Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

  

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

Υπάρχουν εποχές που η ιστορία κυλά αργά, σχεδόν νωχελικά και υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνεται και τρέχει σαν λίβας που καίειτα σπαρτά. 

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Οι εξελίξεις τρέχουν μα ο λαός είναι σιωπηλός θεατής.

Σε αυτή την αποχαυνωμένη πλειοψηφία υπάρχει όμως ακόμα σε κάποιους η δύναμη και η οργή που έχει πλέον ωριμάσει.

Δύναμη που σφυρηλατείται συνεχομένα μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και που ετοιμάζεται πλέον να σταθεί όρθια και να πάρει τη θέση που της ανήκει. Όχι ως μάζα άμορφη και αυτόνομη αλλά ως συνειδητή ενότητα, ως δημιούργημα  της ίδιας του της μοίρας.

Για χρόνια καλλιεργήθηκε η κομματοκρατία. Τεχνητές διαχωριστικές γραμμές, αντιθέσεις που παρουσιάστηκαν ως αγεφύρωτες, συμφέροντα που μπήκαν πάνω από το κοινό καλό. Κι όμως, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε πάντα μια αλήθεια απλή και βαθιά: ο  Ελληνικός Λαός είναι ένας. Είτε κρατά εργαλεία στα εργοστάσια, είτε καλλιεργεί τη γη, είτε δημιουργεί πλούτο σε γραφεία και επιχειρήσεις, η μοίρα του είναι κοινή. Και η μοίρα αυτή δεν μπορεί να καθορίζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους.

Η μεγάλη ανατροπή που θα έρθει για όλη την Ευρώπη, δεν είναι θα είναι τυφλή ούτε χαοτική. Δεν θα είναι ακόμη μία καταστροφή για την καταστροφή. Θα είναι ανασύνθεση. Θα είναι η γέννηση μιας νέας εθνικής τάξης πραγμάτων,  όπου η εργασία θα γίνεται αξία, καθήκον και τιμή. Όπου ο πλούτος δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την ευημερία του συνόλου. Όπου δεν θα  περισσεύει κανείς, γιατί ο καθένας θα έχει τον δικό του ρόλο, την δική του ευθύνη και την δική του θέση μέσα στο κοινό οικοδόμημα.

Σε αυτή την τάξη, η συνεργασία δεν θα είναι απλώς επιλογή, αλλά θα είναι αναγκαιότητα. Ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, δεν θα στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον, αλλά δίπλα-δίπλα, όπως θα το επιβάλει το Εθνικό Κράτος. 

Ο καθένας θα προσφέρει από το δικό του μετερίζι, όχι για να υπερισχύσει, αλλά για να υπηρετήσει το σύνολο. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός λαού δεν μετριέται από το πόσο συγκρούονται τα μέλη του, αλλά από το πόσο συνεργάζονται.

Και τότε, τα σημάδια της εθνικής αναγέννησης θα είναι ορατά παντού. Τα φουγάρα θα καπνίζουν ξανά, όχι ως σύμβολα εκμετάλλευσης, αλλά ως φλόγες παραγωγής και ζωής. Τα χωράφια θα γεμίσουν αγρότες, ιδρώτα και δημιουργία. Η Γη μας θα πάψει να είναι εγκαταλελειμμένη και θα γίνει ξανά πηγή δύναμης. Η επαρχία δεν θα ερημώνει, αλλά θα ανθεί. Οι δρόμοι θα γεμίσουν παιδικές φωνές, γιατί ένας λαός που δημιουργεί, γεννά και μέλλον.

Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς πολιτικό σύνθημα. Είναι κατάσταση ψυχής και πράξης. Δεν χαρίζεται. Κατακτάται μέσα από την ενότητα και την εργασία. Ένας λαός διχασμένος είναι εύκολο να καθοδηγηθεί. Ένας λαός που στέκεται ενωμένος, που γνωρίζει τη δύναμή του και εργάζεται συντονισμένα, δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας: να ξαναβρούμε τη χαμένη συνοχή, να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε δημιουργία, να κάνουμε τη συνεργασία πράξη και όχι λέξη. Να περάσουμε από το “εγώ” στο “εμείς”, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής.

Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Η ένωση όσων πιστεύουν ακόμα σε μια ριζική εθνική και κοινωνική αλλαγή και όχι σε έναν στείρο κομματικό αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα όλοι θα πρέπει να διαλέξουμε πλευρά. Θα πρέπει το κάθε άτομο που ακόμα πιστεύει στις Αξίες του Εθνικοκοινωνισμού και του Εθνικισμού να σταθεί  στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας. 

Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς...Διαλέξτε λοιπόν. 

Είτε με τον Ιερό Λόχο,τον Αρχηγό μας και την Εθνικοκοινωνική Ανατροπή είτε με την κομματοκρατία των σάπιων αριστεροκεντροδεξιών.

Νικόλαος Τ. Μέλος της ΚΕ του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

  

Από Φυλή να γίνουμε Έθνος!

Υπάρχουν λαοί που επαναπαύονται στην καταγωγή τους και σταδιακά κινδυνεύουν να εκφυλιστούν και λαοί που σέβονται τις ρίζες τους και χτίζουν τη μοίρα τους πάνω σε αυτές. Υπάρχουν κοινωνίες που μένουν δεμένες μόνο από την κοινή καταγωγή και άλλες που με βάση το Αίμα σφυρηλατούνται μέσα στους  κοινούς αγώνες, τις κοινές αξίες και τον κοινό προορισμό. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη τομή: από την Φυλή στο Έθνος.

