Σήμερα το πρωί βρέθηκα πάλι στον κήπο μου.Έσκαβα το χώμα, καθάριζα τα παρτέρια και φύτευα τα πρώτα ζαρζαβατικά της εποχής. Μικρά πράγματα θα πει κανείς. Όμως μέσα σε αυτή την απλή δουλειά, με τα χέρια μέσα στο χώμα, άρχισαν να γεννιούνται κάποιες σκέψεις.
Ζούμε σε μια εποχή όπου το σύστημα των τραπεζών, των αγορών και των απρόσωπων οικονομικών μηχανισμών θέλει τον άνθρωπο μόνιμα εξαρτημένο. Θέλει να εργάζεσαι, να πληρώνεσαι και στη συνέχεια να επιστρέφεις σχεδόν τα πάντα πίσω σε αυτό το καπιταλιστικό τέρας. Να καταναλώνεις ασταμάτητα. Να αγοράζεις τρόφιμα που θα μπορούσες να παράγεις. Να ζεις μέσα σε έναν κύκλο όπου το χρήμα κάνει συνεχώς τον ίδιο κύκλο, από τον εργαζόμενο πίσω στις ίδιες λίγες μεγάλες τσέπες.
Και τότε σκέφτηκα κάτι.
Συχνά ακούμε για τρομοκράτες που συγκρούονται με το σύστημα. Όμως με μια ψύχραιμη ματιά αντιλαμβανόμαστε ότι αυτοί δεν απειλούν πραγματικά τίποτα.Ο άνθρωπος που πραγματικά φοβίζει το σύστημα είναι άλλος.Είναι αυτός που παίρνει τα χρήματα που κερδίζει μέσα από το ίδιο το σύστημα και αντί να τα επιστρέφει όλα στην κατανάλωση, τα μετατρέπει σε αυτάρκεια. Αυτός που αγοράζει γη αντί για άχρηστα πράγματα. Αυτός που φυτεύει δέντρα αντί να γεμίζει το καρότσι του σούπερ μάρκετ. Αυτός που δημιουργεί μικρές πρωτογενείς δομές για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την κοινότητά του.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους που χρησιμοποιεί το ίδιο το σύστημα, τότε η αλήθεια είναι απλή: Ο αριστερός τρομοκράτης δεν είναι επαναστάτης. Είναι απλώς ένας εγκληματίας. Ο άνθρωπος όμως που καλλιεργεί τη γη του, που παράγει την τροφή του και που μειώνει την εξάρτησή του από τις αγορές, είναι ο πραγματικός “τρομοκράτης” για το οικονομικό καθεστώς. Διότι αυτός ο άνθρωπος αφαιρεί δύναμη από το σύστημα χωρίς να χρειάζεται ούτε όπλα ούτε βία.Κάθε δέντρο που φυτεύεται είναι λιγότερη εξάρτηση.Κάθε κήπος με οπωροκηπευτικά είναι λιγότερη κατανάλωση.Κάθε μικρή παραγωγική δομή είναι ένα κομμάτι οικονομικής ανεξαρτησίας.
Και όταν αυτά τα μικρά κομμάτια δεν ανήκουν μόνο σε ένα άτομο αλλά σε ανθρώπους που νιώθουν ότι ανήκουν σε μια ευρύτερη εθνική κοινότητα, τότε αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί τότε η παραγωγή δεν είναι απλώς ατομική αυτάρκεια. Είναι κοινωνική δύναμη.Μια εθνική κοινότητα που παράγει μέρος της τροφής της, που ξαναδένει τον άνθρωπο με τη γη του και που επενδύει στον πρωτογενή τομέα, δεν είναι απλώς οικονομική επιλογή. Είναι στάση ζωής. Είναι πολιτική πράξη. Είναι ένας τρόπος να ξαναχτιστεί η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία ενός λαού.
Γι’ αυτό, όσο φύτευα σήμερα τα ζαρζαβατικά μου, ένιωσα ότι αυτή η μικρή πράξη δεν είναι απλώς μια αγροτική συνήθεια. Είναι κάτι βαθύτερο.Είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας.Και ίσως τελικά αυτό να είναι που φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ένα σύστημα που έχει μάθει να κυριαρχεί πάνω σε ανθρώπους που απλώς καταναλώνουν. Έναν άνθρωπο που αρχίζει να παράγει, να δημιουργεί και να μην τους χρειάζεται τόσο.
Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
