ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL.

  

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν απολογισμό ζημιών.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος (4Ε) καταγγέλλει με οργή το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους, όπου δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους έπειτα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης.

Δύο άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Δύο συνάνθρωποί μας, που πήγαν στη δουλειά τους για να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, δεν θα γυρίσουν ξανά στους δικούς τους ανθρώπους.

Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να αναπληρώσουν την απώλειά τους. Υπάρχει, όμως, υποχρέωση να απαιτήσουμε απαντήσεις, να αναζητηθούν οι ευθύνες και να διασφαλιστεί ότι κανένας άλλος εργαζόμενος δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο κίνδυνο. Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου. Οι δύο εργαζόμενοι απασχολούνταν σε εξωτερικό εργολαβικό συνεργείο. Ο πρώτος, ηλικίας 43 ετών, υπέκυψε στα τραύματά του την ίδια ημέρα. Ο δεύτερος, που νοσηλευόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, κατέληξε στις 11 Οκτωβρίου. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε στη διάθεσή μας επιβεβαιωμένα στοιχεία για τα ονόματα των δύο νεκρών συναδέλφων. Δεν θα επιτρέψουμε, όμως, η απουσία των ονομάτων τους από τη δημόσια ενημέρωση να οδηγήσει και στη λήθη. Ήταν εργαζόμενοι. Ήταν άνθρωποι με οικογένειες, όνειρα και δικαίωμα να επιστρέψουν ζωντανοί στο σπίτι τους.

Από ότι φαίνεται όμως ο Ελληνικός Λαός μέσω των εργαζομένων θα συνεχίσει να "ταΐζει" με αίμα το μύλο του καπιταλισμού, καθώς την Πέμπτη 16.10.2026 είχαμε νέα έκρηξη με δύο τραυματίες εργάτες στην μονάδα 750 στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΑΙΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΥΘΕΙ;

Η ελληνική εργατική ιστορία έχει ήδη γραφτεί με το αίμα εργαζομένων στα διυλιστήρια. Στις 8 Μαΐου 2015, η έκρηξη στις εγκαταστάσεις των Ελληνικών Πετρελαίων στον Ασπρόπυργο τραυμάτισε έξι εργαζόμενους. Τέσσερις από αυτούς έχασαν τελικά τη ζωή τους. Ο Χαράλαμπος Δευτεραίος, 41 ετών, πατέρας δύο παιδιών. Ο Ραμαντάν Ντελιλάι, 32 ετών. Ο Αντώνης Αβράμπος, 27 ετών. Ο Κώστας Μαγγούρας, 31 ετών. Τέσσερα ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Τέσσερις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια οφείλει να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση κάθε εργασίας.

Έντεκα χρόνια αργότερα, ο θάνατος δύο ακόμη εργατών στις εγκαταστάσεις της Motor Oil επαναφέρει με τραγικό τρόπο το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: Τι γίνεται στην πράξη για να προστατεύεται η ζωή των ανθρώπων που εργάζονται σε εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου;

Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Δεν αρκούν οι εκφράσεις συλλυπητηρίων. Δεν αρκεί η διερεύνηση των περιστατικών εκ των υστέρων. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής απαιτεί ουσιαστική πρόληψη, αυστηρούς ελέγχους, επαρκή στελέχωση, εκπαίδευση και απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων ασφαλείας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Η 4Ε θέτει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη τον Ελληνικό Λαό: την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Όταν οι εργαζόμενοι καλούνται να εκτελέσουν επικίνδυνες εργασίες, όταν η ευθύνη διαμοιράζεται ανάμεσα σε επιχειρήσεις και εργολαβικά συνεργεία, όταν οι συνθήκες εργασίας απαιτούν αυξημένα μέτρα προστασίας, κανένα κενό εποπτείας και καμία παράλειψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Η εργολαβική σχέση εργασίας δεν επιτρέπεται να δημιουργεί εργαζομένους δεύτερης κατηγορίας ως προς την προστασία της ζωής και της υγείας τους.

Απαιτούμε να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος στη Motor Oil, να δημοσιοποιηθούν τα πορίσματα των αρμόδιων αρχών και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου τεκμηριωθούν. Απαιτούμε να ελεγχθούν τα μέτρα ασφαλείας, οι συνθήκες εκτέλεσης των εργασιών, η εκπαίδευση των συνεργείων, η επίβλεψη και η εφαρμογή των προβλεπόμενων διαδικασιών. Απαιτούμε ουσιαστικούς και τακτικούς ελέγχους σε όλες τις εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις. Απαιτούμε δυνατά ακομμάτιστα σωματεία βάσης που να εντάσσονται στο μοναδικό εθνικό εργατικό σωματείο του 4Ε. 

Η πολιτεία και οι αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι κανόνες προστασίας της εργασίας εφαρμόζονται στην πράξη. Η ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη ούτε να ενεργοποιείται μόνο όταν συμβεί το κακό.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

Για το 4Ε, η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας του εργαζομένου αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αρχή. Δεν αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό τίμημα της εργασίας τον τραυματισμό, την αναπηρία και τον θάνατο. Δεν αποδεχόμαστε να συνηθίσουμε τις ειδήσεις για νεκρούς εργάτες. Δεν αποδεχόμαστε να μετατρέπονται οι ανθρώπινες απώλειες σε μια ακόμη είδηση που ξεχνιέται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας. Η εργασία υπάρχει για να εξασφαλίζει τη ζωή, όχι για να την αφαιρεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των δύο νεκρών εργατών και απαιτούμε πλήρη ενημέρωση, δικαιοσύνη και ουσιαστικά μέτρα προστασίας για κάθε εργαζόμενο.

Καλούμε τους εργαζομένους και κάθε άνθρωπο που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή υπέρτατη αξία να απαιτήσουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας και συσπειρωθούν δίπλα μας. Κανένα μεροκάματο δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Κανένα επιχειρηματικό συμφέρον δεν μπορεί να βρίσκεται πάνω από την ασφάλεια του εργαζομένου. Γίνε τώρα και εσύ στέλεχος του 4Ε. Έλα σε επαφή μαζί μας. Στείλε μήνυμα στο 

4E.ERGASIA@GMAIL.COM 

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ!

Γραφείο Τύπου του 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (4Ε)

Λουκέτο στα 11 καταστήματα της MERE – 170 Έλληνες εργαζόμενοι θύματα ξένων κυρώσεων.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ

Νόμιμο εργατικό σωματείο

Θέμα: Λουκέτο στα 11 καταστήματα της MERE – 170 Έλληνες εργαζόμενοι θύματα ξένων κυρώσεων. Καταγγέλλουμε την υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Η 4Ε – Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας καταγγέλλει με αγανάκτηση την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οδήγησε στο άμεσο κλείσιμο των 11 καταστημάτων της MERE σε όλη την Ελλάδα και αφήνει στον αέρα περίπου 170 Έλληνες εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Οι συνάδελφοι στα καταστήματα Ευόσμου, Λάρισας, Τρίπολης, Κορίνθου, Αγρινίου, Αμαλιάδας, Τρικάλων, Καλαμάτας, Γιαννιτσών, Πτολεμαΐδας και Βέροιας δεν φέρουν καμία ευθύνη. Δούλευαν τίμια, η εταιρεία πλήρωνε κανονικά και τηρούσε τις υποχρεώσεις της. Σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, την αβεβαιότητα και τον κίνδυνο να μην μπορέσουν καν να πάρουν τα απαραίτητα χαρτιά για επίδομα ανεργίας, επειδή δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί και τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης.

