29 Μαΐου 1453.

  

29 Μαΐου 1453. 

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μνήμη και πληγή του Ελληνισμού. Η πτώση της Βασιλεύουσας σήμανε το τέλος μιας αυτοκρατορίας, όχι όμως και το τέλος του Έθνους που συνέχισε να πολεμάει, να αντιστέκεται και να δημιουργεί μέσα στους αιώνες.

Σήμερα, η Τουρκία εξακολουθεί να επιδεικνύει ένα σοβινιστικό και αναθεωρητικό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα, εγείροντας ανιστόρητες διεκδικήσεις, αμφισβητώντας διεθνείς συνθήκες που η ίδια έχει υπογράψει και φθάνοντας μέχρι την απειλή χρήσης στρατιώτικής βίας. Απέναντι σε έναν τέτοιο γείτονα απαιτείται αποφασιστικότητα, εθνική αυτοπεποίθηση και αταλάντευτη προσήλωση, όχι μόνο στην υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων αλλά κυρίως στις διεκδικήσεις μας απέναντι στην Τουρκία. 

Η γλώσσα της υποχωρητικότητας, της δουλοπρέπειας σε συνδιάσμο με την εξωτερική πολιτικής με ζεϊμπέκικα και κουμπαριές, που επί δεκαετίες επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης απέναντι στους σύγχρονους σουλτάνους, δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση στις προκλήσεις της εποχής.

Η ιστορία διδάσκει ότι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα δεν εξαφανίζονται όταν παραμένουν άλυτα. Επιστρέφουν πάντοτε μπροστά μας, ζητώντας δικαίωση και ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνοτουρκική φιλία όσο η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος του Ελληνισμού και να σεβαστεί πλήρως τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας και του Κυπριακού Ελληνισμού.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

  

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

Καθώς η χώρα εισέρχεται πλέον σε μία μακρά προεκλογική περίοδο, ο ελληνικός λαός θα γίνει ξανά θεατής του ίδιου γνώριμου έργου. Διάφοροι ετερόκλητοι κομματικοί σχηματισμοί, πρόσωπα χωρίς κοινή πολιτική διαδρομή και ομάδες με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν ως η δήθεν «μεγάλη πατριωτική ενότητα». Θα δούμε ανθρώπους που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούνταν, να φωτογραφίζονται αγκαλιασμένοι κάτω από σημαίες και μεγάλα λόγια περί Έθνους, Πατρίδας και Εθνικής Αναγέννησης.

Όμως το ερώτημα παραμένει απλό: τι ακριβώς τους ενώνει;

Τους ενώνει άραγε μία κοινή εθνική κοσμοθεωρία; Τους ενώνει μία κοινή πνευματική και ιδεολογική αντίληψη για το μέλλον της Ελλάδος; Ή μήπως τους ενώνει απλώς η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης και η επιθυμία εισόδου στη Βουλή;

Πώς γίνεται μέσα στο ίδιο πολιτικό μόρφωμα να συνυπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν την  Ορθοδοξία ως υπέρτατη πολιτική αξία με παγανιστές; Πώς γίνεται να συμπορεύονται πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές με άλλους που μέχρι χθες ανήκαν στον λεγόμενο «light πατριωτικό» ή και προερχόμενοι από τους κομματικούς σωλήνες της ΝέαςΔημοκρατίας; Πώς γίνεται άνθρωποι με πλήρως αντίθετες αντιλήψεις για την κοινωνία, το κράτος και την εθνική ταυτότητα να βαφτίζονται ξαφνικά «συναγωνιστές»;

Η απάντηση είναι δυστυχώς προφανής. Δεν τους ενώνει η ιδέα. Τους ενώνει η λαχτάρα για την καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα ή σε αγωνιώδη αυτοσκοπό ολοκλήρωσης του ατόμου, τότε οι ιδέες αρχίζουν να μικραίνουν για να χωρέσουν στις ανάγκες της κάλπης. Οι αρχές μετατρέπονται σε διαφημιστικά συνθήματα και η ιδεολογία σε εργαλείο ψηφοθηρίας. Έτσι δημιουργούνται πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς πραγματική οργανική ενότητα, χωρίς ιδεολογική  ρίζα και χωρίς σταθερό εθνικό προσανατολισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλογικούς συνεταιρισμούς ανθρώπων που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά συμφωνούν απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξασφαλιστεί μία θέση στο κοινοβούλιο.

Κάποτε μάλιστα μας έλεγαν ότι «όταν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξουμε το σύστημα από μέσα». Όμως η πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει συνήθως ακριβώς το αντίθετο. Δεν αλλάζουν αυτοί το σύστημα αλλά το σύστημα αλλάζει αυτούς.Και τα παραδείγματα  ουκ ολίγα!

Και εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακόμη και η αριστοτελική έννοια του ήθους. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις πράξεις και τις συνήθειές του. Διαμορφώνεται καθημερινά από αυτές. Όποιος συνηθίζει να «λειαίνει γωνίες», να ρίχνειτους τόνους, να μικραίνει τις θέσεις του και να προσαρμόζει τις αρχές του ώστε να γίνει πιο εύπεπτος και αρεστός στην κοινή γνώμη, στο τέλος συνηθίζει στην ίδια την προσαρμογή.

