Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

  

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

Υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία ενός λαού που δεν καταγράφονται απλώς ως δύσκολες αλλά ως βαθιά τραυματικές. Σήμερα ο ελληνικός λαός βιώνει τη δική του εβδομάδα των παθών, όχι σε κάποιο αόριστο συμβολικό επίπεδο αλλά στην ίδια του την καθημερινότητα. 

Το τραπέζι του σπιτιού, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός του ρεύματος, όλα μετατρέπονται σε σταθμούς ενός σύγχρονου μαρτυρίου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο οικονομικό μέγεθος αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εισβάλλει σε κάθε σπίτι. 

Τα βασικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας. Το ψωμί, το γάλα, το λάδι και τα καθημερινά προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα, σήμερα απαιτούν προσεκτικό υπολογισμό και συχνά στερήσεις. 

Ο μέσος Έλληνας δεν ζει πλέον με αξιοπρέπεια αλλά με διαρκή αγωνία για το αν θα τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον πυρήνα αυτής της ασφυκτικής κατάστασης βρίσκεται η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και των καυσίμων. Το πετρέλαιο και η βενζίνη έχουν γίνει απλησίαστα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Η μετακίνηση, η εργασία, ακόμη και η θέρμανση μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Ο αγρότης δυσκολεύεται να καλλιεργήσει, ο επαγγελματίας να κινηθεί και ο εργαζόμενος να πάει στη δουλειά του. Και φυσικά όταν το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, συμπαρασύρει τα πάντα και δημιουργεί ένα ντόμινο ανατιμήσεων που στραγγαλίζει την οικονομία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει τεράστια ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικές μειώσεις φόρων, ιδιαίτερα στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, επιλέγει να διατηρεί ένα δυσβάσταχτο φορολογικό βάρος. Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη για να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται ανίκανο ή απρόθυμο να δώσει πραγματικές λύσεις.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτική των επιδομάτων και των προσωρινών βοηθημάτων. Τα λεγόμενα fuel pass παρουσιάστηκαν ως στήριξη προς την κοινωνία, όμως στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μικρά ποσά, προσωρινής διάρκειας, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος αλλά απλώς προσπαθούν να κατευνάσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο πολίτης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε ψίχουλα. Ζητά μισθούς ικανοποιητικούς, κοινωνικές παροχές και σταθερότητα.

Παράλληλα, ο πόλεμος και οι διεθνείς εξελίξεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας και το κόστος ζωής. Όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία εθνικής στρατηγικής. Άλλες χώρες προχώρησαν σε γενναίες μειώσεις φόρων, σε ελέγχους της αγοράς και σε προστασία των πολιτών τους. Στην Ελλάδα, ο πολίτης αφήνεται να αντιμετωπίσει μόνος του την καταιγίδα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι μια κοινωνία που είναι ήδη εξαντλημένη να δέχεται την χαριστική βολή. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις πραγματικές ανάγκες. Ο εργαζόμενος λαμβάνει αποδοχές που δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, οι ηλικιωμένοι ζουν με το φόβο της επόμενης αύξησης και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το μέλλον τους να συρρικνώνεται.

Η έννοια του μισθού πείνας δεν είναι πλέον υπερβολή αλλά βίωμα στην Ελλάδα του 2026.

Η εργασία δεν αποτελεί πια εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αντίθετα, πολλοί εργάζονται αδιάκοπα για να παραμένουν στάσιμοι ή ακόμη και να φτωχαίνουν. Αυτό συνιστά μια βαθιά κοινωνική αδικία που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύει την ίδια την προοπτική της χώρας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιλογών που ευνοούν τα κρατικά έσοδα και τα συμφέροντα των καπιταλιστών εις βάρος του ελληνικού λαού. Επιλογές που στηρίζονται στην υπερφορολόγηση και που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως αριθμό και όχι ως άνθρωπο. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η εβδομάδα των παθών των Ελλήνων θα συνεχίζεται δυστυχώς χωρίς λύτρωση.

Ο ελληνικός λαός αξίζει περισσότερα. Αξίζει μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον Έλληνα, την εργασία και την προστασία της Φυλής. Αξίζει μια οικονομία που δεν θα εξαντλεί τους πολλούς για να ευνοεί τους λίγους. Και πάνω απ’ όλα αξίζει μια ηγεσία που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τις αιτίες της κρίσης και όχι να τις συγκαλύπτει.