Η φυλή αποτελεί την αρχή. Είναι η φυσική συνέχεια, η βιολογική συγγένεια, η κοινή ρίζα. Όμως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως αυτό δεν αρκεί. Πόσοι λαοί, ομοιογενείς κατά τα άλλα, διαλύθηκαν όταν έπαψαν να έχουν κοινό σκοπό; Πόσες κοινωνίες έπεσαν όχι γιατί έλειπε το αίμα, αλλά γιατί εκφυλίστηκαν και χάθηκαν οι δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους;

Το έθνος γεννιέται όταν η συγγένεια μετατρέπεται σε συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος δεν λέει απλά "είμαι Έλληνας" ή "είμαι Σουηδός" αλλά όταν αγωνίζεται για το σύνολο. Όταν δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά αισθάνεται μέρος μιας συνέχειας που τον ξεπερνά. Τότε η ιστορία παύει να είναι παρελθόν και γίνεται συλλογική ευθύνη. Από τις αρχαίες κοινότητες μέχρι τα νεότερα εθνικά κινήματα, αυτό που καθόρισε την άνοδο ή την πτώση δεν ήταν μόνο η κοινή καταγωγή, αλλά η συνοχή και οι κοινοί αγώνες της Φυλής.  Οι λαοί που άντεξαν ήταν αυτοί που έμαθαν να ζουν μαζί, να αγωνίζονται μαζί, να θυσιάζονται μαζί. Που έκαναν την ανάγκη δεσμό και τον δεσμό δύναμη.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη πικρή αλήθεια της εποχής μας. Δεν μας λείπει η φυλετική συγγένεια (τουλάχιστον όχι ακόμα), μας λείπει η ενότητα και το κοινό όραμα. Δεν μας λείπει η ιστορία, μας λείπει η συνέχεια. Ζούμε σε μια κοινωνία χωνευτήρι που ο καθένας σπρώχνεται να κοιτάει τον εαυτό του, να απομονώνεται, να ξεχνά ότι χωρίς σύνολο δεν υπάρχει ούτε άτομο.

Το Έθνος όμως δεν είναι άθροισμα μονάδων. Είναι κοινότητα δεσμών. Δεσμών αλληλεγγύης ανθρώπων με κοινό Αίμα που όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον όχι από υποχρέωση, αλλά από συνείδηση τότε γεννιέται η συνοχή. 

Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε κοινωνικούς δεσμούς, οπού η δημιουργία και ο εργατικός μόχθος δεν είναι ατομική επιβίωση, αλλά προσφορά στο σύνολο.

Δεσμούς τιμής όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη, αλλά στάση ζωής.

Δεσμούς ιστορικής μνήμης όπου γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γιατί οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι.

Χωρίς αυτά, καμία φυλή δεν γίνεται έθνος. Με αυτά τα "όπλα", ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, ένα Έθνος  μπορεί να αντέξει, να αναγεννηθεί, να προχωρήσει. Και σε αυτό το σημείο, η Πρωτομαγιά αποκτά πραγματικό νόημα.

Δεν είναι μια ημερομηνία για τελετουργίες με σφυροδρέπανα και συγκεντρώσεις τεμπέληδων συνδικαλιστών της αριστεράς, ούτε μια ευκαιρία για στείρες ταξικές αντιπαραθέσεις που διασπούν το Έθνος σε κομμάτια. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Αγώνα όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για συνοχή ενάντια στους διεθνείς δυνάστες της καπιταλιστικής νέας τάξης. Αγώνας όχι μόνο για τον εργαζόμενο ως άτομο, αλλά κυρίως για τον Ελληνικό Λαό ως σύνολο. Διότι τι αξία έχει ο αγώνας για τον άνθρωπο, αν ο άνθρωπος παραμένει μόνος; Τι νόημα έχει η διεκδίκηση, όταν δεν μετατρέπεται σε κοινή δύναμη; Ποια η αξία ενός  αγώνα που δεν εξυπηρετεί το κοινό όφελος;

Η Πρωτομαγιά λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει αυτό που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς είχε οραματιστεί και θεσπίσει.  Ημέρα Εθνικού Αγώνα και όχι ημέρα ταξικών αντιπαραθέσεων. Ημέρα που ενώνει και που δεν διαχωρίζει. 

Που θυμίζει ότι ο μόχθος, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ξεκομμένα στοιχεία, αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζεται ένα πραγματικό δυνατό Έθνος.

Από την Φυλή, λοιπόν, στο Έθνος. Με την κοινή καταγωγή, στην κοινή συνείδηση. Από τη διάσπαση, στην ενότητα. Γιατί μόνο όταν μάθουμε να στεκόμαστε μαζί, μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την καταδίκη του ΒορειοΗπειρώτη κ.Λεωνίδα Χρήστου.

