Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

 

Συνέντευξη με τον Crusade of Sound!

Σε μια εποχή όπου η μουσική ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε εύπεπτο προϊόν, αποκομμένο από ρίζες, ταυτότητα και ουσία, υπάρχουν ακόμη δημιουργοί που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο πιο μοναχικό, αλλά και πιο αυθεντικό.

Το Crusade of Sound αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Ένα μουσικό εγχείρημα που δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή ήχων, αλλά επιχειρεί να αναδείξει τη βαθύτερη διάσταση της μουσικής ως φορέα πολιτισμού, στάσης ζωής και εσωτερικής αναζήτησης.

Με επιλογές που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο ρεύμα και με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το νόημα, το κανάλι έχει καταφέρει να αποκτήσει το δικό του κοινό — ανθρώπους που αναζητούν κάτι περισσότερο από την επιφανειακή διασκέδαση.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον δημιουργό του Crusade of Sound, σε μια συνέντευξη που φωτίζει τόσο την προσωπική του διαδρομή όσο και τη δική του οπτική για τη μουσική και τον ρόλο της σήμερα.

Πώς γεννήθηκε το Crusade of Sound και ποιο ήταν το κεντρικό κίνητρο πίσω από τη δημιουργία του;

Το κεντρικό κίνητρο ήταν η αντίδραση στη λήθη. Στον τρόπο που η ιστορία απλοποιείται, παραχαράσσεται ή μετατρέπεται σε προϊόν χωρίς βάθος. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μουσική που δεν χαϊδεύει, αλλά θυμίζει. Που δεν ζητά απλώς ακρόαση, αλλά στάση.

Το Crusade of Sound δεν γεννήθηκε για να ακολουθήσει trends· γεννήθηκε για να κουβαλήσει αφηγήσεις: αυτοκρατορίες που έπεσαν, ιδέες που πολεμήθηκαν, πολιτισμούς που επιβίωσαν κόντρα στον χρόνο. Η μουσική έγινε το όπλο και ο ήχος το μέσο για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα έμεναν θαμμένες ή διαστρεβλωμένες.

Με λίγα λόγια: γεννήθηκε από την ανάγκη να μην σωπάσει η ιστορία, αλλά να τραγουδήσει ξανά — δυνατά.

Γιατί επέλεξες αυτή την ονομασία και τι σημαίνει για σένα ο “Crusade” στον χώρο της μουσικής;

Για εμάς, η λέξη Crusade σημαίνει ακριβώς αυτό που δηλώνει ιστορικά: σταυροφορία. Όχι με τη στενή στρατιωτική έννοια, αλλά ως αγώνας αξιών, μνήμης και ταυτότητας.

Το Crusade of Sound είναι μια σταυροφορία ενάντια στην ιστορική αλλοίωση. Ενάντια στην παραχάραξη του παρελθόντος, στη σκόπιμη σύγχυση των πολιτισμών και στη διαγραφή της συλλογικής μνήμης. Είναι άρνηση να δεχτούμε ότι η ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί για να εξυπηρετήσει σύγχρονες ιδεολογίες.

Είναι επίσης μια σταυροφορία ενάντια στη διάλυση της ταυτότητας των λαών. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη αλλοίωση της κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής των χωρών μας, χωρίς τη συναίνεση ή τη φωνή των ίδιων των λαών. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη διατήρησης συνέχειας, ρίζας και πολιτισμού.

Παράλληλα, είναι μια σταυροφορία απέναντι στον πόλεμο που ασκείται στον χριστιανισμό — όχι μόνο ως θρησκεία, αλλά ως πολιτισμικό και ιστορικό θεμέλιο της Ευρώπης και της ταυτότητάς μας. Στην υποβάθμιση, τη γελοιοποίηση και την περιθωριοποίησή του στον δημόσιο λόγο.

Τέλος, είναι μια σταυροφορία κατά της δαιμονοποίησης του πατριωτισμού. Ενάντια στην ιδέα ότι η αγάπη για την πατρίδα, την ιστορία και τον πολιτισμό σου είναι κάτι που πρέπει να απολογηθεί ή να σιωπήσει.

Το of Sound δηλώνει τον τρόπο. Ο αγώνας αυτός δεν γίνεται με κραυγές ή συνθήματα, αλλά με μουσική. Ο ήχος είναι το μέσο, η μνήμη το περιεχόμενο και η στάση ζωής το μήνυμα.

Για εμάς, το Crusade of Sound είναι μια συνειδητή επιλογή:

να σταθούμε απέναντι στη λήθη,

να υπερασπιστούμε την ταυτότητα,

και να χρησιμοποιήσουμε τη μουσική ως πράξη αντίστασης και ευθύνης.

Πώς βλέπεις τη σημερινή μουσική σκηνή, ιδιαίτερα την underground, μέσα σε έναν κόσμο εμπορευματοποιημένο και απονευρωμένο;

Ναι, το πιστεύουμε ξεκάθαρα. Η μουσική δεν είναι ουδέτερη· πάντα κουβαλά αξίες, μνήμη και κοσμοαντίληψη. Είτε το παραδέχεται είτε όχι, κάθε κοινωνία εκφράζει τον εαυτό της μέσα από τον ήχο της. Γι’ αυτό και η μουσική μπορεί να γίνει φορέας ταυτότητας, αλλά και εργαλείο πολιτιστικής αντίστασης.

Για εμάς, η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο. Μεταφέρει ιστορία, σύμβολα, πίστη και συλλογικές εμπειρίες από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν άλλοι μηχανισμοί αποτυγχάνουν ή σιωπούν. Εκεί όπου τα βιβλία λογοκρίνονται, οι έννοιες διαστρεβλώνονται και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, ο ήχος παραμένει άμεσος και δύσκολα χειραγωγήσιμος.

Η πολιτιστική αντίσταση δεν σημαίνει απομόνωση ή άρνηση του κόσμου, αλλά άρνηση της ισοπέδωσης. Σημαίνει να κρατάς ρίζες μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί τη λήθη ως πρόοδο. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να δηλώσουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη ή διασκέδαση. Είναι στάση. Είναι μνήμη σε κίνηση. Και όταν χρησιμοποιείται συνειδητά, γίνεται μια ήσυχη αλλά ισχυρή μορφή πολιτιστικής αντίστασης.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας ταυτότητας και πολιτιστικής αντίστασης;

Βλέπουμε μια μουσική σκηνή βαθιά αλλοιωμένη από την εμπορευματοποίηση. Η μουσική, σε μεγάλο βαθμό, έχει μετατραπεί σε προϊόν ταχείας κατανάλωσης: εύπεπτο, ακίνδυνο και σχεδιασμένο να μη συγκρούεται με τίποτα. Το περιεχόμενο φτωχαίνει, όχι επειδή λείπει το ταλέντο, αλλά επειδή η σύγκρουση θεωρείται ρίσκο και η ταυτότητα «πρόβλημα».

Ακόμα και η underground σκηνή, που ιστορικά λειτουργούσε ως χώρος αντίστασης και αυθεντικής έκφρασης, συχνά αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Αντί να στέκεται απέναντι στο σύστημα, πολλές φορές το μιμείται, απλώς με διαφορετική αισθητική. Η επανάσταση γίνεται στυλ και η αντίσταση marketing.

Παρόλα αυτά, δεν θεωρούμε ότι όλα έχουν χαθεί. Υπάρχουν ακόμα δημιουργοί και κοινότητες που επιμένουν στο νόημα, στη ρίζα και στη στάση. Απλώς δεν προβάλλονται, γιατί δεν είναι βολικοί. Δεν υπηρετούν αφηγήματα, δεν ευθυγραμμίζονται, δεν απονευρώνονται για να χωρέσουν.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή μας είναι συνειδητή: να μην προσαρμοστούμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Να λειτουργήσουμε εκτός λογικής κατανάλωσης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερο κοινό αλλά μεγαλύτερο βάθος. Για εμάς, η αξία της μουσικής δεν μετριέται σε streams, αλλά σε συνείδηση που ξυπνά.

Τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει η μουσική στη διαμόρφωση χαρακτήρα και στάσης ζωής των νέων;

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, γιατί λειτουργεί σε επίπεδο βαθύτερο από τον λόγο. Δεν περνά μόνο πληροφορίες· περνά πρότυπα, στάσεις και συναισθηματικές κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα στους νέους, η μουσική γίνεται συχνά σημείο αναφοράς, τρόπος ταύτισης και μέσο κατανόησης του κόσμου.

Σε έναν κόσμο που προωθεί τη σύγχυση, την αποδόμηση και την απουσία σταθερών, η μουσική μπορεί είτε να ενισχύσει αυτή την απονεύρωση είτε να λειτουργήσει αντίστροφα: ως άγκυρα. Να καλλιεργήσει αίσθηση ταυτότητας, ευθύνης και συνέχειας. Να δείξει ότι δεν ξεκινάς από το μηδέν, αλλά πατάς πάνω σε ιστορία, πολιτισμό και αξίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι η μουσική μπορεί να διδάξει χωρίς να κηρύττει. Να εμπνεύσει πειθαρχία χωρίς διδακτισμό, να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση χωρίς να καλλιεργεί εγωισμό, και να υπενθυμίσει ότι η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς ρίζες και όρια.

Για τους νέους, αυτό σημαίνει επιλογή. Να μην είναι απλοί καταναλωτές εικόνων και ήχων, αλλά συνειδητοί ακροατές. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τι τους δυναμώνει και τι τους αδειάζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική μπορεί να γίνει όχι απλώς συνοδεία ζωής, αλλά στοιχείο που διαμορφώνει στάση, χαρακτήρα και πορεία.

Ποιο είναι το μήνυμα και το όραμα του Crusade of Sound για το μέλλον;

Το μήνυμα του Crusade of Sound είναι ξεκάθαρο: η ιστορία, η ταυτότητα και η μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Δεν τις αντιμετωπίζουμε ως μουσειακά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανά στοιχεία που οφείλουν να έχουν φωνή στο παρόν και θέση στο μέλλον.

