Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

  

. 

Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

Η λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 βρήκε την ευρωπαϊκή ήπειρο ισοπεδωμένη, διαιρεμένη και υπό την απόλυτη κηδεμονία δύο αναδυόμενων υπερδυνάμεων: των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Για τους ηττημένους και περιθωριοποιημένους εκπροσώπους των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ιδεολογιών, η νέα αυτή πραγματικότητα αποτελούσε μια υπαρξιακή κρίση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, τον Μάιο του 1951, πραγματοποιήθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας μια ιστορική συνάντηση που έθεσε τις βάσεις για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κίνημα (Europäische Soziale Bewegung - ESB), γνωστότερο ως Κίνημα του Μάλμε. Αυτή η προσπάθεια δεν ήταν απλώς μια συντονιστική σύνοδος νοσταλγών του παρελθόντος, αλλά η πρώτη συστηματική απόπειρα συγκρότησης ενός πανευρωπαϊκού εθνικιστικού μετώπου. Στόχος του ήταν να αποτελέσει τον γεωπολιτικό «Αντίποδα» στο δίπολο Ουάσινγκτον-Μόσχας, προβάλλοντας το όραμα μιας Ενωμένης Ευρώπης ως αυτόνομης «Τρίτης Δύναμης».

Το Ιστορικό Πλαίσιο και οι Αρχιτέκτονες του Μάλμε.

Η ιδέα για μια διεθνή εθνικιστική συνεργασία γεννήθηκε στη Ρώμη το 1950, στους κόλπους του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος MSI (Movimento Sociale Italiano). Ωστόσο, η επιλογή της Σουηδίας για το πρώτο μεγάλο συνέδριο (12–14 Μαΐου 1951) δεν ήταν τυχαία. Η Σουηδία είχε παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο, και ο Σουηδός ακροδεξιός ηγέτης Per Engdahl, επικεφαλής του κινήματος Nysvenska Rörelsen (Νέο Σουηδικό Κίνημα), διέθετε τις διασυνδέσεις και την πολιτική ελευθερία να φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Στο Μάλμε συγκεντρώθηκαν προσωπικότητες που θα σφράγιζαν τη μεταπολεμική εθνικιστική σκέψη:

Maurice Bardèche (Γαλλία): Ο θεωρητικός και στοχαστής.

Oswald Mosley (Μεγάλη Βρετανία): Ο προπολεμικός ηγέτης των Βρετανών Φασιστών, ο οποίος πλέον κήρυττε το δόγμα "Europe a Nation" (Η Ευρώπη ως Έθνος).

Karl-Heinz Priester (Γερμανία): Πρώην στέλεχος της Χιτλερικής Νεολαίας, ο οποίος έδωσε στο κίνημα το επίσημο γερμανικό του όνομα (ESB).

Το Κίνημα του Μάλμε επιχείρησε μια ριζική ιδεολογική αναθεώρηση. Οι ηγέτες του αντιλήφθηκαν την ανάγκη της συσπείρωσης των ευρωπαϊκών εθνικιστικών δυνάμεων. Για να επιβιώσουν ανάμεσα στον αμερικανισμό και τον μπολσεβικισμό έπρεπε να ενώσουν τον πανευρωπαϊκό εθνικισμό.

Το πολιτικό τους πρόγραμμα βασίστηκε σε τέσσερις πυλώνες:

Απόρριψη του Διπολισμού: Το ESB αρνήθηκε να επιλέξει στρατόπεδο στον Ψυχρό Πόλεμο. Θεωρούσε τον αμερικανικό καπιταλιστικό φιλελευθερισμό εξίσου καταστροφικό για την «ευρωπαϊκή ψυχή» με τον σοβιετικό κομμουνισμό.

Εταιρικό Κράτος (Κορπορατιβισμός): Πρότειναν ένα οικονομικό σύστημα πέρα από τον καπιταλισμό και τον μαρξισμό, βασισμένο στη συνεργασία παραγωγών, εργαζομένων και κράτους.

Υπερεθνική Κυριαρχία: Ζητούσαν τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας με κοινή εξωτερική πολιτική και ενιαία στρατιωτική διοίκηση.

Αποικιακή Εκμετάλλευση (Eurafrica): Το όραμά τους για την Ευρώπη βασιζόταν στη διατήρηση των αφρικανικών αποικιών, τις οποίες έβλεπαν ως την απαραίτητη «πίσω αυλή» της Ευρώπης για πρώτες ύλες και γεωπολιτικό βάθος.

Τι θα σήμαινε για το μέλλον της Ευρώπης η επικράτηση αυτής της Ένωσης;

Αν το Κίνημα του Μάλμε είχε πετύχει τους στόχους του και είχε αποτελέσει τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αντί για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (τον πρόδρομο της σημερινής σιωνιστικής ΕΕ), το μέλλον της Ευρώπης και του πλανήτη θα είχε διαμορφωθεί με έναν ριζικά διαφορετικό, τρόπο.

1. Η Γεωπολιτική Ανατροπή: Ένας Ένοπλος Τρίτος Πόλος.

Σε έναν κόσμο όπου η Ευρώπη λειτουργούσε ως αυτόνομος αντίποδας, η αρχιτεκτονική του Ψυχρού Πολέμου θα είχε καταρρεύσει.

