Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

 

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

Υπάρχουν επέτειοι που δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση ενός τραγικού γεγονότος. Είναι μια υπενθύμιση ενός χρέους. Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Αριστοτέλη Γκούμα, ενός νέου ανθρώπου της Βορείου Ηπείρου, του οποίου η απώλεια άφησε βαθύ αποτύπωμα στον Ελληνισμό. Για εμάς, όμως, ο Αριστοτέλης Γκούμας δεν είναι απλώς ένα όνομα που θυμόμαστε κάθε Αύγουστο. Είναι το πρόσωπο μιας Βορείου Ηπείρου που γνωρίσαμε, περπατήσαμε και αγαπήσαμε.

Ο Ιερός Λόχος ιδρύθηκε το 2012. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της δράσης του στράφηκε ενεργά προς τη Βόρειο Ήπειρο. Η γεωγραφική εγγύτητα της Θεσσαλονίκης μάς έδινε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε συχνά δίπλα στους αδελφούς μας. Δεν περιοριστήκαμε στα λόγια. Βρεθήκαμε στα χωριά τους, στα σχολεία τους, στα σπίτια τους. Διατηρήσαμε για χρόνια φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που δεν είχαν αναγνωριστεί ως μειονοτικές και όπου τα ελληνόπουλα δεν είχαν το δικαίωμα να φοιτούν σε δημόσιο ελληνικό σχολείο. Μεταφέραμε ρούχα, φάρμακα, παιχνίδια και ό,τι άλλο μπορούσε να προσφέρει μια μικρή ανάσα στις ελληνικές οικογένειες της περιοχής.

Το μεγαλύτερο κέρδος μας, όμως, δεν ήταν αυτά που προσφέραμε. Ήταν αυτά που ακούσαμε. Καθίσαμε με ανθρώπους που μας διηγήθηκαν τις δυσκολίες που έζησαν, τις πιέσεις που δέχθηκαν και την αγωνία τους για το μέλλον του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις καταλάβαμε πως η ιστορία δεν είχε τελειώσει με την πτώση του καθεστώτος του Χότζα. Οι προκλήσεις από το αλβανικό κράτος παρέμεναν και πολλοί Βορειοηπειρώτες εξέφραζαν τον φόβο ότι το ελληνικό στοιχείο θα αποδυναμωνόταν σταδιακά μέσα από κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές πιέσεις.

Η παρουσία του Ιερού Λόχου δεν άργησε να προκαλέσει αντιδράσεις, λόγω και της παράλληλης δράσης με πορείες και συγκεντρώσεις εντός της Ελλάδας. Αρχίσαμε να βλέπουμε δημοσιεύματα σε αλβανικά ιστολόγια που χαρακτήριζαν το Κίνημά μας με βαρείς χαρακτηρισμούς. Η συνέχιση των αποστολών μας γινόταν ολοένα δυσκολότερη και, τελικά, αναγκαστήκαμε να περιορίσουμε τις επισκέψεις μας. Οι δεσμοί μας, όμως, με τη Βόρειο Ήπειρο δεν έσπασαν ποτέ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, γνωρίσαμε καλύτερα και την υπόθεση της δολοφονίας του Αριστοτέλη Γκούμα. Στις 12 Αυγούστου 2010, δύο χρόνια πριν ξεκινήσει η δική μας παρουσία στην περιοχή, τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα εισήλθαν στο εμπορικό κατάστημα του 37χρονου στη Χειμάρρα και απαίτησαν να σταματήσει να μιλάει ελληνικά. Εκείνος αρνήθηκε. Ακολούθησε λογομαχία και επίθεση. Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ο Γκούμας οδηγούσε το μηχανάκι του, οι ίδιοι δράστες τον εμβόλισαν με το αυτοκίνητό τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω από το σώμα του, για να βεβαιωθούν ότι είχε πεθάνει, λίγα μέτρα μακριάαπό το σπίτι του. Η δολοφονία συγκλόνισε τότε τους Βορειοηπειρώτες και απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Για όσους από εμάς γνωρίσαμε αργότερα τους ανθρώπους εκεί, το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς μια παλιά είδηση. Ήταν ένα ακόμη βαθύ τραύμα σε έναν τόπο που κουβαλά ήδη πολλές πληγές.