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου Φοινίκης στην Βόρεια Ήπειρο, Λεωνίδα Χρήστου, δεν είναι ένα απλό δικαστικό γεγονός. Είναι μια εξέλιξη που γεννά σοβαρές πολιτικές και εθνικές ανησυχίες για τη θέση και τα δικαιώματα του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο.
Σε ένα κράτος όπου η διαφθορά αποτελεί διαχρονική πληγή, η επίκληση της «δικαιοσύνης» δεν αρκεί από μόνη της για να πείσει. Η δικαιοσύνη κρίνεται στην πράξη: στην ισονομία, στη διαφάνεια και στην απουσία πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Λεωνίδας Χρήστου δεν υπήρξε απλώς ένας δήμαρχος. Υπήρξε ένας ενεργός εκφραστής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, που στάθηκε δημόσια για τη γλώσσα, την ταυτότητα και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Δικαιώματα που δεν χαρίζονται από κανέναν, αλλά απορρέουν από την ιστορία, την παρουσία και τις διεθνείς δεσμεύσεις που έχει υπογράψει η Αλβανία.
Η χρονική συγκυρία της καταδίκης, σε συνδυασμό με τη δημόσια και πολιτική του δράση, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν πρόκειται αποκλειστικά για μια υπόθεση δικαίου ή για μια κατασκευασμένη κατηγορία με στοχευμένη πίεση απέναντι σε έναν Έλληνα που δεν σιώπησε.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όπου η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται, πλήττεται πρώτα η αλήθεια και αμέσως μετά η ελευθερία.
Δεν αποδεχόμαστε καμία απόπειρα φίμωσης ή περιθωριοποίησης της ελληνικής παρουσίας στη Βόρειο Ήπειρο. Δεν αποδεχόμαστε καμία διαδικασία που αφήνει σκιές επιλεκτικής μεταχείρισης.
Απαιτούμε καθαρές απαντήσεις, πλήρη διαφάνεια και πραγματική ισονομία. Όχι δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η προστασία της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν υπόκειται σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Όσο και να δικάζεται και καταδικάζεται τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου τόσο απροσκύνητος θα μένει!

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.

  

Κανένας Μόνος στα Δύσκολα: Η Μεγάλη Αγκαλιά του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για  Ελληνικές Οικογένειες σε Θεσσαλονίκη, Γιαννιτσά και Σκύδρα.

Με στόχο την ουσιαστική ενίσχυση οικογενειών που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, ο Τομέας Αλληλεγγύης του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος προχώρησε σε ακόμη μία δράση κοινωνικής προσφοράς σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας την περίοδο του Πάσχα. 

Συγκεκριμένα, μέσα από συλλογική κινητοποίηση, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα τα οποία διανεμήθηκαν σε οικογένειες στη Θεσσαλονίκη, τα Γιαννιτσά και τη Σκύδρα — περιοχές όπου η οικονομική πίεση συνεχίζει να επηρεάζει σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και στήριξης των πιο ευάλωτων πολιτών.

Η δράση δεν περιορίζεται σε επίπεδο συμβολισμού, αλλά αποσκοπεί σε απτά αποτελέσματα. Η αλληλεγγύη δεν είναι σύνθημα, είναι καθήκον σε μια περίοδο όπου δυστυχώς, πολλοί ξεχνούν.Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της κοινωνικής συνοχής και της υποστήριξης, με το μήνυμα ότι «ο Έλληνας στέκεται δίπλα στον Έλληνα» να αποτελεί βασικό άξονα της δράσης μας. Η πρωτοβουλία υλοποιήθηκε με τη συμβολή εμπόρων, φίλων και μελών του κινήματος, των οποίων η συνεισφορά αναγνωρίζεται ως καθοριστική.

Τέλος, η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρόμοιων ενεργειών από τον τομέα Αλληλεγγύης με την υπόσχεση ότι συνεχιστούν με αμείωτους ρυθμούς. Σε μια περίοδο κοινωνικών και οικονομικών προκλήσεων, τέτοιες πρωτοβουλίες αναδεικνύουν τη σημασία της συλλογικής ευθύνης και της ενεργούς συμμετοχής στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας των Ελλήνων.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

  

Χωρίς Εθνική Ολοκλήρωση δεν υπάρχει Ανάσταση για την Ελλάδα!

Η Λαμπρή δεν είναι φωτάκια, λαμπάδες και ένα «Χριστός Ανέστη» που το ψέλνουμε μηχανικά για να τελειώνουμε. Είναι μήνυμα θυσίας και υπέρβασης. Τίποτα δεν ανασταίνεται χωρίς αίμα, χωρίς πίστη, χωρίς να κόψουμε τα δεσμά που μας σέρνουν στον γκρεμό. Και το ερώτημα είναι σκληρό, ωμό, ανελέητο:

Μπορεί να υπάρξει Ανάσταση για ένα έθνος που αυτοκτονεί δημογραφικά; Που βλέπει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά χιλιάδες, που δεν γεννάει πια, που γεμίζει με ξένους ενώ οι δικοί του εξαφανίζονται; Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλά φτωχή. Είναι εθνικά άδεια. Το 2025 σημειώθηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της, σχεδόν κάτω από 70.000. Κάθε χρόνο χάνουμε τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης. Δεν είναι στατιστική. Είναι εθνική εξόντωση με αργό και βέβαιο τρόπο.

Χωρίς ελληνικά παιδιά δεν θα υπάρχει αύριο Ελληνικός Λαός. Χωρίς οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν Έλληνες, η γλώσσα, η ιστορία, η ταυτότητα γίνονται ανάμνηση σε μουσείο. 

Το κράτος που δεν βάζει στο κέντρο την εθνική επιβίωση, την αύξηση των γεννήσεων των Ελλήνων, την προστασία της οικογένειας, την επιστροφή των νέων μας, είναι κράτος προδοτικό. Δεν υπηρετεί το Έθνος. Το σκοτώνει.