Ρήξη με τις ΗΠΑ: Η Ευρώπη δεν θα είχε προσδεθεί ποτέ στο άρμα του ΝΑΤΟ. Οι αμερικανικές βάσεις θα είχαν εκδιωχθεί από την ήπειρο, και η Ουάσινγκτον θα αντιμετώπιζε μια εχθρική, προστατευτική ευρωπαϊκή αγορά.

Θωράκιση έναντι της ΕΣΣΔ: Αντί για την εξάρτηση από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε αναπτύξει έναν κολοσσιαίο, αυτόνομο στρατό. Η αντιπαράθεση με τη Μόσχα θα ήταν καθαρά στρατιωτική και εδαφική, χωρίς τις διπλωματικές γέφυρες που επέβαλλε η Δύση κατά περιόδους.

2. Το Εσωτερικό Καθεστώς: Μια Ευρώπη φρούριο της προόδου και του πολιτισμού.

Η Ευρώπη που οραματιζόταν το ESB δεν είχε καμία σχέση με τις φιλελελεύθερες δημοκρατικές αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα κράτη παρωδία που γνωρίζουμε σήμερα. Τα εθνικά κοινοβούλια θα είχαν αντικατασταθεί από εταιρικά συμβούλια. Τα πολιτικά κόμματα θα είχαν περιοριστεί ή απαγορευτεί.

3.Φυλετικός και Πολιτισμικός Αποκλεισμός.

Αν και το ESB προσπάθησε να δείξει ένα πιο μετριοπαθές πρόσωπο για να γίνει αποδεκτό, η βάση του παρέμενε βαθιά φυλετική. Μια τέτοια Ευρώπη θα είχε εφαρμόσει σκληρές πολιτικές φυλετικού διαχωρισμού, εθνοτικής καθαρότητας και πλήρους αποκλεισμού των μεταναστών που σε βάθος χρόνου θα διασφάλιζε τον μέλλον των γηγενών λευκών κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου. 

4. Η Διαιώνιση της Αποικιοκρατίας.

Η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε πολεμήσει μέχρι εσχάτων για να κρατήσει την Αφρική υπό τον έλεγχό της. Το δόγμα της "Eurafrica" θα σήμαινε πρόοδο και ανάπτυξη για την Αφρική και όχι φτώχεια και τριτοκοσμικές καταστάσεις όπως συμβαίνει μέχρι και σήμερα!

Η Ιστορική Κατάληξη: Γιατί απέτυχε το Μάλμε;

Παρά τις υψηλές φιλοδοξίες του, το Κίνημα του Μάλμε άρχισε να αποσυντίθεται σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του. Ο κύριος λόγος ήταν η ιδεολογική περιχαράκωση. Ήδη από το 1951, μια σκληροπυρηνική ομάδα υπό τον Γάλλο René Binet και τον Ελβετό Gaston-Armand Amaudruz αποσχίστηκε, κατηγορώντας τον Per Engdahl και τον Mosley ότι πρόδωσαν τις αρχές του φασισμού επειδή υποβάθμισαν τον βιολογικό ρατσισμό και τον ανοιχτό αντισημιτισμό για λόγους πολιτικής τακτικής. Η ομάδα αυτή ίδρυσε τη Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη (NEO), διασπώντας το μέτωπο. Επιπλέον, η οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και η εδραίωση της δημοκρατίας έκαναν τις ιδέες του ESB μη ελκυστικές για τους Ευρωπαίους.

Το Κίνημα του Μάλμε του 1951 αποτελεί μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης δεν υπήρξε ποτέ μονοπώλιο των  δημοκρατικών δυνάμεων. Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός επιχείρησε να οικοδομήσει μια Ευρώπη για τους γηγενείς Ευρωπαίους προσφέροντας ένα εναλλακτικό, ολοκληρωτικό μοντέλο ενοποίησης.

Αν και το ίδιο το κίνημα απέτυχε να γίνει ο γεωπολιτικός αντίποδας των ΗΠΑ και της Ρωσίας, οι θεωρητικές του αναζητήσεις γύρω από την «Τρίτη Δύναμη», την Ευρώπη ως αυτοτελή δύναμη και την απόρριψη του ατλαντισμού άφησαν μια βαθιά κληρονομιά, η οποία συνεχίζει να επηρεάζει τη στρατηγική σκέψη των σύγχρονων εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων στην ήπειρο.

"...Με τη δημιουργία της Ευρώπης ως Έθνους ως τρίτης δύναμης αρκετά ισχυρής για να διατηρήσει την ειρήνη, ένας πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής κυβέρνησης θα είναι να εξασφαλίσει την άμεση και ταυτόχρονη αποχώρηση τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών δυνάμεων από τα κατεχόμενα εδάφη και τις στρατιωτικές βάσεις της Ευρώπης. Η Ευρώπη πρέπει να είναι τόσο ισχυρά οπλισμένη όσο η Αμερική και η Ρωσία..."

