Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

  

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «ξένα χέρια» — χρειάζεται να φέρει πίσω τα παιδιά της.

Με αγανάκτηση ακούσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ανδρουλάκη, περί ανάγκης για «ξένα χέρια» στην ελληνική αγορά εργασίας. Για ακόμη μία φορά, το πολιτικό σύστημα αυτού του τόπου απέδειξε ότι αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό όχι ως έθνος με ιστορία, κοινωνία και συνέχεια, αλλά ως έναν αριθμό μέσα σε πίνακες οικονομικών στατιστικών.

Αντί να μιλούν για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, αντί να αναζητούν τρόπους να κρατήσουν τη νέα γενιά στον τόπο της, μας λένε με κυνισμό ότι η χώρα «χρειάζεται ξένα χέρια».

Όχι κύριοι.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα τα ελληνικά χέρια που έφυγαν.

Χρειάζεται τα παιδιά της που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται τους νέους επιστήμονες, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τους οικογενειάρχες που έφυγαν όχι επειδή μισούσαν την Ελλάδα, αλλά επειδή το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς τούς έσπρωξε στην έξοδο.

Το λεγόμενο brain drain δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Δεν ήταν «η μοίρα της παγκοσμιοποίησης», όπως μας λένε οι επαγγελματίες απολογητές του συστήματος. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών. Ήταν αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που μετέτρεψε την εργασία σε φθηνό αναλώσιμο υλικό και τον νέο άνθρωπο σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια του την εποχή.

Για δεκαετίες, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες μεταλλάξεις τους κυβέρνησαν με μοναδικό στόχο να υπηρετήσουν τις αγορές, τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Διέλυσαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ξεπούλησαν δημόσιο πλούτο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά δικαιώματα και μετέτρεψαν την ελληνική νεολαία σε γενιά χωρίς σταθερότητα, χωρίς οικογένεια, χωρίς προοπτική.

Σήμερα ο νέος Έλληνας εργάζεται αμέτρητες ώρες για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για ενοίκιο. Ζει σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια. Δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του. Και όταν τελικά φεύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει, οι ίδιοι πολιτικοί που τον έδιωξαν εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μιλούν για «ανάγκη εργατικών χεριών».

Η υποκρισία τους δεν έχει τέλος.

Όμως ευθύνη δεν φέρει μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός. Τεράστια ευθύνη φέρει και ο μαρξισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία με ταξικό μίσος, παρασιτισμό και εχθρότητα απέναντι σε κάθε έννοια εθνικής παραγωγής.

Η Αριστερά μίλησε δήθεν στο όνομα του εργάτη, αλλά στην πράξη συνέβαλε στην αποβιομηχάνιση, στην αποδιάρθρωση της παραγωγής και στη φυγή επιχειρήσεων και επενδύσεων από την Ελλάδα. Αντί να δημιουργηθεί ένα εθνικό παραγωγικό μοντέλο που να υπηρετεί την κοινωνία και τον εργαζόμενο, επικράτησαν είτε οι ασύδοτες αγορές είτε οι ιδεοληψίες που αντιμετώπιζαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα ως «εκμετάλλευση».

Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα.

Μια Ελλάδα εξαρτημένη.

Μια Ελλάδα χωρίς παραγωγική αυτάρκεια.

Μια Ελλάδα που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εξάγει τα παιδιά της.

Αυτό είναι το πραγματικό εθνικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών.

Και μέσα σε αυτή την παρακμή, αντί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο αναγέννησης, ακούμε ξανά τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές. Περισσότερη φθηνή εργασία. Περισσότερη διάλυση των μισθών. Περισσότερη υποβάθμιση του Έλληνα εργαζομένου.

Το δευτεροβάθμιο εργατικό σωματειο 4Ε – ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ απορρίπτει αυτή τη λογική.

Δεν δεχόμαστε ότι η πατρίδα μας πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς τα παιδιά της.

Δεν δεχόμαστε ότι η ελληνική νεολαία είναι αναλώσιμη.

Δεν δεχόμαστε ότι η λύση στα αδιέξοδα της οικονομίας είναι η αντικατάσταση της εγχώριας εργασίας αντί της ουσιαστικής στήριξής της.

Εμείς πιστεύουμε σε μια Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά ανεξάρτητη.

Σε μια Ελλάδα που θα στηρίζει την ελληνική οικογένεια και τη μητρότητα.

Που θα δίνει αξιοπρεπείς μισθούς.

Που θα προστατεύει τον εργαζόμενο από την εκμετάλλευση.

Που θα επενδύει στη βιομηχανία, στην αγροτική παραγωγή, στην τεχνολογία και στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Που θα δίνει κίνητρα επιστροφής στους νέους που έφυγαν.

Που θα εξασφαλίζει κατοικία, εργασία και προοπτική στη νέα γενιά.

Η Ελλάδα διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου. Διαθέτει μορφωμένους νέους, ικανούς εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες και ανθρώπους με διάθεση να δημιουργήσουν. Αυτό που λείπει δεν είναι τα χέρια. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να στηριχθεί ο ελληνικός λαός αντί τα συμφέροντα των λίγων.

Και ας σταματήσουν επιτέλους τα υπόλοιπα κόμματα να παριστάνουν τους ανήξερους. Όλοι μαζί κυβέρνησαν, όλοι μαζί ψήφισαν μνημόνια, όλοι μαζί αποδέχθηκαν ένα μοντέλο οικονομίας που μετατρέπει τον άνθρωπο σε φθηνή μονάδα παραγωγής.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες.

Η νέα γενιά δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα αυτονόητα: εργασία, αξιοπρέπεια, σπίτι, οικογένεια και ελπίδα.

Κι όμως, ακόμη και αυτά φαντάζουν άπιαστα μέσα στο σημερινό καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής παρακμής.

Εμείς δεν θα συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε μια Ελλάδα που να κρατά τα παιδιά της κοντά.

Μια Ελλάδα που να δίνει ελπίδα και όχι αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή.

Θέλουμε οι νέοι Έλληνες να μπορούν να ονειρεύονται εδώ, να εργάζονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Γιατί χωρίς τη νεολαία της, η πατρίδα δεν έχει μέλλον.

Και το μεγαλύτερο καθήκον κάθε πραγματικά εθνικής πολιτικής είναι ένα:

Να φέρει πίσω τα παιδιά της Ελλάδας — και να μην τα ξαναχάσει ποτέ.

Το 4Ε καλεί κάθε Έλληνα εργαζόμενο, κάθε νέο άνθρωπο, κάθε άνεργο, κάθε οικογενειάρχη που ασφυκτιά μέσα στη σημερινή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, να σταθεί δίπλα μας στον αγώνα για εργασία με αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Η ώρα της αδιαφορίας τελείωσε. Η ώρα της συστράτευσης έφτασε.

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τη μαζική φυγή της νεολαίας, ας έρθουν μαζί μας.

Πληροφορίες και επικοινωνία: 4E.ergasia@gmail.com

Γεώργιος Τζουβάρας πρόεδρος του  4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 31.5.2026