Η μνήμη του Αριστοτέλη Γκούμα δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια ημερομηνία. Είναι μια αφορμή να θυμόμαστε τους ανθρώπους της Βορείου Ηπείρου, την ιστορία τους, τις δυσκολίες τους και την ανάγκη να μη σβήσει η παρουσία του Ελληνισμού στις πατρογονικές του εστίες. Αυτό το χρέος αισθανόμαστε και εμείς ως Ιερός Λόχος. Όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που γνωρίσαμε, που μας άνοιξαν τα σπίτια τους και που μας έκαναν να νιώσουμε ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι μια μακρινή γωνιά του Ελληνισμού, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορικής του συνέχειας.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το όνομα του Αριστοτέλη Γκούμα εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι ευθύνη. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που μιλούν και που μεταδίδουν την ιστορία στις νεότερες γενιές, κανένας δεν χάνεται πραγματικά.

Η μνήμη, όμως, δεν αρκεί από μόνη της. Η "βελούδινη γενοκτονία" που συντελείται στη Βόρειο Ήπειρο —η σταδιακή αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου μέσα από πιέσεις, διακρίσεις και δημογραφικές μεταβολές— δεν θα ανακοπεί με λόγια και επετείους. Πιστεύουμε ότι η μόνη ουσιαστική λύση είναι η πλήρης στήριξη από την Ελλάδα της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στη βάση των διεθνών συμφωνιών και με κάθε μέσο που απαιτείται. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την ανάληψη ισχύος των όπλων, όταν όλα τα άλλα αποδειχθούν ανεπαρκή. Με την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αδυναμίας και δισταγμών, τίποτε ουσιαστικό δεν μπορεί να αποδώσει. Χρειάζεται αποφασιστικότητα.

Τέλος οι Αλβανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι η χώρα αυτή παραμένει ισχυρή και όταν θα κυβερνήσει ο Ιερός Λόχος τότε θα αλλάξουν πολλά και όχι μόνο με την παραβίαση των δικαιωμάτων των αδελφών μας. Η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου δεν είναι απλώς αίτημα, είναι χρέος απέναντι στην ιστορία, στη δικαιοσύνη και στη μνήμη Εθνομαρτύρων όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας.

Ανδρέας Γενιάς  

Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 9.8.2026

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ ΚΑΙ ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

 

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ ΚΑΙ ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ – 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΟΥΛΩΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.

Αύγουστος 1996. Λίγους μήνες μετά την εθνική προδοσία των Ιμίων, η Κύπρος δονείται από τα συνθήματα της Λευτεριάς. Η Ελληνική Νεολαία, όπως σε κάθε Εθνικό Προσκλητήριο, τίθεται επικεφαλής. Από την Πύλη του Βραδεμβούργου ξεκινά το κύμα των χιλιάδων μοτοσικλετιστών. Καταλήγει στη Μεγαλόνησο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. Χιλιάδες περιφρονούν τις κυβερνητικές εντολές και τη δειλία των βολεμένων. Στέκονται απέναντι στις ορδές των εισβολέων στη Λευκωσία και στη Δερύνεια.

11 Αυγούστου 1996. Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ επιχειρεί με γενναιότητα να βοηθήσει συμπατριώτη του που δέχεται τη λυσσασμένη επίθεση των βαρβάρων Τούρκων Γκρίζων Λύκων στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας. Ο τουρκικός όχλος τον περικυκλώνει. Τον δολοφονεί με ρόπαλα, πέτρες και λύσσα. Οι κυανόκραυνοι του ΟΗΕ μένουν σιωπηλοί παρατηρητές και συνένοχοι ενός ακόμα  στυγερού εγκλήματος κατά του Ελληνισμού. 