Sir Oswald Mosley 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΚΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

  

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΚΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

Ο όρος "υπαρκτός σοσιαλισμός" καθιερώθηκε την εποχή του Μπρέζνιεφ στη Σοβιετική Ένωση για να διαχωρίσει τον πραγματικό, υφιστάμενο σοσιαλισμό που είχε εφαρμοστεί στην πράξη από τη θεωρητική και ουτοπική ιδέα του διεθνιστικού σοσιαλισμού όπως την διατύπωσαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η εν ελλάδι αριστερά επικαλούνταν συχνά τον όρο υπαρκτός σοσιαλισμός, αναφερόμενη στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα που είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού. Ήταν η προσπάθεια να αντιπαρατεθεί ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο στον καπιταλισμό, με κεντρικό στοιχείο την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Ένα μοντέλο που παρουσιάστηκε ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυριαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, αλλά το οποίο, στην εφαρμογή του, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και τελικά κατέρρευσε στις περισσότερες χώρες όπου εφαρμόστηκε.

Η πραγματική οικονομική ανεξαρτησία των λαών δεν κατακτάται με ισοπέδωση των τάξεων ούτε φυσικά με τον κομμουνισμό. Χτίζεται με την ολική συνεργασία του έθνους με κοινό όραμα, με την παραγωγή, την αυτάρκεια και εν τέλει την απελευθέρωση του ανθρώπου από την δουλεία των διεθνών τραπεζιτών.

Σήμερα, όμως, οφείλουμε ως Εθνικοί Κοινωνιστές να θέσουμε ένα διαφορετικό ερώτημα. Τι θα σήμαινε να μιλήσουμε για έναν «υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό» όχι ως ένα σύνθημα πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά ως ένα σύστημα οικονομικών σχέσεων που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη; Τι θα σήμαινε να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την οικονομική ανεξαρτησία ως μια υπόσχεση για το μέλλον και να αρχίσουμε να τη δημιουργούμε με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα;

Η απάντηση βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, στον τρόπο με τον οποίο ζει ο καθένας από εμάς, πως παράγουμε, καταναλώνουμε και οργανώνουμε γενικότερα  την καθημερινή μας ζωή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος, αλλά η καθημερινότητά του εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από μηχανισμούς τους οποίους δεν ελέγχει. Εργάζεται για να πληρώνει το ενοίκιο ή το στεγαστικό του δάνειο, αγοράζει την τροφή του από τις μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου, εξαρτάται από τις τράπεζες για την απόκτηση μιας κατοικίας και συχνά αναγκάζεται να δανειστεί ακόμη και για να καλύψει βασικές ανάγκες.

Ο μισθός έρχεται και φεύγει. Οι λογαριασμοί συσσωρεύονται. Οι τιμές καθορίζουν τι θα μπει στο οικογενειακό τραπέζι. Η παραγωγή της τροφής, η μεταποίησή της, η μεταφορά και η διάθεσή της συγκεντρώνονται σε ολοένα μεγαλύτερα οικονομικά δίκτυα, ενώ ο απλός άνθρωπος απομακρύνεται από τη δυνατότητα να καλύπτει μόνος του έστω ένα μέρος των αναγκών του. Και σε όλο αυτό το δυστοπικό περιβάλλον πρέπει να τονίσουμε ότι πολίτης εξαρτάται πλέον και από τις προθέσεις της κυβέρνησης. Θυμάστε τι έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ με τις τράπεζες. Το ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον με τα καύσιμα ή και με τα τρόφιμα.

Αυτό φυσικά είναι μια από τις βαθύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου οικονομικού συστήματος. Ο άνθρωπος διαθέτει περισσότερα τεχνολογικά μέσα από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή, αλλά συχνά έχει χάσει την πρακτική δυνατότητα να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη χωρίς τη διαμεσολάβηση της αγοράς. Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα. Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική οικονομική ανεξαρτησία όταν κάθε βασική ανάγκη εξαρτάται από την αγορά και κάθε οικονομική δυσκολία αντιμετωπίζεται με την αναζήτηση περισσότερου χρήματος;

Η οικονομική ανεξαρτησία δεν βρίσκεται στην θεωρία. Βρίσκεται στο εργαστήριο, στο μικρό αγρόκτημα, στο συνεργείο, στην οικοτεχνία και σε κάθε χώρο όπου ο άνθρωπος δημιουργεί κάτι χρήσιμο με την εργασία του. Ένα χωριό που παράγει μέρος των τροφίμων του, διαθέτει τεχνίτες, επισκευάζει τα εργαλεία του και οργανώνει τη συνεργασία των κατοίκων του, έχει περισσότερες δυνατότητες να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση από μια αστική κοινότητα που εξαρτάται αποκλειστικά από την εξωτερική αγορά.

Μια οικογένεια που καλλιεργεί τα λαχανικά της, παράγει το ελαιόλαδό της ή εκτρέφει ζώα για ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών δεν παύει να χρειάζεται χρήματα. Περιορίζει, όμως, το ποσό που είναι υποχρεωμένη να δαπανήσει για να επιβιώσει. Ένας τεχνίτης που επισκευάζει μηχανήματα, ένας ξυλουργός που κατασκευάζει έπιπλα, ένας παραγωγός που μεταποιεί τα προϊόντα του και μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται εξοπλισμό, γνώσεις και εργασία δημιουργούν κάτι πολύ σημαντικότερο από μια απλή οικονομική δραστηριότητα. Δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες ανεξαρτησίας. Αυτός είναι ο πυρήνας μιας παραγωγικής αντίληψης για την κοινωνία. Η εργασία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μέσο απόκτησης μισθού, αλλά και ως δύναμη δημιουργίας αγαθών, υποδομών και σχέσεων αμοιβαίας εξυπηρέτησης.

