17 Φεβρουαρίου 1914 – Η Φλόγα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

  

17 Φεβρουαρίου 1914 – Η Φλόγα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

Σαν σήμερα, 17 Φεβρουαρίου 1914, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου δεν υπάκουσαν, δεν λύγισαν και δεν δέχθηκαν να "σκεφτούν λογικά" και να γίνουν αριθμοί σε χάρτες που χάραζαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στα σαλόνια της Ευρώπης. 

Μετά το άδικο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που παραχωρούσε την Βόρειο Ήπειρο στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος, οι Βορειοηπειρώτες ύψωσαν το αντρίκιο Ηπειρώτικο ανάστημα τους και κήρυξαν την έναρξη του Αυτονομιακού Αγώνα!

Δίπλα τους στάθηκαν Έλληνες εθελοντές από κάθε γωνιά της πατρίδας. Κρήτες, Μανιάτες, Μακεδόνες, νησιώτες. Άνδρες που είχαν πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους και δεν άντεχαν να δουν Ελληνική Γη να εγκαταλείπεται. Κόντρα όχι μόνο στον αλβανικό στρατό και τους συμμάχους του, αλλά και στις επιλογές της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Και όμως, οι λίγοι έγιναν πολλοί. Οι αδύναμοι έγιναν θηρία! Με μπροστάρηδες αγωνιστές και πολιτικούς ηγέτες της Αυτονομίας, με κορυφαία μορφή τον Γεώργιος Χριστάκης-Ζωγράφος, συγκρότησαν Προσωρινή Κυβέρνηση και απέδειξαν στο πεδίο της μάχης πως η Ελληνική Ψυχή υπερτερεί των συμφωνιών. Νίκησαν σε συγκρούσεις, διέλυσαν τακτικά και άτακτα σώματα, και τέλος ανάγκασαν τους αντιπάλους να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Έτσι φθάσαμε στο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που αναγνώρισε καθεστώς Αυτονομίας για τη Βόρειο Ήπειρο στις 17 Μαΐου 1914. Ήταν μια δικαίωση του Αίματος και της επιμονής. Ήταν η απόδειξη ότι όταν ο Ελληνικός Λαός αποφασίζει να υπερασπιστεί την τιμή και την ταυτότητά του, μπορεί να ανατρέψει τις επιταγές των ισχυρών.

Όμως, η Ένωση δεν ήρθε ποτέ.

Η Βόρειος Ήπειρος που γνώρισε τρεις φορές την απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στρατό, γεύτηκε και τρεις φορές την πικρία της εγκατάλειψης. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου πέρασαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις και εξορίες. Στα κολαστήρια του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα, η ελληνική ταυτότητα έγινε αδίκημα. 

Κι όμως, δεν λύγισε ο Ελληνισμός!

Από τον Βασίλειο Σαχίνη της ΜΑΒΗ μέχρι και τους νεώτερους Εθνομάρτυρες Αριστοτέλη Γκούμα και τον Κωνσταντίνο Κατσίφα η Ιστορία γράφει:

Ετούτη η Γη είναι Ελληνική και Απροσκύνητη!

Μαζί τους, χιλιάδες ανώνυμοι και επώνυμοι Έλληνες που άντεξαν τα στρατόπεδα, τις δολοφονίες, την τρομοκρατία. 

Σήμερα, δεν τιμούμε απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Τιμούμε μια στάση ζωής. Τη στάση εκείνων που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την αδικία ως ρεαλισμό. Που προτίμησαν τον Αγώνα από την φρονιμάδα.Που απέδειξαν πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από κυβερνήσεις και διπλωμάτες, αλλά από Λαούς με μνήμη, πίστη και αποφασιστικότητα. 

Η έναρξη του Αυτονομιακού Αγώνα της 17ης Φεβρουαρίου 1914 δεν είναι παρελθόν. Είναι παρακαταθήκη. Είναι υπενθύμιση ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός όρος, αλλά κομμάτι ζωντανό του Ελληνισμού.

Αιωνία η μνήμη των ηρώων.

Η φλόγα δεν έσβησε. Και δεν θα σβήσει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