Η εβδομάδα των παθών μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αφύπνισης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει η βούληση να αλλάξει πορεία ο τόπος ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια διαρκή δοκιμασία χωρίς τέλος.

Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός

  

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός 

Η μεγάλη μας διαφορά με όσους πιστεύουν ότι τα πολιτεύματα μπορούν να σου χαρίσουν ιδιότητες που δεν είχες ποτέ, είναι βασικό στοιχείο της Ιδεολογίας μας.

Δεν δεχόμαστε ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει κατά βούληση, ότι δηλαδή σήμερα μπορείς να είσαι Έλληνας, αύριο κάτι άλλο και μεθαύριο κάτι διαφορετικό επειδή το ορίζει κάποιο κρατικό έγγραφο.

Εμείς ορίζουμε τον κόσμο μας όχι με βάση το μεταβλητό και το φθαρτό, όπως είναι η ανθρώπινη γνώμη ή η εκάστοτε οικονομική κατάσταση του πολίτη, δηλαδή σήμερα πλούσιος, αύριο φτωχός και ξανά το αντίστροφο αλλά με βάση το σταθερό, το άφθαρτο, το κατά φύσιν που δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να επέμβει σε αυτό γιατί το όρισε ο Δημιουργος. 

Και αυτό το σταθερό είναι η Ιθαγένεια.

Για εμάς, ο Άγγλος είναι Άγγλος, ο Γερμανός είναι Γερμανός, ο Κονγκολέζος είναι Κονγκολέζος και ο Έλληνας είναι Έλληνας. Όχι επειδή το ορίζει ένα χαρτί ή μια διοικητική πράξη, αλλά επειδή το ορίζει η αδιάσπαστη αλυσίδα Αίματος της εκάστοτε Φυλής. 

Το δεύτερο βασικό μας σημείο αφορά τον σοσιαλισμό. Για εμάς, σοσιαλισμός δεν σημαίνει ισότητα με την έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω όπως θεωρούν οι αριστεροί. Ούτε φυσικά οι οικειοθελείς δωρεές των πλουσίων από τα υπερκέρδη όπως ευαγγελίζονται οι δεξιοί.

Σοσιαλισμός για εμάς σημαίνει δικαιοσύνη. Σημαίνει η εθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις διαφορές, ανταμείβει τις ικανότητες και ταυτόχρονα προστατεύετε ο αδύναμος από το κράτος. 

Δεν εξισώνουμε τους πάντες προς τον κατώτερο, όπως επιχειρεί ο κομμουνισμός, ούτε αφήνουμε τους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, όπως συμβαίνει στον  καπιταλισμό.

Επιδιώκουμε την  ισορροπία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται όχι για το ατομικό καλό αλλά για το καλό του συνόλου. 

Με δίκαιη και οργανωμένη κοινωνία ο καθένας βρίσκει τη θέση του και συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και ανταμείβεται ανάλογα με την αξία του.

Ο πλούτος θα ελέγχεται όπως θα ελέγχεται κάθε κοινωνική ανισότητα για να υπάρξει συνεργασία των τάξεων και όχι αντιπαλότητα. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

 

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

Σε μια εποχή όπου η μουσική ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε εύπεπτο προϊόν, αποκομμένο από ρίζες, ταυτότητα και ουσία, υπάρχουν ακόμη δημιουργοί που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο πιο μοναχικό, αλλά και πιο αυθεντικό.

Το Crusade of Sound αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Ένα μουσικό εγχείρημα που δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή ήχων, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τη βαθύτερη διάσταση της μουσικής ως φορέα πολιτισμού, στάσης ζωής και εσωτερικής αναζήτησης.

Με επιλογές που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο ρεύμα και με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το νόημα, το κανάλι έχει καταφέρει να αποκτήσει το δικό του κοινό — ανθρώπους που αναζητούν κάτι περισσότερο από την επιφανειακή διασκέδαση.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον δημιουργό του Crusade of Sound, σε μια συνέντευξη που φωτίζει τόσο την προσωπική του διαδρομή όσο και τη δική του οπτική για τη μουσική και τον ρόλο της σήμερα.

Πώς γεννήθηκε το Crusade of Sound και ποιο ήταν το κεντρικό κίνητρο πίσω από τη δημιουργία του;

Το κεντρικό κίνητρο ήταν η αντίδραση στη λήθη. Στον τρόπο που η ιστορία απλοποιείται, παραχαράσσεται ή μετατρέπεται σε προϊόν χωρίς βάθος. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που δεν χαϊδεύει, αλλά θυμίζει. Που δεν ζητά απλώς ακρόαση, αλλά στάση.