Τρεις μέρες μετά η κηδεία μετατρέπεται σε πάνδημη διαδήλωση που καταλήγει στον τόπο του μαρτυρίου. Οι Τούρκοι ανοίγουν πυρ. Και τότε ξεπροβάλλει ο 26χρονος Σολωμός Σολωμού. Με τσιγάρο στο στόμα, αγέρωχος, με χαλύβδινη θέληση, σπάει τον κλοιό. Δεν ακούει τις φωνές που τον καλούν πίσω. Έχει πάρει την απόφαση του νέου Ευαγόρα Παλληκαρίδη:

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια  

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά!»

Ανεβαίνει στον ιστό όπου κυματίζει το σύμβολο της ασιατικής εισβολής. Πυροβολείται εν ψυχρώ. Πίπτει. Με το Αίμα του και την Ψυχή του  σκεπάζει ολάκερο το Έθνος.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει. Το Αίμα των Μαρτύρων δεν δικαιώθηκε. Οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους δολοφόνους, συναγελάζονται και διαπραγματεύονται. Προσβλέπουν σε «λύσεις» που εξομοιώνουν τους από τα βάθη των αιώνων Κυρίους της Ελληνικής Γης με τους εισβολείς. Θα τολμήσουν να χαρακτηρίσουν τους Ισαάκ και Σολωμού «θύματα φανατισμού». Εμείς απαντούμε καθαρά:

Ιδού οι Μάρτυρες και Ήρωες που έπεσαν για το Ιδανικό της Ενώσεως της Μεγαλονήσου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Ποιοι είναι οι δικοί σας «ήρωες της ομοσπονδίας» και τι θυσίασαν για την Κύπρο;

Το Αίμα των Ηρώων είναι ιερότερο από το μελάνι των σοφών και τις προσευχές των πιστών. Γι’ αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να λησμονήσουμε ποτέ. Σε αυτό το Ελληνικό Αίμα δίνουμε Όρκο:

Ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε τον ιερό Αγώνα για την Ένωση – τον πόθο αιώνων – και τη Δικαίωση των πεσόντων Ηρώων. 

Η μνήμη τους δεν είναι γιορτή. Είναι εντολή και καθήκον. Είναι φωτιά στις φλέβες και στα στήθη μας.

Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού  

Αθάνατοι.  

Κύπρος Γη Ελληνική.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

  

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

Στις 6 Αυγούστου 1945 στις 8:15 το πρωί, το αμερικανικό βομβαρδιστικό Enola Gay πέταξε πάνω από τη Χιροσίμα.  

Από το αεροπλάνο αυτό, η δημοκρατική Αμερική έριξε τη βόμβα ουρανίου «Little Boy» πάνω σε μια ζωντανή πόλη γεμάτη ανθρώπους.  Δεν στόχευσαν κανένα στρατόπεδο και κανένα εργοστάσιο όπλων.Στόχευσαν αμάχους.

Τι έκαναν με μία μόνο βόμβα:;

- Σκότωσαν ακαριαία 70.000–80.000  ανθρώπους.  

- Μέχρι το τέλος του 1945 οι νεκροί στη Χιροσίμα έφτασαν περίπου 140.000. 

- Η θερμοκρασία στο επίκεντρο έφτασε τους 4.000 °C. Άνθρωποι εξατμίστηκαν επί τόπου

Άφησαν μόνο τις σκιές τους καμένες σε τοίχους και πεζοδρόμια.  

- Μέσα σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου πέθαναν σχεδόν όλοι.  

- Η συντριπτική πλειοψηφία – πάνω από 90 % – ήταν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εργάτες, μαθητές που εκείνη την ώρα καθάριζαν δρόμους. Οι στρατιωτικοί νεκροί δεν ξεπερνούσαν το 10 %.  

Τρεις μέρες αργότερα, στις*9 Αυγούστου  η ίδια «δημοκρατία» επανέλαβε το έγκλημα στο Ναγκασάκι.  

Άλλοι 70.000–80.000 νεκροί μέχρι το τέλος της χρονιάς.  

Αυτό δεν ήταν πόλεμος.  Ήταν εν ψυχρώ μαζική δολοφονία αμάχων με το πιο τρομακτικό όπλο που είχε κατασκευάσει ο άνθρωπος μέχρι τότε.  

Και το διέπραξε η δημοκρατική  υπερδύναμη της εποχής – αυτή που μιλούσε για ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα.  

