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη.

  

Η αλληλεγγύη του Εθνικού Κοινωνισμού δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη.

Για εμάς, η δύναμη ενός Λαού δεν μετριέται μόνο στις μεγάλες ιστορικές στιγμές. Μετριέται και στην καθημερινή στάση του απέναντι στον ομοεθνή του που έχει ανάγκη.

Ο Ιερός Λόχος, μαζί με Συναγωνιστές που πιστεύουν στην έμπρακτη προσφορά, συγκέντρωσε και συνεχίζει να συγκεντρώνει σχολικό εξοπλισμό, τετράδια, γόμες, γραφική ύλη και άλλα απαραίτητα είδη, για να στηρίξει ελληνικές πολύτεκνες οικογένειες και τα παιδιά τους.

Για εμάς η εθνική αλληλεγγύη πρέπει να υπάρχει μέσα στις κοινότητές μας. Να γνωρίζουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας. Να στηρίζουμε την ελληνική οικογένεια που δυσκολεύεται. Να στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα σε εκείνους που αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Γιατί μια κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη διαλύεται σε μονάδες. Μια κοινωνία όμως που κρατά ενωμένους τους ανθρώπους της αποκτά δύναμη, συνοχή και προοπτική.

Στηρίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Μπορεί για κάποιους μια τσάντα, ένα τετράδιο ή λίγα σχολικά είδη να φαίνονται μικρή προσφορά. Για μια οικογένεια που παλεύει καθημερινά, όμως, κάθε βοήθεια έχει αξία. Και για ένα παιδί έχει σημασία να γνωρίζει πως δεν είναι μόνο του.

Η φωτογραφία αποτελεί ένα μικρό δείγμα της δράσης μας.

Δεν σταματάμε εδώ.

Η προσπάθεια συνεχίζεται. Συνεχίζουμε να συγκεντρώνουμε και να παραλαμβάνουμε σχολικά είδη και κάθε ουσιαστική προσφορά, ώστε να φτάσει εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Για τον Ιερό Λόχο, η αλληλεγγύη δεν τελειώνει με μια ανάρτηση και δεν περιορίζεται σε μία δράση.

Είναι στάση ζωής. Είναι ευθύνη απέναντι στην κοινότητα. Είναι πράξη αλληλοστήριξης και δύναμης.

Γιατί όταν οι άνθρωποι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, η κοινότητα δυναμώνει.

ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ - ΤΟΜΕΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Ιδέα & Αγώνας

Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

  

Ο Έλληνας δεν είναι αριθμός – Όχι στην ψηφιακή σκλαβιά.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει την ψηφιακή διακυβέρνηση ως συνώνυμο του εκσυγχρονισμού. Ηλεκτρονικές υπηρεσίες, διασύνδεση κρατικών μητρώων, Προσωπικός Αριθμός και πλέον συστήματα αξιολόγησης της οικονομικής φερεγγυότητας δημιουργούν ένα νέο μοντέλο σχέσης κράτους και πολίτη. Η ψηφιοποίηση μπορεί πράγματι να περιορίσει τη γραφειοκρατία και να κάνει τη ζωή του πολίτη ευκολότερη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα: όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνει το κράτος και όσο ευκολότερα τα διασυνδέει, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η εξουσία του πάνω στον πολίτη.

Το νέο Σύστημα Αξιολόγησης Φερεγγυότητας και Πιστοληπτικής Ικανότητας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το σύστημα αξιολογεί την οικονομική συμπεριφορά φυσικών και νομικών προσώπων, χρησιμοποιώντας δεδομένα σχετικά με οφειλές και οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ προβλέπεται και ενοποιημένη πιστοληπτική αξιολόγηση με συγκεκριμένες βαθμίδες φερεγγυότητας. Ας είμαστε όμως ακριβείς: δεν πρόκειται, τουλάχιστον σήμερα για σύστημα αξιολόγησης πολιτικών φρονημάτων. Δεν υπάρχει στο συγκεκριμένο πλαίσιο, τουλάχιστον σήμερα, βαθμολόγηση επειδή κάποιος αντιτίθεται στην κυβέρνηση, συμμετέχει σε μια διαδήλωση ή έχει διαφορετική ιδεολογία.Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην υποδομή που δημιουργείται και στις δυνατότητες που αυτή μπορεί να προσφέρει στο μέλλον.