Και όποιος συνηθίζει στην προσαρμογή, παύει σταδιακά να λειτουργεί ως φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν του περιβάλλοντος που υποτίθεται πως πολεμά.

Έτσι γεννιέται ο πολιτικός χωρίς σταθερό άξονα. Ο άνθρωπος που ξεκινά δήθεν «αντισυστημικά», αλλά σιγά-σιγά αποδέχεται πλήρως τα όρια, τη γλώσσα και τη λογική του ίδιου του συστήματος. Αρχικά κάνει «μικρές υποχωρήσεις για το καλό του αγώνα». Ύστερα προσαρμόζει τις θέσεις του «για να μην θεωρείται ακραίος». Και τελικά καταλήγει απλώς ακόμη ένα ακίνδυνο γρανάζι της κομματοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα δήθεν «πατριωτικά» μορφώματα καταλήγουν να μην συγκρούονται ποτέ πραγματικά με το καθεστώς. Μπορεί να υψώνουν σημαίες και να φωνάζουν μεγάλα συνθήματα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ουσίας, αποδέχονται πλήρως τους ίδιους μηχανισμούς εξάρτησης, την ίδια ευρωπαϊκή επιτήρηση των τοκογλύφων και την ίδια πολιτική νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική και κοινωνική παρακμή.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πραγματικό εθνικό κίνημα δεν χτίζεται πάνω σε προσωρινές συγκολλήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν χτίζεται με πολιτικούς συμβιβασμούς χωρίς αρχές και σταθερή ιδεολογία. Χτίζεται πάνω σε κοινό ήθος, κοινή πίστη, κοινή κοσμοθεωρία και κυρίως πάνω στην προθυμία σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα που γεννά την παρακμή.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, άλλο είναι το Κίνημα και άλλο ο εκλογικός συνεταιρισμός. Και το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο και σύνθετο. Έχει πλέον ο ελληνικός λαός την εμπειρία να διακρίνει ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για μία ιδέα και ποιοι απλώς αναζητούν μία θέση μέσα στο σύστημα που υποτίθεται πως πολεμούν;

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.5.2026

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Ένας ακόμη Έλληνας εργάτης έπεσε στο βωμό του κέρδους.

Την Τετάρτη 20 Μαΐου, στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στις Σκουριές Χαλκιδικής, ένας 63χρονος εργαζόμενος, οδηγός μηχανήματος βαρέως τύπου, άφησε την τελευταία του πνοή εν ώρα εργασίας. Πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα από τους πρόσφατους τραυματισμούς εργατών στον ίδιο χώρο, έρχεται άλλη μία τραγωδία να αποδείξει ποια είναι η πραγματική φύση της δήθεν “ανάπτυξης” που διαφημίζουν κυβέρνηση, πολυεθνικές και οικονομικά συμφέροντα.

Για αυτούς ο εργάτης είναι αριθμός.
Είναι αναλώσιμο εξάρτημα μιας μηχανής παραγωγής κέρδους.
Όταν φωνάζαμε ότι η λεηλασία της γης μας και η παράδοση του εθνικού πλούτου σε ξένα και ντόπια συμφέροντα θα φέρει μαζί της κοινωνική και ανθρώπινη καταστροφή, μας αποκαλούσαν «αντίχρυσους», «γραφικούς» και «εχθρούς της ανάπτυξης».

Να λοιπόν η ανάπτυξή τους:
Εξαντλημένοι εργάτες, εντατικοποίηση, εργολαβίες, ελλιπή μέτρα ασφαλείας και άνθρωποι που πεθαίνουν μέσα στα εργοτάξια για να τηρηθούν χρονοδιαγράμματα και συμβόλαια εκατομμυρίων.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας – 4Ε δηλώνει ξεκάθαρα:

Ο Έλληνας εργάτης δεν είναι σκλάβος των πολυεθνικών.
Ο εθνικός πλούτος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε φέρετρα εργαζομένων.
Η εργασία οφείλει να υπηρετεί το Έθνος και τον άνθρωπο — όχι τις αγορές και τους μετόχους.

Απαιτούμε:
• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του εργαζομένου.
• Αυστηρούς ελέγχους υγιεινής και ασφάλειας σε όλα τα εργοτάξια.
• Τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας και της εξόντωσης των εργατών μέσω υπερεργασίας.
• Εθνική παραγωγή με κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους συναδέλφους του εκλιπόντος εργάτη.

Κάθε νεκρός εργάτης είναι κατηγορώ απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – 4Ε

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη.

  

Dominique Venner και η θυσία του για την Ευρώπη. 

