Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

 



Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

Σε μια εποχή όπου η μουσική ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε εύπεπτο προϊόν, αποκομμένο από ρίζες, ταυτότητα και ουσία, υπάρχουν ακόμη δημιουργοί που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο πιο μοναχικό, αλλά και πιο αυθεντικό.

Το Crusade of Sound αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Ένα μουσικό εγχείρημα που δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή ήχων, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τη βαθύτερη διάσταση της μουσικής ως φορέα πολιτισμού, στάσης ζωής και εσωτερικής αναζήτησης.

Με επιλογές που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο ρεύμα και με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το νόημα, το κανάλι έχει καταφέρει να αποκτήσει το δικό του κοινό — ανθρώπους που αναζητούν κάτι περισσότερο από την επιφανειακή διασκέδαση.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον δημιουργό του Crusade of Sound, σε μια συνέντευξη που φωτίζει τόσο την προσωπική του διαδρομή όσο και τη δική του οπτική για τη μουσική και τον ρόλο της σήμερα.

Πώς γεννήθηκε το Crusade of Sound και ποιο ήταν το κεντρικό κίνητρο πίσω από τη δημιουργία του;

Το κεντρικό κίνητρο ήταν η αντίδραση στη λήθη. Στον τρόπο που η ιστορία απλοποιείται, παραχαράσσεται ή μετατρέπεται σε προϊόν χωρίς βάθος. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που δεν χαϊδεύει, αλλά θυμίζει. Που δεν ζητά απλώς ακρόαση, αλλά στάση.

Το Crusade of Sound δεν γεννήθηκε για να ακολουθήσει trends· γεννήθηκε για να κουβαλήσει αφηγήσεις: αυτοκρατορίες που έπεσαν, ιδέες που πολεμήθηκαν, πολιτισμούς που επιβίωσαν κόντρα στον χρόνο. Η μουσική έγινε το όπλο και ο ήχος το μέσο για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα έμεναν θαμμένες ή διαστρεβλωμένες.

Με λίγα λόγια: γεννήθηκε από την ανάγκη να μην σωπάσει η ιστορία, αλλά να τραγουδήσει ξανά — δυνατά.

Γιατί επέλεξες αυτή την ονομασία και τι σημαίνει για σένα ο “Crusade” στον χώρο της μουσικής;

Για εμάς, η λέξη Crusade σημαίνει ακριβώς αυτό που δηλώνει ιστορικά: σταυροφορία. Όχι με τη στενή στρατιωτική έννοια, αλλά ως αγώνας αξιών, μνήμης και ταυτότητας.

Το Crusade of Sound είναι μια σταυροφορία ενάντια στην ιστορική αλλοίωση. Ενάντια στην παραχάραξη του παρελθόντος, στη σκόπιμη σύγχυση των πολιτισμών και στη διαγραφή της συλλογικής μνήμης. Είναι άρνηση να δεχτούμε ότι η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί για να εξυπηρετήσει σύγχρονες ιδεολογίες.

Είναι επίσης μια σταυροφορία ενάντια στη διάλυση της ταυτότητας των λαών. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη αλλοίωση της κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής των χωρών μας, χωρίς τη συναίνεση ή τη φωνή των ίδιων των λαών. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη διατήρησης συνέχειας, ρίζας και πολιτισμού.

Παράλληλα, είναι μια σταυροφορία απέναντι στον πόλεμο που ασκείται στον χριστιανισμό — όχι μόνο ως θρησκεία, αλλά ως πολιτισμικό και ιστορικό θεμέλιο της Ευρώπης και της ταυτότητάς μας. Στην υποβάθμιση, τη γελοιοποίηση και την περιθωριοποίησή του στον δημόσιο λόγο.

Τέλος, είναι μια σταυροφορία κατά της δαιμονοποίησης του πατριωτισμού. Ενάντια στην ιδέα ότι η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία και τον πολιτισμό σου είναι κάτι που πρέπει να απολογηθεί ή να σιωπήσει.