Από τον οικονομικό βαθμό στην ψηφιακή ταυτότητα.

Ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί βασικό στοιχείο της νέας ψηφιακής αρχιτεκτονικής. Δεν είναι ο ίδιος «βαθμολογία πολίτη». Είναι ένας μοναδικός μηχανισμός ταυτοποίησης που διευκολύνει τη διασύνδεση του πολίτη με τα πληροφοριακά συστήματα του Δημοσίου. Και ακριβώς γι' αυτό μας προβληματίζει. Όσο περισσότερα μητρώα συνδέονται μεταξύ τους και όσο περισσότερα δεδομένα αντιστοιχίζονται σε έναν ενιαίο αναγνωριστικό αριθμό, τόσο ευκολότερο γίνεται να δημιουργηθεί μια ολοκληρωμένη ψηφιακή εικόνα κάθε ανθρώπου.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος είμαστε αντίθετοι στον Προσωπικό Αριθμό ακριβώς επειδή δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —σημερινή ή μελλοντική— μια ολοένα ισχυρότερη τεχνική δυνατότητα συγκέντρωσης και διασύνδεσης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον Προσωπικό Αριθμό για να ελέγξει τις πολιτικές πεποιθήσεις των πολιτών. Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ουσιαστικό: δεν πρέπει να δημιουργούμε σήμερα τις υποδομές που θα μπορούσαν αύριο να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά από οποιαδήποτε εξουσία. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Οι νόμοι αλλάζουν. Οι πολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν. Οι ψηφιακές υποδομές, όμως, παραμένουν!

Τι σημαίνει να έχεις χαμηλή οικονομική αξιολόγηση;

Εδώ χρειάζεται επίσης να αποφεύγονται οι υπερβολές. Στο σημερινό σύστημα δεν γνωρίζουμε ότι αυτομάτως ότι όποιος έχει χαμηλή αξιολόγηση θα χάνει επιδόματα ή στερείται δημόσιες υπηρεσίες. Όμως η ίδια η λογική της βαθμολόγησης δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν ένας βαθμός αρχίζει να συνδέεται με πραγματικές αποφάσεις; Η χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση μπορεί να έχει σημασία σε οικονομικές συναλλαγές και διαδικασίες όπου η πιστοληπτική ικανότητα αποτελεί σχετικό κριτήριο. Και το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν στο μέλλον μια κυβέρνηση επεκτείνει τις χρήσεις αυτής της αξιολόγησης. Θα μπορούσε μια χαμηλή βαθμολογία να οδηγήσει σε περισσότερους ελέγχους, αυστηρότερους όρους ή περιορισμένη πρόσβαση σε συγκεκριμένες οικονομικές δυνατότητες; Σήμερα δεν αποτελούν αυτόματες συνέπειες του συστήματος. Αλλά η ύπαρξη μιας τέτοιας υποδομής καθιστά τεχνικά ευκολότερη κάθε μελλοντική επέκταση. Και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος. Ένας άνθρωπος μπορεί να χρωστά επειδή έχασε τη δουλειά του, επειδή κατέρρευσε η επιχείρησή του ή επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην ακρίβεια και στο κόστος ζωής. Η οικονομική δυσκολία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμο ψηφιακό στίγμα.

Υπάρχει και ένα δεύτερο ζήτημα: η αλγοριθμική αξιολόγηση. Όταν ένας υπολογιστικός μηχανισμός καταλήγει ότι κάποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο φερέγγυος, ο πολίτης πρέπει να έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει ποια δεδομένα χρησιμοποιήθηκαν, να διορθώνει λάθη και να αμφισβητεί το αποτέλεσμα. Διότι ο αλγόριθμος δεν είναι αλάνθαστος. Και η οικονομική ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να συμπυκνώνεται σε έναν αριθμό χωρίς δικαίωμα ελέγχου και ανθρώπινης επανεξέτασης. Το κράτος πρέπει να είναι ψηφιακό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι διαφανές, ελεγχόμενο και περιορισμένο από τον νόμο.

Το δικό μας «όχι».