Το κράτος είναι παιδί του Έθνους, όχι το αντίστροφο. Δημιουργήθηκε για να φυλάει το Έθνος, να το δυναμώνει, να το υπηρετεί. Όταν πάψει να το κάνει αυτό, όταν γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων, όταν προτάσσει αριθμούς, μνημόνια, «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» και «πολυπολιτισμική» διάλυση αντί για το Αίμα και την Ψυχή του Ελληνικού Λαού, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. 

Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό: Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το Έθνος. Που αντί να λύνει τα προβλήματα του Ελληνικού Λαού, τα μεταθέτει στις επόμενες γενιές. Που φορολογεί μέχρι θανάτου τον Έλληνα για να συντηρεί μηχανισμούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Που βλέπει την ανασφάλεια, την εγκληματικότητα, την υπογεννητικότητα και αντί να χτυπήσει τις αιτίες, διαχειρίζεται τη μιζέρια με επιδόματα και σάλια.

Και πάνω από όλα, η μεγάλη σκιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι «ένωση λαών». Είναι μηχανισμός εθνικής διάλυσης για τους αδύναμους. Κανόνες που στραγγαλίζουν την παραγωγή, την ενέργεια, την αυτονομία. Πολιτικές που ανοίγουν τα σύνορα σε όποιον θέλει να έρθει, ενώ οι Έλληνες φεύγουν. Που βάζει πρώτα τις Βρυξέλλες, τα funds, τους λαθροεισβολείς και μετά τον Έλληνα πατέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει παιδιά.

Ο Έλληνας το νιώθει στο πετσί του.

Στους φόρους που τον πνίγουν, στις τιμές που τον εξαθλιώνουν, στην καθημερινή ανασφάλεια από την εγκληματικότητα και στην κοινωνική και εργασιακή βία. Βλέπει ότι πρώτα εξυπηρετούνται οι αριθμοί των αγορών, οι δεσμεύσεις προς έξω, τα golden boys και στο τέλος του πετάνε ότι ψυχούλα απέμειναν. Και αναρωτιέται: Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Οι Βρυξέλλες; Τα funds; Οι ΜΚΟ; Ή ακόμα υπάρχει ελληνική φωνή;

Η Ελλάδα μας όμως έχει μέσα της τεράστια δύναμη. Γεωγραφική θέση στρατηγική, ενεργειακό δυναμικό, θάλασσα, ήλιο, παραγωγικές δυνατότητες και πάνωαπόόλα ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να γίνει αυτάρκης, ισχυρή, περήφανη. Αρκεί να υπάρξει ένα κράτος που θα βάλει πρώτα και πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον. Που θα πει «όχι» σε ό,τι διαλύει το Έθνος. Που θα στηρίξει με κάθε μέσο την ελληνική οικογένεια, που θα δώσει πραγματικά κίνητρα για να γεννάνε Έλληνες, που θα κρατήσει τους νέους εδώ με δουλειές και προοπτική, που θα διώξει την παρασιτική γραφειοκρατία και θα χτίσει οικονομία παραγωγής, όχι κατανάλωσης δανεικών.

Η Ανάσταση δεν είναι ευχολόγιο. Είναι σκληρή απόφαση. Είναι η στιγμή που ο Λαός λέει «ως εδώ». Που απαιτεί αλλαγή. Που απαιτεί κράτος-υπηρέτη του Έθνους, όχι αφέντη του. Που βάζει στο κέντρο την επιβίωση και την αναγέννηση του Ελληνικού Αίματος και της ελληνικής ψυχής. Που ξαναμαθαίνει την έννοια του «εμείς οι Έλληνες» — μαζί, συλλογικά, με ευθύνη και με θυσία.

Αλλιώς, όλα τα «Χριστός Ανέστη» θα μείνουν κενά λόγια σε έναν τάφο που ο ίδιος ο λαός σκάβει. Η αληθινή Ανάσταση του Ελληνισμού είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου. Και αυτή η υπόθεση περνάει μόνο μέσα από την πλήρη εθνική ολοκλήρωση, την αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του Έθνους και την αποφασιστική στάση να σταθούμε ξανά όρθιοι, όσο σκληρό κι αν είναι το τίμημα.

Γιατί χωρίς Έθνος, δεν υπάρχει τίποτα να Αναστηθεί.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

  

Η Εβδομάδα των Παθών για τον Ελληνικό Λαό.

Υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία ενός λαού που δεν καταγράφονται απλώς ως δύσκολες αλλά ως βαθιά τραυματικές. Σήμερα ο ελληνικός λαός βιώνει τη δική του εβδομάδα των παθών, όχι σε κάποιο αόριστο συμβολικό επίπεδο αλλά στην ίδια του την καθημερινότητα. 

Το τραπέζι του σπιτιού, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός του ρεύματος, όλα μετατρέπονται σε σταθμούς ενός σύγχρονου μαρτυρίου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο οικονομικό μέγεθος αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που εισβάλλει σε κάθε σπίτι. 

Τα βασικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας. Το ψωμί, το γάλα, το λάδι και τα καθημερινά προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα, σήμερα απαιτούν προσεκτικό υπολογισμό και συχνά στερήσεις. 

