Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά.

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