Το Crusade of Sound δεν γεννήθηκε για να ακολουθήσει trends· γεννήθηκε για να κουβαλήσει αφηγήσεις: αυτοκρατορίες που έπεσαν, ιδέες που πολεμήθηκαν, πολιτισμούς που επιβίωσαν κόντρα στον χρόνο. Η μουσική έγινε το όπλο και ο ήχος το μέσο για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα έμεναν θαμμένες ή διαστρεβλωμένες.

Με λίγα λόγια: γεννήθηκε από την ανάγκη να μην σωπάσει η ιστορία, αλλά να τραγουδήσει ξανά — δυνατά.

Γιατί επέλεξες αυτή την ονομασία και τι σημαίνει για σένα ο “Crusade” στον χώρο της μουσικής;

Για εμάς, η λέξη Crusade σημαίνει ακριβώς αυτό που δηλώνει ιστορικά: σταυροφορία. Όχι με τη στενή στρατιωτική έννοια, αλλά ως αγώνας αξιών, μνήμης και ταυτότητας.

Το Crusade of Sound είναι μια σταυροφορία ενάντια στην ιστορική αλλοίωση. Ενάντια στην παραχάραξη του παρελθόντος, στη σκόπιμη σύγχυση των πολιτισμών και στη διαγραφή της συλλογικής μνήμης. Είναι άρνηση να δεχτούμε ότι η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί για να εξυπηρετήσει σύγχρονες ιδεολογίες.

Είναι επίσης μια σταυροφορία ενάντια στη διάλυση της ταυτότητας των λαών. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη αλλοίωση της κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής των χωρών μας, χωρίς τη συναίνεση ή τη φωνή των ίδιων των λαών. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη διατήρησης συνέχειας, ρίζας και πολιτισμού.

Παράλληλα, είναι μια σταυροφορία απέναντι στον πόλεμο που ασκείται στον χριστιανισμό — όχι μόνο ως θρησκεία, αλλά ως πολιτισμικό και ιστορικό θεμέλιο της Ευρώπης και της ταυτότητάς μας. Στην υποβάθμιση, τη γελοιοποίηση και την περιθωριοποίησή του στον δημόσιο λόγο.

Τέλος, είναι μια σταυροφορία κατά της δαιμονοποίησης του πατριωτισμού. Ενάντια στην ιδέα ότι η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία και τον πολιτισμό σου είναι κάτι που πρέπει να απολογηθεί ή να σιωπήσει.

Το of Sound δηλώνει τον τρόπο. Ο αγώνας αυτός δεν γίνεται με κραυγές ή συνθήματα, αλλά με μουσική. Ο ήχος είναι το μέσο, η μνήμη το περιεχόμενο και η στάση ζωής το μήνυμα.

Για εμάς, το Crusade of Sound είναι μια συνειδητή επιλογή:

να σταθούμε απέναντι στη λήθη,

να υπερασπιστούμε την ταυτότητα,

και να χρησιμοποιήσουμε τη μουσική ως πράξη αντίστασης και ευθύνης.

Πώς βλέπεις τη σημερινή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα την underground, μέσα σε έναν κόσμο εμπορευματοποιημένο και απονευρωμένο;

Ναι, το πιστεύουμε ξεκάθαρα. Η μουσική δεν είναι ουδέτερη· πάντα κουβαλά αξίες, μνήμη και κοσμοαντίληψη. Είτε το παραδέχεται είτε όχι, κάθε κοινωνία εκφράζει τον εαυτό της μέσα από τον ήχο της. Γι’ αυτό και η μουσική μπορεί να γίνει φορέας ταυτότητας, αλλά και εργαλείο πολιτιστικής αντίστασης.

Για εμάς, η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο. Μεταφέρει ιστορία, σύμβολα, πίστη και συλλογικές εμπειρίες από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν άλλοι μηχανισμοί αποτυγχάνουν ή σιωπούν. Εκεί όπου τα βιβλία λογοκρίνονται, οι έννοιες διαστρεβλώνονται και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, ο ήχος παραμένει άμεσος και δύσκολα χειραγωγήσιμος.