Ο μέσος Έλληνας δεν ζει πλέον με αξιοπρέπεια αλλά με διαρκή αγωνία για το αν θα τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον πυρήνα αυτής της ασφυκτικής κατάστασης βρίσκεται η εκτόξευση του κόστους της ενέργειας και των καυσίμων. Το πετρέλαιο και η βενζίνη έχουν γίνει απλησίαστα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Η μετακίνηση, η εργασία, ακόμη και η θέρμανση μετατρέπονται σε πολυτέλεια. Ο αγρότης δυσκολεύεται να καλλιεργήσει, ο επαγγελματίας να κινηθεί και ο εργαζόμενος να πάει στη δουλειά του. Και φυσικά όταν το κόστος της ενέργειας αυξάνεται, συμπαρασύρει τα πάντα και δημιουργεί ένα ντόμινο ανατιμήσεων που στραγγαλίζει την οικονομία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει τεράστια ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικές μειώσεις φόρων, ιδιαίτερα στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, επιλέγει να διατηρεί ένα δυσβάσταχτο φορολογικό βάρος. Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη για να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται ανίκανο ή απρόθυμο να δώσει πραγματικές λύσεις.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την πολιτική των επιδομάτων και των προσωρινών βοηθημάτων. Τα λεγόμενα fuel pass παρουσιάστηκαν ως στήριξη προς την κοινωνία, όμως στην πραγματικότητα λειτούργησαν ως επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μικρά ποσά, προσωρινής διάρκειας, που δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος αλλά απλώς προσπαθούν να κατευνάσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο πολίτης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε ψίχουλα. Ζητά μισθούς ικανοποιητικούς, κοινωνικές παροχές και σταθερότητα.

Παράλληλα, ο πόλεμος και οι διεθνείς εξελίξεις χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν τις αγορές ενέργειας και το κόστος ζωής. Όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία εθνικής στρατηγικής. Άλλες χώρες προχώρησαν σε γενναίες μειώσεις φόρων, σε ελέγχους της αγοράς και σε προστασία των πολιτών τους. Στην Ελλάδα, ο πολίτης αφήνεται να αντιμετωπίσει μόνος του την καταιγίδα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι μια κοινωνία που είναι ήδη εξαντλημένη να δέχεται την χαριστική βολή. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις πραγματικές ανάγκες. Ο εργαζόμενος λαμβάνει αποδοχές που δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια, οι ηλικιωμένοι ζουν με το φόβο της επόμενης αύξησης και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το μέλλον τους να συρρικνώνεται.

Η έννοια του μισθού πείνας δεν είναι πλέον υπερβολή αλλά βίωμα στην Ελλάδα του 2026.

Η εργασία δεν αποτελεί πια εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αντίθετα, πολλοί εργάζονται αδιάκοπα για να παραμένουν στάσιμοι ή ακόμη και να φτωχαίνουν. Αυτό συνιστά μια βαθιά κοινωνική αδικία που διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύει την ίδια την προοπτική της χώρας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Επιλογών που ευνοούν τα κρατικά έσοδα και τα συμφέροντα των καπιταλιστών εις βάρος του ελληνικού λαού. Επιλογές που στηρίζονται στην υπερφορολόγηση και που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως αριθμό και όχι ως άνθρωπο. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η εβδομάδα των παθών των Ελλήνων θα συνεχίζεται δυστυχώς χωρίς λύτρωση.

Ο ελληνικός λαός αξίζει περισσότερα. Αξίζει μια πολιτική που θα βάζει στο επίκεντρο τον Έλληνα, την εργασία και την προστασία της Φυλής. Αξίζει μια οικονομία που δεν θα εξαντλεί τους πολλούς για να ευνοεί τους λίγους. Και πάνω απ’ όλα αξίζει μια ηγεσία που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τις αιτίες της κρίσης και όχι να τις συγκαλύπτει.

Η εβδομάδα των παθών μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αφύπνισης. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει η βούληση να αλλάξει πορεία ο τόπος ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια διαρκή δοκιμασία χωρίς τέλος.

Καλή Ανάσταση και Χαρούμενη Λαμπρή!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός

  

Ιθαγένεια και Σοσιαλισμός 

Η μεγάλη μας διαφορά με όσους πιστεύουν ότι τα πολιτεύματα μπορούν να σου χαρίσουν ιδιότητες που δεν είχες ποτέ, είναι βασικό στοιχείο της Ιδεολογίας μας.

Δεν δεχόμαστε ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει κατά βούληση, ότι δηλαδή σήμερα μπορείς να είσαι Έλληνας, αύριο κάτι άλλο και μεθαύριο κάτι διαφορετικό επειδή το ορίζει κάποιο κρατικό έγγραφο.

Εμείς ορίζουμε τον κόσμο μας όχι με βάση το μεταβλητό και το φθαρτό, όπως είναι η ανθρώπινη γνώμη ή η εκάστοτε οικονομική κατάσταση του πολίτη, δηλαδή σήμερα πλούσιος, αύριο φτωχός και ξανά το αντίστροφο αλλά με βάση το σταθερό, το άφθαρτο, το κατά φύσιν που δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να επέμβει σε αυτό γιατί το όρισε ο Δημιουργος. 

Και αυτό το σταθερό είναι η Ιθαγένεια.

Για εμάς, ο Άγγλος είναι Άγγλος, ο Γερμανός είναι Γερμανός, ο Κονγκολέζος είναι Κονγκολέζος και ο Έλληνας είναι Έλληνας. Όχι επειδή το ορίζει ένα χαρτί ή μια διοικητική πράξη, αλλά επειδή το ορίζει η αδιάσπαστη αλυσίδα Αίματος της εκάστοτε Φυλής. 

