Καταγγελία για απόπειρα αποκλεισμού του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος από τις εκδηλώσεις τιμής προς τους Μακεδονομάχους Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα.

  

Καταγγελία για απόπειρα αποκλεισμού του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος από τις εκδηλώσεις τιμής προς τους  Μακεδονομάχους Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα.

Ερωτήματα για τη στάση του Δήμου Έδεσσας – Θα τιμήσουμε τους ήρωες ανεξάρτητα από αποκλεισμούς και διακρίσεις.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα «ερός Λόχος  καταγγέλλει τη στάση του Δήμου Έδεσσας σχετικά με τη συμμετοχή μας στις εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς τους Μακεδονομάχους ήρωες Τέλλο Άγρα και Αντώνη Μίγκα, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 7 Ιουνίου.

Ήδη από τις 21 Μαΐου είχαμε αποστείλει επίσημο αίτημα προς τον Δήμο Έδεσσας, ζητώντας να συμμετάσχουμε στην εκδήλωση με την κατάθεση στεφάνου, δηλώνοντας παράλληλα ότι είμαστε στη διάθεση των αρμόδιων υπηρεσιών για οποιαδήποτε συνεννόηση ή διαδικασία απαιτούνταν.

Παρά το γεγονός ότι το αίτημά μας υποβλήθηκε έγκαιρα, ουδέποτε λάβαμε έγγραφη απάντηση. Αντίθετα, μόλις την τελευταία εργάσιμη ημέρα πριν από την εκδήλωση δεχθήκαμε τηλεφωνική επικοινωνία, κατά την οποία μας γνωστοποιήθηκε ότι δήθεν δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε λόγω έλλειψης νομικής υπόστασης του φορέα μας.

Η αιτιολογία αυτή κατέπεσε αμέσως, καθώς αποστείλαμε τα απαραίτητα έγγραφα που αποδεικνύουν τη νόμιμη υπόσταση και λειτουργία του Κινήματός μας. Μετά την αποστολή τους, η αρχική θέση ανασκευάστηκε και μας δηλώθηκε ότι θα υπάρξει μεταγενέστερη απάντηση από τον Δήμο.

Μέχρι σήμερα, όμως, καμία επίσημη και έγγραφη απάντηση δεν έχει δοθεί. Καμία σαφής αιτιολόγηση δεν έχει κοινοποιηθεί. Καμία επίσημη θέση δεν έχει γνωστοποιηθεί προς το Κίνημά μας.

Την ίδια στιγμή, μας προτάθηκε να καταθέσουμε στεφάνι μόνοι μας μετά το πέρας της εκδήλωσης. Πρόταση που θεωρούμε προσβλητική και απαξιωτική, καθώς ουσιαστικά μας τοποθετεί εκτός της επίσημης τελετής μνήμης.

Γεννάται, λοιπόν, ένα εύλογο ερώτημα: Με ποια κριτήρια επιλέγονται όσοι συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και με ποια κριτήρια αποκλείονται άλλοι νόμιμοι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς;

Οι εκδηλώσεις μνήμης για τους ήρωες του Μακεδονικού Αγώνα δεν ανήκουν σε καμία δημοτική αρχή, σε κανέναν δήμαρχο και σε κανέναν πολιτικό χώρο. Ανήκουν στην ιστορική μνήμη του Ελληνικού Λαού. Δεν μπορούν να μετατρέπονται σε κλειστές εκδηλώσεις για «ημετέρους», ούτε να λειτουργούν ως πολιτικό πανηγύρι στο οποίο δικαιούνται να συμμετέχουν μόνο όσοι συμφωνούν με τις απόψεις ή τις επιλογές της εκάστοτε δημοτικής αρχής.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος δεν ζήτησε προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζήτησε ειδική προβολή. Δεν επιδιώκει να μετατρέψει μια εκδήλωση μνήμης σε πολιτική αντιπαράθεση. Ζητήσαμε το αυτονόητο: να μας επιτραπεί να αποδώσουμε τιμές σε δύο εθνικούς ήρωες μαζί με τους υπόλοιπους φορείς που καλούνται να συμμετάσχουν.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι θα παραβρεθούμε στην εκδήλωση και θα τιμήσουμε με σεβασμό τη μνήμη των Τέλλου Άγρα και Αντώνη Μίγκα, όπως επιβάλλει το εθνικό χρέος απέναντι στους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

Καλούμε τη δημοτική αρχή να δώσει δημόσια και εγγράφως απαντήσεις για τη στάση της και να εξηγήσει στους πολίτες της Έδεσσας γιατί, παρά το έγκαιρο αίτημά μας και τη νόμιμη υπόστασή μας, επιχειρείται ο αποκλεισμός του κινήματός μας από μια εκδήλωση που θα έπρεπε να ενώνει και όχι να διχάζει.

Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να υπόκειται σε πολιτικές διακρίσεις. Η τιμή προς τους ήρωες δεν μπορεί να χορηγείται με άδεια κανενός.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026

Η Νιτσιάκος σήμερα. Ποιος αύριο;

  

Η Νιτσιάκος σήμερα. Ποιος αύριο;

Η μεταβίβαση του 70% της ιστορικής ελληνικής εταιρείας Νιτσιάκος στην ουκρανική MHP δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική είδηση. Αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο σε μια μακρά πορεία αποδυνάμωσης της ελληνικής παραγωγικής βάσης και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών της οικονομικής παγκοσμιοποίησης που εδώ και δεκαετίες παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Μας λένε ότι πρόκειται για «επένδυση». Μας λένε ότι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία φέρνουν ανάπτυξη. Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες παραγωγοί, εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες είναι πολύ διαφορετική.