Μετά τη σφαγή, οι νικητές έστησαν δικαστήρια μόνο για τους ηττημένους.  Κανένας Αμερικανός πρόεδρος, κανένας στρατηγός, κανένας επιστήμονας που σχεδίασε και διέταξε αυτή τη μαζική εξόντωση δεν κάθισε ποτέ στο εδώλιο.  

Η δικαιοσύνη των νικητών σκέπασε το έγκλημα.  

Οι επιζώντες έζησαν για δεκαετίες με καρκίνους, λευχαιμίες, παραμορφώσεις, κοινωνικό αποκλεισμό και τη φρίκη της μνήμης.  

Κανείς από τους υπεύθυνους δεν απολογήθηκε ποτέ πραγματικά.

Το έγκλημα δεν άφησε μόνο ραδιενεργό νεκρή ζώνη.  

Άφησε τη μνήμη της βαρβαρότητας και την απόδειξη ότι ακόμα και μια «δημοκρατία» μπορεί να διαπράξει μαζική εξόντωση αμάχων όταν το θεωρήσει συμφέρον.

[Εικόνα "Το μικρό παιδί που κουβαλά το νεκρό αδερφό του στην πλάτη του.]

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

  

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

Ο Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός άνθρωπος της εποχής του. Υπήρξε ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πρέπει να είναι η σχέση ανάμεσα στο Έθνος, το Κράτος, την κοινωνία και τον άνθρωπο; Η σκέψη του δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή από την άκριτη αποδοχή ξένων θεωριών, αλλά από την αναζήτηση ενός ελληνικού δρόμου πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Για τον Δραγούμη, το Έθνος δεν ήταν μια απλή διοικητική κατασκευή, ούτε το κράτος η ύψιστη αξία. Το Έθνος ήταν μια ζωντανή ιστορική κοινότητα, ένας οργανισμός που κουβαλά μνήμη, πολιτισμό και συνέχεια.

Στο έργο του Όσοι Ζωντανοί και ιδίως στον Ελληνικό Πολιτισμό, ο Δραγούμης αναπτύσσει με σαφήνεια την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή ενός λαού βρίσκεται πέρα από τους κρατικούς μηχανισμούς. Το κράτος δεν δημιουργεί το Έθνος αλλά το Έθνος δημιουργεί το κράτος. Γράφει χαρακτηριστικά: "Τὸ κράτος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Τὸ κράτος -κέντρο πολιτικὸ τοῦ ἔθνους- γίνηκε ὄχι γιὰ νὰ ζήσει αὐτὸ τὸ ἴδιο, παρὰ γιὰ νὰ φυλάξει τοῦ ἔθνους τὴ ζωή". 

Και συμπληρώνει στο έργο του "10 άρθρα στον "Νουμά": "Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό".

Γι’ αυτό και η πολιτική του σκέψη στρέφεται εναντίον ενός κράτους αποκομμένου από την κοινωνία, ενός κράτους που λειτουργεί ως απλή γραφειοκρατική μηχανή ή ως εργαλείο κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Οι "Ελλαδίτες πολιτικοί", έγραφε, "κατάντησαν νὰ συνταυτίσουν μὲ τὸ νοῦ τους κράτος καὶ ἔθνος" και να θεωρούν λαό μόνο "κεῖνον ποὺ πληρόνει τοὺς φόρους". Για τον ίδιο, ένα κράτος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί την αποστολή του: να εκφράζει και να προστατεύει τη ζωντανή κοινότητα του λαού. Ο τελικός σκοπός του Έθνους δεν είναι το κράτος, αλλά ο πολιτισμός: "Ώς τόσο τι είναι εκείνο, εξόν από το κράτος του, που έχει να δημιουργήσει το έθνος, ο μόνος δημιουργός; [...] Ὁ πολιτισμός! Νά ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀνθρωπιστικό, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νά ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν".