Σαν σήμερα, στις 21 Μαΐου 2013, ο Γάλλος ιστορικός, δοκιμιογράφος και διανοούμενος Dominique Venner έθεσε τέλος στη ζωή του μέσα στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, επιλέγοντας έναν τόπο με βαθύ ιστορικό και συμβολικό βάρος για την Ευρώπη και τον γαλλικό πολιτισμό. Η πράξη του δεν υπήρξε μια προσωπική φυγή, αλλά μια συνειδητή πολιτική και υπαρξιακή διαμαρτυρία, με την οποία επιδίωξε – όπως ο ίδιος έγραφε – να «ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις».

Ο Ντομινίκ Βενιάρ γεννήθηκε το 1935 στο Παρίσι και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στη μελέτη της ιστορίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και των πολιτισμικών αγώνων των λαών της Ευρώπης. Πολέμησε στον πόλεμο της Αλγερίας και αργότερα στράφηκε κυρίως στη συγγραφή και την ιστορική έρευνα. Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής της ιστορικής επιθεώρησης «La Nouvelle Revue d’Histoire», ενώ τα έργα του αφορούσαν την ευρωπαϊκή παράδοση, την πολεμική αρετή, την ιστορική μνήμη και την πνευματική κρίση της Δύσης.

Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του ξεχωρίζουν τα «Le Cœur rebelle», «Histoire et Tradition des Européens» και «Ernst Jünger: Un autre destin européen», μέσα από τα οποία προσπάθησε να αναδείξει την έννοια της ευρωπαϊκής συνέχειας, της ιστορικής ταυτότητας και της πειθαρχημένης ζωής που βασίζεται στο καθήκον και στη μνήμη. Για τον Βενιάρ, η ιστορία δεν ήταν ένα μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ένας ζωντανός δεσμός ανάμεσα στους προγόνους και στις επόμενες γενιές.

Η τελευταία του πράξη, στις 21 Μαΐου 2013, συνδέθηκε από τον ίδιο με την αντίθεσή του απέναντι στην πολιτισμική και κοινωνική παρακμή που θεωρούσε ότι απειλούσε την Ευρώπη. Λίγες ώρες πριν τον θάνατό του είχε γράψει ότι «νέες συμβολικές και θεαματικές πράξεις είναι αναγκαίες για να αφυπνιστούν οι άνθρωποι».

Δεκατρία χρόνια μετά, το όνομα του Ντομινίκ Βενιάρ εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις, θαυμασμό και αντιπαραθέσεις. Για πολλούς υπήρξε ένας ιστορικός και διανοούμενος που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της ευρωπαϊκής ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής ταυτότητας. Η αυτοκτονία του παραμένει μία από τις πιο δραματικές και συμβολικές πολιτικές πράξεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Ανήμερα της μαύρης επετείου της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν μπορούμε παρά να  θυμηθούμε ξανά την ύπαρξη ενός μουσείου ντροπής, όχι μόνο για την πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι δυνατόν να ανέχεται ο ελληνικός λαός, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, δίπλα στο τουρκικό προξενείο, ένα μουσείο-προσκύνημα προς τιμήν του Μουσταφά Κεμάλ, του μεγαλύτερου σφαγέα του Ελληνισμού στον 20ό αιώνα. Το σπίτι που υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ (στην οδό Αποστόλου Παύλου) δεν είναι απλώς ένα ιστορικό κτίριο. Είναι ένα πρόστυχο σύμβολο προσβολής της ιστορικής μνήμης μας και της μνήμης εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και Ασσυρίων. 

Ιστορικό της παραχώρησης.

Το 1935, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης παραχώρησε το σπίτι στο τουρκικό κράτος. Το 1937 παραδόθηκαν τα κλειδιά στο τουρκικό προξενείο, ενώ το 1953 μετατράπηκε σε μουσείο. Σε διάφορες περιόδους ανακαινίστηκε, με πιο πρόσφατη την πλήρη ανακαίνιση που ολοκληρώθηκε το 2025 από το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Ποιοι το στήριξαν και το εγκαινίασαν;

Γιάννης Μπουτάρης (πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης): Κεντρική φιγούρα στην προώθηση και στήριξη του μουσείου. Έκανε προκλητικές δηλώσεις χαρακτηρίζοντας τον Κεμάλ «μεγάλο ηγέτη» και «παιδί της Θεσσαλονίκης», ενώ υποβάθμιζε τα εγκλήματά του. Η στάση του προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες.

Άκης Γεροντόπουλος (πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, ΝΔ): Παρευρέθηκε στα εγκαίνια/ανακαινίσεις γύρω στο 2013, έκοψε κορδέλα μαζί με Τούρκους αξιωματούχους και μίλησε για «φιλία» και «συνεργασία».

Άννα Καραμανλή (υφυπουργός Τουρισμού, ΝΔ): Παρευρέθηκε στα εγκαίνια του ανακαινισμένου μουσείου τον Νοέμβριο του 2025, μαζί με τον Τούρκο Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Μεχμέτ Νουρί Ερσόι. Στον χαιρετισμό της τόνισε «καλή γειτονία», «ενίσχυση διμερών σχέσεων» και «κοινό μέλλον ευημερίας», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από ποντιακούς και προσφυγικούς συλλόγους που το χαρακτήρισαν προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας.