Εμείς, ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος, δεν απορρίπτουμε την τεχνολογία ούτε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους. Απορρίπτουμε όμως την αντίληψη ότι κάθε νέα δυνατότητα συλλογής και διασύνδεσης δεδομένων είναι αυτομάτως πρόοδος. Για εμάς, η πραγματική πρόοδος έχει όρια. Και το όριο είναι η ελευθερία και η προστασία του Έλληνα.

Δεν θέλουμε έναν πολίτη που θα ταυτοποιείται, θα καταγράφεται, θα κατηγοριοποιείται και τελικά θα αξιολογείται μέσα από ένα ολοένα πιο συγκεντρωτικό ψηφιακό σύστημα. Δεν θέλουμε η οικονομική φερεγγυότητα να αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας πολύ ευρύτερης λογικής «βαθμολόγησης» του ανθρώπου. Και κυρίως δεν θέλουμε να παραδώσουμε σε καμία κυβέρνηση —ούτε στη σημερινή ούτε σε οποιαδήποτε μελλοντική— τις τεχνικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα τέτοιο μοντέλο. Η ψηφιακή σκλαβιά δεν θα εμφανιστεί απαραίτητα με αλυσίδες. Μπορεί να εμφανιστεί ως ένας αριθμός, ένα μητρώο, ένας αλγόριθμος και μια βαθμολογία που αρχικά δημιουργήθηκαν για έναν «αθώο» σκοπό.

Γι' αυτό λέμε σήμερα «όχι», πριν το «αύριο» γίνει τετελεσμένο. Ο πολίτης δεν είναι αριθμός. Δεν είναι score. Δεν είναι ψηφιακό προφίλ. Είναι ελεύθερος άνθρωπος και πρέπει να παραμείνει ελεύθερος.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026

Η ΤΕΤΕΜΈΝΗ ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

  

Αρχαίο ελληνικό μαρμάρινο ανάγλυφο από το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά. Δύο μορφές (γενειοφόρος άνδρας με ραβδί και γυναίκα) σηκώνουν τα χέρια σε χειρονομία όρκου ή λατρείας προς το κεντρικό ιερό αντικείμενο.

Η ΤΕΤΕΜΈΝΗ ΔΕΞΙΑ ΧΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Από την αρχαιότητα στη νεότερη πολιτική δαιμονοποίηση μιας πανάρχαιας Ελληνικής χειρονομίας!

Υπάρχουν σύμβολα και χειρονομίες που έζησαν πολύ περισσότερους αιώνες από τις πολιτικές ιδεολογίες που κάποια στιγμή τα οικειοποιήθηκαν. Μία από αυτές είναι η χρήση της δεξιάς χείρας ως συμβόλου χαιρετισμού, αναγνώρισης, τιμής, αποδοχής, συμφωνίας ή τελετουργικής επικοινωνίας. Στη σύγχρονη εποχή, μια συγκεκριμένη εκδοχή ανυψωμένης δεξιάς χείρας συνδέθηκε με τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Η σύνδεση αυτή είναι ιστορικά υπαρκτή και δεν πρέπει να αποκρύπτεται. Άλλο όμως η νεότερη πολιτική χρήση μιας χειρονομίας που συνδέθηκε με αλλότρια καθεστώτα και άλλο η ιστορία μιας ελληνικότατης χειρονομίας και του συμβολισμού αυτής που έζησε διά μέσου των αιώνων. 

Και εδώ χρειάζεται ιστορική ακρίβεια για να αποδείξουμε ότι ο το να χαιρετάς και να αποδίδεις τιμές με τα της δεξιάς χείρας τεταμένης, δεν σε κάνει φασίστα ή ναζί αλλά συνεχιστή μιας πανάρχαιας ελληνικής συνήθειας. 

Α. Η «δεξιά» στην αρχαία ελληνική γλώσσα.

Η αρχαία ελληνική λέξη δεξιός σημαίνει, καταρχάς, «αυτός που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά» ή «δεξιός ως προς το χέρι». Τα αρχαία λεξικά καταγράφουν πλήθος παραδειγμάτων ήδη από τον Όμηρο. Χαρακτηριστικά αναφέρεται  για τη χρήση της δεξιάς χειρός σε σχέση με τον χαιρετισμό: «δεξιῇ ἠσπάζοντο» — χαιρετούσαν με τη δεξιά.

