Με πόσους τρόπους μπορείς να σκοτώσεις τη νεολαία σου;
Έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε τρεις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, μετά τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Οι Αρχές εξέτασαν το ενδεχόμενο να κυκλοφορούσε επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα. Οι τοξικολογικές εξετάσεις αναμένεται να συμβάλουν στη διακρίβωση των αιτιών.
Λίγες ημέρες αργότερα, μια άλλη υπόθεση ανέδειξε ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου σοβαρό, ζήτημα.
Σε γειτονιά της ανατολικής Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος βρέθηκε νεκρός από ουσίες μέσα στο σπίτι του, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, αρκετές ημέρες μετά τον θάνατό του. Οι ίδιοι κάτοικοι ανέφεραν ότι είχαν ακούσει προηγουμένως φωνές και ότι ο άνθρωπος έλεγε - φώναζε "πονάω". Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι Αρχές ειδοποιήθηκαν όταν η μυρωδιά από το διαμέρισμα έγινε έντονα αντιληπτή.
Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι ορισμένοι κάτοικοι δήλωσαν πως δεν παρενέβησαν επειδή επρόκειτο για χρήστη ουσιών. Τα στοιχεία αυτά χρειάζονται αποσαφήνιση και δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη σε συγκεκριμένα πρόσωπα χωρίς επιβεβαίωση.
Όμως το ερώτημα παραμένει.
Αν ακούς έναν άνθρωπο να φωνάζει "πονάω", δεν πρέπει τουλάχιστον να ζητήσεις βοήθεια; Ένα τηλεφώνημα στο ΕΚΑΒ. Ένα τηλεφώνημα στην Αστυνομία. Μια ενημέρωση στις αρμόδιες υπηρεσίες.
Ίσως να ήταν αργά. Ίσως και όχι.
Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ αν κανείς δεν προσπάθησε.
Και τελικά ο άνθρωπος βρέθηκε όταν η μυρωδιά του θανάτου δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.
Αυτό είναι το ένα πρόσωπο της υπόθεσης. Το άλλο είναι τα ναρκωτικά.
Δεν πρόκειται πλέον για μια πραγματικότητα που μπορεί να κρυφτεί. Η χρήση, η κατοχή και η διακίνηση ναρκωτικών αποτελούν υπαρκτό ζήτημα και στη Θεσσαλονίκη, όπως καταγράφεται από περιστατικά και επιχειρήσεις των Αρχών.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου, έξι θάνατοι μέσα σε περίπου 72 ώρες προκάλεσαν κινητοποίηση των Αρχών. Εξετάστηκε το ενδεχόμενο να είχε κυκλοφορήσει επικίνδυνη ή νοθευμένη παρτίδα ουσιών. Το αν οι θάνατοι συνδέονται μεταξύ τους ή με συγκεκριμένη ουσία πρέπει να κριθεί από τις έρευνες και τα τοξικολογικά αποτελέσματα.
Παράλληλα, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ανακοινώσει μέσα στο 2026 συλλήψεις και επιχειρήσεις για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών στη Θεσσαλονίκη, ενώ τον Φεβρουάριο ανακοίνωσε την εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δραστηριοποιούνταν στην προμήθεια, αποθήκευση και διακίνηση ναρκωτικών στην ευρύτερη περιοχή.
Το πρόβλημα λοιπόν υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε πριν υπάρξει ο επόμενος νεκρός.
Γιατί υπάρχει ένας κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερος από την ίδια την εξάπλωση των ουσιών, Ο κίνδυνος να συνηθίσουμε αυτή την παρακμή.
Να βλέπουμε έναν άνθρωπο σε εξάρτηση και να λέμε "έτσι είναι". Να βλέπουμε μια πιάτσα και να λέμε "τι να κάνουμε;". Να ακούμε για έναν νέο που πέθανε και να προχωράμε στην επόμενη είδηση.
Αυτό δεν είναι λύση.
Ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην εξάρτηση χρειάζεται βοήθεια και θεραπεία. Ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με ουσίες χρειάζεται προστασία και έγκαιρη παρέμβαση. Και εκείνος που διακινεί ναρκωτικά πρέπει να αντιμετωπίζεται από τις αρμόδιες αρχές.
Η πρόληψη όμως δεν μπορεί να αρχίζει αφού κάποιος έχει ήδη καταστραφεί. Χρειάζεται πριν από την πρώτη χρήση. Χρειάζεται ενημέρωση από την οικογένεια και το σχολείο. Χρειάζεται πρόσβαση στη θεραπεία. Και χρειάζεται Πολιτεία που να μην εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει ήδη ένας νεκρός.
Εδώ βρίσκεται και η πολιτική ευθύνη.
Με πόσους τρόπους μπορεί μια Πολιτεία να αφήσει τη νεολαία εκτεθειμένη; Με ανεπαρκή πρόληψη. Με περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες θεραπείας και υποστήριξης. Με ανεπαρκή αντιμετώπιση της διακίνησης όπου αυτή καταγράφεται.
Με μια πολιτική που μετρά κυρίως συλλήψεις και περιστατικά, αντί να αξιολογεί μετρήσιμα αν μειώνεται η χρήση, η εξάρτηση και η απώλεια ανθρώπινων ζωών.
Δεν αρκεί να κυνηγάς τον διακινητή όταν το παιδί έχει ήδη μπλέξει. Πρέπει να έχεις προλάβει το παιδί πριν φτάσει στην πρώτη δόση.
Η πρόληψη, η θεραπεία, η κοινωνική στήριξη και η προστασία της οικογένειας πρέπει να αποτελούν πραγματικό μέρος της ίδιας προσπάθειας.
Γιατί μια κοινωνία δεν πρέπει να περιμένει να βρομίσει ένα σπίτι για να καταλάβει ότι μέσα υπάρχει ένας άνθρωπος.
Και δεν πρέπει να περιμένει έναν νεκρό για να θυμηθεί ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν.
Μια νεολαία δεν κινδυνεύει μόνο από μία δόση. Κινδυνεύει κάθε φορά που η πρόληψη μένει στα χαρτιά, η θεραπεία δεν είναι προσβάσιμη, η διακίνηση συνεχίζεται και ένα παιδί χάνεται ενώ η κοινωνία κοιτάζει αλλού.
Γι’ αυτό δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Χρειάζεται παρουσία πριν από αυτήν.
Ο Ιερός Λόχος, ως εθνικό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει το ζήτημα στην πράξη, με παρεμβάσεις ενημέρωσης, φυλλάδια, αυτοκόλλητα και δημόσια μηνύματα κατά των ναρκωτικών, στους δρόμους και στις γειτονιές όπου υπάρχει ανάγκη να ακουστεί η φωνή της πρόληψης.
Δεν περιμένει τον επόμενο νεκρό για να μιλήσει. Μιλάει πριν, Ενημερώνει πριν, Παρεμβαίνει πριν.
Γιατί απέναντι στα ναρκωτικά δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σιωπή ούτε εξοικείωση. Χρειάζεται κοινωνική αντίσταση, οικογένεια, πρόληψη και Πολιτεία που να δρα πριν η τραγωδία γίνει αριθμός.
Ο Ιερός Λόχος δηλώνει ότι θα συνεχίσει αυτή την προσπάθεια όπου υπάρχει ανάγκη.
Γιατί τη νεολαία δεν την προστατεύεις όταν μετράς τους νεκρούς. Την προστατεύεις πριν γίνουν αριθμοί.
Λιγότερα λόγια μετά το κακό. Περισσότερες πράξεις πριν από αυτό.
Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 20.9.26