Και κάπως έτσι το χωριό ή ένας μικρός οικισμός αποκτάει ξανά ιδιαίτερη σημασία. Οι μεγάλες αστικές πόλεις έχουν συγκεντρώσει πληθυσμό, υπηρεσίες, εμπόριο και βιομηχανικές δραστηριότητες. Παράλληλα, όμως, έχουν δημιουργήσει μια καθημερινότητα στην οποία η επιβίωση εξαρτάται ολοκληρωτικά από το εισόδημα και την οργανωμένη αγορά. Ο κάτοικος μιας πολυκατοικίας δεν μπορεί να παράγει την τροφή του, να αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες προϊόντων ή να αναπτύξει μια μικρή παραγωγική δραστηριότητα. Για κάθε διατροφική ανάγκη του πρέπει να απευθυνθεί στα σούπερμάρκετ.

Στην ύπαιθρο, οι δυνατότητες είναι διαφορετικές. Η γη, ακόμη και όταν είναι περιορισμένη, μπορεί να προσφέρει χώρο για καλλιέργεια. Μια μικρή αποθήκη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Ένας στάβλος μπορεί να φιλοξενήσει μια περιορισμένη εκτροφή. Ένα παλιό αγροτικό κτίσμα μπορεί να μετατραπεί σε χώρο συντήρησης εργαλείων ή επεξεργασίας προϊόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι το χωριό αποτελεί από μόνο του λύση για κάθε κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα. Ούτε ότι η πόλη είναι καταδικασμένη να παραμείνει αποκλειστικά καταναλωτική. Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει ακόμη και σε αστικές κοινότητες να αναπτύξουν συλλογικούς κήπους, εργαστήρια επισκευών, συνεταιρισμούς και δίκτυα αλληλοβοήθειας.

Σημαίνει, όμως, ότι η ύπαιθρος προσφέρει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: τη δυνατότητα να συνδεθεί άμεσα η εργασία με την παραγωγή βασικών αγαθών.

Εάν θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία που διεκδικεί μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην οικονομική της ζωή, πρέπει να ξαναδώσουμε αξία στον πρωτογενή τομέα, στη μικρή παραγωγή, στην τεχνική γνώση και στην αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Όχι ως επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, αλλά ως σύγχρονη στρατηγική για το μέλλον.

Και δεν είναι μόνο η παραγωγή για την κατανάλωση. Ας υποθέσουμε ότι μια μικρή κοινότητα αποτελείται από έναν κτηνοτρόφο, έναν παραγωγό δημητριακών, έναν μελισσοκόμο, έναν μηχανικό και έναν ξυλουργό. Ο καθένας διαθέτει διαφορετικές γνώσεις, διαφορετικά εργαλεία και διαφορετικές παραγωγικές δυνατότητες. Εάν όλοι υποχρεώνονται να πωλούν τα προϊόντα τους, να εισπράττουν χρήματα και στη συνέχεια να αγοράζουν από την αγορά οτιδήποτε χρειάζονται, κάθε συναλλαγή εξαρτάται από τις τιμές που επικρατούν.

Εάν, όμως, οργανώσουν ένα δίκτυο αμοιβαίας συνεργασίας, μπορούν να ανταλλάσσουν ένα μέρος των προϊόντων και των υπηρεσιών τους. Ο κτηνοτρόφος μπορεί να διαθέτει προϊόντα στον παραγωγό δημητριακών, ο ξυλουργός να κατασκευάζει ή να επισκευάζει εξοπλισμό και ο μηχανικός να προσφέρει τεχνική εργασία. Οι συναλλαγές μπορούν να πραγματοποιούνται με άμεση ανταλλαγή, με συμφωνημένες μονάδες αμοιβαίας πίστωσης ή με άλλες διαφανείς μορφές κοινοτικής συνεργασίας.Έτσι, ένα μέρος των αναγκών καλύπτεται χωρίς να απαιτείται χρηματική πληρωμή σε κάθε επιμέρους συναλλαγή.

Αυτό δεν καταργεί φυσικά το χρήμα, ούτε εξασφαλίζει πλήρη αυτάρκεια. Τα φάρμακα, τα καύσιμα, ο ηλεκτρικός εξοπλισμός, οι φόροι και πολλά άλλα αγαθά εξακολουθούν να απαιτούν πρόσβαση στην ευρύτερη οικονομία. Η ανταλλακτική οικονομία, όμως, μπορεί να μειώσει την εξάρτηση από αυτήν, να ενισχύσει τις τοπικές σχέσεις εμπιστοσύνης και να κρατήσει μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής αξίας μέσα στην κοινότητα.

Εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη διαμαρτυρία για ένα οικονομικό σύστημα και στην προσπάθεια δημιουργίας εναλλακτικών οικονομικών σχέσεων η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικό εθνικό και υπαρκτό σοσιαλισμό, έστω και σε τοπικό επίπεδο. 