Ο Δραγούμης δεν πίστευε ότι η αναγέννηση ενός έθνους μπορεί να προέλθει απλώς από την αλλαγή κυβερνήσεων ή από την εναλλαγή κομμάτων. Θεωρούσε ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο: ήταν πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας. Η πολιτική, για εκείνον, έπρεπε να ξεκινά από την κοινωνία και όχι από τους μηχανισμούς εξουσίας. Αντιτάχθηκε στον ατομικισμό που απομονώνει τον άνθρωπο από την κοινότητα και υποστήριξε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μέσα στους συλλογικούς δεσμούς, στην ιστορία και στον πολιτισμό του. Έγραφε για την ταύτισή του με τη φυλή: "Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. [...] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. [...] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου".

Ιδιαίτερη θέση στη σκέψη του κατέχει το κοινωνικό ζήτημα. Ο Δραγούμης δεν θεωρούσε ότι ένα έθνος μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό όταν μεγάλα τμήματα του λαού του ζουν στην ανασφάλεια ή αισθάνονται ξένα προς την πολιτεία. Δεν αποδέχθηκε όμως ούτε την αντίληψη του διεθνιστικού σοσιαλισμού, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη σύγκρουση των τάξεων. Η δική του αναζήτηση ήταν διαφορετική: μια κοινωνία συνεργασίας, όπου η εργασία, η παραγωγή και η οικονομική ζωή θα εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σκοπό.

Για τον λόγο αυτό, η στάση του απέναντι στη Ρωσική Επανάσταση έχει συχνά παρερμηνευθεί. Ο Δραγούμης παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις κοινωνικές ανατροπές της εποχής του, γιατί έβλεπε σε αυτές την έκρηξη μιας βαθιάς αντίδρασης απέναντι σε ένα παλιό και φθαρμένο σύστημα. Το ενδιαφέρον του όμως για την κοινωνική επανάσταση δεν σήμαινε αποδοχή του μπολσεβικισμού. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην εθνική κοινότητα, ούτε υιοθέτησε τον διεθνισμό ή την κατάργηση της εθνικής ιδέας. Η διαφορά ήταν θεμελιώδης: ο μπολσεβικισμός έβλεπε την ιστορία ως παγκόσμια ταξική σύγκρουση, ενώ ο Δραγούμης αναζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής ζωής κάθε λαού.

Στο ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου 1919, λίγο πριν από το τέλος, συμπύκνωσε αυτή την ώριμη σύνθεση: "Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος".

Στα τελευταία χρόνια της σκέψης του προσπάθησε να συμπυκνώσει αυτή την αναζήτηση σε μια πολιτική πρόταση που ο ίδιος ονόμασε "Εθνικόν Σοσιαλισμόν". Έγραψε: "Εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα, αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν Σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του".

Η φράση αυτή αποτελεί το αποκορύφωμα της πολιτικής του σκέψης. Δεν ήταν κάλεσμα για αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια κοινωνική αντίληψη προσαρμοσμένη στην ιστορία και στις ανάγκες του Ελληνικού Λαού. Ο Δραγούμης αναζητούσε μια σύνθεση: ένα Έθνος με ισχυρή συνείδηση, ένα κράτος που υπηρετεί την κοινωνία, μια οικονομία που δεν αποκόπτεται από τον άνθρωπο και μια πολιτική που δεν υποτάσσεται σε ξένα καλούπια. Η πολιτική κληρονομιά του Ίωνα Δραγούμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια σύνθεσης. Πέρα από τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στο έργο του, παραμένει ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορεί ένα έθνος να παραμείνει ζωντανό, όταν το κράτος απομακρύνεται από την κοινωνία και όταν η οικονομία απομακρύνεται από τον άνθρωπο; Και η απάντησή του παραμένει ανοιχτή πρόσκληση: ένας ιδιότυπος, Ελληνικός Εθνικός Σοσιαλισμός, ριζωμένος στην ιστορική ζωή του λαού και όχι σε ξένα δόγματα.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2.8.26

Παράλληλα την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ανήμερα της δολοφονίας του Ι.Δραγούμη από τα βενιζελικά τάγματα εφόδου, μέλη του Κινήματος μας παρευρέθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από πατριωτικούς φορείς στην Θεσσαλονίκη. Στην σεμνή τελετή ο Αρχηγός μας, κ.Ανδρέας Γενιάς για άλλη μία φορά μίλησε για την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη, την απόλυτη προτεραιότητα του Έθνους απέναντι στο σύστημα, τη σύγκρουση με το κατεστημένο και τον Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλισμό ως τη μόνη απάντηση. 

