Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά.

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Γιατί η 4η Αυγούστου 1936 θα πρέπει να είναι επίσημη Εθνική εορτή!

 

Η 4η Αυγούστου 1936 είναι το Εθνικό Καθεστώς που απέδειξε ότι τα μεγάλα έργα, η φιλολαϊκή και φιλεργατική πολιτική καθώς και η εθνική πολιτική δεν έχουν σχέση με το πολιτικό σύστημα αλλά με την βούληση του εκάστοτε Κυβερνήτη. Ο Ιωάννης Μεταξάς με την μεταβολή της 4ης Αυγούστου και τις ευλογίες του Βασιλέως Γεωργίου ήρθε ως μηχανής θεός να αναγεννήσει το εξαθλιωμένο Έθνος από τα αστικά πολιτικά κόμματα και το εθνοπροδοτικό ΚΚΕ.

Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος ολοκληρωτικό. Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν είχε βέβαια κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήτανε όλος ο Λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιό κομματικούς.

Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς 

Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα το πλέον σημαντικό, όπως γράφει ο ίδιος ο Ι. Μεταξάς, να δώσει δηλαδή Όραμα στον Ελληνικό Λαό.Κατάφερε να ενώσει όλες τις κοινωνικές τάξεις κάτω από το Εθνικό Κράτος με απώτερο σκοπό το καλό όχι των λίγων της πλουτοκρατίας αλλά του Έθνους. Ο Ι. Μεταξάς αδιαμφισβήτητα οδήγησε την Ελλάδα στο Έπος του 1940 προετοιμάζοντας από το 1936 την Πατρίδα μας για τον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Για αυτό και ο Λαός του χάρισε τον τίτλο του Πατέρα της Νίκης.Για όλα τα επιτεύγματα της 4ης Αυγούστου το πολιτικό καθεστώς της δημοκρατίας θέλησε να μας επιβάλλει την λήθη ώστε να μην υπάρχει γνώση, παράδειγμα και κυρίως μέτρο σύγκρισης! 

Η 4η Αυγούστου με την αισθητική της και την προβολή της ιστορίας ανέδειξε ξανά το  μεγαλείο και την διαχρονικότητα της Ελληνικής Φυλής. Οργάνωσε την νεολαία και θέσπισε νόμους κατά της παιδικής εργασίας. Φιλεργατικοί νόμοι όπως το 8ωρο, την λειτουργία του ΙΚΑ, η αργία της Κυριακής, η υποχρεωτική άδεια 15 ημερών στους εργαζόμενους, οι κανόνες της υγιεινής διαβίωσης στους χώρους της εργασίας, η οικονομική ενίσχυση των Αγροτών και τα εκατοντάδες δημόσια έργα είναι λίγα από αυτά που χάρισε η 4η Αυγούστου στον Ελληνικό Λαό, βάζοντας τις βάσεις για το κοινωνικό και Εθνικό Κράτος. 

Δυστυχώς για τους πολιτικάντηδες του σήμερα, υπάρχει μέτρο σύγκρισης για αυτούς. Εάν τολμούν, εκτός από το να λασπολογούν ας συγκριθούν κιόλας. 

Η 4η Αυγούστου 1936 ήταν μία τεράστια θετική πολιτική μεταβολή στην νεώτερη πολιτική ιστορία. Για αυτό αναρωτιέμαι, εάν είμαστε υποχρεωμένοι να εορτάζουμε την μεταπολίτευση του 1974 που άφησε την Κύπρο στα νύχια του Αττίλα, τότε γιατί η 4η Αυγούστου που έγραψε με χρυσά γράμματα ημέρες δόξας θα πρέπει να λοιδορείται; 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος.