Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

  

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

Δύο τετραετίες τώρα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει κάθε προσωρινό βοήθημα ως «στήριξη της κοινωνίας». Pass, επιδόματα, έκτακτες ενισχύσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις στους μισθούς, πανηγυρισμοί για τις τριετίες.

Την ίδια στιγμή όμως, το ελληνικό νοικοκυριό βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην ακρίβεια, στη φορολογία και στην ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα είναι απλή: το κράτος δίνει πολλά μπροστά στις κάμερες και παίρνει πολλαπλάσια πίσω μέσω φόρων, τεκμηρίων και αυξημένου κόστους ζωής.

Μια οικογένεια με δύο παιδιά μπορεί να λαμβάνει επίδομα τέκνων επειδή βρίσκεται οριακά μέσα σε μια εισοδηματική κατηγορία. Αρκεί όμως μια μικρή αύξηση στον μισθό ή λίγες παραπάνω αποδοχές μέσα στον χρόνο για να ξεπεραστεί το όριο. Τότε ξεκινά η παγίδα:

μειώνεται ή κόβεται το επίδομα τέκνων,

χάνονται τα κοινωνικά τιμολόγια,

περιορίζονται οι ενισχύσεις και τελικά 

αυξάνεται η φορολογική επιβάρυνση.

Έτσι, μια οικογένεια μπορεί να «κερδίσει» 40 ή 50 ευρώ τον μήνα από μια αύξηση, αλλά τελικά να χάσει εκατοντάδες ευρώ μέσα στη χρονιά από επιδόματα και φορολογικές αλλαγές.

Και όλα αυτά τη στιγμή που: το κόστος του σούπερ μάρκετ έχει εκτοξευθεί,

τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάστακτα,

το ρεύμα απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η ανατροφή παιδιών γίνεται οικονομικός αγώνας επιβίωσης.

Η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία παρουσίασε την επαναφορά των τριετιών ως μεγάλη κατάκτηση για τους εργαζόμενους.

Όμως για χιλιάδες ανθρώπους, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο εργαζόμενος βλέπει μια μικρή αύξηση στον μισθό του. Στη συνέχεια όμως:

αλλάζει φορολογική κλίμακα,

αυξάνεται η παρακράτηση,

χάνει κοινωνικές παροχές,

επηρεάζονται εισοδηματικά κριτήρια και 

μειώνονται ή κόβονται τα επιδόματα για τα παιδιά.

Στο τέλος, ένα μεγάλο μέρος της «αύξησης» επιστρέφει πίσω στο κράτος.

Και ενώ η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει:

το νοίκι, τα καύσιμα, τα φροντιστήρια των παιδιών, το σούπερ μάρκετ του μήνα.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Πατρίδα μας δικαιούνται, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και πόσες άλλες παροχές που οι Έλληνες δεν έχουν!

Η πολιτική της Νέα Δημοκρατία δεν χτυπά τη ρίζα του προβλήματος. Αντί να μειώσει ουσιαστικά τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα και να προστατεύσει την ελληνική οικογένεια, επιλέγει την πολιτική των προσωρινών βοηθημάτων. Ένα κράτος που κρατά υψηλό ΦΠΑ ακόμη και στα βασικά αγαθά,

που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη,

που επιτρέπει την αισχροκέρδεια, που

στηρίζει τις μεγάλες οικονομικές ελίτ,

δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητο!

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σημερινό μοντέλο δεν στηρίζει τον εργαζόμενο και τον οικογενειάρχη. Στηρίζει κυρίως όσους έχουν ήδη δύναμη, πρόσβαση και οικονομική ισχύ.

Η λύση δεν βρίσκεται στα pass και στα προσωρινά ψίχουλα. 

Η λύση βρίσκεται σε ένα πραγματικό εθνικοκοινωνικό κράτος που θα υπηρετεί τον λαό και όχι τους πλουτοκράτες.

Ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται το κράτος που

θα μειώνει δραστικά τη φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα,

που θα προστατεύει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια με μόνιμες παροχές για τα παιδιά, που θα καταργεί τις παγίδες των εισοδηματικών ορίων που τιμωρούν τον εργαζόμενο όταν παίρνει μικρή αύξηση, που θα εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και βασικά αγαθά για τον λαό, που θα στηρίζει την ελληνική παραγωγή αντί για την κερδοσκοπία των πολυεθνικών.