Αυτή είναι η πραγματικότητα για τον Έλληνα εργαζόμενο: 

Οι αποφάσεις των ξένων κέντρων εξουσίας παίρνονται μακριά από την Ελλάδα, αλλά τις πληρώνουν οι δικοί μας άνθρωποι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει αυστηρές κυρώσεις σε ρωσικών συμφερόντων επιχειρήσεις και αφήνει Έλληνες εργαζόμενους χωρίς δουλειά. Την ίδια στιγμή:

- Δεν επιβάλλει ουσιαστικές κυρώσεις στο Ισραήλ για τα εγκλήματα στη Γάζα και τα κατεχόμενα.

- Δεν αγγίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις επεμβάσεις και τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου σε δεκάδες χώρες.

Η υποκρισία είναι απροκάλυπτη. Οι κυρώσεις εφαρμόζονται επιλεκτικά, με βάση τα συμφέροντα των ισχυρών, ενώ ο Έλληνας εργαζόμενος μετατρέπεται σε παράπλευρη απώλεια.

Η 4Ε δηλώνει ξεκάθαρα:

- Οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν μπορεί και δεν θα γίνουν θύματα γεωπολιτικών παιχνιδιών.

- Απαιτούμε άμεση παρέμβαση της ελληνικής Πολιτείας για την προστασία των 170 θέσεων εργασίας, τη διασφάλιση μισθών, ασφαλιστικών εισφορών και όλων των εργασιακών δικαιωμάτων.

- Σε περίπτωση οριστικής διακοπής, να εξασφαλιστεί αμέσως η έκδοση όλων των απαραίτητων εγγράφων για τη λύση των συμβάσεων και την υπαγωγή των Ελλήνων εργαζομένων 

στις παροχές της ΔΥΠΑ χωρίς καμία καθυστέρηση.

- Καλούμε όλα τα εργατικά σωματεία και τα εργατικά κέντρα να σταθούν δίπλα στους Έλληνες συναδέλφους της MERE.

Καμία ξένη απόφαση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ανεργία και τη φτώχεια Ελλήνων εργαζομένων που δεν έχουν καμία ευθύνη.

Η υπεράσπιση της εργασίας των Ελλήνων είναι εθνικό καθήκον!

4Ε – Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Ιούλιος 2026

Ο φιλάργυρος "Έλληνας" εργοδότης.

  

Ο φιλάργυρος "Έλληνας" εργοδότης.

Στο σήμερα, οι Έλληνες μοχθούν για ένα αξιοπρεπές μεροκάματο. Την ίδια στιγμή, διάφοροι φιλάργυροι εθνοπροδότες επιλέγουν να εισάγουν φτηνά εργατικά χέρια, καταπατώντας ακόμη και εκεί τα εργασιακά τους δικαιώματα με 12ωρη εργασία και χαμηλούς μισθούς, ενώ παράλληλα τους στοιβάζουν σε διαμερίσματα 50-60 τ.μ. σαν τσουβάλια από αλεύρι. Την ίδια ώρα, ο Έλληνας εργάτης που θέλει να δουλέψει δεν μπορεί να βρει μια αξιοπρεπή εργασία. Κι αυτό γιατί ο «Έλληνας» φιλάργυρος εργοδότης προτίμησε να οικονομήσει πέντε δεκάρες παραπάνω, αντί να κοιτάξει το κοινωνικό σύνολο και την ευημερία της οικονομίας αυτού του τόπου. Μην ξεχνάτε, άλλωστε, ότι αυτά τα εισαγόμενα φτηνά εργατικά χέρια αποστέλλουν τις οικονομίες τους εκτός χώρας.

Παράλληλα, αυτός ο προδότης, φιλάργυρος και δήθεν Έλληνας εργοδότης προκαλεί και κοινωνική αναταραχή. Στοιβάζει διαφορετικές κουλτούρες σε μικρά διαμερίσματα, όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, δημιουργώντας κοινωνικό χάος και τρόμο στις ελληνικές οικογένειες που διαμένουν στις ελληνικές γειτονιές. Φυσικά, οι δήθεν ανθρωπιστές δεν βγάζουν άχνα.

Για εμάς τους Έλληνες εθνικοκοινωνιστές, ο Έλληνας εργοδότης που δεν υπολογίζει το μέλλον της κοινωνίας είναι προδότης, και όταν έρθουμε στα πράγματα, θα καταλήξει εκεί που καταλήγουν οι εθνοπροδότες. Και μην ξεχνάτε: όλους αυτούς τους εισαγόμενους εργάτες τους στοιβάζουν στις λαϊκές ελληνικές γειτονιές, μακριά από τις πανάκριβες βίλες τους όπου οι ίδιοι πίνουν τα κοκτέιλ τους.

Έλληνες μη φοβάστε! Ελάτε στην εργατική αντεπίθεση. Ο τσαμπουκάς τους δεν περνάει στους Έλληνες εργαζόμενους!

Νικόλαος Τ από το 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος 

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές. Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!

 

Ν. 4455/2017 – Τι πρέπει να γνωρίζουν οδηγοί και φορτοεκφορτωτές.
Δικαιώματα, υποχρεώσεις και παγίδες που μπορεί να κοστίσουν ακριβά!


Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση γύρω από τον Ν. 4455/2017, το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για τη φόρτωση και την εκφόρτωση των εμπορευμάτων.
Σε αποθήκες, κέντρα logistics, μεταφορικές εταιρείες, βιομηχανίες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ ακούγονται καθημερινά διαφορετικές ερμηνείες:
«Ο οδηγός απαγορεύεται να αγγίξει το φορτίο.»
«Ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να ξεφορτώνει.»
«Αν δεν είσαι στο Μητρώο Φορτοεκφορτωτών δεν μπορείς να κατεβάσεις ούτε μία παλέτα.»
«Όποιος οδηγός αρνηθεί να ξεφορτώσει μπορεί να απολυθεί.»
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Και ακριβώς επειδή η κατάσταση παραμένει θολή σε πολλές επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν να βρεθούν εκτεθειμένοι όταν συμβεί ένα ατύχημα ή μια ζημιά.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απασχολεί κάθε εργαζόμενο δεν είναι μόνο τι προβλέπει ο νόμος. Είναι ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν κάτι πάει στραβά!


Πριν ακόμη εξετάσουμε τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017, υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα που αφορά όλους τους οδηγούς, είτε ΔΧΦ είτε ΙΧΦ.
Όσοι εργάζονται μόνιμα ή σχεδόν μόνιμα για συγκεκριμένες εταιρείες, μεταφορικές, βιομηχανίες, αποθήκες ή αλυσίδες σούπερ μάρκετ, πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους.
Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται προφορικά.
Πρέπει να γίνεται γραπτώς.
Στην καθημερινότητα οι περισσότερες εντολές δίνονται προφορικά:
«Ξεφόρτωσε τις παλέτες.»
«Βοήθησε λίγο μέσα στην αποθήκη.»
«Πάρε το παλετοφόρο και προχώρησε.»
«Κατέβασε το φορτίο μέχρι το σημείο παραλαβής.»
Όταν όμως συμβεί ένα ατύχημα, ένας τραυματισμός ή μια ζημιά σε εμπόρευμα, οι ίδιες αυτές εντολές συχνά εξαφανίζονται.
Τότε μπορεί να ακουστούν φράσεις όπως:
«Δεν είχαμε δώσει τέτοια εντολή.»
«Ο οδηγός ενήργησε με δική του πρωτοβουλία.»
«Δεν ήταν στις αρμοδιότητές του.»
«Δεν ακολούθησε τις οδηγίες ασφαλείας.»
Γι' αυτό κάθε εργαζόμενος πρέπει να απαιτεί σαφείς γραπτές διαδικασίες.
Δεν είναι πράξη αντιπαράθεσης.
Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Για αυτό καλό είναι ο οδηγός να ζητάει από την επιχείρηση τα εξής:
1. Γραπτή περιγραφή καθηκόντων
Να αναφέρει ξεκάθαρα αν ο οδηγός εκτελεί αποκλειστικά μεταφορά ή συμμετέχει και σε φορτοεκφορτώσεις.
2. Κανονισμό φόρτωσης και εκφόρτωσης
Να καθορίζει ποιος εκτελεί κάθε εργασία και ποιος φέρει την ευθύνη.
3. Οδηγίες ασφάλειας
Να περιγράφουν τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη φόρτωση και την εκφόρτωση.
4. Εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου
Ο εργαζόμενος πρέπει να γνωρίζει τους κινδύνους που συνδέονται με τη θέση εργασίας του.
5. Βεβαίωση εκπαίδευσης
Για οποιαδήποτε εργασία απαιτεί ειδική γνώση ή χρήση εξοπλισμού.
6. Διαδικασία αναφοράς ατυχήματος
Να είναι γνωστό από πριν τι γίνεται σε περίπτωση συμβάντος.
7. Διαδικασία παράδοσης και παραλαβής φορτίου.
Να ορίζεται πού ξεκινά και πού τελειώνει η ευθύνη του οδηγού.