Το of Sound δηλώνει τον τρόπο. Ο αγώνας αυτός δεν γίνεται με κραυγές ή συνθήματα, αλλά με μουσική. Ο ήχος είναι το μέσο, η μνήμη το περιεχόμενο και η στάση ζωής το μήνυμα.

Για εμάς, το Crusade of Sound είναι μια συνειδητή επιλογή:

να σταθούμε απέναντι στη λήθη,

να υπερασπιστούμε την ταυτότητα,

και να χρησιμοποιήσουμε τη μουσική ως πράξη αντίστασης και ευθύνης.

Πώς βλέπεις τη σημερινή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα την underground, μέσα σε έναν κόσμο εμπορευματοποιημένο και απονευρωμένο;

Ναι, το πιστεύουμε ξεκάθαρα. Η μουσική δεν είναι ουδέτερη· πάντα κουβαλά αξίες, μνήμη και κοσμοαντίληψη. Είτε το παραδέχεται είτε όχι, κάθε κοινωνία εκφράζει τον εαυτό της μέσα από τον ήχο της. Γι’ αυτό και η μουσική μπορεί να γίνει φορέας ταυτότητας, αλλά και εργαλείο πολιτιστικής αντίστασης.

Για εμάς, η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο. Μεταφέρει ιστορία, σύμβολα, πίστη και συλλογικές εμπειρίες από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν άλλοι μηχανισμοί αποτυγχάνουν ή σιωπούν. Εκεί όπου τα βιβλία λογοκρίνονται, οι έννοιες διαστρεβλώνονται και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, ο ήχος παραμένει άμεσος και δύσκολα χειραγωγήσιμος.

Η πολιτιστική αντίσταση δεν σημαίνει απομόνωση ή άρνηση του κόσμου, αλλά άρνηση της ισοπέδωσης. Σημαίνει να κρατάς ρίζες μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί τη λήθη ως πρόοδο. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να δηλώσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη ή διασκέδαση. Είναι στάση. Είναι μνήμη σε κίνηση. Και όταν χρησιμοποιείται συνειδητά, γίνεται μια ήσυχη αλλά ισχυρή μορφή πολιτιστικής αντίστασης.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας ταυτότητας και πολιτιστικής αντίστασης;

Βλέπουμε μια μουσική σκηνή βαθιά αλλοιωμένη από την εμπορευματοποίηση. Η μουσική, σε μεγάλο βαθμό, έχει μετατραπεί σε προϊόν ταχείας κατανάλωσης: εύπεπτο, ακίνδυνο και σχεδιασμένο να μη συγκρούεται με τίποτα. Το περιεχόμενο φτωχαίνει, όχι επειδή λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η σύγκρουση θεωρείται ρίσκο και η ταυτότητα «πρόβλημα».

Ακόμα και η underground σκηνή, που ιστορικά λειτουργούσε ως χώρος αντίστασης και αυθεντικής έκφρασης, συχνά αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Αντί να στέκεται απέναντι στο σύστημα, πολλές φορές το μιμείται, απλώς με διαφορετική αισθητική. Η επανάσταση γίνεται στυλ και η αντίσταση marketing.

Παρόλα αυτά, δεν θεωρούμε ότι όλα έχουν χαθεί. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί και κοινότητες που επιμένουν στο νόημα, στη ρίζα και στη στάση. Απλώς δεν προβάλλονται, γιατί δεν είναι βολικοί. Δεν υπηρετούν αφηγήματα, δεν ευθυγραμμίζονται, δεν απονευρώνονται για να χωρέσουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή μας είναι συνειδητή: να μην προσαρμοστούμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Να λειτουργήσουμε εκτός λογικής κατανάλωσης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερο κοινό αλλά μεγαλύτερο βάθος. Για εμάς, η αξία της μουσικής δεν μετριέται σε streams, αλλά σε συνείδηση που ξυπνά.

Τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει η μουσική στη διαμόρφωση χαρακτήρα και στάσης ζωής των νέων;

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, γιατί λειτουργεί σε επίπεδο βαθύτερο από τον λόγο. Δεν περνά μόνο πληροφορίες· περνά πρότυπα, στάσεις και συναισθηματικές κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα στους νέους, η μουσική γίνεται συχνά σημείο αναφοράς, τρόπος ταύτισης και μέσο κατανόησης του κόσμου.

Σε έναν κόσμο που προωθεί τη σύγχυση, την αποδόμηση και την απουσία σταθερών, η μουσική μπορεί είτε να ενισχύσει αυτή την απονεύρωση είτε να λειτουργήσει αντίστροφα: ως άγκυρα. Να καλλιεργήσει αίσθηση ταυτότητας, ευθύνης και συνέχειας. Να δείξει ότι δεν ξεκινάς από το μηδέν, αλλά πατάς πάνω σε ιστορία, πολιτισμό και αξίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι η μουσική μπορεί να διδάξει χωρίς να κηρύττει. Να εμπνεύσει πειθαρχία χωρίς διδακτισμό, να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση χωρίς να καλλιεργεί εγωισμό, και να υπενθυμίσει ότι η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς ρίζες και όρια.

Για τους νέους, αυτό σημαίνει επιλογή. Να μην είναι απλοί καταναλωτές εικόνων και ήχων, αλλά συνειδητοί ακροατές. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τι τους δυναμώνει και τι τους αδειάζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική μπορεί να γίνει όχι απλώς συνοδεία ζωής, αλλά στοιχείο που διαμορφώνει στάση, χαρακτήρα και πορεία.

Ποιο είναι το μήνυμα και το όραμα του Crusade of Sound για το μέλλον;

Το μήνυμα του Crusade of Sound είναι ξεκάθαρο: η ιστορία, η ταυτότητα και η μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν τις αντιμετωπίζουμε ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανά στοιχεία που οφείλουν να έχουν φωνή στο παρόν και θέση στο μέλλον.

Το όραμά μας δεν είναι η μαζικότητα, αλλά η ουσία. Δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, αλλά να είμαστε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό που υπηρετούμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μουσική που κουβαλά βάρος, που δεν φοβάται να πάρει θέση και που στέκεται απέναντι στη λήθη, την αλλοίωση και την ισοπέδωση.

Για το μέλλον, βλέπουμε το Crusade of Sound ως μια σταθερή παρουσία αντίστασης μέσα στον ήχο. Ένα σημείο αναφοράς για όσους νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από τη σύγχρονη απονευρωμένη κουλτούρα. Έναν χώρο όπου η μουσική δεν ζητά συγγνώμη για τις ρίζες της, την πίστη της ή τον πατριωτισμό της.

Δεν υποσχόμαστε ευκολία ούτε άνεση. Υποσχόμαστε συνέπεια. Να συνεχίσουμε αυτή τη σταυροφορία μέσω της μουσικής, όσο υπάρχει ανάγκη να θυμίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γιατί για εμάς, το μέλλον δεν χτίζεται με λήθη, χτίζεται με μνήμη που συνεχίζει να ακούγεται.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό του Crusade of Sound για τον χρόνο του και για τις ουσιαστικές σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Σε μια περίοδο όπου η ταχύτητα και η επιφάνεια κυριαρχούν, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μουσική μπορεί —και οφείλει— να παραμένει φορέας ουσίας, ταυτότητας και εσωτερικής δύναμης. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο έργο του και κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά του.

Πού θα τους βρεις: You Tube και Spotify


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

  


Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

Όσο είναι γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές ενός πολέμου άλλο τόσο είναι γεγονός ότι τα εγκλήματα πολέμου των νικητών ποτέ δεν δικάζονται. 

Όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας και η λογική μας, δεν πρέπει να μην καταδικάζει τους εγκληματίες πολέμου από όπου και αν προέρχονται. Γιατί δεν πρόκειται απλά για «εικόνες πολέμου». Δεν πρόκειται απλά για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για συγκεκριμένους αριθμούς, καταγεγραμμένους από επίσημους διεθνείς οργανισμούς για δολοφονίες παιδιών από επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Και αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν χωρά καμία ωραιοποίηση. Παραθέτω λοιπόν στοιχεία που αλίευσα στο διαδίκτυο.

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα, οι εκτιμήσεις από οργανισμούς όπως η UNICEF και η Save the Children καταγράφουν:

Πάνω από 20.000 νεκρά παιδιά

Περισσότερα από 50.000 παιδιά νεκρά ή τραυματισμένα

Χιλιάδες αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια

Οι ίδιες εκθέσεις σημειώνουν ότι, σε περιόδους έντονης σύγκρουσης, ο ρυθμός θανάτου έφτανε το ένα παιδί ανά ώρα. Παράλληλα, παιδιά πεθαίνουν όχι μόνο από βομβαρδισμούς, αλλά και από ασιτία και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης.

Στον Λίβανος, όπου οι συγκρούσεις εντάθηκαν από το 2023 και συνεχίζονται το 2026, τα στοιχεία δείχνουν:

Περισσότερα από 329 νεκρά παιδιά

Πάνω από 1.600 τραυματισμένα παιδιά

Τουλάχιστον 370.000 παιδιά εκτοπισμένα

Μόνο μέσα σε λίγες εβδομάδες του 2026, καταγράφηκαν 120+ νεκρά παιδιά, αποδεικνύοντας πόσο γρήγορα κλιμακώνεται η καταστροφή.

Στο Ιράν, μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με επίσημες αναφορές και διεθνείς οργανισμούς:

Τουλάχιστον 200 έως 214 παιδιά έχουν σκοτωθεί

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αυτά δεν είναι «εκτιμήσεις ενός άρθρου». Είναι αριθμοί που προέρχονται από καταγραφές οργανισμών που δραστηριοποιούνται επί τόπου. Και ακόμη κι αυτοί οι αριθμοί θεωρούνται υποεκτιμημένοι, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσης καταγραφής των νεκρών.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Δεκάδες χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί

Ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ανακοινώσεις.

Όταν τα στοιχεία είναι αυτά, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «απώλειες». Πρόκειται για μια μαζική, διαρκή εξόντωση αμάχων, με κύρια θύματα τα παιδιά.

Και απέναντι σε αυτούς τους αριθμούς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε»...

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη.

  


Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη. 

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, την εργάσιμη ημέρα και τις υποχρεώσεις σε σχολές και σχολεία, μέλη της Νεολαίας του Κινήματος έδωσε το παρών στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση για να τιμήσει τα 71 χρόνια από την Έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι στάθηκαν με σεβασμό, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει πίστη και συνείδηση, ούτε η βροχή ούτε οι δυσκολίες μπορούν να σταματήσουν μια νεολαία που θυμάται την ιστορία της. 🇬🇷🔥

Δείτε το βίντεο You tube

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


ΕΝΕ - ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα . Γράφει ο βιογράφος του Διγενή κ.Λεωνίδου.

  


Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα.


Ο Γεώργιος Γρίβας γεννήθηκε στο σπίτι της γιαγιάς του Κατίνας Χατζημιχαήλ, στην οδό Αξιοθέας 10, στη Χρυσαλινιώτισσα, και όχι στο Τρίκωμο κατά την επικρατούσα άποψη. Είχε πατέρα τον Θεόδωρο Ιωάννη, έμπορο σιτηρών από το Τρίκωμο και μητέρα την Καλομοίρα Μιχαήλ Καζαντζή, από τη Λευκωσία. Η μόνιμη κατοικία τους ήταν στο Τρίκωμο. Ο Γεώργιος γεννήθηκε, όμως, στη Λευκωσία, γιατί όταν η μάνα του έχασε το πρώτο της παιδί στη γέννα της στο Τρίκωμο, ένεκα έλλειψης ιατρικής φροντίδας, επέμενε να γεννά τα επόμενα παιδιά της στο σπίτι της μητέρας της, Κατίνας. 

