Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

  

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

Στη Θεσσαλονίκη, νέοι Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες έδωσαν σήμερα το παρών σε μια ζωντανή και μαχητική δράση στον δρόμο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: οι ΕθνικοΚοινωνικές Ιδέες θα βρίσκουν πάντα ανταπόκριση και ρίζωμα μέσα στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη νεολαία.

Μαζί μας Εθνοσύντροφοι από το εργατικό σωματείο 4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι Εργάτες, Φοιτητές και Νέοι, ενωμένοι δίνουν τον αγώνα για μια πιο δίκαιη και εθνική κοινωνία. 

Με οργανωμένη παρουσία, πραγματοποιήθηκε αρχικά ομιλία από τον εκπρόσωπο του εργατικού σωματείου και μετά από τον Αρχηγό του Κινήματός μας. Είχε προηγηθεί αφισοκόλληση σε κεντρικά σημεία της Σταυρούπολης, ενώ παράλληλα διανεμήθηκε έντυπο υλικό σε κατοίκους και περαστικούς. Δείτε το βίντεο στο You tube

Η επαφή με τον κόσμο ήταν άμεση και ουσιαστική, με πολλούς να σταματούν, να συζητούν και να εκφράζουν το ενδιαφέρον τους για τα ζητήματα που αναδεικνύονται. Το κλίμα που διαμορφώθηκε έδειξε ότι υπάρχει χώρος για διάλογο και αναζήτηση εναλλακτικής πρότασης μέσα στην κοινωνία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η συμμετοχή προήλθε κυρίως από νέους ανθρώπους, που επιλέγουν να μην μένουν αμέτοχοι αλλά να βγαίνουν μπροστά, διεκδικώντας λόγο και ρόλο στο παρόν και το μέλλον της Πατρίδος.

Παράλληλα, αντίστοιχη δράση πραγματοποιήθηκε και στα Δωδεκάνησα, επιβεβαιώνοντας ότι η κινητοποίηση δεν περιορίζεται σε ένα μόνο αστικό κέντρο αλλά αποκτά ευρύτερη γεωγραφική διάσταση. Η παρουσία σε διαφορετικές περιοχές της χώρας δείχνει μια τάση διάχυσης των ιδεών και ενίσχυσης της οργανωμένης δράσης.

Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της ημέρας είναι ακριβώς αυτό: η διαπίστωση ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που αναζητούν, συμμετέχουν και δρουν. Σε μια εποχή γενικευμένης αποστασιοποίησης, η ενεργή παρουσία στον δρόμο αποτελεί από μόνη της μήνυμα.

Δείτε το αγωνιστικό βίντεο στο You tube

Η σημερινή δράση δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ένα ακόμη βήμα σε μια πορεία που χτίζεται μέσα στην κοινωνία, με επιμονή, παρουσία και συνεχή επαφή με τον κόσμο από το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα μας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

  

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

Υπάρχουν εποχές που η ιστορία κυλά αργά, σχεδόν νωχελικά και υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνεται και τρέχει σαν λίβας που καίειτα σπαρτά. 

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Οι εξελίξεις τρέχουν μα ο λαός είναι σιωπηλός θεατής.

Σε αυτή την αποχαυνωμένη πλειοψηφία υπάρχει όμως ακόμα σε κάποιους η δύναμη και η οργή που έχει πλέον ωριμάσει.

Δύναμη που σφυρηλατείται συνεχομένα μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και που ετοιμάζεται πλέον να σταθεί όρθια και να πάρει τη θέση που της ανήκει. Όχι ως μάζα άμορφη και αυτόνομη αλλά ως συνειδητή ενότητα, ως δημιούργημα  της ίδιας του της μοίρας.

Για χρόνια καλλιεργήθηκε η κομματοκρατία. Τεχνητές διαχωριστικές γραμμές, αντιθέσεις που παρουσιάστηκαν ως αγεφύρωτες, συμφέροντα που μπήκαν πάνω από το κοινό καλό. Κι όμως, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε πάντα μια αλήθεια απλή και βαθιά: ο  Ελληνικός Λαός είναι ένας. Είτε κρατά εργαλεία στα εργοστάσια, είτε καλλιεργεί τη γη, είτε δημιουργεί πλούτο σε γραφεία και επιχειρήσεις, η μοίρα του είναι κοινή. Και η μοίρα αυτή δεν μπορεί να καθορίζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους.

Η μεγάλη ανατροπή που θα έρθει για όλη την Ευρώπη, δεν είναι θα είναι τυφλή ούτε χαοτική. Δεν θα είναι ακόμη μία καταστροφή για την καταστροφή. Θα είναι ανασύνθεση. Θα είναι η γέννηση μιας νέας εθνικής τάξης πραγμάτων,  όπου η εργασία θα γίνεται αξία, καθήκον και τιμή. Όπου ο πλούτος δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την ευημερία του συνόλου. Όπου δεν θα  περισσεύει κανείς, γιατί ο καθένας θα έχει τον δικό του ρόλο, την δική του ευθύνη και την δική του θέση μέσα στο κοινό οικοδόμημα.

