Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

  

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

 

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

  

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

Πολλοί θεωρούν ότι οι ιδεολογίες είναι παρωχημένες έννοιες που πλέον η ανθρωπότητα δεν τις χρειάζεται. Είναι όμως έτσι ή μήπως μόνο μέσα από τις πολιτικές ιδεολογίες θα καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο μας ως Έθνος;

Ο 20ός αιώνας δεν ήταν απλώς ένας αιώνας πολέμων. Ήταν ένας αιώνας σύγκρουσης ιδεολογιών. Δύο συστήματα κυριάρχησαν: ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός. Το ένα μιλούσε στο όνομα της ισότητας. Το άλλο στο όνομα της ελευθερίας. 

Και όμως, όταν τελείωσε ο αιώνας, οι λαοί της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά στο ίδιο πρόβλημα. Στην κρίση του ρόλου του κράτους και την κρίση της ταυτότητας των ίδιων των λαών.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τη διαφορά αυτών των συστημάτων, πρέπει πρώτα να δούμε πώς λειτουργούν στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Ο κομμουνισμός βασίστηκε στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα οικονομικό ον και η δικαιοσύνη στις κοινωνίες θα έρθει μέσα από την ισότητα των ανθρώπων με βάση το προλεταριάτο. Πίστεψαν και κατασκεύασαν την πολιτική ιδέα της αταξικής κοινωνίας. Αυτή η ολοκληρωτική ιδέα εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κράτος που είχε συγκεντρωτική δύναμη, αλλά δεν είχε ελευθερία. Το κράτος αποφάσιζε για την εργασία, για την ιδιοκτησία, ακόμα και την σκέψη και για τα θρησκευτικά πιστεύω.

Από την άλλη πλευρά, ο φιλελευθερισμός έλεγε ότι το κράτος πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη δύναμη. Ότι η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα. Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ζήσει όπως θέλει. Όμως στην πράξη, το φιλελεύθερο κράτος δεν κατήργησε την εξουσία. Απλώς την έδωσε στους  καπιταλιστές. Το κράτος έγινε μηχανισμός που προστατεύει την αγορά και όχι την κοινωνία.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: δύο συστήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια βάση. Και τα δύο είναι υλιστικά. Και τα δύο βλέπουν τον άνθρωπο πρώτα ως οικονομική μονάδα και μετά ως άνθρωπο με ταυτότητα και  ιστορία.

Και τα δύο αυτά συστήματα όμως συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και ως προς την γέννηση τους. Ο φιλελευθερισμός γέννησε τον κομμουνισμό. Επίσης και τα δύο συστήματα ως διεθνιστικά αντιμάχονται και μισούν την μοναδική αρχή που δόθηκε στην ανθρωπότητα.

Την αρχή της Φυλής και την αλυσίδα συγγένειας μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα με αυθαίρετο τρόπο αντικατέστησαν την βιολογική αρχή των κοινωνιών με την αρχή της οικονομίας. Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχουν σύνορα και κράτη η απάντηση είναι απλή. Γιατί πλέον οι πατρίδες έχουν αντικατασταθεί από χώρες/χώρους όπου τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν όχι για να προστατέψουν τα εθνικά δίκαια αλλά για την προστασία της οικονομίας και του συστήματος. 

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένα κράτος είναι δεξιό ή αριστερό. Το ερώτημα είναι αν έχει εθνική ταυτότητα.

Το Εθνικό Κράτος δεν γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Γεννήθηκε για να είναι το μέσον όπου θα προστατεύσει την Φυλή. Να προστατεύσει τη γλώσσα του, την ιστορία του, την παράδοσή του και κυρίως την βιολογική του συνέχεια. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, δεν δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε οικονομική ανάγκη. Δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε εθνική ανάγκη.

Όμως στον 20ό αιώνα, το κράτος άρχισε να χάνει τον χαρακτήρα του. Ο κομμουνισμός προσπάθησε να καταργήσει τα έθνη στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου. Ο φιλελευθερισμός προσπαθεί να τα καταργήσει στο όνομα της παγκόσμιας αγοράς. 

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που χάνεται είναι ο άνθρωπος ως μέλος της Φυλής, αφού η αρχή του Αίματος αντικαταστήθηκε από την αρχή της οικονομίας. 