Αυτές οι ενέργειες πολιτικών κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντικατοπτρίζουν μια πολιτική «κατευνασμού» και ψευδο-φιλίας που αγνοεί την ιστορία και προσβάλλει τα θύματα του Ελληνισμού.

Ο Κεμάλ και τα εγκλήματα κατά του Ελληνισμού.

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν απλώς «μεταρρυθμιστής». Ως ηγέτης των Κεμαλικών, συνέχισε και ολοκλήρωσε τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Πόντος, Μικρά Ασία, Ανατολική Θράκη). Υπό την ηγεσία του και των Νεοτούρκων:

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν, πέθαναν από πείνα και πορείες θανάτου (1914-1923).

Η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η Σμύρνη που κάηκε, οι σφαγές στον Πόντο.

Συνολικά, περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες έγιναν πρόσφυγες, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

Η Τουρκία αρνείται ακόμα και σήμερα αυτές τις γενοκτονίες.Δεν δικαιούται να υπάρχει κανένα μουσείο, καμία τιμή, καμία πλακέτα προς τιμήν ενός ανθρώπου που ευθύνεται για τη συστηματική εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής. Η «φιλία» δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στη λήθη και την προσβολή των νεκρών μας.

Απαιτούμε:

Την άμεση κατάργηση λειτουργίας του μουσείου ως χώρου τιμής στον Κεμάλ.

Την αφαίρεση οποιασδήποτε επίσημης ελληνικής στήριξης ή παραχώρησης.

Την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας για τη Γενοκτονία του Ελληνισμού.

Η Θεσσαλονίκη είναι ελληνική. Δεν είναι τόπος προσκυνήματος για τους δήμιους του Γένους μας.

Αιώνια η μνήμη στους χιλιάδες μάρτυρες του Πόντου, της Σμύρνης και της Μικρασίας.

Όχι στο Μουσείο του Σφαγέα.

(Η ανακοίνωση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί, να μοιραστεί ή να αναρτηθεί ελεύθερα από πολίτες, συλλόγους και πατριωτικές οργανώσεις.)

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Νεώτερη Ενημέρωση:

Κλιμάκιο Συναγωνιστών ανήμερα της επετείου της Γενοκτονίας κατέθεσε στεφάνι στο άγαλμα του Ποντίου μαχητή στην Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. 

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

  

Η φοροκαταιγίδα των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας!

Δύο τετραετίες τώρα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζει κάθε προσωρινό βοήθημα ως «στήριξη της κοινωνίας». Pass, επιδόματα, έκτακτες ενισχύσεις, υποτιθέμενες αυξήσεις στους μισθούς, πανηγυρισμοί για τις τριετίες.

Την ίδια στιγμή όμως, το ελληνικό νοικοκυριό βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην ακρίβεια, στη φορολογία και στην ανασφάλεια.

Η πραγματικότητα είναι απλή: το κράτος δίνει πολλά μπροστά στις κάμερες και παίρνει πολλαπλάσια πίσω μέσω φόρων, τεκμηρίων και αυξημένου κόστους ζωής.

Μια οικογένεια με δύο παιδιά μπορεί να λαμβάνει επίδομα τέκνων επειδή βρίσκεται οριακά μέσα σε μια εισοδηματική κατηγορία. Αρκεί όμως μια μικρή αύξηση στον μισθό ή λίγες παραπάνω αποδοχές μέσα στον χρόνο για να ξεπεραστεί το όριο. Τότε ξεκινά η παγίδα:

μειώνεται ή κόβεται το επίδομα τέκνων,

χάνονται τα κοινωνικά τιμολόγια,

περιορίζονται οι ενισχύσεις και τελικά 

αυξάνεται η φορολογική επιβάρυνση.

Έτσι, μια οικογένεια μπορεί να «κερδίσει» 40 ή 50 ευρώ τον μήνα από μια αύξηση, αλλά τελικά να χάσει εκατοντάδες ευρώ μέσα στη χρονιά από επιδόματα και φορολογικές αλλαγές.

Και όλα αυτά τη στιγμή που: το κόστος του σούπερ μάρκετ έχει εκτοξευθεί,

τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάστακτα,

το ρεύμα απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος και η ανατροφή παιδιών γίνεται οικονομικός αγώνας επιβίωσης.

Η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία παρουσίασε την επαναφορά των τριετιών ως μεγάλη κατάκτηση για τους εργαζόμενους.

Όμως για χιλιάδες ανθρώπους, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο εργαζόμενος βλέπει μια μικρή αύξηση στον μισθό του. Στη συνέχεια όμως:

αλλάζει φορολογική κλίμακα,

αυξάνεται η παρακράτηση,

χάνει κοινωνικές παροχές,

επηρεάζονται εισοδηματικά κριτήρια και 

μειώνονται ή κόβονται τα επιδόματα για τα παιδιά.

Στο τέλος, ένα μεγάλο μέρος της «αύξησης» επιστρέφει πίσω στο κράτος.