Και εδώ αρχίζει ο φόβος του συστήματος. Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και οι πολιτικές διεκδικήσεις αποτελούν ιστορικά σημαντικά εργαλεία κοινωνικής πίεσης. Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμάται η αξία τους. Ωστόσο, η διαμαρτυρία από μόνη της δεν δημιουργεί τρόφιμα, δεν παράγει ενέργεια και δεν εξασφαλίζει την καθημερινή επιβίωση μιας οικογένειας. Η βαθύτερη πρόκληση για ένα οικονομικό σύστημα που στηρίζεται στην αδιάκοπη κυκλοφορία του χρήματος είναι η ανάπτυξη πραγματικών δυνατοτήτων παραγωγής και συνεργασίας έξω από τα συνηθισμένα εμπορικά κανάλια που συνεπάγεται η παράκαμψη -έστω και εν μέρει, τελικά του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος. 

Όταν μια οικογένεια μπορεί να καλύψει ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών από τη δική της παραγωγή, χρειάζεται λιγότερα χρήματα για αυτόν τον σκοπό. Όταν μια κοινότητα διαθέτει δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών, μειώνει την ανάγκη να προσφεύγει στην αγορά για κάθε μικρή ανάγκη. Όταν οι παραγωγοί συνεργάζονται για την αποθήκευση, τη μεταφορά και τη διάθεση των προϊόντων τους, μπορούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από ισχυρούς μεσάζοντες.

Η οικονομική δύναμη μιας κοινότητας δεν μετριέται μόνο από το πόσα χρήματα διαθέτουν τα μέλη της, αλλά και από το πόσα χρήσιμα αγαθά και υπηρεσίες μπορούν να παράγουν, να συντηρούν και να ανταλλάσσουν.

Αυτή η κατεύθυνση δεν απαιτεί απομόνωση από την υπόλοιπη κοινωνία. Απαιτεί οργάνωση, παραγωγική γνώση, εμπιστοσύνη, διαφάνεια και σταθερούς κανόνες συνεργασίας.

Εάν θέλουμε να συζητήσουμε σοβαρά για έναν υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό, οφείλουμε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αρκεί να επικαλούμαστε την Πατρίδα, την εθνική κοινωνική δικαιοσύνη ή την εθνική παραγωγή.  Χρειάζονται μικρές παραγωγικές μονάδες, συνεργατικά σχήματα, δίκτυα ανταλλαγής, τεχνική εκπαίδευση, αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης γης και ουσιαστική σύνδεση του παραγωγού με τον καταναλωτή. Χρειάζεται, επίσης, να διασφαλίζεται ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτές τις προσπάθειες απολαμβάνουν δίκαιους όρους εργασίας, ελεύθερη συμμετοχή και διαφανείς διαδικασίες. Η παραγωγική αυτάρκεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί με συνθήματα ούτε με την εξιδανίκευση της φτώχειας. Απαιτεί κεφάλαιο, εργαλεία, υποδομές, γνώση και συλλογική προσπάθεια. Απαιτεί ακόμη την αναγνώριση ότι κανένα χωριό και καμία κοινότητα δεν μπορούν να παράγουν τα πάντα. Η πραγματική ανθεκτικότητα προκύπτει από τη συνεργασία διαφορετικών παραγωγικών μονάδων και όχι από την αυτάρκεια του καθενός απομονωμένα.

Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν σχέσεις στις οποίες ο άνθρωπος δεν θα είναι απλώς ένας εργαζόμενος που πουλά τον χρόνο του και ένας καταναλωτής που αγοράζει όσα χρειάζεται, αλλά ένας ενεργός παραγωγός που συμμετέχει στη διαμόρφωση της οικονομικής ζωής της κοινότητάς του.

Το ερώτημα για τη δική μας εποχή δεν είναι απλώς πως θα ευαγγελιζόμαστε έναν εθνικό σοσιαλισμό αλλά πως θα δώσουμε ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα και θα κάνουμε την οικονομική ανεξαρτησία χειροπιαστή στην καθημερινή ζωή μας.

Για έναν άνθρωπο που ζει στην ύπαιθρο, αυτό μπορεί να σημαίνει την καλλιέργεια ενός χωραφιού, την εκτροφή λίγων ζώων, την παραγωγή τροφίμων και τη συνεργασία με άλλους παραγωγούς. Για έναν άνθρωπο της πόλης, μπορεί να σημαίνει τη συμμετοχή σε έναν συνεταιρισμό, ένα συλλογικό εργαστήριο ή ένα δίκτυο ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών.

Το κοινό στοιχείο είναι η προσπάθεια να μειωθεί η εξάρτηση από μηχανισμούς που ο άνθρωπος δεν ελέγχει και να αυξηθεί η δυνατότητά του να συμμετέχει άμεσα στην παραγωγή και στη διανομή του πλούτου που δημιουργεί.

Ίσως η ουσιαστική ελευθερία δεν εξαντλείται στο δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να παράγεις, να δημιουργείς, να συνεργάζεσαι και να καλύπτεις ένα μέρος των αναγκών σου χωρίς να εξαρτάσαι για τα πάντα από το πορτοφόλι σου. Το πιο ουσιαστικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσο χρήμα έχουμε, αλλά πόσα μπορούμε να δημιουργήσουμε χωρίς να χρειάζεται να αγοράζουμε τα πάντα.