Ημερομηνία γέννησης του Γεωργίου, όπως ανακάλυψε ο συγγραφέας, ήταν η 6η Ιουνίου 1897 του Γρηγοριανού (Νέου) ημερολογίου. Το ότι ο ίδιος ο Στρατηγός δήλωνε ως ημερομηνία γέννησής του τις 24 Μαΐου 1898 μπορεί να δικαιολογηθεί με το ότι σε αντίθεση με την Αγγλία,  η Ελλάδα και η Κύπρος χρησιμοποιούσαν ακόμα το Ιουλιανό (Παλιό) ημερολόγιο. Αυτό εξηγεί τη διαφορά 13 ημερών. Η διαφορά όμως ενός έτους παραμένει ανεξήγητη. 

Πήρε το όνομα του θείου του Γεωργίου Χατζημιχαήλ, που έφυγε το 1897,  μαζί με άλλους Κυπρίους νέους για να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της αδελφής μεγαλονήσου Κρήτης από τον τουρκικό ζυγό.

Ο Γεώργιος Γρίβας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τρικώμου και  στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο (1909-1915) γαλουχούμενος με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Έμενε με τη γιαγιά του στον Άγιο Κασσιανό (Χρυσαλινιώτισσα). Ήταν άριστος μαθητής αλλά και καλός αθλητής. Είχε συμμαθητή και φίλο του τον Μιχαήλ Χατζηδημητρίου (μετέπειτα ποιητή γνωστό ως Γλαύκος Αλιθέρσης) τον οποίο θαύμαζε, γιατί, ενώ ήταν μαθητής της  Δ΄τάξης, το 1913, δραπέτης από το πατρικό του σπίτι κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό να πολεμήσει εναντίον των Βουλγάρων.

Όταν ο Γεώργιος αποφοιτούσε από το γυμνάσιο τον Ιούνιο 1915 είχε πάρει απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Παρά τις αντιδράσεις των γονιών του, που τον ήθελαν να γίνει γιατρός, και τα επιχειρήματα  και κλάματα της μητέρας του για τους κινδύνους της στρατιωτικής ζωής, το είχε ξεκαθαρίσει: είτε αξιωματικός ή γεωργός στα πατρικά κτήματα. Τελικά, όταν είδαν πως δεν άλλαζε γνώμη, του έδωσαν την ευχή τους και αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Ευελπίδων και ενώ ο ίδιος πέτυχε, ο συμμαθητής του Αλιθέρσης, παρά την πολεμική του πείρα, απέτυχε. 

Το 1919, ενώ φοιτούσε στη Σχολή, ο εύελπις Γρίβας πήρε γράμμα από τις αδελφές του ότι αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε ο πατέρας τους από τη μολυσματική αρρώστια άνθρακας.  

Στις 27 Ιουλίου 1919 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός και στις 26 Αυγούστου τοποθετείται στο 30ο Σύνταγμα Πεζικού στη Μακεδονία. Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, αναχωρεί για το μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Ως αξιωματικός του 30ου Συντάγματος Πεζικού της 10ης (Χ) Μεραρχίας λαμβάνει μέρος στις μάχες εναντίον του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ: από τη Σμύρνη στην Πάνορμο (Ιούνιος 1920), στην Προύσα (Αύγουστος 1920), στο Εσκή Σεχήρ (Ιούλιος 1921) και προς Άγκυρα (Αύγουστος 1921). Ήταν ανάμεσα στους άνδρες της Χ Μεραρχίας που πέρασαν τον Σαγγάριο ποταμό, κάπου 70 χλμ από την Άγκυρα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Στρατιά Μικράς Ασίας, ένεκα σφοδρότατων επιθέσεων των Τούρκων υποχωρεί δυτικά του Σαγγάριου. Τελικά, υποχωρώντας, οι ελληνικές δυνάμεις αποδεκατίζονται και η Μικρασιατική εκστρατεία καταλήγει σε καταστροφή.  Το 30ο Σύνταγμα του ανθυπολοχαγού Γρίβα δίνει την τελευταία μάχη στην Πάνορμο.