Αυτή είναι η πολιτική θέση που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες.Όχι τυπικές δηλώσεις αλλά καθαρή ηγεσία και Όραμα!

Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube

Ε.Π.Κ. Ιερός Λόχος.

Αθάνατοι οι Ήρωες Πυροσβέστες μας – Η θυσία τους συντρίβει την κρατική υποκρισία.

  

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Αθάνατοι οι Ήρωες Πυροσβέστες μας – Η θυσία τους συντρίβει την κρατική υποκρισία.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος κλίνει ευλαβικά το γόνυ μπροστά στη θυσία των τριών Πυροσβεστών μας, που έπεσαν στο πεδίο του καθήκοντος. Έδωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα και τον Ελληνικό Λαό.

Για τους δύο Ήρωες του Ρεθύμνου, δύο παλικάρια, συμβασιούχους, που πάλευαν για ένα μεροκάματο με αντίξοες συνθήκες, η μοίρα στάθηκε σκληρή. Παρά την εργασιακή ανασφάλεια, δεν δείλιασαν ούτε στιγμή μπροστά στον κίνδυνο και έμειναν πιστοί στον όρκο τους. Έμειναν στη γραμμή του πυρός μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους, πέφτοντας σαν μόνιμοι στρατιώτες της πρώτης γραμμής.Η θυσία τους αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες συμβασιούχοι στην Πατρίδα μας. 

Το Κίνημά μας στηρίζει έμπρακτα τον αγώνα τους και απαιτεί δωδεκάμηνη εργασία για την κάλυψη των πάγιων αναγκών, άμεση μονιμοποίηση όλων των εποχικών χωρίς ηλικιακούς αποκλεισμούς, πλήρη αξιοποίηση της πολύτιμης εμπειρίας τους στο πεδίο, καθώς και σύγχρονο εξοπλισμό και μέσα ατομικής προστασίας.

Την ίδια ώρα, ο Ήρωας Υποδιοικητής του Γυθείου απέδειξε τι σημαίνει υψηλό φρόνημα και αυταπάρνηση. Ένας ανώτερος αξιωματικός που δεν επέλεξε να διοικεί από την ασφάλεια ενός γραφείου, αλλά λειτούργησε ως πραγματικός ηγέτης στην πρώτη γραμμή, δίνοντας το παράδειγμα στους άνδρες του και μπαίνοντας ο ίδιος στη μάχη με τις φλόγες για το κοινό καλό.

Για την οικογένεια του ηρωικού Υποδιοικητή, αλλά και των δύο παλικαριών, το κράτος οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων χωρίς δικαιολογίες. Απαιτούμε από την πολιτεία την άμεση καταβολή των προβλεπόμενων αποζημιώσεων, την πλήρη συνταξιοδοτική κάλυψη και στήριξη των εξαρτώμενων μελών, καθώς και την αποκατάσταση των οικογενειών με μέτρα όπως ο διορισμός στο δημόσιο για συγγενείς πρώτου βαθμού, μακριά από γραφειοκρατικές καθυστερήσεις.

Η θυσία αυτή αποτελεί την πιο ηχηρή και αιματοβαμμένη απάντηση στις ντροπιαστικές δηλώσεις του παρελθόντος. Όπως οι παλαιότερες ύβρεις πολιτικών, σαν του Θ. Πάγκαλου, που χαρακτήριζαν συλλήβδην «μη παραγωγικούς» τους δημόσιους λειτουργούς, καταρρέουν μπροστά στο μεγαλείο αυτών των ανθρώπων.

Οι Πυροσβέστες μας δεν είναι απλοί υπάλληλοι. Είναι οι φύλακες άγγελοι της ελληνικής φύσης και των περιουσιών του Λαού μας, που παράγουν έργο ζωής και θανάτου, ακόμη κι αν το κράτος επιλέγει να τους θυμάται μόνο στις τραγωδίες.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Η θυσία τους ας γίνει φάρος εθνικής αφύπνισης.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