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να μιλάμε απλώς για οικονομία. Πρέπει να μιλάμε για το ποιον υπηρετεί η οικονομία. Και δεν αρκεί να μιλάμε για κράτος. Πρέπει να μιλάμε για ποιον υπηρετεί το κράτος.

Ένα κράτος που βασίζεται μόνο στην οικονομία δεν μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία ενωμένη. Το είδαμε στη Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε. Το βλέπουμε σήμερα και στη Δύση, όπου οι κοινωνίες είναι όλο και πιο διχασμένες. Όταν το κράτος χάνει την ταυτότητά του, το Έθνος γίνεται λαός χωρίς τις τέσσερις βασικές αξίες που μας παρέδωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι Πρόγονοι μας. Το Όμαιμων, το Ομότροπον ,το Ομόγλωσσον και το Ομόθρησκων.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό/αριστερό κράτος ή στο δεξιό φιλελευθερισμό. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να έχει και κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ταυτότητα. Που δεν θα εξισώνει προς την βάση τους πολίτες όπως κάνει ο κομμουνισμός ούτε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρούς. Που θα θέτει ως θέσφατο ότι τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την Φυλή και την ανέλιξη του κάθε πολίτη, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας δεν επιβιώνουν ούτε τα οικονομικά συστήματα ούτε οι ιδεολογίες που βασίζονται μόνο στην ύλη.

Επιβιώνουν μόνο οι λαοί που έχουν συνείδηση του ποιοι είναι.Άλλωστε ιστορικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή και οι αριστεροί και οι δεξιοί θυμούνται τις πατριωτικές κορώνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 22.3.26

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

  

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση ότι το Ελληνικό Έθνος δεν χαρίστηκε σε κανέναν. 

Το Ελληνικό Έθνος που γεννήθηκε πριν χιλιάδες χρόνια, σφυρηλατήθηκε μέσα από θυσίες, αγώνες και αίμα, από ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν. Από τα βάθη των αιώνων μέχρι το 1821 και από το 1821 μέχρι σήμερα, ο Έλληνας έμαθε να ζει και να πεθαίνει για τις υψηλές Αξιες και να παλεύει για την Ελευθερία.

Ιδιαίτερα αυτή τη μέρα, το βλέμμα στρέφεται στους μαθητές. Στα Ελληνόπουλα που στέκονται μπροστά στις παρελάσεις και κρατούν τη Σημαία της Πατρίδας. Δεν είναι απλώς μια τιμή σχολική. Είναι μια ευθύνη ιστορική. Γιατί όταν ένα Ελληνόπουλο σηκώνει την Ελληνική Σημαία, δεν κρατά μόνο ένα σύμβολο. Κρατά τις θυσίες των Προγόνων του, κρατά τον αγώνα των ανθρώπων που δεν λύγισαν μπροστά σε κατακτητές που ήθελαν να αφανίσουν το Έθνος μας.

Η Ελληνική Σημαία δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα. Είναι μνήμη, είναι αξιοπρέπεια, είναι η απόδειξη ότι αυτή η Φυλή άντεξε σε αυτοκρατορίες, σε πολέμους, σε καταστροφές και προδοσίες και ακόμα παλεύει να σταθεί όρθια. Και γι’ αυτό κάθε Ελληνόπουλο που συμμετέχει  στην παρέλαση δεν τιμά απλώς το σχολείο του. Πρωτίστως τιμά την ίδια την ιστορία του Έθνους .

Σήμερα λοιπόν, η 25η Μαρτίου πρέπει να μιλάει στους νέους. Να τους θυμίζει ότι η τιμή του να είσαι Έλληνας δεν είναι τίτλος, είναι στάση ζωής. Είναι σεβασμός στους Προγόνους, πίστη στην Πατρίδα και ευθύνη απέναντι στην Φυλή. Γιατί το Ελληνικό Έθνος έμαθε να επιβιώνει μέσα στους αιώνες μόνο όταν οι νέοι του δεν ξεχνούσαν ποιοι είναι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή από όλες: να κρατάς ψηλά τη Σημαία και να συνεχίζεις την ιστορία εκεί που την άφησαν οι προηγούμενοι.