Το όραμά μας δεν είναι η μαζικότητα, αλλά η ουσία. Δεν μας ενδιαφέρει να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, αλλά να είμαστε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό που υπηρετούμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μουσική που κουβαλά βάρος, που δεν φοβάται να πάρει θέση και που στέκεται απέναντι στη λήθη, την αλλοίωση και την ισοπέδωση.

Για το μέλλον, βλέπουμε το Crusade of Sound ως μια σταθερή παρουσία αντίστασης μέσα στον ήχο. Ένα σημείο αναφοράς για όσους νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από τη σύγχρονη απονευρωμένη κουλτούρα. Έναν χώρο όπου η μουσική δεν ζητά συγγνώμη για τις ρίζες της, την πίστη της ή τον πατριωτισμό της.

Δεν υποσχόμαστε ευκολία ούτε άνεση. Υποσχόμαστε συνέπεια. Να συνεχίσουμε αυτή τη σταυροφορία μέσω της μουσικής, όσο υπάρχει ανάγκη να θυμίζουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αρνούμαστε να χάσουμε.

Γιατί για εμάς, το μέλλον δεν χτίζεται με λήθη, χτίζεται με μνήμη που συνεχίζει να ακούγεται.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον δημιουργό του Crusade of Sound για τον χρόνο του και για τις ουσιαστικές σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Σε μια περίοδο όπου η ταχύτητα και η επιφάνεια κυριαρχούν, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μουσική μπορεί —και οφείλει— να παραμένει φορέας ουσίας, ταυτότητας και εσωτερικής δύναμης. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο έργο του και κάθε επιτυχία στα επόμενα βήματά του.

Πού θα τους βρεις: You Tube και Spotify

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

  

Το λουτρό αίματος των ΗΠΑ & ΙΣΡΑΗΛ στην Μέση Ανατολή σε αριθμούς.

Όσο είναι γεγονός ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές ενός πολέμου άλλο τόσο είναι γεγονός ότι τα εγκλήματα πολέμου των νικητών ποτέ δεν δικάζονται. 

Όμως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας και η λογική μας, δεν πρέπει να μην καταδικάζει τους εγκληματίες πολέμου από όπου και αν προέρχονται. Γιατί δεν πρόκειται απλά για «εικόνες πολέμου». Δεν πρόκειται απλά για «παράπλευρες απώλειες». Πρόκειται για συγκεκριμένους αριθμούς, καταγεγραμμένους από επίσημους διεθνείς οργανισμούς για δολοφονίες παιδιών από επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Και αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν χωρά καμία ωραιοποίηση. Παραθέτω λοιπόν στοιχεία που αλίευσα στο διαδίκτυο.

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα, οι εκτιμήσεις από οργανισμούς όπως η UNICEF και η Save the Children καταγράφουν:

Πάνω από 20.000 νεκρά παιδιά

Περισσότερα από 50.000 παιδιά νεκρά ή τραυματισμένα

Χιλιάδες αγνοούμενα κάτω από τα ερείπια

Οι ίδιες εκθέσεις σημειώνουν ότι, σε περιόδους έντονης σύγκρουσης, ο ρυθμός θανάτου έφτανε το ένα παιδί ανά ώρα. Παράλληλα, παιδιά πεθαίνουν όχι μόνο από βομβαρδισμούς, αλλά και από ασιτία και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης.

Στον Λίβανος, όπου οι συγκρούσεις εντάθηκαν από το 2023 και συνεχίζονται το 2026, τα στοιχεία δείχνουν:

Περισσότερα από 329 νεκρά παιδιά

Πάνω από 1.600 τραυματισμένα παιδιά

Τουλάχιστον 370.000 παιδιά εκτοπισμένα

Μόνο μέσα σε λίγες εβδομάδες του 2026, καταγράφηκαν 120+ νεκρά παιδιά, αποδεικνύοντας πόσο γρήγορα κλιμακώνεται η καταστροφή.

Στο Ιράν, μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, σύμφωνα με επίσημες αναφορές και διεθνείς οργανισμούς:

Τουλάχιστον 200 έως 214 παιδιά έχουν σκοτωθεί

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αυτά δεν είναι «εκτιμήσεις ενός άρθρου». Είναι αριθμοί που προέρχονται από καταγραφές οργανισμών που δραστηριοποιούνται επί τόπου. Και ακόμη κι αυτοί οι αριθμοί θεωρούνται υποεκτιμημένοι, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει δυνατότητα άμεσης καταγραφής των νεκρών.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:

Δεκάδες χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί

Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί

Ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ανακοινώσεις.

Όταν τα στοιχεία είναι αυτά, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «απώλειες». Πρόκειται για μια μαζική, διαρκή εξόντωση αμάχων, με κύρια θύματα τα παιδιά.

Και απέναντι σε αυτούς τους αριθμούς, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν γνώριζε»...

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη.

  

Η ΕΝΕ στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση στην Θεσσαλονίκη. 

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, την εργάσιμη ημέρα και τις υποχρεώσεις σε σχολές και σχολεία, μέλη της Νεολαίας του Κινήματος έδωσε το παρών στο άγαλμα του Κυριάκου Μάτση για να τιμήσει τα 71 χρόνια από την Έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαθητές, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι στάθηκαν με σεβασμό, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει πίστη και συνείδηση, ούτε η βροχή ούτε οι δυσκολίες μπορούν να σταματήσουν μια νεολαία που θυμάται την ιστορία της. 🇬🇷🔥

Δείτε το βίντεο You tube

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΕΝΕ - ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα . Γράφει ο βιογράφος του Διγενή κ.Λεωνίδου.

  

Πτυχές από τη ζωή του Στρατηγού Γρίβα.

Ο Γεώργιος Γρίβας γεννήθηκε στο σπίτι της γιαγιάς του Κατίνας Χατζημιχαήλ, στην οδό Αξιοθέας 10, στη Χρυσαλινιώτισσα, και όχι στο Τρίκωμο κατά την επικρατούσα άποψη. Είχε πατέρα τον Θεόδωρο Ιωάννη, έμπορο σιτηρών από το Τρίκωμο και μητέρα την Καλομοίρα Μιχαήλ Καζαντζή, από τη Λευκωσία. Η μόνιμη κατοικία τους ήταν στο Τρίκωμο. Ο Γεώργιος γεννήθηκε, όμως, στη Λευκωσία, γιατί όταν η μάνα του έχασε το πρώτο της παιδί στη γέννα της στο Τρίκωμο, ένεκα έλλειψης ιατρικής φροντίδας, επέμενε να γεννά τα επόμενα παιδιά της στο σπίτι της μητέρας της, Κατίνας. 

Ημερομηνία γέννησης του Γεωργίου, όπως ανακάλυψε ο συγγραφέας, ήταν η 6η Ιουνίου 1897 του Γρηγοριανού (Νέου) ημερολογίου. Το ότι ο ίδιος ο Στρατηγός δήλωνε ως ημερομηνία γέννησής του τις 24 Μαΐου 1898 μπορεί να δικαιολογηθεί με το ότι σε αντίθεση με την Αγγλία,  η Ελλάδα και η Κύπρος χρησιμοποιούσαν ακόμα το Ιουλιανό (Παλιό) ημερολόγιο. Αυτό εξηγεί τη διαφορά 13 ημερών. Η διαφορά όμως ενός έτους παραμένει ανεξήγητη. 

Πήρε το όνομα του θείου του Γεωργίου Χατζημιχαήλ, που έφυγε το 1897,  μαζί με άλλους Κυπρίους νέους για να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της αδελφής μεγαλονήσου Κρήτης από τον τουρκικό ζυγό.

Ο Γεώργιος Γρίβας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τρικώμου και  στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο (1909-1915) γαλουχούμενος με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Έμενε με τη γιαγιά του στον Άγιο Κασσιανό (Χρυσαλινιώτισσα). Ήταν άριστος μαθητής αλλά και καλός αθλητής. Είχε συμμαθητή και φίλο του τον Μιχαήλ Χατζηδημητρίου (μετέπειτα ποιητή γνωστό ως Γλαύκος Αλιθέρσης) τον οποίο θαύμαζε, γιατί, ενώ ήταν μαθητής της  Δ΄τάξης, το 1913, δραπέτης από το πατρικό του σπίτι κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό να πολεμήσει εναντίον των Βουλγάρων.

Όταν ο Γεώργιος αποφοιτούσε από το γυμνάσιο τον Ιούνιο 1915 είχε πάρει απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Παρά τις αντιδράσεις των γονιών του, που τον ήθελαν να γίνει γιατρός, και τα επιχειρήματα  και κλάματα της μητέρας του για τους κινδύνους της στρατιωτικής ζωής, το είχε ξεκαθαρίσει: είτε αξιωματικός ή γεωργός στα πατρικά κτήματα. Τελικά, όταν είδαν πως δεν άλλαζε γνώμη, του έδωσαν την ευχή τους και αναχώρησε για την Αθήνα, όπου έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Ευελπίδων και ενώ ο ίδιος πέτυχε, ο συμμαθητής του Αλιθέρσης, παρά την πολεμική του πείρα, απέτυχε. 

Το 1919, ενώ φοιτούσε στη Σχολή, ο εύελπις Γρίβας πήρε γράμμα από τις αδελφές του ότι αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε ο πατέρας τους από τη μολυσματική αρρώστια άνθρακας.  

Στις 27 Ιουλίου 1919 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός και στις 26 Αυγούστου τοποθετείται στο 30ο Σύνταγμα Πεζικού στη Μακεδονία. Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, αναχωρεί για το μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Ως αξιωματικός του 30ου Συντάγματος Πεζικού της 10ης (Χ) Μεραρχίας λαμβάνει μέρος στις μάχες εναντίον του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ: από τη Σμύρνη στην Πάνορμο (Ιούνιος 1920), στην Προύσα (Αύγουστος 1920), στο Εσκή Σεχήρ (Ιούλιος 1921) και προς Άγκυρα (Αύγουστος 1921). Ήταν ανάμεσα στους άνδρες της Χ Μεραρχίας που πέρασαν τον Σαγγάριο ποταμό, κάπου 70 χλμ από την Άγκυρα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Στρατιά Μικράς Ασίας, ένεκα σφοδρότατων επιθέσεων των Τούρκων υποχωρεί δυτικά του Σαγγάριου. Τελικά, υποχωρώντας, οι ελληνικές δυνάμεις αποδεκατίζονται και η Μικρασιατική εκστρατεία καταλήγει σε καταστροφή.  Το 30ο Σύνταγμα του ανθυπολοχαγού Γρίβα δίνει την τελευταία μάχη στην Πάνορμο.