Τι προβλέπει ο Ν. 4455/2017.


Ο νόμος δημιούργησε το Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών και επιχείρησε να οργανώσει το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή μέσω πιστοποιήσεων και κανόνων λειτουργίας.
Η βασική του φιλοσοφία είναι ότι οι εργασίες φορτοεκφόρτωσης πρέπει να εκτελούνται από πρόσωπα που διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες ώστε να περιορίζονται τα εργατικά ατυχήματα.
Στην πράξη όμως, ο νόμος δεν έλυσε όλες τις γκρίζες ζώνες που υπάρχουν μεταξύ:
οδηγού, φορτοεκφορτωτή, αποθηκάριου και χειριστή μηχανημάτων.
Και ακριβώς εκεί γεννιούνται τα περισσότερα προβλήματα.
Ο οδηγός δεν είναι εργαζόμενος για όλες τις δουλειές. Σήμερα χιλιάδες οδηγοί προσλαμβάνονται για να εκτελούν μεταφορικό έργο.
Στην πράξη όμως καλούνται καθημερινά να λειτουργούν ταυτόχρονα ως:
οδηγός,
φορτοεκφορτωτής,
αποθηκάριος,
διανομέας,
χειριστής παλετοφόρου,
εργάτης αποθήκης.
Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι ευθύνες του εργαζόμενου χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα η αμοιβή ή η προστασία του.
Η μεγάλη παγίδα λέγεται «ευθύνη»
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι ανησυχούν για το αν επιτρέπεται ή όχι να κάνουν μια εργασία.
Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι τι συμβαίνει όταν προκύψει ατύχημα.
Αν κατά την εκφόρτωση:
τραυματιστεί τρίτο πρόσωπο,
πέσει εμπόρευμα,
προκληθεί ζημιά,
τραυματιστεί ο ίδιος ο οδηγός,
τότε θα εξεταστεί:
ποιος εκτελούσε την εργασία,
αν είχε εκπαίδευση,
αν υπήρχε σχετική εντολή,
αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες ασφαλείας.
Και εκεί πολλές φορές ο εργαζόμενος βρίσκεται μόνος απέναντι στις συνέπειες.


Τι πρέπει να προσέχουν οι οδηγοί.


Να μην χειρίζονται εξοπλισμό χωρίς εκπαίδευση
Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να χειρίζεται ανυψωτικά μηχανήματα ή άλλο εξειδικευμένο εξοπλισμό χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις και πιστοποιήσεις.


Να ζητούν γραπτές οδηγίες.
Οι προφορικές εντολές δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία όταν προκύψει πρόβλημα.


Να χρησιμοποιούν πάντα μέσα ατομικής προστασίας
Κράνος, γάντια, υποδήματα ασφαλείας και κάθε προβλεπόμενος εξοπλισμός είναι δικαίωμα και όχι προσωπική επιλογή.
Να καταγράφουν περιστατικά
Κάθε περίπτωση ανάθεσης καθηκόντων εκτός της συμφωνημένης εργασίας πρέπει να καταγράφεται.


Τι πρέπει να προσέχουν οι φορτοεκφορτωτές.
Οι φορτοεκφορτωτές βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους.
Πρέπει να αρνούνται:
τη χρήση ελαττωματικού εξοπλισμού,
τη μεταφορά φορτίων πέρα από τα προβλεπόμενα όρια,
την εργασία σε μη ασφαλείς χώρους,
τη χρήση μηχανημάτων χωρίς εκπαίδευση.
Καμία προθεσμία παράδοσης δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.


Η απλήρωτη εργασία παραμένει πρόβλημα.


Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα του κλάδου είναι ότι πολλοί οδηγοί αμείβονται μόνο για τη μεταφορά.
Οι ώρες που αφιερώνουν σε φορτώσεις, εκφορτώσεις, αναμονές και εργασίες αποθήκης συχνά θεωρούνται «μέρος της δουλειάς» χωρίς πρόσθετη αμοιβή.
Αυτό είναι λάθος.
Ο χρόνος εργασίας είναι χρόνος εργασίας.
Δεν μετατρέπεται σε δωρεάν εργασία επειδή βρίσκεται μέσα σε αποθήκη αντί μέσα στην καμπίνα του φορτηγού.
Η εμπειρία δείχνει ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν προστατεύονται από μόνα τους.
Απαιτείται ενημέρωση, οργάνωση και συλλογική διεκδίκηση.
Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές, στα logistics και στις φορτοεκφορτώσεις έχουν κάθε λόγο να διεκδικούν:
σαφείς γραπτές διαδικασίες,
ασφαλείς συνθήκες εργασίας,
ξεκάθαρο διαχωρισμό αρμοδιοτήτων,
κατάλληλη εκπαίδευση,
δίκαιη αμοιβή για κάθε εργασία που εκτελούν.


Ο Ν. 4455/2017 δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας νόμος που απλώς επιβάλλει υποχρεώσεις.
Πρέπει να αποτελεί εργαλείο προστασίας του εργαζόμενου.
Κανένας οδηγός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε φθηνό πολυεργαλείο για κάθε ανάγκη της επιχείρησης.
Κανένας φορτοεκφορτωτής δεν πρέπει να θυσιάζει την ασφάλειά του για να βγει γρηγορότερα η δουλειά.
Και κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες που δεν έχουν καθοριστεί γραπτώς.
Γιατί όταν συμβεί το ατύχημα, αυτό που θα εξεταστεί δεν είναι τι συνηθιζόταν να γίνεται, αλλά τι προβλεπόταν, ποιος ήταν υπεύθυνος και αν τηρήθηκαν οι διαδικασίες.
Η γνώση των δικαιωμάτων, η απαίτηση γραπτών κανόνων και η συλλογική διεκδίκηση παραμένουν τα ισχυρότερα μέσα προστασίας για κάθε εργαζόμενο στις μεταφορές και τις φορτοεκφορτώσεις.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 7.6.26

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

Την Τετάρτη 20 Μαΐου, στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στις Σκουριές Χαλκιδικής, ένας 63χρονος εργαζόμενος, οδηγός μηχανήματος βαρέως τύπου, άφησε την τελευταία του πνοή εν ώρα εργασίας. Πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα από τους πρόσφατους τραυματισμούς εργατών στον ίδιο χώρο, έρχεται άλλη μία τραγωδία να αποδείξει ποια είναι η πραγματική φύση της δήθεν “ανάπτυξης” που διαφημίζουν κυβέρνηση, πολυεθνικές και οικονομικά συμφέροντα.