Το δεύτερο βασικό μας σημείο αφορά τον σοσιαλισμό. Για εμάς, σοσιαλισμός δεν σημαίνει ισότητα με την έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω όπως θεωρούν οι αριστεροί. Ούτε φυσικά οι οικειοθελείς δωρεές των πλουσίων από τα υπερκέρδη όπως ευαγγελίζονται οι δεξιοί.

Σοσιαλισμός για εμάς σημαίνει δικαιοσύνη. Σημαίνει η εθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις διαφορές, ανταμείβει τις ικανότητες και ταυτόχρονα προστατεύετε ο αδύναμος από το κράτος. 

Δεν εξισώνουμε τους πάντες προς τον κατώτερο, όπως επιχειρεί ο κομμουνισμός, ούτε αφήνουμε τους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, όπως συμβαίνει στον  καπιταλισμό.

Επιδιώκουμε την  ισορροπία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται όχι για το ατομικό καλό αλλά για το καλό του συνόλου. 

Με δίκαιη και οργανωμένη κοινωνία ο καθένας βρίσκει τη θέση του και συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και ανταμείβεται ανάλογα με την αξία του.

Ο πλούτος θα ελέγχεται όπως θα ελέγχεται κάθε κοινωνική ανισότητα για να υπάρξει συνεργασία των τάξεων και όχι αντιπαλότητα. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

 

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

Σε μια εποχή όπου η μουσική ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε εύπεπτο προϊόν, αποκομμένο από ρίζες, ταυτότητα και ουσία, υπάρχουν ακόμη δημιουργοί που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο πιο μοναχικό, αλλά και πιο αυθεντικό.

Το Crusade of Sound αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Ένα μουσικό εγχείρημα που δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή ήχων, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τη βαθύτερη διάσταση της μουσικής ως φορέα πολιτισμού, στάσης ζωής και εσωτερικής αναζήτησης.

Με επιλογές που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο ρεύμα και με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το νόημα, το κανάλι έχει καταφέρει να αποκτήσει το δικό του κοινό — ανθρώπους που αναζητούν κάτι περισσότερο από την επιφανειακή διασκέδαση.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον δημιουργό του Crusade of Sound, σε μια συνέντευξη που φωτίζει τόσο την προσωπική του διαδρομή όσο και τη δική του οπτική για τη μουσική και τον ρόλο της σήμερα.

Πώς γεννήθηκε το Crusade of Sound και ποιο ήταν το κεντρικό κίνητρο πίσω από τη δημιουργία του;

Το κεντρικό κίνητρο ήταν η αντίδραση στη λήθη. Στον τρόπο που η ιστορία απλοποιείται, παραχαράσσεται ή μετατρέπεται σε προϊόν χωρίς βάθος. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που δεν χαϊδεύει, αλλά θυμίζει. Που δεν ζητά απλώς ακρόαση, αλλά στάση.

Το Crusade of Sound δεν γεννήθηκε για να ακολουθήσει trends· γεννήθηκε για να κουβαλήσει αφηγήσεις: αυτοκρατορίες που έπεσαν, ιδέες που πολεμήθηκαν, πολιτισμούς που επιβίωσαν κόντρα στον χρόνο. Η μουσική έγινε το όπλο και ο ήχος το μέσο για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα έμεναν θαμμένες ή διαστρεβλωμένες.

Με λίγα λόγια: γεννήθηκε από την ανάγκη να μην σωπάσει η ιστορία, αλλά να τραγουδήσει ξανά — δυνατά.

Γιατί επέλεξες αυτή την ονομασία και τι σημαίνει για σένα ο “Crusade” στον χώρο της μουσικής;

Για εμάς, η λέξη Crusade σημαίνει ακριβώς αυτό που δηλώνει ιστορικά: σταυροφορία. Όχι με τη στενή στρατιωτική έννοια, αλλά ως αγώνας αξιών, μνήμης και ταυτότητας.

Το Crusade of Sound είναι μια σταυροφορία ενάντια στην ιστορική αλλοίωση. Ενάντια στην παραχάραξη του παρελθόντος, στη σκόπιμη σύγχυση των πολιτισμών και στη διαγραφή της συλλογικής μνήμης. Είναι άρνηση να δεχτούμε ότι η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί για να εξυπηρετήσει σύγχρονες ιδεολογίες.

Είναι επίσης μια σταυροφορία ενάντια στη διάλυση της ταυτότητας των λαών. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη αλλοίωση της κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής των χωρών μας, χωρίς τη συναίνεση ή τη φωνή των ίδιων των λαών. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη διατήρησης συνέχειας, ρίζας και πολιτισμού.

Παράλληλα, είναι μια σταυροφορία απέναντι στον πόλεμο που ασκείται στον χριστιανισμό — όχι μόνο ως θρησκεία, αλλά ως πολιτισμικό και ιστορικό θεμέλιο της Ευρώπης και της ταυτότητάς μας. Στην υποβάθμιση, τη γελοιοποίηση και την περιθωριοποίησή του στον δημόσιο λόγο.

Τέλος, είναι μια σταυροφορία κατά της δαιμονοποίησης του πατριωτισμού. Ενάντια στην ιδέα ότι η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία και τον πολιτισμό σου είναι κάτι που πρέπει να απολογηθεί ή να σιωπήσει.