Ζήτω η μία Αιωνία και Αδιαίρετος Ελλάς

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

 

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

Με αγανάκτηση και οργή πληροφορηθήκαμε, ότι στο δάσος της Δαδιάς δηλητηριάστηκαν δώδεκα μαυρόγυπες, από τους οποίους οι εννέα είναι ήδη νεκροί. Δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό. Πρόκειται για ένα έγκλημα απέναντι στη Φύση, απέναντι στο ζώο και απέναντι στην ίδια την Πατρίδα, αφού ο μαυρόγυπας αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και προστατευόμενα είδη της Ελληνικής Γης.

Το γεγονός ότι κάποιοι έφτασαν στο σημείο να ρίξουν δηλητήρια μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους της χώρας δείχνει ξεκάθαρα την πλήρη απουσία κράτους στην ελληνική ύπαιθρο. Εκεί που άλλοτε υπήρχε παρουσία χωροφυλακής, αγροφυλάκων και ελέγχου, σήμερα υπάρχει εγκατάλειψη, αδιαφορία και πλήρης ασυδοσία. 

Η ελληνική επαρχία έχει αφεθεί στο έλεος όσων θέλουν να καταστρέψουν το περιβάλλον, να εξοντώσουν ζώα και να λειτουργούν χωρίς καμία συνέπεια.

Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδράνεια των αρμόδιων αρχών. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλητηριάζονται ζώα στη χώρα μας, ούτε η πρώτη φορά που καταστρέφεται ένας προστατευόμενος βιότοπος. Κάθε φορά ακούμε δηλώσεις και υποσχέσεις, αλλά στην πράξη δεν αλλάζει τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μιλάμε για νεκρούς μαυρόγυπες, αύριο ίσως για ολόκληρη την εξαφάνιση ενός είδους από την Ελλάδα.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι πίσω από τέτοιες πράξεις δεν κρύβεται απλώς μια κακή στιγμή. Όποιος ρίχνει δηλητήρια στη Φύση γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει. Γνωρίζει ότι θα σκοτώσει ζώα, ότι θα καταστρέψει ένα οικοσύστημα και ότι θα αφήσει πίσω του μόνο θάνατο. Πρόκειται για πράξη που δείχνει περιφρόνηση προς την ελληνική φύση και αδιαφορία για το μέλλον της Πατρίδας. 

Απαιτούμε άμεση έρευνα και τον εντοπισμό των υπευθύνων. Απαιτούμε πραγματική προστασία της ελληνικής υπαίθρου και επιστροφή της τάξης εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η εγκατάλειψη. Η Φύση της Πατρίδας μας δεν μπορεί να μένει απροστάτευτη και η καταστροφή του ζωικού βασιλείου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό περιστατικό.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αδιαφορία. Η επαρχία δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη. 

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ- Τομέας Green Nationalist 

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

  

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ένα από τα πιο δύσκολα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα και ολόκληρη η Ευρώπη. Δυστυχώς η συζήτηση γύρω από αυτό γίνεται συχνά με τσιρίδες, συνθήματα, με ιδεολογικές εμμονές και με έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που τελικά δεν βοηθά κανέναν. Για να υπάρξει πραγματική λύση χρειάζεται καθαρή σκέψη, ειλικρίνεια και σεβασμός τόσο προς τις ευρωπαϊκές κοινωνίες όσο και προς τους ίδιους τους ανθρώπους που μετακινούνται.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που φτάνουν στην Ευρώπη στην ίδια κατηγορία. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που ζητούν άσυλο και σε αυτούς που εισέρχονται παράνομα για οικονομικούς λόγους.Οι άνθρωποι που διώκονται από πολέμους ή από πραγματικές πολιτικές διώξεις έχουν δικαίωμα να ζητήσουν προστασία. Το δικαίωμα στο άσυλο είναι μια σημαντική κατάκτηση του διεθνούς δικαίου και του πολιτισμού μας. Όταν κάποιος κινδυνεύει πραγματικά, οφείλουμε να εξετάζουμε το αίτημά του και να του προσφέρουμε προστασία, εάν φυσικά μπορούμε.

Όμως αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη μαζική παράνομη μετανάστευση που βλέπουμε σήμερα. Χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται προς την Ευρώπη όχι επειδή διώκονται αλλά επειδή ελπίζουν ότι θα βρουν καλύτερες οικονομικές συνθήκες. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών. Πίσω του κρύβεται ένα τεράστιο σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπων και πολιτικών επιλογών. 

Σήμερα λειτουργούν διεθνή κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων που κερδίζουν τεράστια ποσά από αυτή την κατάσταση. Πρόκειται για πραγματικά καρτέλ τα οποία εκμεταλλεύονται την φτώχεια και την απελπισία ανθρώπων από την Αφρική και την Ασία. Τους υπόσχονται μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη και τους στέλνουν βορά στους σύγχρονους σωματέμπορους μέσα από επικίνδυνα ταξίδια. Πολλοί από αυτούς χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα. Άλλοι φτάνουν σε χώρες όπου δεν έχουν καμία πραγματική προοπτική.Για αυτούς τους μηχανισμούς ο άνθρωπος δεν είναι πρόσωπο. Είναι εμπόρευμα. Κάθε βάρκα που ξεκινά είναι μια επιχείρηση που αποφέρει κέρδη σε εγκληματικά δίκτυα.

Ταυτόχρονα υπάρχουν και οικονομικά συμφέροντα μέσα στην Ευρώπη που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Παράνομη εργασία, φθηνά εργατικά χέρια χωρίς δικαιώματα και μια μαύρη οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπων που δεν έχουν καμία προστασία.Όλη αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται συχνά σαν ανθρωπισμός. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται τους πιο αδύναμους.

Η μαζική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση δεν βοηθά αυτούς τους ανθρώπους. Αντίθετα τους εγκλωβίζει σε μια ζωή χωρίς μέλλον. Πολλοί ζουν για χρόνια σε καταυλισμούς ή σε συνθήκες κοινωνικού περιθωρίου. Δεν εντάσσονται πραγματικά στις κοινωνίες και συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.Αυτό δεν είναι λύση. Είναι απλώς η διατήρηση ενός προβλήματος.Για να υπάρξει πραγματικά ανθρώπινη πολιτική χρειάζονται τρία βασικά πράγματα.

Πρώτον πρέπει να υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία ασύλου. Όσοι άνθρωποι έχουν πραγματικά ανάγκη προστασίας πρέπει να εξετάζονται γρήγορα και δίκαια.

Δεύτερον πρέπει να χτυπηθούν αποφασιστικά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Αυτά τα δίκτυα είναι από τα πιο κυνικά εγκλήματα της εποχής μας και πρέπει να αντιμετωπιστούν με διεθνή συνεργασία.

Τρίτον πρέπει να υπάρχει οργανωμένη επιστροφή των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους.

Η επιστροφή αυτή δεν είναι πράξη σκληρότητας. Είναι μια πράξη δικαιοσύνης και τάξης. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η παράνομη είσοδος δεν οδηγεί σε μόνιμη εγκατάσταση. Έτσι αφαιρείται το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι διακινητές για να πείθουν ανθρώπους να πληρώνουν τεράστια ποσά για ένα επικίνδυνο ταξίδι.Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πατρίδα του. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να ζει και να αναπτύσσεται στον δικό του τόπο.

Η πραγματική αλληλεγγύη δεν βρίσκεται στο να μετακινούνται ολόκληροι πληθυσμοί από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται στο να βοηθηθούν οι κοινωνίες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια στις δικές τους πατρίδες.Να υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας, σταθερότητα και προοπτική εκεί όπου γεννήθηκαν. Κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του για να επιβιώσει.

Για την Ελλάδα το ζήτημα αυτό είναι ακόμη πιο σοβαρό. Η χώρα μας βρίσκεται στα σύνορα της Ευρώπης και δέχεται μεγάλη πίεση από μεταναστευτικές ροές. Η προστασία των συνόρων και η σωστή διαχείριση της μετανάστευσης είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας αλλά και κοινωνικής ισορροπίας.Μια πολιτική που διαχωρίζει ξεκάθαρα το άσυλο από την παράνομη μετανάστευση, που χτυπά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων και που επιστρέφει όσους δεν δικαιούνται παραμονή δεν είναι πολιτική σκληρότητας.Είναι πολιτική ευθύνης.Είναι μια πολιτική που προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που πολεμά την εκμετάλλευση και που δίνει πραγματική λύση σε ένα πρόβλημα που για χρόνια αντιμετωπίζεται με υποκρισία.

Είναι η πολιτική που πρεσβεύει ο Ιερός Λόχος και που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση αφενός με τον αδηφάγο καπιταλισμό και αφετέρου με τον ψευτοανθρωπισμό των αριστερών. Και τελικά ναι, είναι η μόνη πολιτική που μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά ανθρώπινη.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026