Σε αυτή την τάξη, η συνεργασία δεν θα είναι απλώς επιλογή, αλλά θα είναι αναγκαιότητα. Ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, δεν θα στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον, αλλά δίπλα-δίπλα, όπως θα το επιβάλει το Εθνικό Κράτος. 

Ο καθένας θα προσφέρει από το δικό του μετερίζι, όχι για να υπερισχύσει, αλλά για να υπηρετήσει το σύνολο. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός λαού δεν μετριέται από το πόσο συγκρούονται τα μέλη του, αλλά από το πόσο συνεργάζονται.

Και τότε, τα σημάδια της εθνικής αναγέννησης θα είναι ορατά παντού. Τα φουγάρα θα καπνίζουν ξανά, όχι ως σύμβολα εκμετάλλευσης, αλλά ως φλόγες παραγωγής και ζωής. Τα χωράφια θα γεμίσουν αγρότες, ιδρώτα και δημιουργία. Η Γη μας θα πάψει να είναι εγκαταλελειμμένη και θα γίνει ξανά πηγή δύναμης. Η επαρχία δεν θα ερημώνει, αλλά θα ανθεί. Οι δρόμοι θα γεμίσουν παιδικές φωνές, γιατί ένας λαός που δημιουργεί, γεννά και μέλλον.

Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς πολιτικό σύνθημα. Είναι κατάσταση ψυχής και πράξης. Δεν χαρίζεται. Κατακτάται μέσα από την ενότητα και την εργασία. Ένας λαός διχασμένος είναι εύκολο να καθοδηγηθεί. Ένας λαός που στέκεται ενωμένος, που γνωρίζει τη δύναμή του και εργάζεται συντονισμένα, δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας: να ξαναβρούμε τη χαμένη συνοχή, να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε δημιουργία, να κάνουμε τη συνεργασία πράξη και όχι λέξη. Να περάσουμε από το “εγώ” στο “εμείς”, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής.

Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Η ένωση όσων πιστεύουν ακόμα σε μια ριζική εθνική και κοινωνική αλλαγή και όχι σε έναν στείρο κομματικό αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα όλοι θα πρέπει να διαλέξουμε πλευρά. Θα πρέπει το κάθε άτομο που ακόμα πιστεύει στις Αξίες του Εθνικοκοινωνισμού και του Εθνικισμού να σταθεί  στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας. 

Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς...Διαλέξτε λοιπόν. 

Είτε με τον Ιερό Λόχο,τον Αρχηγό μας και την Εθνικοκοινωνική Ανατροπή είτε με την κομματοκρατία των σάπιων αριστεροκεντροδεξιών.

Νικόλαος Τ. Μέλος της ΚΕ του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;

Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου Φοινίκης στην Βόρεια Ήπειρο, Λεωνίδα Χρήστου, δεν είναι ένα απλό δικαστικό γεγονός. Είναι μια εξέλιξη που γεννά σοβαρές πολιτικές και εθνικές ανησυχίες για τη θέση και τα δικαιώματα του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο.
Σε ένα κράτος όπου η διαφθορά αποτελεί διαχρονική πληγή, η επίκληση της «δικαιοσύνης» δεν αρκεί από μόνη της για να πείσει. Η δικαιοσύνη κρίνεται στην πράξη: στην ισονομία, στη διαφάνεια και στην απουσία πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Λεωνίδας Χρήστου δεν υπήρξε απλώς ένας δήμαρχος. Υπήρξε ένας ενεργός εκφραστής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, που στάθηκε δημόσια για τη γλώσσα, την ταυτότητα και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Δικαιώματα που δεν χαρίζονται από κανέναν, αλλά απορρέουν από την ιστορία, την παρουσία και τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει υπογράψει η Αλβανία.
Η χρονική συγκυρία της καταδίκης, σε συνδυασμό με τη δημόσια και πολιτική του δράση, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν πρόκειται αποκλειστικά για μια υπόθεση δικαίου ή για μια κατασκευασμένη κατηγορία με στοχευμένη πίεση απέναντι σε έναν Έλληνα που δεν σιώπησε.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όπου η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται, πλήττεται πρώτα η αλήθεια και αμέσως μετά η ελευθερία.
Δεν αποδεχόμαστε καμία απόπειρα φίμωσης ή περιθωριοποίησης της ελληνικής παρουσίας στη Βόρειο Ήπειρο. Δεν αποδεχόμαστε καμία διαδικασία που αφήνει σκιές επιλεκτικής μεταχείρισης.
Απαιτούμε καθαρές απαντήσεις, πλήρη διαφάνεια και πραγματική ισονομία. Όχι δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η προστασία της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν υπόκειται σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Όσο και να δικάζεται και καταδικάζεται τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου τόσο απροσκύνητος θα μένει!

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