Για την ανδρεία που επέδειξε στη Μικρά Ασία, ο Γρίβας τιμάται με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και τον Μεγαλόσταυρο Γεωργίου Α',  τοποθετείται στη Θράκη, προβιβάζεται σε υπολοχαγό (1923) και αμέσως παίρνει μετάθεση στο Επιτελείο της Χ Μεραρχίας. Ενώ υπηρετούσε στη Μακεδονία, στις 14 Νοεμβρίου 1924 πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Ο Γρίβας διακρίνεται για την αφοσίωσή του στο στρατιωτικό του επάγγελμα, την αυστηρότητα και τη συνεχή προσπάθειά του να πετύχει στην αποστολή του. Τον Σεπτέμβριο 1925 προβιβάζεται σε λοχαγό και αναλαμβάνει καθήκοντα διοικητή της Φρουράς Κομοτηνής. Τον επόμενο χρόνο φοιτά στη Σχολή Εφαρμογών Λοχαγών Πεζικού και το 1927 αναχωρεί για το Παρίσι για φοίτηση στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, τοποθετείται σε διάφορες μονάδες και φοιτά σε διάφορες σχολές. Το 1931 φοιτά ξανά στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας και εκεί γνωρίζεται και συνάπτει φιλία με τον στρατιωτικό ακόλουθο της Ελλάδας Σοφοκλή Βενιζέλο, γιο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το 1935 προβιβάζεται σε ταγματάρχη και διορίζεται καθηγητής Γενικής Τακτικής στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Ελλάδας.

Σε όλο αυτό το διάστημα ο Γρίβας επισκέφθηκε τη γενέτειρά του Κύπρο μόνο δύο φορές: Το 1929 και το 1934. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του κινδύνεψε να πεθάνει από τη θανατηφόρα ασθένεια άνθρακας και γλίτωσε μόνο όταν δέχτηκε να του κάψει ο γιατρός με πυρωμένο σίδερο τη μολυσμένη φουσκάλα στο άνω χείλος!

Το 1936 ο ταγματάρχης Γρίβας γνωρίζεται με τη Βασιλική Ντέκα, την οποία αρραβωνιάζεται το επόμενο έτος και παντρεύεται το 1938.

Το Αλβανικό έπος αποτελεί μια άλλη τιμημένη Σελίδα στη ζωή του ταγματάρχη Γρίβα, ο οποίος το καλοκαίρι του 1940 υπηρετούσε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου, όπου είχε την εμπιστοσύνη του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Η 28η Οκτωβρίου 1940 βρήκε τον Γρίβα στη μικρή επιτελική ομάδα του Παπάγου να επεξεργάζεται πυρετωδώς τα σχέδια άμυνας του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο, ενώπιον της ιταλικής επιδρομής.  Τον Δεκέμβριο  ο Παπάγος εγκατέστησε το Γενικό Στρατηγείο του στα Ιωάννινα, μαζί και ο ταγματάρχης Γρίβας, που επανειλημμένα ζητούσε μετάθεση στην πρώτη γραμμή. Τελικά στις 19 Δεκεμβρίου προβιβάζεται σε αντισυνταγματάρχη και τοποθετείται ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας, η οποία δρούσε  πέρα από τα Αλβανικά σύνορα, πλησίον του Αργυρόκαστρου. Εκεί υπό τον γηραιό υποστράτηγο Γεώργιο Λάμβδα έγινε η ψυχή της Μεραρχίας, περιοδεύοντας με άλογο το μέτωπο μέρα και νύχτα. Ένεκα της ηρωικής δράσης της η Μεραρχία αυτή, με 282 νεκρούς και 746 τραυματίες, έμεινε γνωστή ως η «Σιδηρά Μεραρχία», αφού προέλασε προς Πέτανι, Γκόλικο και Λέκλι. Τελικά, μετά την Γερμανική επίθεση της 6ης Απριλίου 1941, παρά την ηρωική αντίσταση, η Ελλάδα συνθηκολογεί και η 2η Μεραρχία επιστρέφει στη βάση της, στην Αθήνα.