Το of Sound δηλώνει τον τρόπο. Ο αγώνας αυτός δεν γίνεται με κραυγές ή συνθήματα, αλλά με μουσική. Ο ήχος είναι το μέσο, η μνήμη το περιεχόμενο και η στάση ζωής το μήνυμα.

Για εμάς, το Crusade of Sound είναι μια συνειδητή επιλογή:

να σταθούμε απέναντι στη λήθη,

να υπερασπιστούμε την ταυτότητα,

και να χρησιμοποιήσουμε τη μουσική ως πράξη αντίστασης και ευθύνης.

Πώς βλέπεις τη σημερινή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα την underground, μέσα σε έναν κόσμο εμπορευματοποιημένο και απονευρωμένο;

Ναι, το πιστεύουμε ξεκάθαρα. Η μουσική δεν είναι ουδέτερη· πάντα κουβαλά αξίες, μνήμη και κοσμοαντίληψη. Είτε το παραδέχεται είτε όχι, κάθε κοινωνία εκφράζει τον εαυτό της μέσα από τον ήχο της. Γι’ αυτό και η μουσική μπορεί να γίνει φορέας ταυτότητας, αλλά και εργαλείο πολιτιστικής αντίστασης.

Για εμάς, η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο. Μεταφέρει ιστορία, σύμβολα, πίστη και συλλογικές εμπειρίες από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν άλλοι μηχανισμοί αποτυγχάνουν ή σιωπούν. Εκεί όπου τα βιβλία λογοκρίνονται, οι έννοιες διαστρεβλώνονται και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, ο ήχος παραμένει άμεσος και δύσκολα χειραγωγήσιμος.

Η πολιτιστική αντίσταση δεν σημαίνει απομόνωση ή άρνηση του κόσμου, αλλά άρνηση της ισοπέδωσης. Σημαίνει να κρατάς ρίζες μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί τη λήθη ως πρόοδο. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να δηλώσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη ή διασκέδαση. Είναι στάση. Είναι μνήμη σε κίνηση. Και όταν χρησιμοποιείται συνειδητά, γίνεται μια ήσυχη αλλά ισχυρή μορφή πολιτιστικής αντίστασης.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας ταυτότητας και πολιτιστικής αντίστασης;

Βλέπουμε μια μουσική σκηνή βαθιά αλλοιωμένη από την εμπορευματοποίηση. Η μουσική, σε μεγάλο βαθμό, έχει μετατραπεί σε προϊόν ταχείας κατανάλωσης: εύπεπτο, ακίνδυνο και σχεδιασμένο να μη συγκρούεται με τίποτα. Το περιεχόμενο φτωχαίνει, όχι επειδή λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η σύγκρουση θεωρείται ρίσκο και η ταυτότητα «πρόβλημα».

Ακόμα και η underground σκηνή, που ιστορικά λειτουργούσε ως χώρος αντίστασης και αυθεντικής έκφρασης, συχνά αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Αντί να στέκεται απέναντι στο σύστημα, πολλές φορές το μιμείται, απλώς με διαφορετική αισθητική. Η επανάσταση γίνεται στυλ και η αντίσταση marketing.

Παρόλα αυτά, δεν θεωρούμε ότι όλα έχουν χαθεί. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί και κοινότητες που επιμένουν στο νόημα, στη ρίζα και στη στάση. Απλώς δεν προβάλλονται, γιατί δεν είναι βολικοί. Δεν υπηρετούν αφηγήματα, δεν ευθυγραμμίζονται, δεν απονευρώνονται για να χωρέσουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή μας είναι συνειδητή: να μην προσαρμοστούμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Να λειτουργήσουμε εκτός λογικής κατανάλωσης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερο κοινό αλλά μεγαλύτερο βάθος. Για εμάς, η αξία της μουσικής δεν μετριέται σε streams, αλλά σε συνείδηση που ξυπνά.

Τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει η μουσική στη διαμόρφωση χαρακτήρα και στάσης ζωής των νέων;

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, γιατί λειτουργεί σε επίπεδο βαθύτερο από τον λόγο. Δεν περνά μόνο πληροφορίες· περνά πρότυπα, στάσεις και συναισθηματικές κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα στους νέους, η μουσική γίνεται συχνά σημείο αναφοράς, τρόπος ταύτισης και μέσο κατανόησης του κόσμου.

Σε έναν κόσμο που προωθεί τη σύγχυση, την αποδόμηση και την απουσία σταθερών, η μουσική μπορεί είτε να ενισχύσει αυτή την απονεύρωση είτε να λειτουργήσει αντίστροφα: ως άγκυρα. Να καλλιεργήσει αίσθηση ταυτότητας, ευθύνης και συνέχειας. Να δείξει ότι δεν ξεκινάς από το μηδέν, αλλά πατάς πάνω σε ιστορία, πολιτισμό και αξίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι η μουσική μπορεί να διδάξει χωρίς να κηρύττει. Να εμπνεύσει πειθαρχία χωρίς διδακτισμό, να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση χωρίς να καλλιεργεί εγωισμό, και να υπενθυμίσει ότι η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς ρίζες και όρια.

Για τους νέους, αυτό σημαίνει επιλογή. Να μην είναι απλοί καταναλωτές εικόνων και ήχων, αλλά συνειδητοί ακροατές. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τι τους δυναμώνει και τι τους αδειάζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική μπορεί να γίνει όχι απλώς συνοδεία ζωής, αλλά στοιχείο που διαμορφώνει στάση, χαρακτήρα και πορεία.