Εκεί αρχίζει η συζήτηση για μια πραγματική παραγωγική ανεξαρτησία. Εκεί η πολιτική θεωρία συναντά την καθημερινή πράξη. Και εκεί κάθε ιδέα που υπόσχεται μια διαφορετική κοινωνία καλείται να αποδείξει την αξία της όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με όσα είναι ικανή να οικοδομήσει. 

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά ή πολύ δύσκολα να εφαρμοστούν. Όμως η ανταλλακτική οικονομία και η πρωτογενή παραγωγή είναι το μοναδικό όπλο μας απέναντι στον κρατικό τέρας της μεταπολίτευσης που έχει γίνει το καλύτερο όργανο του διεθνούς κεφαλαίου. 

Ίσως πάλι το μέλλον των Εθνικιστών να μην είναι τίποτα άλλο από το γκέτο. Ίδωμεν!

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL.

  

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν απολογισμό ζημιών.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος (4Ε) καταγγέλλει με οργή το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους, όπου δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους έπειτα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης.

Δύο άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Δύο συνάνθρωποί μας, που πήγαν στη δουλειά τους για να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, δεν θα γυρίσουν ξανά στους δικούς τους ανθρώπους.

Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να αναπληρώσουν την απώλειά τους. Υπάρχει, όμως, υποχρέωση να απαιτήσουμε απαντήσεις, να αναζητηθούν οι ευθύνες και να διασφαλιστεί ότι κανένας άλλος εργαζόμενος δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο κίνδυνο. Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου. Οι δύο εργαζόμενοι απασχολούνταν σε εξωτερικό εργολαβικό συνεργείο. Ο πρώτος, ηλικίας 43 ετών, υπέκυψε στα τραύματά του την ίδια ημέρα. Ο δεύτερος, που νοσηλευόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, κατέληξε στις 11 Οκτωβρίου. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε στη διάθεσή μας επιβεβαιωμένα στοιχεία για τα ονόματα των δύο νεκρών συναδέλφων. Δεν θα επιτρέψουμε, όμως, η απουσία των ονομάτων τους από τη δημόσια ενημέρωση να οδηγήσει και στη λήθη. Ήταν εργαζόμενοι. Ήταν άνθρωποι με οικογένειες, όνειρα και δικαίωμα να επιστρέψουν ζωντανοί στο σπίτι τους.

Από ότι φαίνεται όμως ο Ελληνικός Λαός μέσω των εργαζομένων θα συνεχίσει να "ταΐζει" με αίμα το μύλο του καπιταλισμού, καθώς την Πέμπτη 16.10.2026 είχαμε νέα έκρηξη με δύο τραυματίες εργάτες στην μονάδα 750 στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΑΙΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΥΘΕΙ;

Η ελληνική εργατική ιστορία έχει ήδη γραφτεί με το αίμα εργαζομένων στα διυλιστήρια. Στις 8 Μαΐου 2015, η έκρηξη στις εγκαταστάσεις των Ελληνικών Πετρελαίων στον Ασπρόπυργο τραυμάτισε έξι εργαζόμενους. Τέσσερις από αυτούς έχασαν τελικά τη ζωή τους. Ο Χαράλαμπος Δευτεραίος, 41 ετών, πατέρας δύο παιδιών. Ο Ραμαντάν Ντελιλάι, 32 ετών. Ο Αντώνης Αβράμπος, 27 ετών. Ο Κώστας Μαγγούρας, 31 ετών. Τέσσερα ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Τέσσερις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια οφείλει να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση κάθε εργασίας.

Έντεκα χρόνια αργότερα, ο θάνατος δύο ακόμη εργατών στις εγκαταστάσεις της Motor Oil επαναφέρει με τραγικό τρόπο το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: Τι γίνεται στην πράξη για να προστατεύεται η ζωή των ανθρώπων που εργάζονται σε εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου;

Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Δεν αρκούν οι εκφράσεις συλλυπητηρίων. Δεν αρκεί η διερεύνηση των περιστατικών εκ των υστέρων. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής απαιτεί ουσιαστική πρόληψη, αυστηρούς ελέγχους, επαρκή στελέχωση, εκπαίδευση και απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων ασφαλείας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Η 4Ε θέτει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη τον Ελληνικό Λαό: την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Όταν οι εργαζόμενοι καλούνται να εκτελέσουν επικίνδυνες εργασίες, όταν η ευθύνη διαμοιράζεται ανάμεσα σε επιχειρήσεις και εργολαβικά συνεργεία, όταν οι συνθήκες εργασίας απαιτούν αυξημένα μέτρα προστασίας, κανένα κενό εποπτείας και καμία παράλειψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Η εργολαβική σχέση εργασίας δεν επιτρέπεται να δημιουργεί εργαζομένους δεύτερης κατηγορίας ως προς την προστασία της ζωής και της υγείας τους.