Για αυτούς ο εργάτης είναι αριθμός.
Είναι αναλώσιμο εξάρτημα μιας μηχανής παραγωγής κέρδους.
Όταν φωνάζαμε ότι η λεηλασία της γης μας και η παράδοση του εθνικού πλούτου σε ξένα και ντόπια συμφέροντα θα φέρει μαζί της κοινωνική και ανθρώπινη καταστροφή, μας αποκαλούσαν «αντίχρυσους», «γραφικούς» και «εχθρούς της ανάπτυξης».

Να λοιπόν η ανάπτυξή τους:
Εξαντλημένοι εργάτες, εντατικοποίηση, εργολαβίες, ελλιπή μέτρα ασφαλείας και άνθρωποι που πεθαίνουν μέσα στα εργοτάξια για να τηρηθούν χρονοδιαγράμματα και συμβόλαια εκατομμυρίων.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας – 4Ε δηλώνει ξεκάθαρα:

Ο Έλληνας εργάτης δεν είναι σκλάβος των πολυεθνικών.
Ο εθνικός πλούτος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε φέρετρα εργαζομένων.
Η εργασία οφείλει να υπηρετεί το Έθνος και τον άνθρωπο — όχι τις αγορές και τους μετόχους.

Απαιτούμε:
• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του εργαζομένου.
• Αυστηρούς ελέγχους υγιεινής και ασφάλειας σε όλα τα εργοτάξια.
• Τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας και της εξόντωσης των εργατών μέσω υπερεργασίας.
• Εθνική παραγωγή με κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους συναδέλφους του εκλιπόντος εργάτη.

Κάθε νεκρός εργάτης είναι κατηγορώ απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

  

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

Στη Θεσσαλονίκη, νέοι Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες έδωσαν σήμερα το παρών σε μια ζωντανή και μαχητική δράση στον δρόμο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: οι ΕθνικοΚοινωνικές Ιδέες θα βρίσκουν πάντα ανταπόκριση και ρίζωμα μέσα στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη νεολαία.

Μαζί μας Εθνοσύντροφοι από το εργατικό σωματείο 4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι Εργάτες, Φοιτητές και Νέοι, ενωμένοι δίνουν τον αγώνα για μια πιο δίκαιη και εθνική κοινωνία. 

Με οργανωμένη παρουσία, πραγματοποιήθηκε αρχικά ομιλία από τον εκπρόσωπο του εργατικού σωματείου και μετά από τον Αρχηγό του Κινήματός μας. Είχε προηγηθεί αφισοκόλληση σε κεντρικά σημεία της Σταυρούπολης, ενώ παράλληλα διανεμήθηκε έντυπο υλικό σε κατοίκους και περαστικούς. Δείτε το βίντεο στο You tube

Η επαφή με τον κόσμο ήταν άμεση και ουσιαστική, με πολλούς να σταματούν, να συζητούν και να εκφράζουν το ενδιαφέρον τους για τα ζητήματα που αναδεικνύονται. Το κλίμα που διαμορφώθηκε έδειξε ότι υπάρχει χώρος για διάλογο και αναζήτηση εναλλακτικής πρότασης μέσα στην κοινωνία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η συμμετοχή προήλθε κυρίως από νέους ανθρώπους, που επιλέγουν να μην μένουν αμέτοχοι αλλά να βγαίνουν μπροστά, διεκδικώντας λόγο και ρόλο στο παρόν και το μέλλον της Πατρίδος.

Παράλληλα, αντίστοιχη δράση πραγματοποιήθηκε και στα Δωδεκάνησα, επιβεβαιώνοντας ότι η κινητοποίηση δεν περιορίζεται σε ένα μόνο αστικό κέντρο αλλά αποκτά ευρύτερη γεωγραφική διάσταση. Η παρουσία σε διαφορετικές περιοχές της χώρας δείχνει μια τάση διάχυσης των ιδεών και ενίσχυσης της οργανωμένης δράσης.

Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της ημέρας είναι ακριβώς αυτό: η διαπίστωση ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που αναζητούν, συμμετέχουν και δρουν. Σε μια εποχή γενικευμένης αποστασιοποίησης, η ενεργή παρουσία στον δρόμο αποτελεί από μόνη της μήνυμα.

Δείτε το αγωνιστικό βίντεο στο You tube

Η σημερινή δράση δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ένα ακόμη βήμα σε μια πορεία που χτίζεται μέσα στην κοινωνία, με επιμονή, παρουσία και συνεχή επαφή με τον κόσμο από το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα μας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;

Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές.

  

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές. 

Προχθές, ακόμη ένας εργαζόμενος στην Θεσσαλονίκη κατέληξε στο νοσοκομείο αντί να γυρίσει στο σπίτι του. Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι στους χώρους δουλειάς της Πατρίδας μας η ανθρώπινη ζωή παραμένει αναλώσιμη.

Το ίδιο μοτίβο κυριαρχεί παντού: εντατικοποίηση, εξάντληση, πίεση για παραγωγή χωρίς όρια, ελλιπείς έλεγχοι, διπλοβάρδιες εργαζομένων ακόμη και σε διαφορετικές εργασίες. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το πρόβλημα είναι διαρκές και δομικό.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Εθνικής Εργατοϋπαλληλικής Ένωσης Ελλάδος (4Ε), Γεώργιος Τζουβάρας:

«Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι κακή στιγμή. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου που μετρά την απόδοση σε αριθμούς και αγνοεί το ανθρώπινο κόστος. Όταν ο εργαζόμενος δουλεύει υπό διαρκή πίεση, με άγχος επιβίωσης και εξαντλητικά ωράρια, τότε το ατύχημα γίνεται αναπόφευκτο.»

Η λεγόμενη ανάπτυξη που μας παρουσιάζουν στηρίζεται σε εξουθενωμένους και τσακισμένους Έλληνες εργαζόμενους.

Η ανταγωνιστικότητα και το κέρδος χτίζεται πάνω στη συμπίεση μισθών και στην ανασφάλεια.

Και η σιωπή επιβάλλεται μέσα από τον φόβο της απόλυσης.

Το Εθνικό Κοινωνικό μας πρόσημο είναι ξεκάθαρο:

Η εργασία δεν είναι πεδίο θυσίας.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κόστος παραγωγής.

Το κράτος και η εργοδοσία οφείλουν να λογοδοτήσουν για κάθε τραυματισμό που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία όπου ο Έλληνας εργαζόμενος επιστρέφει σπίτι σακατεμένος — ή δεν επιστρέφει καθόλου — για να διατηρηθούν τα περιθώρια κέρδους.

Δεν θα συζητάμε άλλο ψιθυριστά στους διαδρόμους των εργοστασίων!

Δεν θα μένουμε άλλο διασπασμένοι και φοβισμένοι!

Ήρθε η ώρα για οργάνωση στη βάση.

Για Εθνικά σωματεία πραγματικά ανεξάρτητα από εργοδοτικές επιρροές.

Για Εθνική Εργατική ενότητα με πυρήνα την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια.

Καμία ζωή στο βωμό του κέρδους.

Καμία ανοχή στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία.

Οργάνωση – Αντίσταση – Αξιοπρέπεια.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά.

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

  

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσαχθήκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. 

Οι ελέγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. 

Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.

Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας είναι δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ένας ακόμη νεκρός εργάτης στο Τιτάν – Από την καταγγελία στη δράση του 4Ε!

 

Ένας ακόμη νεκρός εργάτης στο Τιτάν – Από την καταγγελία στη δράση του 4Ε!

Την Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου, ένας 35χρονος Έλληνας εργάτης βρήκε τραγικό θάνατο κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο εργοστάσιο του Τιτάν στη Θεσσαλονίκη. Το θανατηφόρο αυτό «δυστύχημα» βύθισε στη θλίψη την Εργατοϋπαλληλική Οικογένεια, αφήνοντας πίσω του δύο ανήλικα Ελληνόπουλα. Ένα ακόμα θύμα, ένα ακόμα «ατύχημα» που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα της εγκληματικής αδιαφορίας για την ασφάλεια και την ανθρώπινη ζωή.