Ποιο είναι το μήνυμα και το όραμα του Crusade of Sound για το μέλλον;

Το μήνυμα του Crusade of Sound είναι ξεκάθαρο: η ιστορία, η ταυτότητα και η μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν τις αντιμετωπίζουμε ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανά στοιχεία που οφείλουν να έχουν φωνή στο παρόν και θέση στο μέλλον.

Το όραμά μας δεν είναι η μαζικότητα, αλλά η ουσία. Δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, αλλά να είμαστε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό που υπηρετούμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μουσική που κουβαλά βάρος, που δεν φοβάται να πάρει θέση και που στέκεται απέναντι στη λήθη, την αλλοίωση και την ισοπέδωση.

Για το μέλλον, βλέπουμε το Crusade of Sound ως μια σταθερή παρουσία αντίστασης μέσα στον ήχο. Ένα σημείο αναφοράς για όσους νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από τη σύγχρονη απονευρωμένη κουλτούρα. Έναν χώρο όπου η μουσική δεν ζητά συγγνώμη για τις ρίζες της, την πίστη της ή τον πατριωτισμό της.

Δεν υποσχόμαστε ευκολία ούτε άνεση. Υποσχόμαστε συνέπεια. Να συνεχίσουμε αυτή τη σταυροφορία μέσω της μουσικής, όσο υπάρχει ανάγκη να θυμίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γιατί για εμάς, το μέλλον δεν χτίζεται με λήθη, χτίζεται με μνήμη που συνεχίζει να ακούγεται.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό του Crusade of Sound για τον χρόνο του και για τις ουσιαστικές σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Σε μια περίοδο όπου η ταχύτητα και η επιφάνεια κυριαρχούν, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μουσική μπορεί —και οφείλει— να παραμένει φορέας ουσίας, ταυτότητας και εσωτερικής δύναμης. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο έργο του και κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά του.

Πού θα τους βρεις: You Tube και Spotify

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

  

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

Όσο είναι γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές ενός πολέμου άλλο τόσο είναι γεγονός ότι τα εγκλήματα πολέμου των νικητών ποτέ δεν δικάζονται. 

Όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας και η λογική μας, δεν πρέπει να μην καταδικάζει τους εγκληματίες πολέμου από όπου και αν προέρχονται. Γιατί δεν πρόκειται απλά για «εικόνες πολέμου». Δεν πρόκειται απλά για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για συγκεκριμένους αριθμούς, καταγεγραμμένους από επίσημους διεθνείς οργανισμούς για δολοφονίες παιδιών από επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Και αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν χωρά καμία ωραιοποίηση. Παραθέτω λοιπόν στοιχεία που αλίευσα στο διαδίκτυο.

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα, οι εκτιμήσεις από οργανισμούς όπως η UNICEF και η Save the Children καταγράφουν:

Πάνω από 20.000 νεκρά παιδιά

Περισσότερα από 50.000 παιδιά νεκρά ή τραυματισμένα

Χιλιάδες αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια

Οι ίδιες εκθέσεις σημειώνουν ότι, σε περιόδους έντονης σύγκρουσης, ο ρυθμός θανάτου έφτανε το ένα παιδί ανά ώρα. Παράλληλα, παιδιά πεθαίνουν όχι μόνο από βομβαρδισμούς, αλλά και από ασιτία και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης.

Στον Λίβανος, όπου οι συγκρούσεις εντάθηκαν από το 2023 και συνεχίζονται το 2026, τα στοιχεία δείχνουν:

Περισσότερα από 329 νεκρά παιδιά

Πάνω από 1.600 τραυματισμένα παιδιά

Τουλάχιστον 370.000 παιδιά εκτοπισμένα

Μόνο μέσα σε λίγες εβδομάδες του 2026, καταγράφηκαν 120+ νεκρά παιδιά, αποδεικνύοντας πόσο γρήγορα κλιμακώνεται η καταστροφή.

Στο Ιράν, μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με επίσημες αναφορές και διεθνείς οργανισμούς:

Τουλάχιστον 200 έως 214 παιδιά έχουν σκοτωθεί

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αυτά δεν είναι «εκτιμήσεις ενός άρθρου». Είναι αριθμοί που προέρχονται από καταγραφές οργανισμών που δραστηριοποιούνται επί τόπου. Και ακόμη κι αυτοί οι αριθμοί θεωρούνται υποεκτιμημένοι, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσης καταγραφής των νεκρών.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Δεκάδες χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί

Ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ανακοινώσεις.

Όταν τα στοιχεία είναι αυτά, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «απώλειες». Πρόκειται για μια μαζική, διαρκή εξόντωση αμάχων, με κύρια θύματα τα παιδιά.

Και απέναντι σε αυτούς τους αριθμούς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε»...

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη.

  

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη. 

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, την εργάσιμη ημέρα και τις υποχρεώσεις σε σχολές και σχολεία, μέλη της Νεολαίας του Κινήματος έδωσε το παρών στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση για να τιμήσει τα 71 χρόνια από την Έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι στάθηκαν με σεβασμό, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει πίστη και συνείδηση, ούτε η βροχή ούτε οι δυσκολίες μπορούν να σταματήσουν μια νεολαία που θυμάται την ιστορία της. 🇬🇷🔥

Δείτε το βίντεο You tube

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΕΝΕ - ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