Απαιτούμε να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος στη Motor Oil, να δημοσιοποιηθούν τα πορίσματα των αρμόδιων αρχών και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου τεκμηριωθούν. Απαιτούμε να ελεγχθούν τα μέτρα ασφαλείας, οι συνθήκες εκτέλεσης των εργασιών, η εκπαίδευση των συνεργείων, η επίβλεψη και η εφαρμογή των προβλεπόμενων διαδικασιών. Απαιτούμε ουσιαστικούς και τακτικούς ελέγχους σε όλες τις εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις. Απαιτούμε δυνατά ακομμάτιστα σωματεία βάσης που να εντάσσονται στο μοναδικό εθνικό εργατικό σωματείο του 4Ε. 

Η πολιτεία και οι αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι κανόνες προστασίας της εργασίας εφαρμόζονται στην πράξη. Η ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη ούτε να ενεργοποιείται μόνο όταν συμβεί το κακό.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

Για το 4Ε, η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας του εργαζομένου αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αρχή. Δεν αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό τίμημα της εργασίας τον τραυματισμό, την αναπηρία και τον θάνατο. Δεν αποδεχόμαστε να συνηθίσουμε τις ειδήσεις για νεκρούς εργάτες. Δεν αποδεχόμαστε να μετατρέπονται οι ανθρώπινες απώλειες σε μια ακόμη είδηση που ξεχνιέται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας. Η εργασία υπάρχει για να εξασφαλίζει τη ζωή, όχι για να την αφαιρεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των δύο νεκρών εργατών και απαιτούμε πλήρη ενημέρωση, δικαιοσύνη και ουσιαστικά μέτρα προστασίας για κάθε εργαζόμενο.

Καλούμε τους εργαζομένους και κάθε άνθρωπο που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή υπέρτατη αξία να απαιτήσουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας και συσπειρωθούν δίπλα μας. Κανένα μεροκάματο δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Κανένα επιχειρηματικό συμφέρον δεν μπορεί να βρίσκεται πάνω από την ασφάλεια του εργαζομένου. Γίνε τώρα και εσύ στέλεχος του 4Ε. Έλα σε επαφή μαζί μας. Στείλε μήνυμα στο 

4E.ERGASIA@GMAIL.COM 

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ!

Γραφείο Τύπου του 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (4Ε)

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

  

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει!

Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα και μια πραγματικότητα που συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε κατάματα. Η λέξη είναι η  "πατρίδα". Η πραγματικότητα είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε αυτήν. Γιατί η πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα, η ιστορία, οι σημαίες, τα μνημεία και οι ένδοξες σελίδες του παρελθόντος. Είναι και το σήμερα δηλαδή ο εργαζόμενος που σηκώνεται πριν ξημερώσει, ο οδηγός που βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους, ο οικοδόμος, ο αγρότης, ο τεχνίτης, η νοσηλεύτρια, ο υπάλληλος, ο μικρός επαγγελματίας. Είναι ο Έλληνας που με τον ιδρώτα του δημιουργεί τον πλούτο πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος έχει βρεθεί πολλές φορές στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Μιλάμε για ανάπτυξη, για επενδύσεις, για αριθμούς, για δείκτες και για οικονομικούς στόχους, αλλά ξεχνάμε να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλό. Μπορεί ο Έλληνας που εργάζεται να ζήσει αξιοπρεπώς από την εργασία του; Μπορεί ένας νέος άνθρωπος που ξεκινά τη ζωή του σήμερα να νοικιάσει ένα σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια, να μεγαλώσει παιδιά και να αισθάνεται ότι έχει μέλλον στον τόπο του;

Όταν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μόνο ένα οικονομικό πρόβλημα. Έχουμε κοινωνικό και τελικά εθνικό πρόβλημα.

Γιατί τι σημαίνει πατριωτισμός αν ο νέος Έλληνας αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό επειδή δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά στη χώρα του; Τι σημαίνει δημογραφική πολιτική όταν μια οικογένεια φοβάται το κόστος ενός δεύτερου ή τρίτου παιδιού; Τι σημαίνει κοινωνική συνοχή όταν ένας άνθρωπος μπορεί να εργάζεται ολόκληρη την ημέρα και στο τέλος του μήνα να μην μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα και τα βασικά αγαθά;

Η εργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας αριθμός σε έναν οικονομικό πίνακα. Πίσω από κάθε εργαζόμενο υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια ζωή. Υπάρχουν ώρες που δεν επιστρέφουν, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να βλέπουν αρκετά τους γονείς τους, σώματα που τσακίζονται στην υπεργασία και άνθρωποι που φτάνουν σε ηλικία συνταξιοδότησης έχοντας δώσει στην κοινωνία δεκαετίες από τη ζωή τους.

