Πλούσιο υπέδαφος, πλούσιες επενδύσεις αλλά ο Λαός θα παραμείνει φτωχός.
Για δεκαετίες ο Ελληνικός Λαός άκουγε από τους επαγγελματίες της δημοκρατίας ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο, ότι όλα αυτά ήταν μύθοι, υπερβολές ή προπαγάνδα μιας άλλης εποχής. Χλεύαζαν όσους μιλούσαν για πλούσιο υπέδαφος και για ενεργειακή αυτάρκεια. Κι όμως, σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί χώροι υπογράφουν συμφωνίες με τις καπιταλιστικές αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες για έρευνες και εξορύξεις νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Ξαφνικά, εκεί που δεν υπήρχε τίποτα, εμφανίστηκαν φυσικό αέριο, κοιτάσματα και γεωστρατηγική αξία. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν υδρογονάνθρακες. Το ερώτημα είναι ποιος θα τους διαχειριστεί και ποιος θα ωφεληθεί.
Όπως αναφέρεται στον οικονομικό Τύπο και συγκεκριμένα σε ρεπορτάζ της Καθημερινής των τελευταίων ημερών, η Ελλάδα προχωρά σε συμφωνίες με αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για έρευνες σε θαλάσσιες περιοχές υψηλού ενδιαφέροντος. Αντίστοιχα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για επέκταση της παρουσίας εταιρειών όπως η Chevron και η ExxonMobil στην ελληνική ΑΟΖ. Παρουσιάζεται ως επιτυχία ότι μεγάλοι διεθνείς "παίκτες" εμπιστεύονται τη χώρα. Όμως πίσω από τα επικοινωνιακά χαμόγελα κρύβεται η ένοχη σιωπή. Ποιο θα είναι το καθαρό όφελος για τον Ελληνικό Λαό; Ποιο ποσοστό των κερδών θα παραμείνει στη χώρα; Ποιος θα έχει τον στρατηγικό έλεγχο;
Μέχρι στιγμής, δεν έχει παρουσιαστεί με διαφάνεια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς τα έσοδα θα μετατραπούν σε κοινωνικό πλούτο. Θα μειωθεί το κόστος ενέργειας για τα ελληνικά νοικοκυριά; Θα ενισχυθεί η ελληνική βιομηχανία; Θα δημιουργηθεί εθνικό ταμείο πλούτου, όπως έκαναν άλλες χώρες, ώστε οι επόμενες γενιές να έχουν μερίδιο; Ή θα αρκεστούμε σε κάποια δικαιώματα εκμετάλλευσης και φορολογικά έσοδα, ενώ ο κύριος όγκος των κερδών θα φεύγει στο εξωτερικό;
Εύλογα ερωτήματα για όσους τολμούν ακόμα να σκέφτονται φωναχτά.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της δικής μας εθνικής θέσης. Δεν είμαστε αντίθετοι στην αξιοποίηση του εθνικού πλούτου. Το αντίθετο. Πιστεύουμε ότι μια χώρα χωρίς ενεργειακή αυτάρκεια είναι χώρα εξαρτημένη. Όμως άλλο πράγμα η εθνική αξιοποίηση και άλλο πράγμα η παραχώρηση στρατηγικών πόρων σε πολυεθνικά μονοπώλια. Όταν ο έλεγχος, η τεχνογνωσία, η εμπορική εκμετάλλευση και η τελική διάθεση του προϊόντος βρίσκονται σε ξένα χέρια, τότε δεν μιλάμε για εθνική ανάπτυξη αλλά για ξεπούλημα της ελπίδας ανάκαμψης της Πατρίδος σε ένα ακόμα μοντέλο εξάρτησης.
Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απέδειξαν ότι αντιμετωπίζουν τη χώρα ως οικόπεδο προς ενοικίαση. Λιμάνια σε ξένα funds, αεροδρόμια σε γερμανικές εταιρείες, ενέργεια σε πολυεθνικά σχήματα. Τώρα και το υπέδαφος. Κάθε φορά ακούμε την ίδια δικαιολογία. Δεν έχουμε κεφάλαια. Δεν έχουμε τεχνογνωσία. Δεν μπορούμε μόνοι μας. Δεν, δεν και πάλι δεν.
