Η Νιτσιάκος σήμερα. Ποιος αύριο;
Η μεταβίβαση του 70% της ιστορικής ελληνικής εταιρείας Νιτσιάκος στην ουκρανική MHP δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική είδηση. Αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο σε μια μακρά πορεία αποδυνάμωσης της ελληνικής παραγωγικής βάσης και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών της οικονομικής παγκοσμιοποίησης που εδώ και δεκαετίες παρουσιάζεται ως μονόδρομος.
Μας λένε ότι πρόκειται για «επένδυση». Μας λένε ότι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία φέρνουν ανάπτυξη. Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες παραγωγοί, εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες είναι πολύ διαφορετική.
Όταν μια χώρα χάνει σταδιακά τον έλεγχο των βιομηχανιών της, των τροφίμων της, της ενέργειας, των υποδομών και των παραγωγικών της μονάδων, δεν γίνεται ισχυρότερη. Γίνεται εξαρτημένη.
Η οικονομική παγκοσμιοποίηση υποσχέθηκε ευημερία για όλους. Στην πράξη δημιούργησε έναν κόσμο όπου λίγοι πολυεθνικοί κολοσσοί συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο και δύναμη, ενώ τα έθνη μετατρέπονται σε αγορές κατανάλωσης με φθηνό εργατικό δυναμικό.
Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πορείας.
Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε εργοστάσια να κλείνουν, την αγροτική παραγωγή να συρρικνώνεται, την κτηνοτροφία να διαλύεται, την εγχώρια βιομηχανία να υποχωρεί απέναντι στον αθέμιτο διεθνή ανταγωνισμό και κρίσιμους τομείς της οικονομίας να περνούν σταδιακά σε ξένα επενδυτικά σχήματα και πολυεθνικούς ομίλους.
Η περίπτωση της Νιτσιάκος δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Είναι το σύμπτωμα.
Για χρόνια το πολιτικό σύστημα εγκατέλειψε κάθε έννοια εθνικού παραγωγικού σχεδιασμού.
Αντί να στηρίξει την ελληνική παραγωγή, επέλεξε να στηριχθεί στις εισαγωγές. Αντί να ενισχύσει τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο, τους φόρτωσε με φόρους, γραφειοκρατία και υψηλό ενεργειακό κόστος. Αντί να δημιουργήσει μηχανισμούς χρηματοδότησης για τις ελληνικές επιχειρήσεις, άφησε τις τράπεζες να κλείνουν τις στρόφιγγες προς την πραγματική οικονομία.
Και όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με αυτό το περιβάλλον, η εξαγορά από μεγαλύτερους ξένους ομίλους παρουσιάστηκε ως η μοναδική βιώσιμη λύση.
Δεν θεωρούμε εχθρική κάθε ξένη επένδυση. Κάθε επένδυση που δημιουργεί θέσεις εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς για τον Ελληνικό Λαό, που μεταδίδει τεχνογνωσία και παράγει πλούτο είναι καλοδεχούμενη.
Όμως άλλο η επένδυση και άλλο η σταδιακή απώλεια ελέγχου των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
Ένα έθνος που δεν παράγει τα τρόφιμά του, που δεν ελέγχει την ενέργειά του, που δεν διαθέτει ισχυρή βιομηχανία και που εξαρτάται ολοένα περισσότερο από ξένα κέντρα οικονομικής ισχύος, δεν μπορεί να μιλά για εθνική ανεξαρτησία.
Η απάντηση δεν βρίσκεται στον απομονωτισμό αλλά στην οικονομική κυριαρχία.
Χρειαζόμαστε μια νέα εθνική παραγωγική πολιτική που:
• θα στηρίζει τον πρωτογενή τομέα
• θα μειώνει το κόστος ενέργειας και παραγωγής,
• θα εξασφαλίζει χρηματοδότηση στις ελληνικές επιχειρήσεις,
• θα ενθαρρύνει την εγχώρια μεταποίηση και βιομηχανία,
• θα ενισχύει τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας,
• θα προστατεύει στρατηγικούς τομείς από την πλήρη εξάρτηση από ξένα συμφέροντα,
• και τέλος, θα συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με τις ανάγκες του Ελληνικού Λαού και όχι με τους δείκτες των παγκόσμιων αγορών.
Η υπόθεση της Νιτσιάκος πρέπει να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος αγόρασε τη Νιτσιάκος.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Πόσες ακόμη ελληνικές επιχειρήσεις θα αλλάξουν χέρια πριν η χώρα αποκτήσει ξανά μια σοβαρή στρατηγική παραγωγικής ανασυγκρότησης;
Γιατί χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει ισχυρή οικονομία. Και χωρίς οικονομική αυτοδυναμία, η εθνική ανεξαρτησία παραμένει ελλιπής.
Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