Και ενώ η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει:

το νοίκι, τα καύσιμα, τα φροντιστήρια των παιδιών, το σούπερ μάρκετ του μήνα.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Πατρίδα μας δικαιούνται, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και πόσες άλλες παροχές που οι Έλληνες δεν έχουν!

Η πολιτική της Νέα Δημοκρατία δεν χτυπά τη ρίζα του προβλήματος. Αντί να μειώσει ουσιαστικά τη φορολογία στα λαϊκά στρώματα και να προστατεύσει την ελληνική οικογένεια, επιλέγει την πολιτική των προσωρινών βοηθημάτων. Ένα κράτος που κρατά υψηλό ΦΠΑ ακόμη και στα βασικά αγαθά,

που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη,

που επιτρέπει την αισχροκέρδεια, που

στηρίζει τις μεγάλες οικονομικές ελίτ,

δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως κοινωνικά ευαίσθητο!

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το σημερινό μοντέλο δεν στηρίζει τον εργαζόμενο και τον οικογενειάρχη. Στηρίζει κυρίως όσους έχουν ήδη δύναμη, πρόσβαση και οικονομική ισχύ.

Η λύση δεν βρίσκεται στα pass και στα προσωρινά ψίχουλα. 

Η λύση βρίσκεται σε ένα πραγματικό εθνικοκοινωνικό κράτος που θα υπηρετεί τον λαό και όχι τους πλουτοκράτες.

Ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται το κράτος που

θα μειώνει δραστικά τη φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα,

που θα προστατεύει έμπρακτα την ελληνική οικογένεια με μόνιμες παροχές για τα παιδιά, που θα καταργεί τις παγίδες των εισοδηματικών ορίων που τιμωρούν τον εργαζόμενο όταν παίρνει μικρή αύξηση, που θα εξασφαλίζει φθηνή ενέργεια και βασικά αγαθά για τον λαό, που θα στηρίζει την ελληνική παραγωγή αντί για την κερδοσκοπία των πολυεθνικών.

Και πάνω απ’ όλα, ένα κράτος που θα μεταφέρει το πραγματικό φορολογικό βάρος εκεί όπου πρέπει. Στους μεγάλους οικονομικούς ομίλους.

Στις τραπεζικές και ενεργειακές ελίτ.

Στους προνομιούχους πλουτοκράτες που συσσωρεύουν τεράστια κέρδη ενώ η κοινωνία φτωχοποιείται.

Γιατί δεν είναι δίκαιο να φορολογείται εξοντωτικά ο εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών και την ίδια στιγμή να απολαμβάνουν προνόμια όσοι κερδίζουν εκατομμύρια από την ακρίβεια και την οικονομική εξάρτηση του λαού.

Πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις κουπόνια επιβίωσης. Είναι να μπορεί μια ελληνική οικογένεια να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό της χωρίς να περιμένει κάθε μήνα το επόμενο επίδομα.

Γιατί ένας λαός δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Χρειάζεται δικαιοσύνη, εργασία, παραγωγή και κράτος που να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 17.5.26

Ανακοίνωση για τη τουρκική προκλητικότητα.

  

Ανακοίνωση Σάββατο 16.5.2026

Η νέα τουρκική πρόκληση με το νομοσχέδιο για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» και το σοβαρό επεισόδιο στα Ίμια με τις απειλές κατά Ελλήνων ψαράδων αποδεικνύουν ότι η Άγκυρα συνεχίζει αμετακίνητα την στρατηγική των προκλήσεων και των τετελεσμένων απέναντι στην Πατρίδα μας.

Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις. Προχωρά σε θεσμοθέτηση των παράνομων διεκδικήσεών της, επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα πολιτικό και νομικό πλαίσιο που αμφισβητεί ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, με περιστατικά όπως πρόσφατα στα Ίμια, επιχειρεί να επιβάλει κλίμα φόβου και «γκρίζων ζωνών» μέσα στις ελληνικές θάλασσες.

Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εξακολουθεί να επενδύει στις αυταπάτες περί «ευρωπαϊκής προστασίας» και να απευθύνει εκκλήσεις προς τις Βρυξέλλες για την υπεράσπιση των δήθεν «ευρωπαϊκών συνόρων». Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. 

Στα Ίμια δεν υπάρχει καμία Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί βρίσκονται μόνο οι Έλληνες ψαράδες, το Λιμενικό Σώμα και οι Ένοπλες Δυνάμεις που καθημερινά υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία με την παρουσία και την αυταπάρνησή τους.

Η Τουρκία εφαρμόζει ένα συγκεκριμένο και ξεκάθαρο μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο. Απέναντι σε αυτό, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά με φοβικά σύνδρομα, δημόσιες σχέσεις και διπλωματικές παρακλήσεις. 

Απαιτείται εθνική στρατηγική, αποτρεπτική ισχύς, στήριξη της ακριτικής Ελλάδας και ξεκάθαρη πολιτική βούληση για την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Το Αιγαίο δεν προστατεύεται με ευχολόγια. Προστατεύεται με εθνική συνείδηση, αποφασιστικότητα και πίστη στην δύναμη των Ελληνικών Όπλων.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

  

Η ασφάλεια έχει χαθεί και ο πολίτης έμεινε μόνος!