Η πολιτιστική αντίσταση δεν σημαίνει απομόνωση ή άρνηση του κόσμου, αλλά άρνηση της ισοπέδωσης. Σημαίνει να κρατάς ρίζες μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί τη λήθη ως πρόοδο. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να δηλώσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη ή διασκέδαση. Είναι στάση. Είναι μνήμη σε κίνηση. Και όταν χρησιμοποιείται συνειδητά, γίνεται μια ήσυχη αλλά ισχυρή μορφή πολιτιστικής αντίστασης.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας ταυτότητας και πολιτιστικής αντίστασης;

Βλέπουμε μια μουσική σκηνή βαθιά αλλοιωμένη από την εμπορευματοποίηση. Η μουσική, σε μεγάλο βαθμό, έχει μετατραπεί σε προϊόν ταχείας κατανάλωσης: εύπεπτο, ακίνδυνο και σχεδιασμένο να μη συγκρούεται με τίποτα. Το περιεχόμενο φτωχαίνει, όχι επειδή λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η σύγκρουση θεωρείται ρίσκο και η ταυτότητα «πρόβλημα».

Ακόμα και η underground σκηνή, που ιστορικά λειτουργούσε ως χώρος αντίστασης και αυθεντικής έκφρασης, συχνά αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Αντί να στέκεται απέναντι στο σύστημα, πολλές φορές το μιμείται, απλώς με διαφορετική αισθητική. Η επανάσταση γίνεται στυλ και η αντίσταση marketing.

Παρόλα αυτά, δεν θεωρούμε ότι όλα έχουν χαθεί. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί και κοινότητες που επιμένουν στο νόημα, στη ρίζα και στη στάση. Απλώς δεν προβάλλονται, γιατί δεν είναι βολικοί. Δεν υπηρετούν αφηγήματα, δεν ευθυγραμμίζονται, δεν απονευρώνονται για να χωρέσουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή μας είναι συνειδητή: να μην προσαρμοστούμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Να λειτουργήσουμε εκτός λογικής κατανάλωσης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερο κοινό αλλά μεγαλύτερο βάθος. Για εμάς, η αξία της μουσικής δεν μετριέται σε streams, αλλά σε συνείδηση που ξυπνά.

Τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει η μουσική στη διαμόρφωση χαρακτήρα και στάσης ζωής των νέων;

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, γιατί λειτουργεί σε επίπεδο βαθύτερο από τον λόγο. Δεν περνά μόνο πληροφορίες· περνά πρότυπα, στάσεις και συναισθηματικές κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα στους νέους, η μουσική γίνεται συχνά σημείο αναφοράς, τρόπος ταύτισης και μέσο κατανόησης του κόσμου.

Σε έναν κόσμο που προωθεί τη σύγχυση, την αποδόμηση και την απουσία σταθερών, η μουσική μπορεί είτε να ενισχύσει αυτή την απονεύρωση είτε να λειτουργήσει αντίστροφα: ως άγκυρα. Να καλλιεργήσει αίσθηση ταυτότητας, ευθύνης και συνέχειας. Να δείξει ότι δεν ξεκινάς από το μηδέν, αλλά πατάς πάνω σε ιστορία, πολιτισμό και αξίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι η μουσική μπορεί να διδάξει χωρίς να κηρύττει. Να εμπνεύσει πειθαρχία χωρίς διδακτισμό, να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση χωρίς να καλλιεργεί εγωισμό, και να υπενθυμίσει ότι η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς ρίζες και όρια.

Για τους νέους, αυτό σημαίνει επιλογή. Να μην είναι απλοί καταναλωτές εικόνων και ήχων, αλλά συνειδητοί ακροατές. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τι τους δυναμώνει και τι τους αδειάζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική μπορεί να γίνει όχι απλώς συνοδεία ζωής, αλλά στοιχείο που διαμορφώνει στάση, χαρακτήρα και πορεία.

Ποιο είναι το μήνυμα και το όραμα του Crusade of Sound για το μέλλον;

Το μήνυμα του Crusade of Sound είναι ξεκάθαρο: η ιστορία, η ταυτότητα και η μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν τις αντιμετωπίζουμε ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανά στοιχεία που οφείλουν να έχουν φωνή στο παρόν και θέση στο μέλλον.

Το όραμά μας δεν είναι η μαζικότητα, αλλά η ουσία. Δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, αλλά να είμαστε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό που υπηρετούμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μουσική που κουβαλά βάρος, που δεν φοβάται να πάρει θέση και που στέκεται απέναντι στη λήθη, την αλλοίωση και την ισοπέδωση.