Η διοίκηση και το κράτος, πιστοί υπηρέτες του καπιταλιστικού κέρδους, θυσιάζουν τους εργάτες για να μη μειωθεί η παραγωγικότητα, για να μη «χαθεί χρόνος», για να μη επενδυθούν χρήματα σε ουσιαστικά μέτρα προστασίας. Ο Έλληνας 35χρονος συνάδελφος άφησε την τελευταία του πνοή, και μαζί του καταρρέουν όλα τα ψέματα περί «μέτρων ασφαλείας», «ευθύνης» και «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» που με τόσο θράσος προβάλλουν.

Δεν είναι η «κακιά στιγμή». Είναι η βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης. Είναι το αίμα του εργάτη που ποτίζει την κερδοφορία των καπιταλιστών. Απαιτούμε να δικαιωθεί η μνήμη του άτυχου εργαζόμενου, να εξασφαλιστεί οικονομικά το μέλλον των παιδιών του και να αποδοθούν ευθύνες. Να σταματήσει το καθεστώς ατιμωρησίας. Να μπει τέλος στην εργοδοτική αυθαιρεσία που σπέρνει θάνατο.

Σε συνέχεια της καταγγελίας, την Κυριακή, κλιμάκιο συναγωνιστών από το εργατικό σωματείο 4Ε – Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας προχώρησε σε συμβολικό αποκλεισμό της εισόδου του εργοστασίου Τιτάν. Με συνθήματα που δόνησαν τον αέρα και με το πανό που έγραφε:

«Οι νεκροί φωνάζουν

Τα εργατικά δεν είναι ατυχήματα – είναι εγκλήματα»,

τα μέλη του Σωματείου απαίτησαν όχι μόνο την άμεση αποζημίωση της οικογένειας του εκλιπόντος, αλλά και τη θεσμοθέτηση νέων μέτρων προστασίας. Συγκεκριμένα, να γίνει νόμος του κράτους ότι από έναν ελάχιστο αριθμό εργαζομένων και άνω θα πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει επικουρική ιδιωτική ασφάλιση, η οποία θα βαρύνει αποκλειστικά τους καπιταλιστές και όχι τον εργάτη.

Το μήνυμα ήταν σαφές:

Δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο. Δεν θα σιωπήσουμε.

Τιμάμε τη μνήμη του νεκρού εργάτη και στεκόμαστε δίπλα στην οικογένεια και τους συναδέλφους του. Ο αγώνας για τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια των εργαζομένων είναι αγώνας εθνικός, κοινωνικός και αδιάλλακτος απέναντι σε όσους θυσιάζουν ανθρώπους στον βωμό του κέρδους.

Δείτε το βίντεο του Προέδρου του Ιερού Λόχου 

κ.Ανδρέα Γενιά στο You Tube ή στο VK και του εκπροσώπου του 4Ε κ.Βασίλη Γεωργού στο You Tube ή στο VK.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα ή ερώτηση προς το 4Ε στείλτε email .

4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων, γνωστή ως «ταραχές του Tonypandy».

 

Η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων, γνωστή ως «ταραχές του Tonypandy».

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η καρδιά της βιομηχανικής Αγγλίας χτυπούσε μέσα στα ανθρακωρυχεία. Το 1910 ξέσπασε στη Νότια Ουαλία η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων, γνωστή ως «ταραχές του Tonypandy». Χιλιάδες Άγγλοι εργάτες κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας καλύτερα μεροκάματα και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Η απάντηση των ιδιοκτητών ήταν το lock-out: κλείδωσαν τα ορυχεία, αρνήθηκαν κάθε διαπραγμάτευση και προσπάθησαν να επιβάλουν την πείνα ως όπλο ενάντια στους εργάτες.

Η εργοδοσία δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει απεργοσπάστες. Εργάτες από άλλες χώρες έφεραν για να σπάσουν το μέτωπο των ανθρακωρύχων, ενώ η κυβέρνηση έστειλε ένοπλες δυνάμεις και αστυνομία για να προστατεύσει τους απεργοσπάστες. Οι ανθρακωρύχοι αντέδρασαν δυναμικά, συγκρούστηκαν στους δρόμους, επιχείρησαν να αποκλείσουν τις στοές και να εμποδίσουν τους απεργοσπάστες να πάρουν τις θέσεις τους. Οι σκηνές εκείνες έμειναν στην ιστορία με τον θάνατο ενός εργάτη και εκατοντάδες τραυματίες.

Αυτό το μοτίβο δεν ήταν μοναδικό στην Ουαλία. Σε πολλές χώρες, όταν οι εργάτες διεκδικούσαν το δίκιο τους, οι καπιταλιστές επιστράτευαν ξένους εργάτες, ακόμη και μετανάστες, για να σπάσουν την αλληλεγγύη. Ο μετανάστης, φτωχός και απελπισμένος, γινόταν εργαλείο στα χέρια των εργοδοτών. Έτσι, η διεθνής μετανάστευση δεν λειτουργούσε τότε — όπως και σήμερα — ως «λύση ανθρωπιστική», αλλά ως μέσο υπονόμευσης των εργατικών αγώνων και ως μοχλός πίεσης για να πέσουν τα μεροκάματα.

Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, οι ανθρακωρύχοι έδειξαν το μόνο που είχαν: αλληλεγγύη και μαχητικότητα. Οργάνωσαν επιτροπές περιφρούρησης, προσπάθησαν να αποτρέψουν την είσοδο απεργοσπαστών, κράτησαν ενωμένο το μέτωπο παρά την πείνα και την καταστολή. Μπορεί στο τέλος η εργοδοσία να πέτυχε να επιβάλει τους όρους της, όμως η απεργία του Tonypandy έμεινε χαραγμένη ως μάθημα: ότι ο καπιταλισμός δε θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να διαλύσει την ενότητα των εργατών και κυρίως να επιστρατεύσει ακόμα και ξένους εργάτες!

Εδώ ακριβώς φαίνεται το δίκιο του Καρλ Μαρξ. Ο Μαρξ είχε επισημάνει πως η ανεξέλεγκτη διεθνής μετανάστευση δεν είναι παρά εργαλείο των κεφαλαιοκρατών για να ρίχνουν τα μεροκάματα και να κρατούν διαιρεμένη την εργατική τάξη. Εμείς παρότι ουδεμία σχέση δεν έχουμε με τον μαρξισμό και είμαστε και πολέμιοι του, δεν μπορούμε παρά να δώσουμε δίκιο στον Μαρξ. Το ερώτημα είναι γιατί οι ιδεολογικοί απόγονοι του ενισχύσουν την μετανάστευση;

Όσο οι εργάτες δεν κατανοούν ότι η πραγματική ενότητα χτίζεται μόνο πάνω στη εθνική συνειδητή συσπείρωση ενάντια στο κεφάλαιο, τόσο η μετανάστευση θα λειτουργεί ως όπλο των καπιταλιστών και του φιλελεύθερου κράτους.