Για την ανδρεία που επέδειξε στη Μικρά Ασία, ο Γρίβας τιμάται με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και τον Μεγαλόσταυρο Γεωργίου Α',  τοποθετείται στη Θράκη, προβιβάζεται σε υπολοχαγό (1923) και αμέσως παίρνει μετάθεση στο Επιτελείο της Χ Μεραρχίας. Ενώ υπηρετούσε στη Μακεδονία, στις 14 Νοεμβρίου 1924 πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Ο Γρίβας διακρίνεται για την αφοσίωσή του στο στρατιωτικό του επάγγελμα, την αυστηρότητα και τη συνεχή προσπάθειά του να πετύχει στην αποστολή του. Τον Σεπτέμβριο 1925 προβιβάζεται σε λοχαγό και αναλαμβάνει καθήκοντα διοικητή της Φρουράς Κομοτηνής. Τον επόμενο χρόνο φοιτά στη Σχολή Εφαρμογών Λοχαγών Πεζικού και το 1927 αναχωρεί για το Παρίσι για φοίτηση στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, τοποθετείται σε διάφορες μονάδες και φοιτά σε διάφορες σχολές. Το 1931 φοιτά ξανά στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας και εκεί γνωρίζεται και συνάπτει φιλία με τον στρατιωτικό ακόλουθο της Ελλάδας Σοφοκλή Βενιζέλο, γιο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το 1935 προβιβάζεται σε ταγματάρχη και διορίζεται καθηγητής Γενικής Τακτικής στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου της Ελλάδας.

Σε όλο αυτό το διάστημα ο Γρίβας επισκέφθηκε τη γενέτειρά του Κύπρο μόνο δύο φορές: Το 1929 και το 1934. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του κινδύνεψε να πεθάνει από τη θανατηφόρα ασθένεια άνθρακας και γλίτωσε μόνο όταν δέχτηκε να του κάψει ο γιατρός με πυρωμένο σίδερο τη μολυσμένη φουσκάλα στο άνω χείλος!

Το 1936 ο ταγματάρχης Γρίβας γνωρίζεται με τη Βασιλική Ντέκα, την οποία αρραβωνιάζεται το επόμενο έτος και παντρεύεται το 1938.

Το Αλβανικό έπος αποτελεί μια άλλη τιμημένη Σελίδα στη ζωή του ταγματάρχη Γρίβα, ο οποίος το καλοκαίρι του 1940 υπηρετούσε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου, όπου είχε την εμπιστοσύνη του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Η 28η Οκτωβρίου 1940 βρήκε τον Γρίβα στη μικρή επιτελική ομάδα του Παπάγου να επεξεργάζεται πυρετωδώς τα σχέδια άμυνας του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο, ενώπιον της ιταλικής επιδρομής.  Τον Δεκέμβριο  ο Παπάγος εγκατέστησε το Γενικό Στρατηγείο του στα Ιωάννινα, μαζί και ο ταγματάρχης Γρίβας, που επανειλημμένα ζητούσε μετάθεση στην πρώτη γραμμή. Τελικά στις 19 Δεκεμβρίου προβιβάζεται σε αντισυνταγματάρχη και τοποθετείται ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας, η οποία δρούσε  πέρα από τα Αλβανικά σύνορα, πλησίον του Αργυρόκαστρου. Εκεί υπό τον γηραιό υποστράτηγο Γεώργιο Λάμβδα έγινε η ψυχή της Μεραρχίας, περιοδεύοντας με άλογο το μέτωπο μέρα και νύχτα. Ένεκα της ηρωικής δράσης της η Μεραρχία αυτή, με 282 νεκρούς και 746 τραυματίες, έμεινε γνωστή ως η «Σιδηρά Μεραρχία», αφού προέλασε προς Πέτανι, Γκόλικο και Λέκλι. Τελικά, μετά την Γερμανική επίθεση της 6ης Απριλίου 1941, παρά την ηρωική αντίσταση, η Ελλάδα συνθηκολογεί και η 2η Μεραρχία επιστρέφει στη βάση της, στην Αθήνα.

Τα χρόνια της γερμανικής κατοχής, ο αντισυνταγματάρχης Γρίβας, ιδρύει τη μυστική αντικατοχική οργάνωση Χ, η οποία, μαζί με άλλες 12 οργανώσεις της δεξιάς, είχαν ως αντικειμενικό στόχο την παροχή πληροφοριών στους συμμάχους για τα στρατόπεδα, τις κινήσεις και τις αποθήκες οπλισμού των Γερμανών και Ιταλών και την εξύψωση του ηθικού του λαού. Στόχος τους δεν ήταν οι εκτελέσεις Γερμανών εντός της Αθήνας ένεκα των τρομερών αντιποίνων, αλλά η προπαρασκευή συνθηκών για αποβίβαση των Συμμαχικών Δυνάμεων. Από το 1943 οι Γερμανοί καταζητούν τον Γρίβα και τον θέλουν ζωντανό ή νεκρό.  Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ο Γρίβας και οι άνδρες του αμύνονται στο Θησείο και αποτρέπουν την κατάληψη του κέντρου της Αθήνας από τους κομμουνιστές του ΕΛΑΣ, μέχρι την άφιξη Αγγλικών στρατευμάτων. Με την άφιξη της νέας μεταπολεμικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Γρίβας του παρέχει την πλήρη υποστήριξή του.

Το 1945 αποστρατεύεται κατόπιν αίτησής του και ιδρύει το κόμμα των Χιτών, το οποίο όμως δεν κατάφερε να εκλέξει αντιπρόσωπο στη Βουλή.

Από το 1948 ο Γεώργιος Γρίβας καταρτίζει σχέδια απελευθέρωσης της γενέτειράς του Κύπρου από τη Βρετανική κυριαρχία και ως μέλος της μυστικής Επιτροπής Ενωτικού Αγώνος Κύπρου στην Αθήνα, μεταβαίνει το 1951 και 1952 στο νησί για να διερευνήσει πόσο εφικτό ήταν ένα ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα. Διαπίστωσε ότι το έδαφος δεν προσφερόταν μόνο για ανταρτοπόλεμο αλλά περισσότερο για δράση εντός των πόλεων και στην ύπαιθρο και ότι οι Κύπριοι ήταν εντελώς απειροπόλεμοι, αλλά είχαν ακμαίο ηθικό. Έτσι στις 10 Νοεμβρίου 1954 φτάνει μυστικά με καράβι στη Χλώρακα Πάφου. Ευθύς αμέσως αρχίζει τη μύηση και εκπαίδευση των μελών της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Δρα με μυστικότητα υπό το ψευδώνυμο Διγενής, από διάφορες οικίες στη Λευκωσία και την 0.30 ώρα της 1ης Απριλίου 1955 δίνει εντολή στα 50 περίπου μέλη της Οργάνωσης για έναρξη του αγώνα με ανατινάξεις του ραδιοφωνικού σταθμού, και άλλων κυβερνητικών κτηρίων και με τη γνωστή προκήρυξη «Με τη βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού...» Κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Διγενής διέγειρε τις ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου και ολόκληρου του Έθνους, έτσι που εννέα νέοι βάδισαν στην αγχόνη τραγουδώντας και άλλοι 195, μεταξύ τους οι Αυξεντίου, Λένας, Δράκος, Μάτσης, Παρίδης, Πίττας, Παπακυριακού, Κάρυος και Χρίστος Σαμάρας έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με τη δράση της ΕΟΚΑ και του λαού, ο Διγενής κατέστησε την Κύπρο μη κυβερνήσιμη αποικία για τους Άγγλους. Και όμως οι πολιτικοί ηγέτες Κύπρου και Ελλάδας, υπέγραψαν στις 19 Φεβρουαρίου  1959, τις Συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου που αποτελούσαν για την Ελληνική πλευρά μια πολιτική ήττα. Χωρίς να γνωρίζει τις λεπτομέρειες, απρόθυμα και για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο ο Διγενής αποδέχτηκε τις Συμφωνίες και αποχώρησε από την Κύπρο. Φτάνοντας στην Αθήνα έτυχε υποδοχή ήρωα και η Βουλή των Ελλήνων τον ανακήρυξε «Άξιον της Πατρίδος», τίτλο που είχε απονείμει μέχρι τότε μόνο στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Με την Τουρκανταρσία του 1963 και τις απειλές της Τουρκίας για επέμβαση, ο Στρατηγός Γρίβας επανέρχεται στην Κύπρο και αναλαμβάνει να εδραιώσει την άμυνα του νησιού. Μέσα σε τρία χρόνια κατέστησε την Κύπρο απόρθητο κάστρο με την άφιξη Ελληνικού Στρατού και οπλισμού. Εκδιώκεται, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και η Ελληνική Μεραρχία με τη σκευωρία της Κοφίνου το 1967 και περιορίζεται στην Αθήνα, όπου οργανώνει μυστικά μια αντιχουντική κίνηση. Το 1971 ξεφεύγει ξανά του περιορισμού και φτάνει μυστικά στην Κύπρο, όπου ιδρύει την ΕΟΚΑ Β για τρεις λόγους: να υπερασπίσει τους διωκόμενους ενωτικούς, να μη επιτρέψει λύση η οποία θα απέκλειε το δικαίωμα του κυπριακού λαού να αποφασίσει το μέλλον του και να εξαναγκάσει τον Μακάριο να επαναφέρει το Κυπριακό στη γραμμή  της αυτοδιάθεσης. Πέθανε στο σπίτι όπου κρυβόταν κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στη Λεμεσό, από καρδιακή προσβολή, στις 27 Ιανουαρίου 1974. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κήρυξε τριήμερο πένθος και η Κυπριακή Βουλή τον ανακήρυξε «Άξιον τέκνον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος Κύπρου». Δεκάδες χιλιάδες λαού παρέστησαν στην κηδεία του και τον τίμησαν ως απελευθερωτή της πατρίδας του από τον Αγγλικό ζυγό και για την προσφορά του στο έθνος των Ελλήνων.