Αυτή η λογική της μόνιμης ανικανότητας είναι πολιτική επιλογή και όχι αντικειμενική αδυναμία. Όταν μια χώρα επενδύει δεκαετίες στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή, όταν διαλύει τη βιομηχανική της βάση και διώχνει τους επιστήμονές της στο εξωτερικό, τότε πράγματι καταλήγει να εξαρτάται από άλλους.
Το ενεργειακό ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά γεωπολιτικό. Όταν οι έρευνες και οι εξορύξεις συνδέονται με τα στρατηγικά συμφέροντα υπερδυνάμεων, τότε η χώρα εντάσσεται ακόμη πιο βαθιά σε σφαίρες επιρροής. Η ενεργειακή συνεργασία μετατρέπεται σε δουλικότητα. Και σε μια περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος, όπου συγκρούονται συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, αυτό δεν πρέπει να είναι αμελητέο. Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με υπογραφές που παραχωρούν στρατηγικά δικαιώματα χωρίς μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν έχει προηγηθεί ουσιαστικός δημόσιος διάλογος. Δεν γνωρίζουμε τους ακριβείς όρους των συμβάσεων. Δεν γνωρίζουμε τα ποσοστά συμμετοχής του ελληνικού δημοσίου. Δεν γνωρίζουμε ποια ρήτρα προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα σε περίπτωση γεωπολιτικής κρίσης. Ο Ελληνικός Λαός πληροφορείται μέσα από αποσπασματικά δημοσιεύματα ότι έρχονται επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Επενδύσεις για ποιον όμως;
Για τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν πανάκριβο ρεύμα και καύσιμα ή για τους μετόχους πολυεθνικών εταιρειών και τα golden boys;
Η δική μας πρόταση είναι σαφής και Εθνικοκοινωνική. Πρώτον, ίδρυση ισχυρού δημόσιου φορέα υδρογονανθράκων με ουσιαστική πλειοψηφική συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε κάθε εκμετάλλευση. Δεύτερον, υποχρεωτική μεταφορά τεχνογνωσίας και συμμετοχή ελληνικών πανεπιστημίων και τεχνικών εταιρειών σε όλα τα στάδια. Τρίτον, δημιουργία εθνικού ταμείου ενεργειακού πλούτου, ώστε τα έσοδα να κατευθύνονται σε μείωση της φορολογίας, ενίσχυση της παραγωγής και στήριξη της ελληνικής οικογένειας. Τέταρτον, στρατηγικός σχεδιασμός για ενεργειακή αυτάρκεια και όχι απλώς για εξαγωγές πρώτης ύλης.
Δεν θέλουμε τα πετρέλαια να μείνουν στο βυθό από ιδεοληψία όπως υποστηρίζουν οι αριστεροί. Θέλουμε να βγουν με όρους εθνικής αξιοπρέπειας. Να αποτελέσουν μοχλό ανασυγκρότησης και όχι άλλο ένα κεφάλαιο στην ιστορία της εκποίησης. Αν επί χρόνια μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει πλούτος, σήμερα οφείλουν να εξηγήσουν γιατί αυτός ο πλούτος αξιοποιείται με τέτοιο τρόπο. Αν πράγματι πιστεύουν στην ανάπτυξη, ας απαντήσουν καθαρά τι θα κερδίσει ο Έλληνας εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος.
Η Ελλάδα δεν είναι αποικία ούτε προτεκτοράτο. Είναι ιστορικό Έθνος με δικαίωμα να ορίζει το μέλλον του. Ο υπόγειος πλούτος της Ελλάδος ανήκει στον Λαό της. Κάθε κυβέρνηση που διαπραγματεύεται στο όνομά του οφείλει να λογοδοτεί. Και κάθε συμφωνία που δεσμεύει γενιές πρέπει να κρίνεται με γνώμονα την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το δικό μας μέτρο. Και με αυτό θα κρίνουμε τις υπογραφές που έρχονται.
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