Και πάνω απ’ όλα, ένα κράτος που θα μεταφέρει το πραγματικό φορολογικό βάρος εκεί όπου πρέπει. Στους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Στις τραπεζικές και ενεργειακές ελίτ.

Στους προνομιούχους πλουτοκράτες που συσσωρεύουν τεράστια κέρδη ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται.

Γιατί δεν είναι δίκαιο να φορολογείται εξοντωτικά ο εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών και την ίδια στιγμή να απολαμβάνουν προνόμια όσοι κερδίζουν εκατομμύρια από την ακρίβεια και την οικονομική εξάρτηση του λαού.

Πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις κουπόνια επιβίωσης. Είναι να μπορεί μια ελληνική οικογένεια να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό της χωρίς να περιμένει κάθε μήνα το επόμενο επίδομα.

Γιατί ένας λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Χρειάζεται δικαιοσύνη, εργασία, παραγωγή και κράτος που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 17.5.26

Ανακοίνωση για τη τουρκική προκλητικότητα.

  

Ανακοίνωση Σάββατο 16.5.2026

Η νέα τουρκική πρόκληση με το νομοσχέδιο για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» και το σοβαρό επεισόδιο στα Ίμια με τις απειλές κατά Ελλήνων ψαράδων αποδεικνύουν ότι η Άγκυρα συνεχίζει αμετακίνητα την στρατηγική των προκλήσεων και των τετελεσμένων απέναντι στην Πατρίδα μας.

Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις. Προχωρά σε θεσμοθέτηση των παράνομων διεκδικήσεών της, επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα πολιτικό και νομικό πλαίσιο που αμφισβητεί ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, με περιστατικά όπως πρόσφατα στα Ίμια, επιχειρεί να επιβάλει κλίμα φόβου και «γκρίζων ζωνών» μέσα στις ελληνικές θάλασσες.

Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εξακολουθεί να επενδύει στις αυταπάτες περί «ευρωπαϊκής προστασίας» και να απευθύνει εκκλήσεις προς τις Βρυξέλλες για την υπεράσπιση των δήθεν «ευρωπαϊκών συνόρων». Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. 

Στα Ίμια δεν υπάρχει καμία Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί βρίσκονται μόνο οι Έλληνες ψαράδες, το Λιμενικό Σώμα και οι Ένοπλες Δυνάμεις που καθημερινά υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία με την παρουσία και την αυταπάρνησή τους.

Η Τουρκία εφαρμόζει ένα συγκεκριμένο και ξεκάθαρο μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο. Απέναντι σε αυτό, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά με φοβικά σύνδρομα, δημόσιες σχέσεις και διπλωματικές παρακλήσεις. 

Απαιτείται εθνική στρατηγική, αποτρεπτική ισχύς, στήριξη της ακριτικής Ελλάδας και ξεκάθαρη πολιτική βούληση για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Το Αιγαίο δεν προστατεύεται με ευχολόγια. Προστατεύεται με εθνική συνείδηση, αποφασιστικότητα και πίστη στην δύναμη των Ελληνικών Όπλων.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

  

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

Ανάμεσα στους προνομιούχους πολίτες αυτής της χώρας -βουλευτές και λοιποί της πλουτοκρατίας- υπάρχει  μια Ελλάδα που δεν εμφανίζεται στα τηλεοπτικά πάνελ και στις κυβερνητικές δηλώσεις. Είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Η Ελλάδα του ανθρώπου που δουλεύει, πληρώνει φόρους και φοβάται ακόμη και μέσα στη γειτονιά του.

Ο ηλικιωμένος που κοιτάζει δύο φορές πριν ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που αγωνιά μέχρι να επιστρέψει το παιδί της. Ο μικροεπαγγελματίας που κάθε πρωί δεν ξέρει τι θα βρει στο μαγαζί του. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει ο Ελληνικός Λαός.

Και η αλήθεια είναι απλή: ο πολίτης αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.

Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν εικόνα “κανονικότητας”, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι γειτονιές αλλάζουν, γκέτα αλλοδαπών φυτρώνουν στις πόλεις μας, η εγκληματικότητα αυξάνεται και η εμπιστοσύνη προς το κράτος καταρρέει. Ο κόσμος το βλέπει καθημερινά και κυρίως το νιώθει.