Λεωνίδας Λεωνίδου

συγγραφέας - ερευνητής

βιογράφος Στρατηγού Γρίβα 

Λονδίνο 

Φεβουάριος 2026

Μόνο μία φορά Όχι στα ναρκωτικά !

  

Δεν υπάρχει «μόνο για μία φορά». Με τα ναρκωτικά δεν παίζουμε, δεν τα δοκιμάζουμε!

Δείτε το βίντεο και στο https://youtu.be/HbOqn2he5g0?is=OJ-0zdbXoEDM63YL

Το βίντεο αυτό απευθύνεται σε κάθε νέο άνθρωπο που ψάχνει διέξοδο και νομίζει ότι τα ναρκωτικά είναι λύση. Δεν είναι. Είναι ένας δρόμος που ξεκινάει με μια «δοκιμή» και τελειώνει με εθισμό, φυλακές, ιδρύματα και χαμένα όνειρα. Η απάντηση δεν βρίσκεται στη φυγή, αλλά στις Αξίες που σε δυναμώνουν: στην άσκηση, στην επαφή με τη φύση, στη μουσική, στην πειθαρχία και στην ιδεολογία που σε κάνει πιο δυνατό και πιο συνειδητό. 

Χτίζουμε χαρακτήρα, δεν τον καταστρέφουμε. Ο νέος άνθρωπος μπορεί να αντισταθεί και να σταθεί όρθιος απέναντι σε ό,τι τον φθείρει καθημερινά. 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ΕΝΕ στο Βέρμιο!

  

Την Κυριακή 29 Μαρτίου από νωρίς το πρωί βρεθήκαμε όλοι μαζί με αγωνιστικό πνεύμα και κοινό στόχο: να περπατήσουμε στο βουνό Βέρμιο και να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας μέσα στη φύση. Παρά τις δυσκολίες της διαδρομής, το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε κανονικά και κάθε βήμα μας έφερνε πιο κοντά, όχι μόνο σαν Νεολαία αλλά κυρίως ως Συναγωνιστές που μοιράζονται τις ίδιες Αξίες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας υπήρχε ένα ωραίο, συναγωνιστικό κλίμα. Οι συζητήσεις, οι ιδεολογικές τοποθετήσεις και η κοινή προσπάθεια μέσα στο δάσος μάς ένωσαν ακόμη περισσότερο και έδειξαν ότι ο αγώνας χτίζεται πρώτα απ’ όλα με συντροφικότητα, πειθαρχία και πίστη σε όσα πρεσβεύουμε. Βάλαμε ήδη τον επόμενο στόχο: το καλοκαίρι να πραγματοποιήσουμε ανάβαση και στον Όλυμπο. Μέχρι τότε θα συνεχιστούν τέτοιες συναντήσεις, γιατί πιστεύουμε ότι μέσα από την κοινή δράση δυναμώνει και ο χαρακτήρας και η Ιδέα.

Την επόμενη φορά έλα κοντά μας και εσύ, να γνωρίσεις από κοντά το πνεύμα της παρέας μας και να γίνεις κομμάτι αυτής της Οικογένειας!

Δείτε τα βίντεο της δραστηριότητας εδώ: Βέρμιο 1 και Βέρμιο 2 ή στο VK

Εθνικοκοινωνική Νεολαία Ελλάδος ΕΝΕ

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

  

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

 

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

  

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

Πολλοί θεωρούν ότι οι ιδεολογίες είναι παρωχημένες έννοιες που πλέον η ανθρωπότητα δεν τις χρειάζεται. Είναι όμως έτσι ή μήπως μόνο μέσα από τις πολιτικές ιδεολογίες θα καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο μας ως Έθνος;

Ο 20ός αιώνας δεν ήταν απλώς ένας αιώνας πολέμων. Ήταν ένας αιώνας σύγκρουσης ιδεολογιών. Δύο συστήματα κυριάρχησαν: ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός. Το ένα μιλούσε στο όνομα της ισότητας. Το άλλο στο όνομα της ελευθερίας. 

Και όμως, όταν τελείωσε ο αιώνας, οι λαοί της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά στο ίδιο πρόβλημα. Στην κρίση του ρόλου του κράτους και την κρίση της ταυτότητας των ίδιων των λαών.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τη διαφορά αυτών των συστημάτων, πρέπει πρώτα να δούμε πώς λειτουργούν στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Ο κομμουνισμός βασίστηκε στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα οικονομικό ον και η δικαιοσύνη στις κοινωνίες θα έρθει μέσα από την ισότητα των ανθρώπων με βάση το προλεταριάτο. Πίστεψαν και κατασκεύασαν την πολιτική ιδέα της αταξικής κοινωνίας. Αυτή η ολοκληρωτική ιδέα εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κράτος που είχε συγκεντρωτική δύναμη, αλλά δεν είχε ελευθερία. Το κράτος αποφάσιζε για την εργασία, για την ιδιοκτησία, ακόμα και την σκέψη και για τα θρησκευτικά πιστεύω.

Από την άλλη πλευρά, ο φιλελευθερισμός έλεγε ότι το κράτος πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη δύναμη. Ότι η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα. Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ζήσει όπως θέλει. Όμως στην πράξη, το φιλελεύθερο κράτος δεν κατήργησε την εξουσία. Απλώς την έδωσε στους  καπιταλιστές. Το κράτος έγινε μηχανισμός που προστατεύει την αγορά και όχι την κοινωνία.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: δύο συστήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια βάση. Και τα δύο είναι υλιστικά. Και τα δύο βλέπουν τον άνθρωπο πρώτα ως οικονομική μονάδα και μετά ως άνθρωπο με ταυτότητα και  ιστορία.

Και τα δύο αυτά συστήματα όμως συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και ως προς την γέννηση τους. Ο φιλελευθερισμός γέννησε τον κομμουνισμό. Επίσης και τα δύο συστήματα ως διεθνιστικά αντιμάχονται και μισούν την μοναδική αρχή που δόθηκε στην ανθρωπότητα.

Την αρχή της Φυλής και την αλυσίδα συγγένειας μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα με αυθαίρετο τρόπο αντικατέστησαν την βιολογική αρχή των κοινωνιών με την αρχή της οικονομίας. Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχουν σύνορα και κράτη η απάντηση είναι απλή. Γιατί πλέον οι πατρίδες έχουν αντικατασταθεί από χώρες/χώρους όπου τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν όχι για να προστατέψουν τα εθνικά δίκαια αλλά για την προστασία της οικονομίας και του συστήματος. 

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένα κράτος είναι δεξιό ή αριστερό. Το ερώτημα είναι αν έχει εθνική ταυτότητα.

Το Εθνικό Κράτος δεν γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Γεννήθηκε για να είναι το μέσον όπου θα προστατεύσει την Φυλή. Να προστατεύσει τη γλώσσα του, την ιστορία του, την παράδοσή του και κυρίως την βιολογική του συνέχεια. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, δεν δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε οικονομική ανάγκη. Δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε εθνική ανάγκη.

Όμως στον 20ό αιώνα, το κράτος άρχισε να χάνει τον χαρακτήρα του. Ο κομμουνισμός προσπάθησε να καταργήσει τα έθνη στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου. Ο φιλελευθερισμός προσπαθεί να τα καταργήσει στο όνομα της παγκόσμιας αγοράς. 

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που χάνεται είναι ο άνθρωπος ως μέλος της Φυλής, αφού η αρχή του Αίματος αντικαταστήθηκε από την αρχή της οικονομίας. 

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να μιλάμε απλώς για οικονομία. Πρέπει να μιλάμε για το ποιον υπηρετεί η οικονομία. Και δεν αρκεί να μιλάμε για κράτος. Πρέπει να μιλάμε για ποιον υπηρετεί το κράτος.

Ένα κράτος που βασίζεται μόνο στην οικονομία δεν μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία ενωμένη. Το είδαμε στη Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε. Το βλέπουμε σήμερα και στη Δύση, όπου οι κοινωνίες είναι όλο και πιο διχασμένες. Όταν το κράτος χάνει την ταυτότητά του, το Έθνος γίνεται λαός χωρίς τις τέσσερις βασικές αξίες που μας παρέδωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι Πρόγονοι μας. Το Όμαιμων, το Ομότροπον ,το Ομόγλωσσον και το Ομόθρησκων.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό/αριστερό κράτος ή στο δεξιό φιλελευθερισμό. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να έχει και κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ταυτότητα. Που δεν θα εξισώνει προς την βάση τους πολίτες όπως κάνει ο κομμουνισμός ούτε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρούς. Που θα θέτει ως θέσφατο ότι τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την Φυλή και την ανέλιξη του κάθε πολίτη, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας δεν επιβιώνουν ούτε τα οικονομικά συστήματα ούτε οι ιδεολογίες που βασίζονται μόνο στην ύλη.

Επιβιώνουν μόνο οι λαοί που έχουν συνείδηση του ποιοι είναι.Άλλωστε ιστορικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή και οι αριστεροί και οι δεξιοί θυμούνται τις πατριωτικές κορώνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 22.3.26

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

  

Η τιμή του να είσαι Έλληνας.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση ότι το Ελληνικό Έθνος δεν χαρίστηκε σε κανέναν. 

Το Ελληνικό Έθνος που γεννήθηκε πριν χιλιάδες χρόνια, σφυρηλατήθηκε μέσα από θυσίες, αγώνες και αίμα, από ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν. Από τα βάθη των αιώνων μέχρι το 1821 και από το 1821 μέχρι σήμερα, ο Έλληνας έμαθε να ζει και να πεθαίνει για τις υψηλές Αξιες και να παλεύει για την Ελευθερία.