Τα χρόνια της γερμανικής κατοχής, ο αντισυνταγματάρχης Γρίβας, ιδρύει τη μυστική αντικατοχική οργάνωση Χ, η οποία, μαζί με άλλες 12 οργανώσεις της δεξιάς, είχαν ως αντικειμενικό στόχο την παροχή πληροφοριών στους συμμάχους για τα στρατόπεδα, τις κινήσεις και τις αποθήκες οπλισμού των Γερμανών και Ιταλών και την εξύψωση του ηθικού του λαού. Στόχος τους δεν ήταν οι εκτελέσεις Γερμανών εντός της Αθήνας ένεκα των τρομερών αντιποίνων, αλλά η προπαρασκευή συνθηκών για αποβίβαση των Συμμαχικών Δυνάμεων. Από το 1943 οι Γερμανοί καταζητούν τον Γρίβα και τον θέλουν ζωντανό ή νεκρό.  Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ο Γρίβας και οι άνδρες του αμύνονται στο Θησείο και αποτρέπουν την κατάληψη του κέντρου της Αθήνας από τους κομμουνιστές του ΕΛΑΣ, μέχρι την άφιξη Αγγλικών στρατευμάτων. Με την άφιξη της νέας μεταπολεμικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Γρίβας του παρέχει την πλήρη υποστήριξή του.

Το 1945 αποστρατεύεται κατόπιν αίτησής του και ιδρύει το κόμμα των Χιτών, το οποίο όμως δεν κατάφερε να εκλέξει αντιπρόσωπο στη Βουλή.