Επομένως, η σύνδεση της δεξιάς χειρός με τον χαιρετισμό δεν αποτελεί νεότερη επινόηση.

Β. Η «δεξίωσις».

Εδώ συναντούμε έναν ακόμη πιο ενδιαφέροντα όρο: δεξίωσις που αποδίδει τη λέξη ως «προσφορά της δεξιάς χειρός, χαιρετισμός», παραπέμποντας μεταξύ άλλων στον Φίλωνα και στον Πλούταρχο.

Η λέξη επομένως δεν αποτελεί μεταγενέστερη επινόηση. Ανήκει στο αρχαίο ελληνικό λεξιλόγιο και συνδέεται άμεσα με τη συμβολική και κοινωνική χρήση της δεξιάς χειρός.

Η σημασία αυτή γίνεται ακόμη πιο καθαρή όταν στραφούμε στην αρχαιολογική εικόνα.

Γ. Η δεξίωσις στην αρχαία ελληνική τέχνη.

Στα αττικά επιτάφια ανάγλυφα από τον 5ο αιώνα π.Χ. και εξής συναντούμε επανειλημμένα τη λεγόμενη σκηνή δεξίωσης.

Δύο ανθρώπινες μορφές απεικονίζονται να ανταλλάσσουν τη δεξιά τους χείρα. Η σκηνή συνδέεται ιδιαίτερα με τον αποχαιρετισμό του νεκρού από τους συγγενείς του.

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σημειώνει ότι η δεξίωση αποτελεί το επικρατέστερο εικονογραφικό θέμα των αττικών επιτάφιων ανάγλυφων από περίπου το 430 π.Χ. και ότι ερμηνεύεται κυρίως ως αποχαιρετισμός του νεκρού ή, σύμφωνα με άλλη ερμηνεία, ως συμβολική επανένωση στον άλλο κόσμο.

Σε μαρμάρινη επιτάφια λήκυθο του 4ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται στις συλλογές του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, ένας ώριμος άνδρας απλώνει τη δεξιά του χείρα προς ένα νεότερο πρόσωπο. Το ίδιο το μουσείο χαρακτηρίζει τη σκηνή δεξίωση και την ερμηνεύει ως σκηνή τελευταίου αποχαιρετισμού.

Εδώ πλέον έχουμε λοιπόν κάτι που δεν βασίζεται σε υπόθεση.

Έχουμε αρχαιολογικό τεκμήριο.

Δ. Η δεξιά χείρα ως ανθρώπινο σύμβολο.

Η σημασία της δεξιάς χειρός δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε διαφορετικούς πολιτισμούς της αρχαιότητας η δεξιά χείρα εμφανίζεται σε ποικίλα συμφραζόμενα: χαιρετισμού, συμφωνίας, υποδοχής, όρκου, εξουσίας, ευλογίας ή τελετουργικής επικοινωνίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι χειρονομίες ήταν ίδιες ή ότι είχαν παντού την ίδια σημασία.

Σημαίνει κάτι απλούστερο και πολύ σημαντικότερο: Η χρήση της δεξιάς χειρός ως συμβολικής ανθρώπινης χειρονομίας είναι πολύ αρχαιότερη από οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα του 20ού αιώνα.

Ε. Από την αρχαιότητα στη νεότερη τέχνη.

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία στην ιστορία της συγκεκριμένης χειρονομίας βρίσκεται όχι στην αρχαία Ρώμη, αλλά στη νεότερη Ευρώπη.

Εμβληματικό παράδειγμα είναι ο πίνακας του Jacques-Louis David, Ο Όρκος των Ορατίων, του 1784–1785.

Νεοκλασική αναπαράσταση μιας σκηνής της αρχαίας Ρώμης. Οι τρεις Οράτιοι υψώνουν τα δεξιά τους χέρια κατά την ορκωμοσία. Το έργο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη νεότερη ιστορία της εικονογραφίας της συγκεκριμένης χειρονομίας.

Ο πίνακας αναπαριστά μια υποτιθέμενη σκηνή της αρχαίας Ρώμης και χρησιμοποιεί έντονα την εκτεταμένη ανυψωμένη χείρα ως δραματικό στοιχείο. Η νεότερη έρευνα έχει αναδείξει τον συγκεκριμένο πίνακα ως σημαντικό σταθμό στην ιστορία της εικονογραφίας που αργότερα συνδέθηκε με τον λεγόμενο «ρωμαϊκό χαιρετισμό».