Για το μέλλον, βλέπουμε το Crusade of Sound ως μια σταθερή παρουσία αντίστασης μέσα στον ήχο. Ένα σημείο αναφοράς για όσους νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από τη σύγχρονη απονευρωμένη κουλτούρα. Έναν χώρο όπου η μουσική δεν ζητά συγγνώμη για τις ρίζες της, την πίστη της ή τον πατριωτισμό της.

Δεν υποσχόμαστε ευκολία ούτε άνεση. Υποσχόμαστε συνέπεια. Να συνεχίσουμε αυτή τη σταυροφορία μέσω της μουσικής, όσο υπάρχει ανάγκη να θυμίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γιατί για εμάς, το μέλλον δεν χτίζεται με λήθη, χτίζεται με μνήμη που συνεχίζει να ακούγεται.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό του Crusade of Sound για τον χρόνο του και για τις ουσιαστικές σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Σε μια περίοδο όπου η ταχύτητα και η επιφάνεια κυριαρχούν, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μουσική μπορεί —και οφείλει— να παραμένει φορέας ουσίας, ταυτότητας και εσωτερικής δύναμης. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο έργο του και κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά του.

Πού θα τους βρεις: You Tube και Spotify

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

  

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

Όσο είναι γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές ενός πολέμου άλλο τόσο είναι γεγονός ότι τα εγκλήματα πολέμου των νικητών ποτέ δεν δικάζονται. 

Όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας και η λογική μας, δεν πρέπει να μην καταδικάζει τους εγκληματίες πολέμου από όπου και αν προέρχονται. Γιατί δεν πρόκειται απλά για «εικόνες πολέμου». Δεν πρόκειται απλά για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για συγκεκριμένους αριθμούς, καταγεγραμμένους από επίσημους διεθνείς οργανισμούς για δολοφονίες παιδιών από επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Και αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν χωρά καμία ωραιοποίηση. Παραθέτω λοιπόν στοιχεία που αλίευσα στο διαδίκτυο.

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα, οι εκτιμήσεις από οργανισμούς όπως η UNICEF και η Save the Children καταγράφουν:

Πάνω από 20.000 νεκρά παιδιά

Περισσότερα από 50.000 παιδιά νεκρά ή τραυματισμένα

Χιλιάδες αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια

Οι ίδιες εκθέσεις σημειώνουν ότι, σε περιόδους έντονης σύγκρουσης, ο ρυθμός θανάτου έφτανε το ένα παιδί ανά ώρα. Παράλληλα, παιδιά πεθαίνουν όχι μόνο από βομβαρδισμούς, αλλά και από ασιτία και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης.

Στον Λίβανος, όπου οι συγκρούσεις εντάθηκαν από το 2023 και συνεχίζονται το 2026, τα στοιχεία δείχνουν:

Περισσότερα από 329 νεκρά παιδιά

Πάνω από 1.600 τραυματισμένα παιδιά

Τουλάχιστον 370.000 παιδιά εκτοπισμένα

Μόνο μέσα σε λίγες εβδομάδες του 2026, καταγράφηκαν 120+ νεκρά παιδιά, αποδεικνύοντας πόσο γρήγορα κλιμακώνεται η καταστροφή.

Στο Ιράν, μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με επίσημες αναφορές και διεθνείς οργανισμούς:

Τουλάχιστον 200 έως 214 παιδιά έχουν σκοτωθεί

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αυτά δεν είναι «εκτιμήσεις ενός άρθρου». Είναι αριθμοί που προέρχονται από καταγραφές οργανισμών που δραστηριοποιούνται επί τόπου. Και ακόμη κι αυτοί οι αριθμοί θεωρούνται υποεκτιμημένοι, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσης καταγραφής των νεκρών.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Δεκάδες χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί

Ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ανακοινώσεις.

Όταν τα στοιχεία είναι αυτά, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «απώλειες». Πρόκειται για μια μαζική, διαρκή εξόντωση αμάχων, με κύρια θύματα τα παιδιά.

Και απέναντι σε αυτούς τους αριθμούς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε»...

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη.

  

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη. 

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, την εργάσιμη ημέρα και τις υποχρεώσεις σε σχολές και σχολεία, μέλη της Νεολαίας του Κινήματος έδωσε το παρών στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση για να τιμήσει τα 71 χρόνια από την Έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι στάθηκαν με σεβασμό, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει πίστη και συνείδηση, ούτε η βροχή ούτε οι δυσκολίες μπορούν να σταματήσουν μια νεολαία που θυμάται την ιστορία της. 🇬🇷🔥

Δείτε το βίντεο You tube

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΕΝΕ - ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