Η ιστορία του Tonypandy αποδεικνύει ότι ο Μαρξ είχε δίκιο: η μετανάστευση δεν είναι «ανθρωπισμός», είναι μέσο εκμετάλλευσης και υποδούλωσης. Ο μόνος δρόμος για την εργατική τάξη είναι το Εθνικό Κοινωνικό κράτος όπου ο άνθρωπος δε θα είναι σκλάβος του κέρδους, των κουμμουνιστών και των καπιταλιστών.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος 

Βίτσι 2025.Δυναμική παρουσία του Ιερού Λόχου.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Την Κυριακή, 31 Αυγούστου, ευρύ κλιμάκιο συναγωνιστών του Ιερού Λόχου ανηφόρισε στο όρος Βίτσι, στο μνημείο των πεσόντων του Εθνικού Στρατού, για να αποτίσει φόρο τιμής στους ήρωες του Έθνους που έπεσαν στις επιχειρήσεις του συμμοριτοπολέμου το 1949. Με την κατάθεση στεφάνου και τη δυναμική μας παρουσία, τιμήσαμε τη θυσία του ελληνικού λαού που υπερασπίστηκε την Πατρίδα απέναντι στην κομμουνιστική ανταρσία.

Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε να ξεχαστεί η αλήθεια. Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, επιβάλλοντας μονομερή λήθη, χάρισαν συγχωροχάρτι σε ένα αμετανόητο ΚΚΕ, το οποίο, όπως ρητά αναφέρει και το καταστατικό του, εξακολουθεί να αναμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιχειρήσει ξανά την κατάληψη της εξουσίας.

Σε αυτήν την ημέρα μνήμης και τιμής, δυστυχώς, βρέθηκαν εκεί πρόσωπα που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση. Εκπρόσωποι της Νέας Δημοκρατίας και της κ. Λατινοπούλου, πολιτικοί που πανηγυρίζουν όταν οι εθνικιστές οδηγούνται στις φυλακές, πολιτικοί οι οποίοι τιμούν τους αγώνες της αριστεράς και δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους πραγματικούς εθνικούς αγώνες.

Ο μεγαλύτερος όμως απών ήταν το ίδιο το ΚΚΕ. Ένα κόμμα που όφειλε να βρεθεί στο Βίτσι για να ζητήσει συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει εις βάρος του Ελληνικού Λαού.

Ο Ιερός Λόχος θα συνεχίσει να βρίσκεται παρών σε κάθε σημείο εθνικής μνήμης, για να θυμίζει την Αλήθεια και να υπερασπίζεται την Ιστορία του Ελληνισμού απέναντι σε όσους θέλουν να τη διαστρεβλώσουν.

Για πρώτη φορά στην ιστορία κατέθεσε και εργατικό σωματείο στεφάνι. 

Το Εθνικό Εργατικό Σωματείο 4Ε – Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο της στο Βίτση, τιμώντας τη μεγάλη νίκη του Εθνικού Στρατού απέναντι στις συμμορίες του ΚΚΕ. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν ξεχνούν τη θυσία των στρατιωτών και της ελληνικής νεολαίας που κράτησαν την Πατρίδα ελεύθερη, αποτρέποντας τη σοβιετική δικτατορία του προλεταριάτου και εξασφαλίζοντας την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του λαού μας, των οικογενειών και των εργαζομένων.

Τιμή και δόξα στους πεσόντες του Εθνικού Στρατού! Ο αγώνας τους είναι οδηγός για το μέλλον του Έθνους μας!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά 2025!

  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2025 – ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΝ!

Κόντρα στην κρατική τρομοκρατία, τις απειλές απαγόρευσης και τον αυταρχισμό του συστήματος που επιχειρεί να φιμώσει κάθε πατριωτική φωνή.

Κόντρα στους παρακρατικούς μηχανισμούς της αριστεράς που με λύσσα επιδιώκουν το «τσάκισμα των φασιστών», αποκαλύπτοντας τον βαθύ αντιδημοκρατικό τους χαρακτήρα.

Κόντρα στην εκκωφαντική σιωπή και την απουσία των «πατριωτικών» φορέων που έδειξαν, για άλλη μια φορά, την αδυναμία τους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Η Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι απλά μια επέτειος. Είναι μια μάχη μνήμης και τιμής, μια πράξη αντίστασης απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη λήθη και την ταξική αλλοίωση του εθνικού κορμού.

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος και οι Αυτόνομοι Εθνικιστές Defend Salonica, με αποφασιστικότητα και εθνική συνείδηση, βρέθηκαν στο πλευρό του Ελληνικού Εργάτη, στο πιο κεντρικό σημείο της Δυτικής Θεσσαλονίκης: την πλατεία Ηλιουπόλεως!

Δέκα ημέρες πριν, δηλώσαμε ανοιχτά και ξεκάθαρα: Η Πρωτομαγιά ανήκει στους Έλληνες Εργάτες! Και τη δέσμευσή μας την κάναμε πράξη.

Αφισοκολλήσεις, πανό, τρικάκια και διαρκής ενημέρωση κινητοποίησαν το Εθνικό Κίνημα από την Σίνδο και τη Θεσσαλονίκη, έως την Καβάλα, την Κατερίνη, τα Γιαννιτσά, την Κοζάνη, τα Γρεβενά, το Αμύνταιο και τη Λάρισα.

Η μάχιμη περιφρούρηση εξασφάλισε πλήρως τον χώρο, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια των εχθρών του Έθνους για προβοκάτσια και αντισυγκέντρωση.

Η Πλατεία ντύθηκε στα γαλανόλευκα και έστειλε ένα μήνυμα που δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Οι εργάτες έχουν Πατρίδα. Οι καπιταλιστές και οι μπολσεβίκοι, ΟΧΙ.

Εκατοντάδες φυλλάδια διανεμήθηκαν σε πολίτες κάθε ηλικίας, με ιδιαίτερη απήχηση στη νεολαία και τη λαϊκή τάξη, που αναζητούν ελπίδα και αξιοπρέπεια έξω από το σάπιο πολιτικό κατεστημένο.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με τον χαιρετισμό του προέδρου της Εθνικής Εργατοϋπαλληλικής Ένωσης Ελλάδας – 4Ε, του μοναδικού εθνικού δευτεροβάθμιου εργατικού σωματείου της χώρας.

Ακολούθησε η παρέμβαση του ιστολογίου Μαύρος Κρίνος, που με πυκνό πολιτικό λόγο τίμησε τον αγώνα των εθνικά σκεπτόμενων εργατών.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η παρουσία του κ. Στέφανου Γκέκα από το ΑΡΜΑ, ο οποίος παρουσίασε μια υψηλού επιπέδου ιδεολογική ανάλυση για το νόημα της Εργατικής Πρωτομαγιάς υπό το φως του Εθνικισμού.

Η εκδήλωση κορυφώθηκε με την ομιλία του Προέδρου του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ κ. Ανδρέα Γενιά, που ξεκαθάρισε πως η Εργασία δεν είναι απλώς ανάγκη, αλλά Ιερή Αξία του Έθνους – η τέταρτη Αξία στο αξιακό μας σύστημα:

Πατρίδα – Θρησκεία– Οικογένεια – Εργασία.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τον Εθνικό Ύμνο, που αντήχησε δυνατά σε ολόκληρη την πλατεία, θυμίζοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει τελειώσει – απλώς περιμένει τους γενναίους να την ξανασηκώσουν.

Η Εργατική Τάξη της Ελλάδας δεν χρειάζεται αριστερούς δήθεν προστάτες. Χρειάζεται Εθνική Συνείδηση, Αξιοπρέπεια και Αγώνα.

Ο Αγώνας συνεχίζεται. Και θα συνεχιστεί. Μέχρι τη Νίκη.

Δείτε το βίντεο της εκδήλωσης στο TikTok ή στο You tube

Ζήτω η Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος 

Όσα άνθη και αν κόψετε δεν μπορείτε να σταματήσετε την Άνοιξη!Άρθρο στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα.

 

Όσα άνθη και αν κόψετε, δεν μπορείτε να σταματήσετε την Άνοιξη...

Με αφορμή το ανοιχτό κάλεσμα για την ελληνική εργατική Πρωτομαγιά, που διοργάνωσε για άλλη μία φορά ο ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ, ζήσαμε ξανά την αγαστή συνεργασία κράτους-παρακράτους. 