Η πολιτική ιδιοποίηση.

Στις αρχές του 20ού αιώνα η χειρονομία αποκτά ένα νέο, συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο.

Ο ιταλικός φασισμός υιοθέτησε την εικόνα του λεγόμενου saluto romano και της έδωσε σαφή πολιτική και ιδεολογική σημασία.

Στη συνέχεια, η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία χρησιμοποίησε μια συγγενή εκδοχή της χειρονομίας και την ενσωμάτωσε στο δικό της τελετουργικό και πολιτικό σύστημα.

Από εκεί και πέρα η συγκεκριμένη χειρονομία συνδέθηκε βαθιά με τα δύο αυτά καθεστώτα. Και στην Ελλάδα όμως η μεταβολή της 4ης Αυγούστου του Εθνικού Κυβερνήτου Ιωάννη Μεταξά καθιέρωσε ιδιαίτερα στην πολιτική ζωή τον αυτόν τον τόσο ελληνικό χαιρετισμό.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο σημείο. Μία πολιτική ιδεολογία μπορεί να οικειοποιηθεί ένα σύμβολο.Δεν σημαίνει όμως ότι το δημιούργησε. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Σύμβολα, λέξεις, χρώματα, χειρονομίες και αρχαίες αναφορές χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά από διαφορετικές κοινωνίες και πολιτικές κινήσεις και αποκτούν διαφορετικές σημασίες.

Επομένως, όταν βλέπουμε μια δεξιά χείρα σε μια αρχαία ελληνική παράσταση, δεν μπορούμε να μεταφέρουμε αναδρομικά πάνω της τον πολιτικό συμβολισμό του 20ού αιώνα. Ούτε φυσικά να δαιμονοποιούμε καθένα έναν που χαιρετά όπως χαιρετούσαν επί αιώνες οι Πρόγονοι μας επί μας έχουν επιβάλλει οι πάσης φύσεως θολοκουλτουριάρηδες την αντιεπιστημονική τους δικτατορία. 

Εν κατακλείδι:

Πρώτον: Η δεξιά χείρα έχει μακρά ιστορία συμβολικής χρήσης στον αρχαίο κόσμο και κυρίως στην Ελληνική Ιστορία. 

Δεύτερον: Η αρχαία ελληνική γλώσσα γνωρίζει τη λέξη δεξίωσις, η οποία συνδέεται άμεσα με την προσφορά της δεξιάς χειρός και τον χαιρετισμό.

Τρίτον: Η αρχαία ελληνική τέχνη διαθέτει πλήθος παραστάσεων δεξίωσης, ιδιαίτερα στα αττικά επιτάφια ανάγλυφα.

Τέταρτον: Ο ιταλικός φασισμός και στη συνέχεια ο γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός υιοθέτησαν συγκεκριμένη μορφή της χειρονομίας και της προσέδωσαν σαφή πολιτική σημασία.

Πέμπτον: Ο Ιωάννης Μεταξάς επανέφερε στα ελληνικά πολιτικά δρώμενα τον ελληνικότατο αυτό χαιρετισμό.

Ως εκ τούτου:

Η δεξιά τεταμένη χείρα ήταν για τους αρχαίους Έλληνες πραγματική σωματική και συμβολική έννοια. Η δεξίωσις ήταν υπαρκτός όρος και υπαρκτή πρακτική χαιρετισμού. Η αρχαία τέχνη μας έχει αφήσει αναρίθμητες παραστάσεις ανθρώπων που επικοινωνούν, αποχαιρετούνται και συνδέονται μέσω της δεξιάς χειρός. Διά μέσου των αιώνων η δεξία τεταμένη χείρα απέκτησε τη δική της ιστορική διαδρομή. Και κάποια στιγμή αυτή η διαδρομή οικιοποιήθηκε από αλλότρια καθεστώτα.  Εκεί απέκτησε ένα νέο πολιτικό φορτίο. Αυτό το φορτίο είναι πραγματικό όμως δεν έχει ουδεμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα! Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία της ανθρώπινης χειρονομίας. Η ιστορία δεν αρχίζει το 1922, το 1923 ή το 1933.