Ιδιαίτερα αυτή τη μέρα, το βλέμμα στρέφεται στους μαθητές. Στα Ελληνόπουλα που στέκονται μπροστά στις παρελάσεις και κρατούν τη Σημαία της Πατρίδας. Δεν είναι απλώς μια τιμή σχολική. Είναι μια ευθύνη ιστορική. Γιατί όταν ένα Ελληνόπουλο σηκώνει την Ελληνική Σημαία, δεν κρατά μόνο ένα σύμβολο. Κρατά τις θυσίες των Προγόνων του, κρατά τον αγώνα των ανθρώπων που δεν λύγισαν μπροστά σε κατακτητές που ήθελαν να αφανίσουν το Έθνος μας.

Η Ελληνική Σημαία δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα. Είναι μνήμη, είναι αξιοπρέπεια, είναι η απόδειξη ότι αυτή η Φυλή άντεξε σε αυτοκρατορίες, σε πολέμους, σε καταστροφές και προδοσίες και ακόμα παλεύει να σταθεί όρθια. Και γι’ αυτό κάθε Ελληνόπουλο που συμμετέχει  στην παρέλαση δεν τιμά απλώς το σχολείο του. Πρωτίστως τιμά την ίδια την ιστορία του Έθνους .

Σήμερα λοιπόν, η 25η Μαρτίου πρέπει να μιλάει στους νέους. Να τους θυμίζει ότι η τιμή του να είσαι Έλληνας δεν είναι τίτλος, είναι στάση ζωής. Είναι σεβασμός στους Προγόνους, πίστη στην Πατρίδα και ευθύνη απέναντι στην Φυλή. Γιατί το Ελληνικό Έθνος έμαθε να επιβιώνει μέσα στους αιώνες μόνο όταν οι νέοι του δεν ξεχνούσαν ποιοι είναι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή από όλες: να κρατάς ψηλά τη Σημαία και να συνεχίζεις την ιστορία εκεί που την άφησαν οι προηγούμενοι.

Ζήτω η μία Αιωνία και Αδιαίρετος Ελλάς

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

 

Ανακοίνωση - Καταδίκη για το έγκλημα στο δάσος της Δαδιάς.

Με αγανάκτηση και οργή πληροφορηθήκαμε, ότι στο δάσος της Δαδιάς δηλητηριάστηκαν δώδεκα μαυρόγυπες, από τους οποίους οι εννέα είναι ήδη νεκροί. Δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό. Πρόκειται για ένα έγκλημα απέναντι στη Φύση, απέναντι στο ζώο και απέναντι στην ίδια την Πατρίδα, αφού ο μαυρόγυπας αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και προστατευόμενα είδη της Ελληνικής Γης.

Το γεγονός ότι κάποιοι έφτασαν στο σημείο να ρίξουν δηλητήρια μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους της χώρας δείχνει ξεκάθαρα την πλήρη απουσία κράτους στην ελληνική ύπαιθρο. Εκεί που άλλοτε υπήρχε παρουσία χωροφυλακής, αγροφυλάκων και ελέγχου, σήμερα υπάρχει εγκατάλειψη, αδιαφορία και πλήρης ασυδοσία. 

Η ελληνική επαρχία έχει αφεθεί στο έλεος όσων θέλουν να καταστρέψουν το περιβάλλον, να εξοντώσουν ζώα και να λειτουργούν χωρίς καμία συνέπεια.

Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδράνεια των αρμόδιων αρχών. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλητηριάζονται ζώα στη χώρα μας, ούτε η πρώτη φορά που καταστρέφεται ένας προστατευόμενος βιότοπος. Κάθε φορά ακούμε δηλώσεις και υποσχέσεις, αλλά στην πράξη δεν αλλάζει τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μιλάμε για νεκρούς μαυρόγυπες, αύριο ίσως για ολόκληρη την εξαφάνιση ενός είδους από την Ελλάδα.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι πίσω από τέτοιες πράξεις δεν κρύβεται απλώς μια κακή στιγμή. Όποιος ρίχνει δηλητήρια στη Φύση γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει. Γνωρίζει ότι θα σκοτώσει ζώα, ότι θα καταστρέψει ένα οικοσύστημα και ότι θα αφήσει πίσω του μόνο θάνατο. Πρόκειται για πράξη που δείχνει περιφρόνηση προς την ελληνική φύση και αδιαφορία για το μέλλον της Πατρίδας. 

Απαιτούμε άμεση έρευνα και τον εντοπισμό των υπευθύνων. Απαιτούμε πραγματική προστασία της ελληνικής υπαίθρου και επιστροφή της τάξης εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η εγκατάλειψη. Η Φύση της Πατρίδας μας δεν μπορεί να μένει απροστάτευτη και η καταστροφή του ζωικού βασιλείου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό περιστατικό.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αδιαφορία. Η επαρχία δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη. 

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ- Τομέας Green Nationalist 

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

  

Η απέλαση των παράνομων μεταναστών είναι η μόνη πραγματικά ανθρωπιστική λύση.

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ένα από τα πιο δύσκολα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα και ολόκληρη η Ευρώπη. Δυστυχώς η συζήτηση γύρω από αυτό γίνεται συχνά με τσιρίδες, συνθήματα, με ιδεολογικές εμμονές και με έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που τελικά δεν βοηθά κανέναν. Για να υπάρξει πραγματική λύση χρειάζεται καθαρή σκέψη, ειλικρίνεια και σεβασμός τόσο προς τις ευρωπαϊκές κοινωνίες όσο και προς τους ίδιους τους ανθρώπους που μετακινούνται.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που φτάνουν στην Ευρώπη στην ίδια κατηγορία. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που ζητούν άσυλο και σε αυτούς που εισέρχονται παράνομα για οικονομικούς λόγους.Οι άνθρωποι που διώκονται από πολέμους ή από πραγματικές πολιτικές διώξεις έχουν δικαίωμα να ζητήσουν προστασία. Το δικαίωμα στο άσυλο είναι μια σημαντική κατάκτηση του διεθνούς δικαίου και του πολιτισμού μας. Όταν κάποιος κινδυνεύει πραγματικά, οφείλουμε να εξετάζουμε το αίτημά του και να του προσφέρουμε προστασία, εάν φυσικά μπορούμε.

Όμως αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη μαζική παράνομη μετανάστευση που βλέπουμε σήμερα. Χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται προς την Ευρώπη όχι επειδή διώκονται αλλά επειδή ελπίζουν ότι θα βρουν καλύτερες οικονομικές συνθήκες. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών. Πίσω του κρύβεται ένα τεράστιο σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπων και πολιτικών επιλογών. 

Σήμερα λειτουργούν διεθνή κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων που κερδίζουν τεράστια ποσά από αυτή την κατάσταση. Πρόκειται για πραγματικά καρτέλ τα οποία εκμεταλλεύονται την φτώχεια και την απελπισία ανθρώπων από την Αφρική και την Ασία. Τους υπόσχονται μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη και τους στέλνουν βορά στους σύγχρονους σωματέμπορους μέσα από επικίνδυνα ταξίδια. Πολλοί από αυτούς χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα. Άλλοι φτάνουν σε χώρες όπου δεν έχουν καμία πραγματική προοπτική.Για αυτούς τους μηχανισμούς ο άνθρωπος δεν είναι πρόσωπο. Είναι εμπόρευμα. Κάθε βάρκα που ξεκινά είναι μια επιχείρηση που αποφέρει κέρδη σε εγκληματικά δίκτυα.

Ταυτόχρονα υπάρχουν και οικονομικά συμφέροντα μέσα στην Ευρώπη που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Παράνομη εργασία, φθηνά εργατικά χέρια χωρίς δικαιώματα και μια μαύρη οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπων που δεν έχουν καμία προστασία.Όλη αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται συχνά σαν ανθρωπισμός. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται τους πιο αδύναμους.

Η μαζική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση δεν βοηθά αυτούς τους ανθρώπους. Αντίθετα τους εγκλωβίζει σε μια ζωή χωρίς μέλλον. Πολλοί ζουν για χρόνια σε καταυλισμούς ή σε συνθήκες κοινωνικού περιθωρίου. Δεν εντάσσονται πραγματικά στις κοινωνίες και συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.Αυτό δεν είναι λύση. Είναι απλώς η διατήρηση ενός προβλήματος.Για να υπάρξει πραγματικά ανθρώπινη πολιτική χρειάζονται τρία βασικά πράγματα.

Πρώτον πρέπει να υπάρχει σεβασμός στη διαδικασία ασύλου. Όσοι άνθρωποι έχουν πραγματικά ανάγκη προστασίας πρέπει να εξετάζονται γρήγορα και δίκαια.

Δεύτερον πρέπει να χτυπηθούν αποφασιστικά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Αυτά τα δίκτυα είναι από τα πιο κυνικά εγκλήματα της εποχής μας και πρέπει να αντιμετωπιστούν με διεθνή συνεργασία.

Τρίτον πρέπει να υπάρχει οργανωμένη επιστροφή των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους.

Η επιστροφή αυτή δεν είναι πράξη σκληρότητας. Είναι μια πράξη δικαιοσύνης και τάξης. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η παράνομη είσοδος δεν οδηγεί σε μόνιμη εγκατάσταση. Έτσι αφαιρείται το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι διακινητές για να πείθουν ανθρώπους να πληρώνουν τεράστια ποσά για ένα επικίνδυνο ταξίδι.Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πατρίδα του. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να ζει και να αναπτύσσεται στον δικό του τόπο.

Η πραγματική αλληλεγγύη δεν βρίσκεται στο να μετακινούνται ολόκληροι πληθυσμοί από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται στο να βοηθηθούν οι κοινωνίες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια στις δικές τους πατρίδες.Να υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας, σταθερότητα και προοπτική εκεί όπου γεννήθηκαν. Κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του για να επιβιώσει.