Ανάμεσα στους προνομιούχους πολίτες αυτής της χώρας -βουλευτές και λοιποί της πλουτοκρατίας- υπάρχει  μια Ελλάδα που δεν εμφανίζεται στα τηλεοπτικά πάνελ και στις κυβερνητικές δηλώσεις. Είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Η Ελλάδα του ανθρώπου που δουλεύει, πληρώνει φόρους και φοβάται ακόμη και μέσα στη γειτονιά του.

Ο ηλικιωμένος που κοιτάζει δύο φορές πριν ανοίξει την πόρτα. Η μητέρα που αγωνιά μέχρι να επιστρέψει το παιδί της. Ο μικροεπαγγελματίας που κάθε πρωί δεν ξέρει τι θα βρει στο μαγαζί του. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει ο Ελληνικός Λαός.

Και η αλήθεια είναι απλή: ο πολίτης αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.

Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν εικόνα “κανονικότητας”, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι γειτονιές αλλάζουν, γκέτα αλλοδαπών φυτρώνουν στις πόλεις μας, η εγκληματικότητα αυξάνεται και η εμπιστοσύνη προς το κράτος καταρρέει. Ο κόσμος το βλέπει καθημερινά και κυρίως το νιώθει.

Το ερώτημα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή αδιαφορία; Γιατί όταν ένα κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες του, τότε είτε έχει αποτύχει είτε έχει επιλέξει να κοιτάζει αλλού.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι επιχειρούν να μας συνηθίσουν στον φόβο. Να θεωρούμε φυσιολογικό να αποφεύγουμε δρόμους, να φοβόμαστε τη νύχτα, να ζούμε συνεχώς σε επιφυλακή. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία. Είναι κοινωνική παρακμή.

Μια κοινωνία που μαθαίνει να φοβάται, σταδιακά παύει να αντιδρά. Ο πολίτης απομονώνεται, χάνει την εμπιστοσύνη του και η κοινωνική συνοχή διαλύεται αργά και σιωπηλά.

Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική αντίληψη. Όχι άλλη διαχείριση εικόνας και επικοινωνιακά συνθήματα, αλλά πραγματική πολιτική βούληση για αποκατάσταση της τάξης και προστασία του πολίτη.

Ο Ιερός Λόχος πιστεύει ότι η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Και αυτό σημαίνει συγκεκριμένες πολιτικές:

• μόνιμη αστυνόμευση στις γειτονιές και όχι μόνο βιτρίνα στα κέντρα των πόλεων

• αυστηρές ποινές για βίαιη και επαναλαμβανόμενη εγκληματικότητα

• επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης

• προστασία των μικρομεσαίων επαγγελματιών και των οικογενειών που μένουν απροστάτευτες

• επαναφορά της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης και της δημόσιας τάξης

• νομική ενίσχυση του δικαιώματος νόμιμης άμυνας μέσα στην κατοικία, ώστε ο πολίτης να μην αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος όταν προστατεύει τη ζωή και την οικογένειά του απέναντι σε βίαιη εισβολή.

Το σπίτι του πολίτη πρέπει να αποτελεί πραγματικό άσυλο ασφάλειας και όχι χώρο όπου ο νομοταγής άνθρωπος φοβάται περισσότερο από τον εισβολέα.

Η ασφάλεια δεν αποκαθίσταται με λόγια αλλά με παρουσία, αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα: να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς φόβο, να προστατεύεται η περιουσία και η οικογένειά του, να υπάρχει κράτος που λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας.

Σήμερα αυτά δεν θεωρούνται δεδομένα.

Και όσο η εξουσία απομακρύνεται από την πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη για ανθρώπους που θα μιλούν καθαρά και θα στέκονται όρθιοι απέναντι στην παρακμή και την εγκατάλειψη.

Γιατί ο κόσμος βλέπει. Καταλαβαίνει. Και ξέρει πλέον ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 10.5.2026

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία.

  

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία. 

Η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, έγκυος. Ο Επαμεινώνδας Τσακαλής, 36 ετών. Δεν ήταν αριθμοί, ήσαν άνθρωποι με ζωή. Στις 5 Μαΐου του 2010 πήγαν στην εργασία τους και κάηκαν ζωντανοί. Εκεί μέσα στην τράπεζα που εργάζονταν, στον χώρο εργασίας τους.

Χρόνια μετά, η δικαιοσύνη παραμένει μισή.Σε μια χώρα γεμάτη κάμερες και “στοιχεία”, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Και εδώ αρχίζει η υποκρισία. Πού είναι οι "ανθρωπιστές"; Πού είναι όσοι φωνάζουν για εργατικά ατυχήματα και δολοφονίες; Όταν τρεις εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν έτσι, γιατί σιωπούν; Γιατί δεν υπάρχει η ίδια οργή, η ίδια απαίτηση, η ίδια πίεση;

Η σιωπή τους είναι επιλογή. Και δίπλα της, το κράτος που δείχνει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ισχυρό όταν θέλει να ελέγξει και να καταστείλλει, αδιάφορο όταν πρέπει να αποδώσει ευθύνες εκεί που δεν θέλει.