Το ερώτημα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή αδιαφορία; Γιατί όταν ένα κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες του, τότε είτε έχει αποτύχει είτε έχει επιλέξει να κοιτάζει αλλού.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι επιχειρούν να μας συνηθίσουν στον φόβο. Να θεωρούμε φυσιολογικό να αποφεύγουμε δρόμους, να φοβόμαστε τη νύχτα, να ζούμε συνεχώς σε επιφυλακή. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία. Είναι κοινωνική παρακμή.

Μια κοινωνία που μαθαίνει να φοβάται, σταδιακά παύει να αντιδρά. Ο πολίτης απομονώνεται, χάνει την εμπιστοσύνη του και η κοινωνική συνοχή διαλύεται αργά και σιωπηλά.

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Όχι άλλη διαχείριση εικόνας και επικοινωνιακά συνθήματα, αλλά πραγματική πολιτική βούληση για αποκατάσταση της τάξης και προστασία του πολίτη.

Ο Ιερός Λόχος πιστεύει ότι η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Και αυτό σημαίνει συγκεκριμένες πολιτικές:

• μόνιμη αστυνόμευση στις γειτονιές και όχι μόνο βιτρίνα στα κέντρα των πόλεων

• αυστηρές ποινές για βίαιη και επαναλαμβανόμενη εγκληματικότητα

• επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης

• προστασία των μικρομεσαίων επαγγελματιών και των οικογενειών που μένουν απροστάτευτες

• επαναφορά της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης και της δημόσιας τάξης

• νομική ενίσχυση του δικαιώματος νόμιμης άμυνας μέσα στην κατοικία, ώστε ο πολίτης να μην αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος όταν προστατεύει τη ζωή και την οικογένειά του απέναντι σε βίαιη εισβολή.

Το σπίτι του πολίτη πρέπει να αποτελεί πραγματικό άσυλο ασφάλειας και όχι χώρο όπου ο νομοταγής άνθρωπος φοβάται περισσότερο από τον εισβολέα.

Η ασφάλεια δεν αποκαθίσταται με λόγια αλλά με παρουσία, αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα: να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς φόβο, να προστατεύεται η περιουσία και η οικογένειά του, να υπάρχει κράτος που λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας.

Σήμερα αυτά δεν θεωρούνται δεδομένα.

Και όσο η εξουσία απομακρύνεται από την πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη για ανθρώπους που θα μιλούν καθαρά και θα στέκονται όρθιοι απέναντι στην παρακμή και την εγκατάλειψη.

Γιατί ο κόσμος βλέπει. Καταλαβαίνει. Και ξέρει πλέον ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 10.5.2026

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία.

  

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία. 

Η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, έγκυος. Ο Επαμεινώνδας Τσακαλής, 36 ετών. Δεν ήταν αριθμοί, ήσαν άνθρωποι με ζωή. Στις 5 Μαΐου του 2010 πήγαν στην εργασία τους και κάηκαν ζωντανοί. Εκεί μέσα στην τράπεζα που εργάζονταν, στον χώρο εργασίας τους.

Χρόνια μετά, η δικαιοσύνη παραμένει μισή.Σε μια χώρα γεμάτη κάμερες και “στοιχεία”, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Και εδώ αρχίζει η υποκρισία. Πού είναι οι "ανθρωπιστές"; Πού είναι όσοι φωνάζουν για εργατικά ατυχήματα και δολοφονίες; Όταν τρεις εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν έτσι, γιατί σιωπούν; Γιατί δεν υπάρχει η ίδια οργή, η ίδια απαίτηση, η ίδια πίεση;

Η σιωπή τους είναι επιλογή. Και δίπλα της, το κράτος που δείχνει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ισχυρό όταν θέλει να ελέγξει και να καταστείλλει, αδιάφορο όταν πρέπει να αποδώσει ευθύνες εκεί που δεν θέλει.

Δεν είναι μόνο αυτό.

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.Η δολοφονία του Γιώργος Καραϊβάζ.Οι νεκροί που δεν δικαιώνονται όπως πρέπει.Οι δολοφονίες του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη.

Όταν η δικαιοσύνη δεν είναι καθαρή για όλους,τότε θα πρέπει να γίνεται πρόβλημα για όλους.Σήμερα θα θέλαμε να λέμε ότι εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη αλλά τόσες δολοφονίες που πήγαν στα αζήτητα δεν μας το επιτρέπουν... Απαιτούμε δικαιοσύνη — χωρίς εξαιρέσεις.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