Το κάλεσμα αυτό είναι μία μνήμη διεκδικήσεων μνήμης και τιμής για τον Έλληνα εργαζόμενο, κάτι που ακόμα και σε αυτό εγκλημάτησαν οι αριστεροί, όταν βίασαν την ιστορία και παραποίησαν την αλήθεια μαζί με τους συνένοχους ψευτο δημοκράτες.

Αυτό που βιώσαμε ήταν η γνώριμη πλέον πίεση της φίμωσης. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται μόνιμα, διότι η φωνή μας έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τα παγιωμένα συμφέροντα του συστήματος. 

Χρησιμοποιούν τις ίδιες τακτικές: ψυχολογική τρομοκρατία, κρατική πίεση, διαστρέβλωση της αλήθειας, στοχοποίηση όσων δεν ευθυγραμμίζονται με το αφήγημά τους. 

Από τη μία, μέλη της αριστεράς μάς στοχοποιούν δημόσια με απειλές περί «τραμπουκισμού μας», κι από την άλλη, το κράτος ασκεί πίεση για να εμποδίσει μια απολύτως νόμιμη συγκέντρωση.

Το ίδιο σκηνικό έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η ακύρωση ειρηνικής διαμαρτυρίας του Ιερού Λόχου, σχετικά με τη βλάσφημη αφίσα της ταινίας Αδέσποτα Κορμιά, όπου η γενική απαγόρευση συγκεντρώσεων και η απειλή συλλήψεων, οδήγησε στην ματαίωση της κινητοποίησης, ενώ την ίδια ώρα επιτράπηκε πορεία με συνθήματα μίσους από αριστερές οργανώσεις, φυσικά με την ανοχή του συστήματος.

Ανάλογη φίμωση υπήρξε στη δημοσιοποίηση της επιτυχίας μας (του ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ), να ακυρωθεί ανοιχτή συγκέντρωση για την ανάγνωση παραμυθιού σε παιδάκια από τρανς λοατκι, σε παιδικό σταθμό.

Όπως επίσης απέκρυψαν δράσεις - εκδηλώσεις μας,  κατά της υιοθέτησης παιδιών από τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.Ίσως σε κάποιο άλλο άρθρο να αναφερθώ αναλυτικότερα σε παρασκήνια από τις αμέτρητες δράσεις του ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ, άγνωστα σε πολλούς, έχοντας τη συνεχή παρουσία μας  μέσα στην κοινωνία από το 2011.

Δυστυχώς όμως ζούμε σε μια εποχή που η έννοια της «κανονικότητας» δαιμονοποιείται, και όποιος την υπερασπίζεται στοχοποιείται. Ο οικογενειάρχης που εργάζεται τίμια, σέβεται τις αξίες της πατρίδας και της θρησκείας, και θελει να μεγαλώνει παιδιά με ήθος, παρουσιάζεται πλέον περίπου ως ο σατράπης «πατριάρχης»,  που το μεταφραζουν φυσικά ως κακοποιητικό στοιχείο. 

Το παρακράτος και οι μηχανισμοί τους δρουν πλεον φανερά και απροκάλυπτα ενώ έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την κανονικότητα σε παρωχημένο κατάλοιπο και την "ντροπή" τους ως πρότυπο.

Με εργαλεία όπως τα  μέσα μαζικής ενημέρωσης, την πολιτική ορθότητα και τη συστηματική αλλοίωση των εννοιών, έχουν πετύχει κάτι πολύ τρομακτικό: να παρουσιάζουν τους νοικοκύρηδες ως «συμμορίες» που εμπλέκονται με συμμορίες αριστερών καταγωγίων. Όσοι δεν υποτάσσονται στο δικό τους αφήγημα, βαφτίζονται «φασίστες» ή «οπισθοδρομικοί», μόνο και μόνο επειδή επιμένουν σε αξίες που κάποτε ήταν αυτονόητες. Έχουν καταφέρει να διαιρέσουν την κοινωνία, να σπείρουν καχυποψία και να αποκόψουν τον πολίτη από κάθε τι συλλογικό, από κάθε τι σταθερό. Θέλουν να σε πείσουν πως αν αγαπάς την πατρίδα, είσαι επικίνδυνος· πως αν πιστεύεις στον Θεό, είσαι καθυστερημένος· πως αν θες να ζήσεις με αξιοπρέπεια, είσαι εχθρός της «προόδου».

Αυτός ο πόλεμος δεν είναι πλέον υπόγειος  και στοχεύει πρώτα τις λέξεις. Οι έννοιες όπως "πατρίδα", "οικογένεια", "πίστη", "ευταξία" και "εθνικισμός" έχουν υποστεί αλλοίωση. Παρουσιάζονται πια ως ιδεολογικά αρνητικά φορτισμένες, ως αιτίες μίσους. Και την ίδια στιγμή, οι πραγματικές συμμορίες κυκλοφορούν ανενόχλητες, εντός και εκτός θεσμών.

Ο φόβος που καλλιεργούν δεν προέρχεται από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά είναι ύπουλος, εσωτερικευμένος. Ο φόβος να μιλήσεις. Να εκφράσεις την πίστη σου, την αγάπη σου για την πατρίδα, την ανάγκη σου για σταθερότητα, την αφοσίωσή σου στο Έθνος και στην αληθινή του ιστορία—μια ιστορία που, αν αγνοηθεί, είναι καταδικασμένη να επαναληφθεί. 

Μας θέλουν μόνους, απομονωμένους, διχασμένους. Μας χωρίζουν σε στρατόπεδα για να μη σηκώσουμε ποτέ μαζί κεφάλι. 

Κι όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθεί να πιστεύει σε θεμελιώδεις αξίες: πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια—και εμείς προσθέτουμε και την εργασία. 

Το σύστημα, όμως, έχει καταφέρει να σπείρει τη ντροπή και τον φόβο γι’ αυτά ακριβώς που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του λαού. 

Αν τολμήσεις να διεκδικήσεις τα αυτονόητα, κινδυνεύεις να στοχοποιηθείς και να στιγματιστείς. Μέσα από κόμματα, ιδεολογίες και ψεύτικες ταμπέλες, έχουν μάθει τον λαό να κυνηγά μόνο το προσωπικό του συμφέρον. 

Αλλά ως εδώ. Ήρθε η ώρα να σπάσουμε τη σιωπή, να μιλήσουμε ξανά για τα αυτονόητα και να πάψουμε να ντρεπόμαστε για όσα μας κρατούν όρθιους. Γιατί χωρίς πατρίδα, πίστη, οικογένεια και αξιοπρέπεια στην εργασία, αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον. Κι αυτό το μέλλον, δεν πρόκειται να το παραδώσουμε αμαχητί.

Σήμερα δηλώνουμε άλλη μία μικρή νίκη, έχοντας κερδίσει την επιτυχία, στο κάλεσμα όπου κάναμε με την συμμετοχή της νεολαίας  και του κόσμου που παρακολούθησε και ενημερώθηκε για τις θέσεις του Κινήματος μας.

Επίσης γνώρισε ότι υπάρχει και ένα Εθνικό Εργατικό Πανελλαδικό Σωματείο - το 4Ε, όπου προασπιζεται τα συμφέροντα τους.

Εμείς στον ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ λέμε ότι όσα άνθη και να κόψουν, δεν μπορούν να σταματήσουν την Άνοιξη.

Και η  Άνοιξη είναι μία και έχει το όνομα  "Εθνική Κοινωνία".

Μαρία Δήμου από το Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 4 Μαΐου 2025

Μετανάστευση, το όπλο των καπιταλιστών για φτηνά μεροκάματα.

  

Μετανάστευση, το όπλο των καπιταλιστών για φτηνά μεροκάματα.