Για την Ελλάδα το ζήτημα αυτό είναι ακόμη πιο σοβαρό. Η χώρα μας βρίσκεται στα σύνορα της Ευρώπης και δέχεται μεγάλη πίεση από μεταναστευτικές ροές. Η προστασία των συνόρων και η σωστή διαχείριση της μετανάστευσης είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας αλλά και κοινωνικής ισορροπίας.Μια πολιτική που διαχωρίζει ξεκάθαρα το άσυλο από την παράνομη μετανάστευση, που χτυπά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων και που επιστρέφει όσους δεν δικαιούνται παραμονή δεν είναι πολιτική σκληρότητας.Είναι πολιτική ευθύνης.Είναι μια πολιτική που προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που πολεμά την εκμετάλλευση και που δίνει πραγματική λύση σε ένα πρόβλημα που για χρόνια αντιμετωπίζεται με υποκρισία.

Είναι η πολιτική που πρεσβεύει ο Ιερός Λόχος και που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση αφενός με τον αδηφάγο καπιταλισμό και αφετέρου με τον ψευτοανθρωπισμό των αριστερών. Και τελικά ναι, είναι η μόνη πολιτική που μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά ανθρώπινη.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

Ο τρομοκράτης του συστήματος!

  

Σήμερα το πρωί βρέθηκα πάλι στον κήπο μου.Έσκαβα το χώμα, καθάριζα τα παρτέρια και φύτευα τα πρώτα ζαρζαβατικά της εποχής. Μικρά πράγματα θα πει κανείς. Όμως μέσα σε αυτή την απλή δουλειά, με τα χέρια μέσα στο χώμα, άρχισαν να γεννιούνται κάποιες σκέψεις.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το σύστημα των τραπεζών, των αγορών και των απρόσωπων οικονομικών μηχανισμών θέλει τον άνθρωπο μόνιμα εξαρτημένο. Θέλει να εργάζεσαι, να πληρώνεσαι και στη συνέχεια να επιστρέφεις σχεδόν τα πάντα πίσω σε αυτό το καπιταλιστικό τέρας. Να καταναλώνεις ασταμάτητα. Να αγοράζεις τρόφιμα που θα μπορούσες να παράγεις. Να ζεις μέσα σε έναν κύκλο όπου το χρήμα κάνει συνεχώς τον ίδιο κύκλο, από τον εργαζόμενο πίσω στις ίδιες λίγες μεγάλες τσέπες.

Και τότε σκέφτηκα κάτι.

Συχνά ακούμε για τρομοκράτες που συγκρούονται με το σύστημα. Όμως με μια ψύχραιμη ματιά αντιλαμβανόμαστε ότι αυτοί δεν απειλούν πραγματικά τίποτα.Ο άνθρωπος που πραγματικά φοβίζει το σύστημα είναι άλλος.Είναι αυτός που παίρνει τα χρήματα που κερδίζει μέσα από το ίδιο το σύστημα και αντί να τα επιστρέφει όλα στην κατανάλωση, τα μετατρέπει σε αυτάρκεια. Αυτός που αγοράζει γη αντί για άχρηστα πράγματα. Αυτός που φυτεύει δέντρα αντί να γεμίζει το καρότσι του σούπερ μάρκετ. Αυτός που δημιουργεί μικρές πρωτογενείς δομές για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την κοινότητά του.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους που χρησιμοποιεί το ίδιο το σύστημα, τότε η αλήθεια είναι απλή: Ο αριστερός τρομοκράτης δεν είναι επαναστάτης. Είναι απλώς ένας εγκληματίας. Ο άνθρωπος όμως που καλλιεργεί τη γη του, που παράγει την τροφή του και που μειώνει την εξάρτησή του από τις αγορές, είναι ο πραγματικός “τρομοκράτης” για το οικονομικό καθεστώς. Διότι αυτός ο άνθρωπος αφαιρεί δύναμη από το σύστημα χωρίς να χρειάζεται ούτε όπλα ούτε βία.Κάθε δέντρο που φυτεύεται είναι λιγότερη εξάρτηση.Κάθε κήπος με οπωροκηπευτικά είναι λιγότερη κατανάλωση.Κάθε μικρή παραγωγική δομή είναι ένα κομμάτι οικονομικής ανεξαρτησίας.

Και όταν αυτά τα μικρά κομμάτια δεν ανήκουν μόνο σε ένα άτομο αλλά σε ανθρώπους που νιώθουν ότι ανήκουν σε μια ευρύτερη εθνική κοινότητα, τότε αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί τότε η παραγωγή δεν είναι απλώς ατομική αυτάρκεια. Είναι κοινωνική δύναμη.Μια εθνική κοινότητα που παράγει μέρος της τροφής της, που ξαναδένει τον άνθρωπο με τη γη του και που επενδύει στον πρωτογενή τομέα, δεν είναι απλώς οικονομική επιλογή. Είναι στάση ζωής. Είναι πολιτική πράξη. Είναι ένας τρόπος να ξαναχτιστεί η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία ενός λαού.

Γι’ αυτό, όσο φύτευα σήμερα τα ζαρζαβατικά μου, ένιωσα ότι αυτή η μικρή πράξη δεν είναι απλώς μια αγροτική συνήθεια. Είναι κάτι βαθύτερο.Είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας.Και ίσως τελικά αυτό να είναι που φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ένα σύστημα που έχει μάθει να κυριαρχεί πάνω σε ανθρώπους που απλώς καταναλώνουν. Έναν άνθρωπο που αρχίζει να παράγει, να δημιουργεί και να μην τους χρειάζεται τόσο.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Θα τσακίσουμε την προπαγάνδα στον δρόμο. Δυναμική παρέμβαση στην Έδεσσα.

  

Θα τσακίσουμε την προπαγάνδα στον δρόμο. Δυναμική παρέμβαση στην Έδεσσα.

Σήμερα στην Έδεσσα, μέλη του Ιερού Λόχου πραγματοποίησαν δυναμική παρέμβαση έξω από τον χώρο όπου επιχειρήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ SOFKA.Ξεκαθαρίσουμε ότι στόχος μας δεν ήταν το ντοκιμαντέρ αλλά αυτοί που κρύβονται και δρουν στο παρασκήνιο υπό τον μανδύα της τέχνης. Είναι αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε για καταπιεσμένες "μακεδονικές" μειονότητες από τους Έλληνες, που πίσω από πολιτιστικές εκδηλώσεις και πανηγύρια χτίζουν μια ψευτοπαράδοση βασισμένη στην "ντοπολαλιά" και εν τέλει οι ηθικοί αυτουργοί για τους βανδαλισμούς των προτομών Μακεδονομάχων στην ευρύτερη περιοχή. 

Από νωρίς βρεθήκαμε έξω από την είσοδο όπου θα γινόταν η προβολή της ταινίας με πανό,συνθήματα και τρικάκια. Για πάνω από 1.30 ώρα οι φωνές μας δονούσαν τον χώρο. Όσοι ώρα ήμασταν εκεί δεκάδες γνωστά "σκουπίδια" της περιοχής κατέφθασαν να δουν το ντοκιμαντέρ. Άτομα ανθέλληνες μέχρι το μεδούλι, που ανεβάζουν στο διαδίκτυο πλήθος από ιμπεριαλιστικές τάσεις Τούρκων, Σκοπιανών και Αλβανών. Φυσικά από κοντά δεν είχαν το ίδιο θράσος που έχουν στο διαδίκτυο όταν τάζουν κρεμάλες και πηγάδες...Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube ή στο VK.Στο τοπικό ιστολόγιο της Έδεσσας (Edessa news) μίλησε ο Αρχηγός του Κινήματός μας κ.Ανδρέας Γενιάς:

Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να παρουσιάζονται ως "ιστορία" οι κατασκευασμένοι μύθοι που χρησιμοποιούνται για να υπονομεύσουν την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας.Η Γη αυτή ποτίστηκε με αίμα Ελλήνων και δεν θα γίνει χώρος προπαγάνδας για κανέναν.

Το μήνυμα που δόθηκε ήταν ξεκάθαρο:

Θα τσακίσουμε την προπαγάνδα στον δρόμο. 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Υσ Έχουμε αρκετό υλικό όπου θα παρουσιάσουμε εν καιρώ .

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ

Τιμητική Παρουσία στον Τόπο Θυσίας του Μαρίνου Αντύπα.

  

Τιμητική Παρουσία στον Τόπο Θυσίας του Μαρίνου Αντύπα.

Την Κυριακή 8 Μαρτίου, κλιμάκιο Συναγωνιστών του Κινήματος μας, βρέθηκαν στον τόπο όπου πριν από περισσότερο από έναν αιώνα δολοφονήθηκε ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας, στον Πυργετό της περιοχής της Λάρισας. 

Η παρουσία μας εκεί δεν ήταν μια απλή τυπική επίσκεψη μνήμης, αλλά μια συμβολική πράξη τιμής προς τον Έλληνα που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ο Μαρίνος Αντύπας, γεννημένος το 1872 στην Κεφαλονιά, ανήκε σε εκείνη τη γενιά των Ελλήνων που μεγάλωσε μέσα στο όραμα της εθνικής ολοκλήρωσης αλλά και στην πικρή πραγματικότητα της κοινωνικής αδικίας. 

Υπήρξε άνθρωπος με έντονη κοινωνική συνείδηση και βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στην Πατρίδα και την κοινωνία. Πολέμησε στην Κρητική Επανάσταση και το 1897 συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν ένας αποκομμένος διανοούμενος, αλλά ένας Έλληνας που ένιωθε αυτονόητο καθήκον να υπηρετήσει την Πατρίδα του.

Μετά τον πόλεμο, στράφηκε στον αγώνα υπέρ των αγροτών της Θεσσαλίας. Στην περιοχή αυτή εξακολουθούσε να επιβιώνει το καθεστώς των μεγάλων τσιφλικιών, με τους κολίγους να ζουν σε συνθήκες έντονης οικονομικής εξάρτησης. Ο Αντύπας εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία και άρχισε να μιλά στους αγρότες για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και κοινωνική αφύπνιση. 

Υποστήριζε ότι η εργασία είναι ιερή και ότι η κοινωνία οφείλει να σέβεται τον άνθρωπο που παράγει τον πλούτο της.

Ο λόγος του δεν ήταν λόγος διχασμού των Ελλήνων αλλά ηθικής αφύπνισης. Πίστευε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό Έθνος όταν η κοινωνική του βάση βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής υποδούλωσης. Για εκείνον, η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούσε προϋπόθεση για την εθνική συνοχή και την υγεία της κοινωνίας.