Όταν μια χώρα χάνει σταδιακά τον έλεγχο των βιομηχανιών της, των τροφίμων της, της ενέργειας, των υποδομών και των παραγωγικών της μονάδων, δεν γίνεται ισχυρότερη. Γίνεται εξαρτημένη.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση υποσχέθηκε ευημερία για όλους. Στην πράξη δημιούργησε έναν κόσμο όπου λίγοι πολυεθνικοί κολοσσοί συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο και δύναμη, ενώ τα έθνη μετατρέπονται σε  αγορές κατανάλωσης με φθηνό εργατικό δυναμικό.

Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πορείας.

Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε εργοστάσια να κλείνουν, την αγροτική παραγωγή να συρρικνώνεται, την κτηνοτροφία να διαλύεται, την εγχώρια βιομηχανία να υποχωρεί απέναντι στον αθέμιτο διεθνή ανταγωνισμό και κρίσιμους τομείς της οικονομίας να περνούν σταδιακά σε ξένα επενδυτικά σχήματα και πολυεθνικούς ομίλους.

Η περίπτωση της Νιτσιάκος δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Είναι το σύμπτωμα.

Για χρόνια το πολιτικό σύστημα εγκατέλειψε κάθε έννοια εθνικού παραγωγικού σχεδιασμού.

Αντί να στηρίξει την ελληνική παραγωγή, επέλεξε να στηριχθεί στις εισαγωγές. Αντί να ενισχύσει τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο, τους φόρτωσε με φόρους, γραφειοκρατία και υψηλό ενεργειακό κόστος. Αντί να δημιουργήσει μηχανισμούς χρηματοδότησης για τις ελληνικές επιχειρήσεις, άφησε τις τράπεζες να κλείνουν τις στρόφιγγες προς την πραγματική οικονομία.

Και όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυτό το περιβάλλον, η εξαγορά από μεγαλύτερους ξένους ομίλους παρουσιάστηκε ως η μοναδική βιώσιμη λύση.

Δεν θεωρούμε εχθρική κάθε ξένη επένδυση. Κάθε επένδυση που δημιουργεί θέσεις εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς για τον Ελληνικό Λαό, που μεταδίδει τεχνογνωσία και παράγει πλούτο είναι καλοδεχούμενη.

Όμως άλλο η επένδυση και άλλο η σταδιακή απώλεια ελέγχου των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Ένα έθνος που δεν παράγει τα τρόφιμά του, που δεν ελέγχει την ενέργειά του, που δεν διαθέτει ισχυρή βιομηχανία και που εξαρτάται ολοένα περισσότερο από ξένα κέντρα οικονομικής ισχύος, δεν μπορεί να μιλά για εθνική ανεξαρτησία.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στον απομονωτισμό αλλά στην οικονομική κυριαρχία.

Χρειαζόμαστε μια νέα εθνική παραγωγική πολιτική που:

• θα στηρίζει τον πρωτογενή τομέα 

• θα μειώνει το κόστος ενέργειας και παραγωγής,

• θα εξασφαλίζει χρηματοδότηση στις ελληνικές επιχειρήσεις,

• θα ενθαρρύνει την εγχώρια μεταποίηση και βιομηχανία,

• θα ενισχύει τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας,

• θα προστατεύει στρατηγικούς τομείς από την πλήρη εξάρτηση από ξένα συμφέροντα,

• και τέλος, θα συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με τις ανάγκες του Ελληνικού Λαού και όχι με τους δείκτες των παγκόσμιων αγορών.

Η υπόθεση της Νιτσιάκος πρέπει να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος αγόρασε τη Νιτσιάκος.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Πόσες ακόμη ελληνικές επιχειρήσεις θα αλλάξουν χέρια πριν η χώρα αποκτήσει ξανά μια σοβαρή στρατηγική παραγωγικής ανασυγκρότησης;

Γιατί χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει ισχυρή οικονομία. Και χωρίς οικονομική αυτοδυναμία, η εθνική ανεξαρτησία παραμένει ελλιπής.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

29 Μαΐου 1453.

  

29 Μαΐου 1453. 

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μνήμη και πληγή του Ελληνισμού. Η πτώση της Βασιλεύουσας σήμανε το τέλος μιας αυτοκρατορίας, όχι όμως και το τέλος του Έθνους που συνέχισε να πολεμάει, να αντιστέκεται και να δημιουργεί μέσα στους αιώνες.

Σήμερα, η Τουρκία εξακολουθεί να επιδεικνύει ένα σοβινιστικό και αναθεωρητικό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα, εγείροντας ανιστόρητες διεκδικήσεις, αμφισβητώντας διεθνείς συνθήκες που η ίδια έχει υπογράψει και φθάνοντας μέχρι την απειλή χρήσης στρατιώτικής βίας. Απέναντι σε έναν τέτοιο γείτονα απαιτείται αποφασιστικότητα, εθνική αυτοπεποίθηση και αταλάντευτη προσήλωση, όχι μόνο στην υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων αλλά κυρίως στις διεκδικήσεις μας απέναντι στην Τουρκία. 

Η γλώσσα της υποχωρητικότητας, της δουλοπρέπειας σε συνδιάσμο με την εξωτερική πολιτικής με ζεϊμπέκικα και κουμπαριές, που επί δεκαετίες επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης απέναντι στους σύγχρονους σουλτάνους, δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση στις προκλήσεις της εποχής.

Η ιστορία διδάσκει ότι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα δεν εξαφανίζονται όταν παραμένουν άλυτα. Επιστρέφουν πάντοτε μπροστά μας, ζητώντας δικαίωση και ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνοτουρκική φιλία όσο η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος του Ελληνισμού και να σεβαστεί πλήρως τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας και του Κυπριακού Ελληνισμού.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