Δεν είναι μόνο αυτό.

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.Η δολοφονία του Γιώργος Καραϊβάζ.Οι νεκροί που δεν δικαιώνονται όπως πρέπει.Οι δολοφονίες του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη.

Όταν η δικαιοσύνη δεν είναι καθαρή για όλους,τότε θα πρέπει να γίνεται πρόβλημα για όλους.Σήμερα θα θέλαμε να λέμε ότι εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη αλλά τόσες δολοφονίες που πήγαν στα αζήτητα δεν μας το επιτρέπουν... Απαιτούμε δικαιοσύνη — χωρίς εξαιρέσεις.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού

  

Ο θρίαμβος της Φυλής. Το αρχαίο ελληνικό κάλλος της ψυχής και του σώματος ως οδηγός του σύγχρονου ΕθνικοΚοινωνισμού!

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, το κάλλος δεν υπήρξε ποτέ μια απλή, επιφανειακή έννοια. Δεν περιοριζόταν στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε εξαντλούνταν στη μορφή του σώματος. Αντιθέτως, αποτελούσε μια βαθύτερη σύνθεση, μια ενότητα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, μια αρμονία που αντανακλούσε την ίδια την τάξη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αρετή δεν ήταν κάτι ξεχωριστό από το κάλλος αλλά ήταν η ουσία του. Και τελικά, ήταν η αρετή εκείνη που θριάμβευε, καθώς προσέδιδε στο κάλλος το αληθινό του νόημα.

Ο αρχαίος Έλληνας δεν θαύμαζε απλώς το ωραίο σώμα. Θαύμαζε το σώμα που εξέφραζε πειθαρχία, μέτρο, ισορροπία. Το γυμνασμένο σώμα του αθλητή δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικής ικανότητας, αλλά καρπός αγώνα, αυτοκυριαρχίας και επιμονής. Το σώμα, λοιπόν, γινόταν φορέας μιας εσωτερικής τάξης του νου!

Αντίστοιχα, η ψυχή όφειλε να είναι καλλιεργημένη, δυνατή, δίκαιη και σοφή. Η έννοια του "καλοῦ κἀγαθοῦ" συμπύκνωνε αυτή τη διπλή απαίτηση: να είναι κανείς εν αρμονία στο σώμα και αγαθός (όχι ευκολόπιστος), δηλαδή ενάρετος.

Η αρετή, ως έννοια, περιελάμβανε την ανδρεία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση. Δεν επρόκειτο για αφηρημένες ιδέες, αλλά για πρακτικές στάσεις ζωής. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς μιλούσε για το καλό, αλλά εκείνος που το ενσάρκωνε στις πράξεις του. Και μέσα από αυτή την ενσάρκωση, η ψυχή αποκτούσε κάλλος. Ένα κάλλος που δεν φθειρόταν από τον χρόνο, ούτε αλλοιωνόταν από τις εξωτερικές συνθήκες.

Σε αντίθεση με το σωματικό κάλλος, το οποίο υπόκειται στη φθορά, η αρετή διαθέτει διάρκεια και σταθερότητα. Το ωραίο σώμα γερνά, αλλά η ενάρετη ψυχή ωριμάζει. Γίνεται βαθύτερη, σοφότερη, πιο φωτεινή. Έτσι, ενώ το κάλλος του σώματος μπορεί να προκαλεί θαυμασμό, η αρετή γεννά σεβασμό. Και ο σεβασμός είναι ανώτερη μορφή αναγνώρισης, γιατί στηρίζεται σε κάτι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες υποτιμούσαν το σώμα. Το αντίθετο. Το σώμα θεωρούνταν ιερό, ως φορέας της ψυχής και ως έκφραση της εσωτερικής τάξης. Όμως, χωρίς την αρετή, το σώμα έχανε την αξία του. Ένα ωραίο σώμα χωρίς ηθική συγκρότηση ήταν, στην ουσία, ένα κενό περίβλημα. Αντίθετα, ακόμη και ένα σώμα που δεν πληρούσε τα ιδανικά της αισθητικής μπορούσε να αποκτήσει κάλλος, εφόσον η ψυχή του ανθρώπου ήταν ενάρετη.