Οι ιδέες του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από τα ισχυρά συμφέροντα της εποχής. Στις 8 Μαρτίου 1907 δολοφονήθηκε στον Πυργετό από άνθρωπο που συνδεόταν με το καθεστώς των τσιφλικιών. Ο θάνατός του αποτέλεσε ένα από τα γεγονότα που προηγήθηκαν της μεγάλης κοινωνικής αναταραχής που θα εκδηλωνόταν λίγα χρόνια αργότερα με την Εξέγερση του Κιλελέρ.

Η παρουσία των Συναγωνιστών του Ιερού Λόχου στον τόπο της δολοφονίας του αποτελεί μια πράξη ιστορικής μνήμης αλλά και υπενθύμιση ότι η ιστορία του Ελληνικού Λαού γράφτηκε και από ανθρώπους που στάθηκαν απέναντι στην αδικία. Η μνήμη του Μαρίνου Αντύπα παραμένει ένα σημαντικό κεφάλαιο της κοινωνικής ιστορίας της Ελλάδας και ένα παράδειγμα ανθρώπου που δεν συμβιβάστηκε με την αδικία.

Στον τόπο όπου έπεσε νεκρός, η θυσία του εξακολουθεί να θυμίζει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια της εργασίας και η συνοχή του λαού αποτελούν θεμέλια για την ιστορική πορεία ενός Έθνους.

Διαβάστε το άρθρο του Αρχηγού του Ιερού Λόχου κ.Ανδρέα Γενιά για τον Μαρίνο Αντύπα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα εδώ

Δείτε τα δύο βίντεο της εκδήλωσης στο VK

ή στο You Tube video1 και στο You Tube video 2

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Μαρίνος Αντύπας. Ήρωας της Αριστεράς ή Ήρωας της Πατρίδας;

  

Μαρίνος Αντύπας. Ήρωας της Αριστεράς ή Ήρωας της Πατρίδας;

Η μορφή του Μαρίνου Αντύπα παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ιδεολογικής καπήλευσης. Οι  αριστεροί τον παρουσιάζουν ως πρόδρομο της μαρξιστικής Αριστεράς. 

Εμείς όμως τον βλέπουμε ως έναν Εθνικιστή  κοινωνικό αγωνιστή που έδωσε τη ζωή του για τη δικαιοσύνη στον θεσσαλικό κάμπο. 

Η αλήθεια, όπως συμβαίνει στην ιστορία, γράφεται από τους νικητές και από αυτούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα. Πάμε όμως να δούμε ποιος ήταν τελικά ο Μαρίνος Αντύπας. 

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στα Φερεντινάτα της Κεφαλονιάς.Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα. 

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όμως δεν περιορίστηκε ποτέ σε μια ήσυχη επαγγελματική πορεία. Από νωρίς έδειξε ότι τον απασχολούσε το κοινωνικό ζήτημα, η αδικία, η εκμετάλλευση των αδύναμων. Το 1896 συμμετείχε εθελοντικά στην Κρητική Επανάσταση όπου και τραυματίστηκε πολεμώντας για την ένωση της Κρήτης με την  Μητέρα Ελλάδα. Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν υπήρξε αποκομμένος από το εθνικό αίσθημα ούτε ήταν διεθνιστής με την έννοια της άρνησης της πατρίδας. Ο κοινωνικός του αγώνας δεν ήταν αντίθετος προς το Έθνος και την Πατρίδα που τότε εκφραζόνταν μέσα από την Μεγάλη Ιδέα. 

Στην Αθήνα εξέδωσε την εφημερίδα "Ανάστασις", μέσα από την οποία καυτηρίαζε τη διαφθορά, την κοινωνική ανισότητα και την εκμετάλλευση των φτωχών. Σε κείμενά του δήλωνε ανοιχτά ότι είναι σοσιαλιστής "όνομα και πράγμα" και υποστήριζε ότι ο σοσιαλισμός ως δικαιοσύνη και αλήθεια διδάσκεται στο Ευαγγέλιο. Ο λόγος του δεν ήταν υλιστικός. Δεν βασιζόταν στη θεωρία της ιστορικής αναγκαιότητας ή στην αθεΐα. Αντίθετα, είχε ηθικό και χριστιανικό πυρήνα. Έβλεπε την κοινωνική δικαιοσύνη ως εφαρμογή του χριστιανικού ήθους στην πολιτική πράξη.

Η καθοριστική στροφή της ζωής του έγινε όταν βρέθηκε στον θεσσαλικό κάμπο ως επιστάτης στα κτήματα συγγενικού του προσώπου στην περιοχή του Πυργετού. Εκεί ήρθε σε άμεση επαφή με το καθεστώς των μεγαλοτσιφλικάδων και τη σκληρή πραγματικότητα των κολίγων. Οι φτωχοί Έλληνες αγρότες ζούσαν υπό καθεστώς οικονομικής εξάρτησης, αποδίδοντας μεγάλο μέρος της παραγωγής τους στους μεγαλογαιοκτήμονες. 

Ο Αντύπας, παρότι ήταν μια μονάδα, αντί να ταυτιστεί με τα συμφέροντα των ισχυρών, στάθηκε στο πλευρό των φτωχών. 

Με ομιλίες, με παρεμβάσεις και προσωπική επαφή, μιλούσε στους αγρότες για δικαιώματα, για αξιοπρέπεια, για ανάγκη αναδιανομής της γης. Τόνιζε ότι η γη πρέπει να ανήκει σε εκείνους που τη δουλεύουν. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λέγεται ελεύθερη όταν οι άνθρωποί της ζουν σε συνθήκες δουλοπαροικίας. 

Η δράση του φυσικά ενόχλησε βαθιά τους τσφλικάδες που είδαν ο Μαρίνος Αντύπας δεν τους φοβόταν και δεν σταματούσε την δράση του. Έτσι αποφάσισαν να τελειώσουν οριστικά με αυτόν που απειλούσε τα συμφέροντα τους.

Στις 8 Μαρτίου του 1907 δολοφονήθηκε από άνθρωπο που συνδεόταν με τα συμφέροντα των τσιφλικάδων. Ο θάνατός του συγκλόνισε την κοινή γνώμη και η μορφή του έγινε σύμβολο του αγώνα των αγροτών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1910, τα γεγονότα στο Κιλελέρ ανέδειξαν πανελλαδικά το αγροτικό ζήτημα. Η οριστική λύση ήρθε σταδιακά μέσα από απαλλοτριώσεις και αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Νικολάου Πλαστήρα επιταχύνθηκε η αναδιανομή της γης και ουσιαστικά τερματίστηκε το καθεστώς των μεγάλων τσιφλικιών.

Μετά τον θάνατό του, όμως, η μορφή του Αντύπα ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή στη συλλογική μνήμη. 

Στον 20ό αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Μεσοπόλεμο, προβλήθηκε κυρίως από την κομμουνιστική και μαρξιστική Αριστερά ως πρόδρομος της ταξικής πάλης. Το ΚΚΕ τον ενέταξε στο ιδεολογικό του αφήγημα ως έναν πρώιμο επαναστάτη του προλεταριάτου. Την ίδια στιγμή, το μεταεμφυλιακό κράτος απέφευγε να αναδείξει κοινωνικούς αγωνιστές που είχαν συγκρουστεί με το καθεστώς των μεγάλων ιδιοκτησιών. 

Έτσι, η επίσημη εθνική αφήγηση άφησε κενό γύρω από το πρόσωπό του, και το κενό αυτό καλύφθηκε σχεδόν αποκλειστικά από την Αριστερά.

Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των λόγων και των κειμένων του δείχνει ότι ο Αντύπας δεν υπήρξε ποτέ μαρξιστής. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν απέρριπτε την Πατρίδα. Δεν υιοθετούσε τον υλισμό. Δεν μιλούσε για διεθνή επανάσταση. Πολέμησε και τραυματίστηκε για την ολοκλήρωση του Έθνους. Πίστευε στον Χριστό. 

Ο σοσιαλισμός του ήταν βαθιά ηθικός, χριστιανικός και προσαρμοσμένος στην ελληνική πραγματικότητα της εποχής του.

Γι’ αυτό, εδώ το ερώτημα του τίτλου βρίσκει τελικά την απάντησή του. 

Ο Μαρίνος Αντύπας δεν ήταν ποτέ ήρωας της Αριστεράς αλλά ούτε απλώς ήρωας της Πατρίδας με τη στενή έννοια. Υπήρξε αγωνιστής ενός πρώιμου ελληνικού σοσιαλισμού. Ενός σοσιαλισμού που δεν γεννήθηκε σε ξένα θεωρητικά κέντρα αλλά μέσα από την ανάγκη του Έλληνα αγρότη για γη, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Η μορφή του ανήκει στην ιστορία του ελληνικού κοινωνικού αγώνα στο σύνολό της. Και ίσως σήμερα, μπορούμε να τον δούμε πιο καθαρά. Ως άνθρωπο που συνέδεσε την κοινωνική δικαιοσύνη με το εθνικό αίσθημα και την ηθική ευθύνη. Ως έναν πρόδρομο του ελληνικού σοσιαλισμού, που πλήρωσε με τη ζωή του την πίστη του ότι η Γη και η Πατρίδα πρέπει να ανήκουν σε εκείνους που τις υπηρετούν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

Εθνοφύλακας στην Κω έφτιαξε μνημείο για τους πεσόντες Ήρωες των Ιμίων!

  

Στην Κω πραγματοποιήθηκε μια λιτή αλλά βαθιά συμβολική στιγμή μνήμης, με την τοποθέτηση μνημείου αφιερωμένο στους τρεις αξιωματικούς που έπεσαν υπέρ Πατρίδος στα Ίμια το 1996.

Το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία των Εθνοφυλάκων της Κω, με δωρεά ενός ιδιώτη Εθνοφύλακα, ως πράξη τιμής και εθνικής μνήμης προς εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους υπηρετώντας την Ελλάδα.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και εκπρόσωπος του κινήματός μας, Ιερός Λόχος, αποτίοντας φόρο τιμής στους πεσόντες και εκφράζοντας τον σεβασμό μας προς όλους όσοι κρατούν ζωντανή τη μνήμη και την ιστορική ευθύνη του Έθνους.

