Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