Από το 1948 ο Γεώργιος Γρίβας καταρτίζει σχέδια απελευθέρωσης της γενέτειράς του Κύπρου από τη Βρετανική κυριαρχία και ως μέλος της μυστικής Επιτροπής Ενωτικού Αγώνος Κύπρου στην Αθήνα, μεταβαίνει το 1951 και 1952 στο νησί για να διερευνήσει πόσο εφικτό ήταν ένα ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα. Διαπίστωσε ότι το έδαφος δεν προσφερόταν μόνο για ανταρτοπόλεμο αλλά περισσότερο για δράση εντός των πόλεων και στην ύπαιθρο και ότι οι Κύπριοι ήταν εντελώς απειροπόλεμοι, αλλά είχαν ακμαίο ηθικό. Έτσι στις 10 Νοεμβρίου 1954 φτάνει μυστικά με καράβι στη Χλώρακα Πάφου. Ευθύς αμέσως αρχίζει τη μύηση και εκπαίδευση των μελών της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Δρα με μυστικότητα υπό το ψευδώνυμο Διγενής, από διάφορες οικίες στη Λευκωσία και την 0.30 ώρα της 1ης Απριλίου 1955 δίνει εντολή στα 50 περίπου μέλη της Οργάνωσης για έναρξη του αγώνα με ανατινάξεις του ραδιοφωνικού σταθμού, και άλλων κυβερνητικών κτηρίων και με τη γνωστή προκήρυξη «Με τη βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού...» Κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Διγενής διέγειρε τις ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου και ολόκληρου του Έθνους, έτσι που εννέα νέοι βάδισαν στην αγχόνη τραγουδώντας και άλλοι 195, μεταξύ τους οι Αυξεντίου, Λένας, Δράκος, Μάτσης, Παρίδης, Πίττας, Παπακυριακού, Κάρυος και Χρίστος Σαμάρας έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με τη δράση της ΕΟΚΑ και του λαού, ο Διγενής κατέστησε την Κύπρο μη κυβερνήσιμη αποικία για τους Άγγλους. Και όμως οι πολιτικοί ηγέτες Κύπρου και Ελλάδας, υπέγραψαν στις 19 Φεβρουαρίου  1959, τις Συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου που αποτελούσαν για την Ελληνική πλευρά μια πολιτική ήττα. Χωρίς να γνωρίζει τις λεπτομέρειες, απρόθυμα και για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο ο Διγενής αποδέχτηκε τις Συμφωνίες και αποχώρησε από την Κύπρο. Φτάνοντας στην Αθήνα έτυχε υποδοχή ήρωα και η Βουλή των Ελλήνων τον ανακήρυξε «Άξιον της Πατρίδος», τίτλο που είχε απονείμει μέχρι τότε μόνο στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Με την Τουρκανταρσία του 1963 και τις απειλές της Τουρκίας για επέμβαση, ο Στρατηγός Γρίβας επανέρχεται στην Κύπρο και αναλαμβάνει να εδραιώσει την άμυνα του νησιού. Μέσα σε τρία χρόνια κατέστησε την Κύπρο απόρθητο κάστρο με την άφιξη Ελληνικού Στρατού και οπλισμού. Εκδιώκεται, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και η Ελληνική Μεραρχία με τη σκευωρία της Κοφίνου το 1967 και περιορίζεται στην Αθήνα, όπου οργανώνει μυστικά μια αντιχουντική κίνηση. Το 1971 ξεφεύγει ξανά του περιορισμού και φτάνει μυστικά στην Κύπρο, όπου ιδρύει την ΕΟΚΑ Β για τρεις λόγους: να υπερασπίσει τους διωκόμενους ενωτικούς, να μη επιτρέψει λύση η οποία θα απέκλειε το δικαίωμα του κυπριακού λαού να αποφασίσει το μέλλον του και να εξαναγκάσει τον Μακάριο να επαναφέρει το Κυπριακό στη γραμμή  της αυτοδιάθεσης. Πέθανε στο σπίτι όπου κρυβόταν κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στη Λεμεσό, από καρδιακή προσβολή, στις 27 Ιανουαρίου 1974. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κήρυξε τριήμερο πένθος και η Κυπριακή Βουλή τον ανακήρυξε «Άξιον τέκνον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος Κύπρου». Δεκάδες χιλιάδες λαού παρέστησαν στην κηδεία του και τον τίμησαν ως απελευθερωτή της πατρίδας του από τον Αγγλικό ζυγό και για την προσφορά του στο έθνος των Ελλήνων.


Λεωνίδας Λεωνίδου

συγγραφέας - ερευνητής

βιογράφος Στρατηγού Γρίβα 


Λονδίνο 

Φεβουάριος 2026








Μόνο μία φορά Όχι στα ναρκωτικά !

  


Δεν υπάρχει «μόνο για μία φορά». Με τα ναρκωτικά δεν παίζουμε, δεν τα δοκιμάζουμε!


Δείτε το βίντεο και στο https://youtu.be/HbOqn2he5g0?is=OJ-0zdbXoEDM63YL

Το βίντεο αυτό απευθύνεται σε κάθε νέο άνθρωπο που ψάχνει διέξοδο και νομίζει ότι τα ναρκωτικά είναι λύση. Δεν είναι. Είναι ένας δρόμος που ξεκινάει με μια «δοκιμή» και τελειώνει με εθισμό, φυλακές, ιδρύματα και χαμένα όνειρα. Η απάντηση δεν βρίσκεται στη φυγή, αλλά στις Αξίες που σε δυναμώνουν: στην άσκηση, στην επαφή με τη φύση, στη μουσική, στην πειθαρχία και στην ιδεολογία που σε κάνει πιο δυνατό και πιο συνειδητό. 

Χτίζουμε χαρακτήρα, δεν τον καταστρέφουμε. Ο νέος άνθρωπος μπορεί να αντισταθεί και να σταθεί όρθιος απέναντι σε ό,τι τον φθείρει καθημερινά. 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