Εθνικό Πανεργατικό Κάλεσμα για την Πρωτομαγιά. 

Η Πρωτομαγιά είναι γιορτή του Έλληνα Εργάτη και ημέρα αγώνα και τιμής!

Είναι ημέρα μνήμης για όλους όσους πάλεψαν και θυσιάστηκαν για τα δικαιώματα της Ελληνικής Εργατικής τάξης.

Είναι ημέρας τιμής προς τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά για το μοναδικό φιλολαϊκό και φιλεργατικό έργο του. Όσο και να θέλουν να παραχαράξουν την ιστορία, ο Ι.Μεταξάς είναι εκείνος που θέσπισε το 8ωρο, ίδρυσε το ΙΚΑ, έφτιαξε παιδικούς σταθμούς, θέσπισε την απαγόρευση της παιδικής εργασίας, την Κυριακάτικη αργία και καθιέρωσε την αργία της εργατικής Πρωτομαγιάς και πλήθος άλλων μέτρων υπέρ του Ελληνικού λαού!

Η Πρωτομαγιά όμως είναι και υπενθύμιση ότι είναι θεμελιώδης ανθρώπινο δικαίωμα κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως εθνικότητος να ζει και να εργάζεται ευτυχισμένος στην Πατρίδα του. 

Όμως οι πόλεμοι που δημιουργούν οι καπιταλιστές για να προωθούν τα συμφέροντα τους καθώς και η στάση των αριστερών της νέας τάξης, έχουν μετατρέψει την μετανάστευση στο καλύτερο όπλο στα χέρια του διεθνή κεφαλαίου. Αποτέλεσμα τα φτηνά εργατικά χέρια να δημιουργούν ανισότητες εις βάρος των γηγενών εργαζομένων διαιωνίζοντας ταυτόχρονα το σύγχρονο σκλαβεμπόριο.

Για εμάς τις σύγχρονες γενεές, ο εργασιακός μεσαίωνας που επεβλήθη από την Ευρωπαϊκή Ένωση των διεθνών τοκογλύφων σε συνδιασμό με την αρπακτική πολιτική των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, έχει ξεπουλήσει το μέλλον μας.Τα όνειρα των περισσότερων έχουν οριοθετηθεί μεταξύ της οικονομικής ανέχειας και του αβέβαιου μέλλοντος. 

Σήμερα, ο αγώνας συνεχίζεται. Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στην μετανάστευση, στη μαύρη εργασία, την ανασφάλεια και την εκμετάλλευση των καπιταλιστών και την προδοτική στάση των αριστερών. 

Διεκδικούμε 8ωρο, 5νθήμερο, σταθερό εργάσιμο χρόνο για όλους τους Έλληνες. Παλεύουμε για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές μας ανάγκες και όχι στα "όρια" που μας επιβάλλουν.

Δεν θα κάνουμε βήμα πίσω. Διότη η εργασία είναι η τέταρτη Αξία του Έθνους. Είναι η μοναδική οδός που μπορεί να οδηγήσει τους Έλληνες σε υψηλότερο βιοτικό επίπεδο. Είναι το  μέσον που θα σταματήσει την ανοιχτή πληγή της μετανάστευσης των νέων προς το εξωτερικό. Είναι το αντίδοτο στην υπογεννητικότητα, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την εθνική ανάκαμψη και δημιουργία.Η εργασία και τα κοινωνικά θέματα είναι ο βασικός λόγος που ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε το μοναδικό δευτεροβάθμιο Εθνικό Εργατικό σωματείο το 4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος.

Ο αγώνας για ζωή με δικαιώματα είναι κοινός για όλο τον Ελληνικό Λαό, είναι διαρκής, είναι δίκαιος.

Καλούμε Εργάτες, Αγρότες και Φοιτητές να σταθούν μαζί μας κόντρα στο τέρας του καπιταλισμού.

Όλοι και όλες την Πρωτομαγιά στην πλατεία Ηλιουπόλεως στην Θεσσαλονίκη στις 11.00

Τιμάμε την ιστορία μας – Διεκδικούμε το μέλλον μας!

Ανδρέας Γενιάς Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα της Κυριακής στις 27.4.2025

Ανακοίνωση του 4Ε.

 

Σε ένδειξη σεβασμού και στήριξης προς τις οικογένειες των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη, είναι επιβεβλημένο να συμμετάσχουμε στις προγραμματισμένες διαδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου άπαντες.

Σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο του μοναδικού εθνικού εργατικού σωματείου "4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική  Ένωση Ελλάδας" και όλα τα μέλη μας, θα είμεθα παρόντες σε όλη την επικράτεια .

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση και την υποστήριξη σας σε αυτη τη σημαντική στιγμή στιγμή μνήμης και διεκδίκησης.

Με εκτίμηση ο Πρόεδρος του 4Ε

Γεώργιος Τζουβάρας 

                    

Απεργίες στην Ελλάδα. Κανένα όφελος για τους εργαζόμενους!

 

Στην Ελλάδα οι απεργιακές κινητοποιήσεις που εξαγγέλονται από τα εργατικά σωματεία ποτέ δεν έχουν επιλύσει κάποιο εργασιακό πρόβλημα.

Και δεν έχουν κανένα όφελος για τους εργαζόμενους γιατί τα αριστεροκρατούμενα εργατικά σωματεία, εξαγγέλουν απεργίες για το θεαθήναι.Και το λέμε αυτό διότι με μία ή δύο μέρες απεργίας κανένα μα κανένα πρόβλημα δεν δημιουργείται στο κράτος ή στις ιδιωτικές εταιρίες.

Τουναντίον, αφενός λειτουργούν ως βαλβίδα εκτόνωσης του λαϊκού αισθήματος και αφετέρου είναι ένα εσωτερικό δάνειο στο κράτος ή στους ιδιώτες αφού γλυτώνουν τα ημερομίσθια των απεργών.

Στην Ελλάδα όλες οι απεργίες ή και οι κινητοποιήσεις των αγροτών, ιδιοκτητών φορτηγών είναι ελεγχόμενες για αυτό όταν πραγματικά αρχίζουν και ασκούν ουσιώδη πίεση  τότε ξεπουλιούνται. Τρανό παράδειγμα οι απεργίες των ιδιοκτητών φορτηγών δημόσιας χρήσης των προηγούμενων ετών και οι αγροτικές κινητοποιήσεις.

Αν όμως οι απεργίες είναι στημένες τότε πως μπορούμε να διεκδικήσουμε τα εργασιακά δικαιώματα μας;

Εμείς ως 4Ε, αντιτάσσουμε μπροστά στις στημένες απεργίες των αριστερών σωματείων την ουσιαστική αντίσταση όπως :

1.Σχηματισμός σωματείων βάσης εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση με απευθείας συνεννόηση με την τοπική οργανώση της 4Ε. 

2.Σιωπηλή "λευκή απεργία" από τους εργαζόμενους ώστε και αντιπαραγωγικοί να είναι και τα μεροκάματα τους να μην χάνονται.

3.Ακτιβιστικές δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της τοπικής κοινωνίας με φυλλάδια και άλλες δραστηριότητες.

Ο εργασιακός τομέας είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ζωή του κάθε πολίτη. Δυστυχώς οι επαγγελματίες συνδικαλιστές δεν ενδιαφέρονται να συγκρουστούν με το σύστημα αλλά να συμπλεύσουν. Διάθεση και όρεξη για ρήξη και ανατροπή έχουν μόνο οι καταπιεσμένες λαϊκές μάζες που δυστυχώς χωρίς τον Εθνικισμό, τους εκμεταλλεύονται εύκολα οι αδιόρθωτοι μαρξιστές της ρεμούλας.

Ανδρέας Γενιάς μέλος του ΔΣ του Εργατικού Σωματείου 4Ε