Μια εθνική πολιτική οφείλει επομένως να ξεκινά από την αξιοπρέπεια της εργασίας. Να θεωρεί τον εργαζόμενο όχι ως αναλώσιμο κόστος παραγωγής αλλά ως βασικό πυλώνα του κοινωνικού κράτους και της εθνικής οικονομίας. Ο μισθός πρέπει να επιτρέπει στον άνθρωπο να ζει και όχι απλώς να επιβιώνει μέχρι την επόμενη πληρωμή. Η εργασία πρέπει να προστατεύεται από την αυθαιρεσία, η υπερεργασία να αμείβεται πραγματικά και η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς να αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση. Το ίδιο ισχύει και για τον μικρό επαγγελματία και τον παραγωγό. Ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα, ένα συνεργείο, ένα φορτηγό, ένα χωράφι ή μια μικρή κτηνοτροφική μονάδα δεν είναι αντίπαλος της κοινωνίας. Είναι κομμάτι της. Όταν η γραφειοκρατία, η υπερφορολόγηση και το κόστος λειτουργίας κάνουν αδύνατη τη συνέχιση της δραστηριότητάς του, δεν χάνεται απλώς μία επιχείρηση. Χάνεται παραγωγή, εισόδημα, τεχνογνωσία και τελικά ένας ακόμη κρίκος από την κοινωνική αλυσίδα.

Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για την ελληνική ύπαιθρο. Μια χώρα που εγκαταλείπει την παραγωγή της και εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές δεν γίνεται ισχυρότερη. Η αλιεία, η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Είναι στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Η δυνατότητα ενός λαού να παράγει την τροφή του αποτελεί μορφή ανεξαρτησίας.

Και πάνω απ' όλα υπάρχει η Ελληνική Οικογένεια. Δεν μπορεί να ζητάμε από τους Έλληνες να κάνουν περισσότερα παιδιά και ταυτόχρονα να τους αφήνουμε αντιμέτωπους με ενοίκια που αυξάνονται, μισθούς που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής και μια καθημερινότητα γεμάτη ανασφάλεια. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας συνθήκες μέσα στις οποίες ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί να πει ότι αξίζει να μείνει, να εργαστεί, να παντρευτεί, να αποκτήσει παιδιά και να χτίσει τη ζωή του εδώ.

Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο του πατριωτισμού. Όχι ένας πατριωτισμός των λόγων, αλλά ένας πατριωτισμός της καθημερινής ζωής. Στην πατρίδα μας πρέπει να μπορεί ο εργαζόμενος να ζει από τον μισθό του. Να μπορεί ο αγρότης να καλλιεργεί τη γη του. Να μπορεί ο νέος να αποκτήσει σπίτι. Να μπορεί η οικογένεια να μεγαλώσει τα παιδιά της χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε νέο μέλος αποτελεί οικονομική απειλή. Να μπορεί ο ηλικιωμένος που εργάστηκε μια ζωή να γερνά με αξιοπρέπεια.

Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρό έθνος πάνω σε μια κοινωνία εξουθενωμένων ανθρώπων. Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δημιουργεί αριθμούς αλλά όχι απαραίτητα ευημερία. Η εθνική ισχύς χωρίς κοινωνική συνοχή είναι εύθραυστη. Και η πατρίδα χωρίς ανθρώπους που μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς μέσα σε αυτήν κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας γεωγραφικός χώρος.

Γι' αυτό η υπεράσπιση της εργασίας, της οικογένειας, της παραγωγής και της κοινωνικής αξιοπρέπειας δεν είναι κάτι ξένο προς τον πατριωτισμό. Είναι στον πυρήνα του. Γιατί στο τέλος η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι οι άνθρωποί της. Και αν θέλουμε πραγματικά μια Ελλάδα ισχυρή, ανεξάρτητη και με μέλλον, πρέπει πρώτα να κάνουμε τον Έλληνα εργαζόμενο να αισθανθεί ότι η πατρίδα του δεν τον χρειάζεται μόνο όταν ζητά τη δουλειά και τις θυσίες του. Τον χρειάζεται, τον σέβεται και θέλει να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτήν.

Πατρίδα χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει. Και κοινωνία χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί να έχει πραγματικό μέλλον.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 11.10.2026

Η νεολαία της Πέλλας κρατά ζωντανή την ιστορική μνήμη!

  

Η νεολαία της Πέλλας κρατά ζωντανή την ιστορική μνήμη!

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και υπερηφάνεια, νέοι μόλις 16 και 17 ετών από την περιοχή της Πέλλας προχώρησαν στη ρίψη φυλλαδίων στο σχολείο τους προς τιμήν του Παύλου Μελά, του ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα που θυσίασε τη ζωή του για τη Μακεδονία.

Σε έναν τόπο με ιδιαίτερη ιστορική σημασία, όπου η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς αποτελεί χρέος κάθε γενιάς, η πρωτοβουλία αυτών των παιδιών αποκτά ξεχωριστή αξία. Αποδεικνύουν έμπρακτα ότι η νεολαία μας δεν γυρίζει την πλάτη στην Ιστορία, αλλά αναζητά τις ρίζες της και τιμά εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας.

Ο Παύλος Μελάς δεν αποτελεί απλώς μια μορφή του παρελθόντος. Είναι σύμβολο αυτοθυσίας, αγωνιστικότητας και προσφοράς στον αγώνα για την ελληνική Μακεδονία. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν νέοι που μελετούν την Ιστορία, τιμούν τους ήρωες και αναλαμβάνουν την ευθύνη να μεταδώσουν την ιστορική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Γιατί ένας λαός που γνωρίζει την Ιστορία του μπορεί να κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση. Και όσο υπάρχουν νέοι που θυμούνται, η ιστορική μνήμη δεν σβήνει!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