Η δεξιά τεταμένη χείρα δεν γεννήθηκε από τον φασισμό.

Ούτε η αρχαία ελληνική δεξίωσις δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει κάποια ιδεολογία του 20ού αιώνα. Οι μεταγενέστερες πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να χρησιμοποιούν αρχαία σύμβολα και να τους δίνουν νέο νόημα. Δεν μπορούν όμως να ξαναγράψουν την ιστορία τους.

Και εμείς δεν διατεθειμένοι να  χαρίσουμε την Ιστορία μας σε κανέναν.

Μια παράδοση αιώνων δεν γίνεται «ναζιστική ή φασιστική » επειδή κάποιοι, αιώνες αργότερα, επιχείρησαν να την οικειοποιηθούν και να της δώσουν άλλο πολιτικό περιεχόμενο. 

Μεταγενέστερη καλλιτεχνική αναπαράσταση της ορκωμοσίας των αγωνιστών. Στη σύνθεση διακρίνεται αγωνιστής με υψωμένο δεξί χέρι σε στάση ορκωμοσίας.

Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας επιβάλει ιστορική ενοχή για τα σύμβολα του πολιτισμού μας.

Γνωρίζουμε την Ιστορία μας, τιμούμε τη μνήμη των Προγόνων μας και συνεχίζουμε την παράδοσή μας.

Μετάλλιο του Konrad Lange, 1836. Στην παράσταση «Καλάβρυτα 25 Μαρτίου 1821» ο Παλαιών Πατρών Γερμανός εικονίζεται στο κέντρο με υψωμένη τη σημαία, ενώ δύο ένοπλοι αγωνιστές εκατέρωθεν αποδίδονται σε στάση ορκωμοσίας. Η παράσταση αποτελεί μεταγενέστερη εικονογραφική αναπαράσταση της Επανάστασης.

Η δεξιά χείρα και η αρχαία δεξίωσις ανήκουν σε μια ιστορική διαδρομή πολύ παλαιότερη από τις ιδεολογίες του 20ού αιώνα.

Η παράδοση δεν σβήνει.

Η μνήμη δεν ποινικοποιείται.

Η Ιστορία δεν παραδίδεται.

Ο Ιερός Λόχος ως συνεχιστές της Ελληνικής μας Παράδοσης και ως το μόνο γνήσιο Ελληνικό Εθνικό ΚοινωνικοΕργατικό Κίνημα και πολιτικός φορέας, δεν νιώθουμε καμία ενοχή παρά μόνο περήφανοι για την παράδοσή μας, την ιστορία και τα σύμβολα μας!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ανακοίνωση

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σήμερα η Ελλάδα θρηνεί. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία έγινε φτωχότερη κατά δύο άξιους Ιπταμένους, δύο Έλληνες Αξιωματικούς που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αεροπορικής επίδειξης στην Τανάγρα.

Ο Επισμηναγός (Ι) Ιωάννης Μπλέσιας και ο Σμηναγός (Ι) Δημήτρης Πέτρου,  υπηρετώντας στη 338 Μοίρα της 117 Πτέρυγας Μάχης, έπεσαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας και στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Δεν ήταν απλώς δύο χειριστές ενός μαχητικού αεροσκάφους. Ήταν άνδρες που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στην υπηρεσία της Πατρίδας, άνθρωποι που γνώριζαν πως ο ουρανός απαιτεί πειθαρχία, ψυχραιμία, θάρρος και απόλυτη αφοσίωση. Εκεί ψηλά, στους ελληνικούς ουρανούς, όπου καθημερινά οι Ιπτάμενοι της Πολεμικής Αεροπορίας στέκονται άγρυπνοι φρουροί της εθνικής μας κυριαρχίας, οι δύο Αξιωματικοί τίμησαν μέχρι τέλους τον όρκο και το καθήκον τους.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στις οικογένειες, στους οικείους τους, στους συναδέλφους και συμπολεμιστές τους, καθώς και στο σύνολο της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η θυσία και η προσφορά των Ιπταμένων της Ελλάδας δεν λησμονιούνται. Οι ελληνικοί ουρανοί θα κρατούν για πάντα τη μνήμη δύο Αετών που έπεσαν υπηρετώντας την Πατρίδα.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥΣ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΛΕΣΙΑΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥ

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