Η υπεροχή της αρετής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι αντιλαμβάνονταν την ευτυχία. Η ευτυχία δεν ήταν αποτέλεσμα ηδονών ή εξωτερικών απολαύσεων, αλλά καρπός μιας ζωής σύμφωνης με την αρετή. Ο άνθρωπος που ζούσε με μέτρο, που τιμούσε τους νόμους, που σεβόταν τους άλλους και που αγωνιζόταν για το κοινό καλό, ήταν ο πραγματικά ευτυχισμένος. Και αυτή η ευτυχία αντανακλούσε ένα εσωτερικό κάλλος, μια λάμψη που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο στη μορφή.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί και το εξωτερικό συχνά υπερτερεί του ουσιαστικού, η αρχαία αυτή αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εμμονή με την εμφάνιση, η επιφανειακή προβολή και η αποσύνδεση από τις εσωτερικές αξίες οδηγούν σε μια στρέβλωση της έννοιας του κάλλους. Το ωραίο απογυμνώνεται από το περιεχόμενό του και γίνεται αντικείμενο κατανάλωσης.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η επιστροφή στην αρχαία ελληνική αντίληψη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο. Η επανασύνδεση του κάλλους με την αρετή δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική επιλογή, αλλά μια ανάγκη για κάθε ΕθνικοΚοινωνιστή και Εθνικιστή. Διότι μόνο μέσα από την καλλιέργεια της ψυχής μπορεί να υπάρξει αληθινή αρμονία. Και μόνο μέσα από την αρετή μπορεί το κάλλος να αποκτήσει διάρκεια και ουσία.

Ο θρίαμβος της αρετής δεν σημαίνει την απόρριψη του κάλλους, αλλά την ολοκλήρωσή του. Σημαίνει ότι το κάλλος βρίσκει το αληθινό του νόημα μόνο όταν στηρίζεται στην αρετή. Όταν το σώμα και η ψυχή βρίσκονται σε ισορροπία, όταν η εξωτερική μορφή αντανακλά την εσωτερική ποιότητα, τότε ο άνθρωπος προσεγγίζει το ιδανικό που οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Και αυτό το ιδανικό δεν είναι κάτι μακρινό ή απρόσιτο. Είναι ένας διαρκής αγώνας της Φυλής. Ένας δρόμος που απαιτεί προσπάθεια, αυτογνωσία και πειθαρχία. Αλλά είναι και ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθύτερη μορφή ομορφιάς όπου η Φυλή σήμερα είναι  υποχρεωμένη να βαδίσει περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί αυτή η ομορφιά που δεν φαίνεται μόνο με τα μάτια, βιώνεται με την ψυχή και κυρίως εκδηλώνεται με τις πράξεις!

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

  

Δυναμική παρουσία Νεολαίας στη σημερινή εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά!

Στη Θεσσαλονίκη, νέοι Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες έδωσαν σήμερα το παρών σε μια ζωντανή και μαχητική δράση στον δρόμο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: οι ΕθνικοΚοινωνικές Ιδέες θα βρίσκουν πάντα ανταπόκριση και ρίζωμα μέσα στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη νεολαία.

Μαζί μας Εθνοσύντροφοι από το εργατικό σωματείο 4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι Εργάτες, Φοιτητές και Νέοι, ενωμένοι δίνουν τον αγώνα για μια πιο δίκαιη και εθνική κοινωνία. 

Με οργανωμένη παρουσία, πραγματοποιήθηκε αρχικά ομιλία από τον εκπρόσωπο του εργατικού σωματείου και μετά από τον Αρχηγό του Κινήματός μας. Είχε προηγηθεί αφισοκόλληση σε κεντρικά σημεία της Σταυρούπολης, ενώ παράλληλα διανεμήθηκε έντυπο υλικό σε κατοίκους και περαστικούς. Δείτε το βίντεο στο You tube

Η επαφή με τον κόσμο ήταν άμεση και ουσιαστική, με πολλούς να σταματούν, να συζητούν και να εκφράζουν το ενδιαφέρον τους για τα ζητήματα που αναδεικνύονται. Το κλίμα που διαμορφώθηκε έδειξε ότι υπάρχει χώρος για διάλογο και αναζήτηση εναλλακτικής πρότασης μέσα στην κοινωνία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η συμμετοχή προήλθε κυρίως από νέους ανθρώπους, που επιλέγουν να μην μένουν αμέτοχοι αλλά να βγαίνουν μπροστά, διεκδικώντας λόγο και ρόλο στο παρόν και το μέλλον της Πατρίδος.

Παράλληλα, αντίστοιχη δράση πραγματοποιήθηκε και στα Δωδεκάνησα, επιβεβαιώνοντας ότι η κινητοποίηση δεν περιορίζεται σε ένα μόνο αστικό κέντρο αλλά αποκτά ευρύτερη γεωγραφική διάσταση. Η παρουσία σε διαφορετικές περιοχές της χώρας δείχνει μια τάση διάχυσης των ιδεών και ενίσχυσης της οργανωμένης δράσης.

Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της ημέρας είναι ακριβώς αυτό: η διαπίστωση ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που αναζητούν, συμμετέχουν και δρουν. Σε μια εποχή γενικευμένης αποστασιοποίησης, η ενεργή παρουσία στον δρόμο αποτελεί από μόνη της μήνυμα.

Δείτε το αγωνιστικό βίντεο στο You tube

Η σημερινή δράση δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ένα ακόμη βήμα σε μια πορεία που χτίζεται μέσα στην κοινωνία, με επιμονή, παρουσία και συνεχή επαφή με τον κόσμο από το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα μας.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