Η θυσία των Ιμίων δεν ξεχνιέται.

Παραμένει σύμβολο καθήκοντος, τιμής και εθνικής αξιοπρέπειας. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή την πρωτοβουλία μνήμης και τιμής, κρατώντας ζωντανή την ιστορική μας συνείδηση.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ 

Αιγαίο Πάντα Ελληνικό!

  

ΑΙΓΑΙΟ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ! ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ. 

Σήμερα (6 Μαρτίου 2026) κλιμάκιο Συναγωνιστών μας βρέθηκε στο νησί της Κω εκπροσωπώντας το Κίνημα μας στα Δωδεκάνησα, για να αποτίσει φόρο τιμής στη μεγάλη ιστορική στιγμή της Ενώσεως των νησιών μας με τη Μητέρα Ελλάδα, που επισφραγίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη των Παρισίων και κορυφώθηκε με την επίσημη ενσωμάτωση των στο ελληνικό κράτος το 1948.

Η σημερινή παρουσία μας δεν αποτελεί απλώς μια τυπική τιμητική συμμετοχή σε μια ιστορική επέτειο. Είναι μια πράξη μνήμης και συνέχειας. Είναι η υπενθύμιση ότι οι αγώνες των Δωδεκανησίων για την ελευθερία και την Ένωση με τον εθνικό κορμό δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά αποτελούν ζωντανή παρακαταθήκη για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.

Τα Δωδεκάνησα υπήρξαν πάντα προπύργιο της ελληνικής ψυχής στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Από τα χρόνια της ξένης κατοχής έως τη στιγμή της ελευθερίας, οι νησιώτες κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελληνικής ταυτότητας, της παράδοσης και της πίστης στην Πατρίδα.

Σήμερα, αυτή η φλόγα συνεχίζει να καίει. Στα Δωδεκάνησα υπάρχει ένας ενεργός και μαχητικός πυρήνας Συναγωνιστών που κρατά ζωντανές τις αξίες του Έθνους, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της εθνικής αξιοπρέπειας. Με παρουσία, δράση και αγωνιστικό φρόνημα, οι Συναγωνιστές μας στα νησιά αποτελούν ζωντανό κύτταρο του αγώνα για μια Ελλάδα ισχυρή, κοινωνικά δίκαιη και εθνικά υπερήφανη.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές των Δωδεκανήσων.

Τιμή σε όσους κράτησαν την ελληνική σημαία ψηλά στα νησιά του Αιγαίου.

Τα Δωδεκάνησα ήταν, είναι και θα παραμείνουν ελληνικά. 🇬🇷

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

  

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

Η νεολαία δεν είναι ένα σύνθημα που το φωνάζουμε στις γιορτές και το ξεχνάμε την επόμενη μέρα. Είναι οι νέοι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, που δουλεύουν, που σπουδάζουν, που προσπαθούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά και συχνά βρίσκουν μπροστά τους τοίχο. Είναι η γενιά που θα κρατήσει όρθια την κοινωνία και το Έθνος τα επόμενα χρόνια. Αν αυτή η γενιά νιώθει ότι δεν έχει μέλλον, τότε στην πραγματικότητα δεν έχει μέλλον ούτε η Πατρίδα.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά ότι η κατάσταση βελτιώνεται. Μπορεί κάποιοι αριθμοί να δείχνουν μια σχετική σταθεροποίηση, όμως η καθημερινότητα των νέων λέει άλλα. Οι μισθοί για παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με το κόστος ζωής. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Η αγορά κατοικίας μοιάζει άπιαστο όνειρο. Η εργασία συχνά είναι προσωρινή, χωρίς ασφάλεια και προοπτική. Πώς να σχεδιάσει κάποιος το αύριο όταν δεν ξέρει τι θα γίνει σε έξι μήνες;

Χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έφυγαν επειδή δεν αγαπούν τον τόπο τους. Έφυγαν γιατί αναζήτησαν σταθερότητα και ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτό το κύμα μετανάστευσης δεν ήταν απλώς μια οικονομική απώλεια. Ήταν και ένα εθνικό πλήγμα. Όταν μια χώρα χάνει το πιο μορφωμένο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας της, χάνει δύναμη, ενέργεια, ελπίδα.

Παράλληλα, βλέπουμε το δημογραφικό πρόβλημα να μεγαλώνει. Οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι είναι περισσότεροι, ο πληθυσμός γερνά και οι παράνομοι εισβολείς αυξάνονται δραματικά. 

Πολλοί νέοι θα ήθελαν να κάνουν οικογένεια, αλλά το αναβάλλουν ή το εγκαταλείπουν γιατί δεν νιώθουν οικονομικά ασφαλείς. Δεν είναι μόνο κρίση αξιών. Είναι και θέμα αντικειμενικών δυσκολιών. Όταν το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά, η απόφαση για παιδί γίνεται πράξη... θάρρους!

Εδώ ακριβώς μπαίνει η έννοια της εθνικοκοινωνικής προοπτικής. Δεν είναι μια θεωρητική ιδέα ούτε ένας βαρύγδουπος όρος. Είναι η απλή παραδοχή ότι το εθνικό μέλλον εξαρτάται από την κοινωνική σταθερότητα. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή χώρα χωρίς νέους ανθρώπους που να αισθάνονται ασφαλείς και χρήσιμοι. Ότι η Πατρίδα δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά ζωντανή εθνική κοινότητα ανθρώπων.

Ο Εθνικός Κοινωνισμός, αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, δεν περιορίζεται σε λόγια. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι να δημιουργείς συνθήκες ώστε ο νέος να μπορεί να εργαστεί με αξιοπρέπεια. Να έχει πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση που να συνδέεται με την παραγωγή. Να μην εγκλωβίζεται σε μια διαρκή ανασφάλεια. Να μπορεί να μείνει στον τόπο του και να δημιουργήσει!

Η νεολαία σήμερα κουβαλά και ένα ψυχολογικό βάρος. Μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην αβεβαιότητα, στην αίσθηση ότι τα πράγματα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Έμαθε να μην κάνει μεγάλα σχέδια. Έμαθε να συμβιβάζεται. Αυτή η εσωτερική φθορά είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τα οικονομικά προβλήματα. Μια γενιά που δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αποσύρεται.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προοπτική, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά και ουσιαστικά. Στήριξη της νέας εργασίας με σταθερούς όρους και δίκαιες αμοιβές. Σοβαρή στεγαστική πολιτική που να δίνει διέξοδο στα νέα ζευγάρια. Κίνητρα για να επιστρέψουν όσοι έφυγαν. Αναζωογόνηση της περιφέρειας ώστε να υπάρχουν ευκαιρίες και έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Σύνδεση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με πραγματικές ανάγκες της οικονομίας.

Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζεται σταθερό σχέδιο και πολιτική βούληση. Χρειάζεται να μπει η νεολαία στο κέντρο των αποφάσεων και όχι στο περιθώριο. Να ακουστεί η φωνή της. Να ληφθούν υπόψη οι αγωνίες της. Να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν απλός αριθμός σε πίνακες.

Μια κοινωνία που στηρίζει τη νεολαία της επενδύει στον εαυτό της. Δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης, συνοχής και ασφάλειας. Μια κοινωνία που την αγνοεί, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το ζήτημα της νεολαίας είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε μια Πατρίδα όπου οι νέοι θα ονειρεύονται και θα δημιουργούν ή μια χώρα όπου θα μετρούν τις μέρες μέχρι να φύγουν; Θέλουμε μια κοινωνία που γερνά σιωπηλά ή μια εθνική κοινωνία που ανανεώνεται και προχωρά;

Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το φτιάξουν οι νέοι Έλληνες που σήμερα παλεύουν να σταθούν όρθιοι. Αν τους δώσουμε χώρο, στήριξη και προοπτική, μπορούν να μεταμορφώσουν τον τόπο. Αν τους αφήσουμε στην αβεβαιότητα, θα χαθεί μια ολόκληρη γενιά. 

Η νεολαία είναι η δύναμη, η φρεσκάδα και η συνέχεια της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε μια ζωντανή και δυνατή Πατρίδα, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε ότι οι νέοι της μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ελπίδα. 

Γιατί όπως έλεγε και ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, "κάθε Έθνος αξίζει τόσο όσο αξίζει η νεολαία του".

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ.

Με βάση τα επιβεβαιωμένα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από το CNN.gr και διεθνή μέσα ενημέρωσης, η ισραηλινή επίθεση που έπληξε σχολείο στο νότιο Ιράν είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 85 νεκρούς, στην πλειονότητά τους μαθητές. Πρόκειται για ένα γεγονός που συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη συνείδηση.

Η στοχοποίηση ή ο βομβαρδισμός χώρου όπου βρίσκονταν παιδιά συνιστά έγκλημα πολέμου και πράξη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε με όρους στρατιωτικής σκοπιμότητας ούτε με γεωπολιτικά επιχειρήματα. Όταν τα θύματα είναι μαθητές μέσα σε σχολική μονάδα, δεν μιλάμε για «παράπλευρες απώλειες». Μιλάμε για κατάρρευση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και προστασίας αμάχων.

Καταγγέλλουμε απερίφραστα την επιθετική στρατηγική που ακολουθούν Ισραήλ και ΗΠΑ, οι οποίοι για ακόμη μία φορά λειτουργούν ως αυτοανακηρυγμένοι προστάτες της παγκόσμιας ειρήνης, επιβάλλοντας διά της φωτιάς και  σιδήρου τις επιλογές τους. Η πολιτική της ισχύος που αγνοεί τη ζωή αμάχων είναι ξεκάθαρα εγκληματική.

Σύμφωνα με τις επίσημες ιρανικές δηλώσεις, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν χαρακτήρισε το πλήγμα «βάρβαρο» και έκανε λόγο για μαύρη ημέρα. Ανεξαρτήτως γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, ένα σχολείο γεμάτο παιδιά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στόχο στρατιωτικής επίθεσης.

Απαιτούμε:

• Πλήρη και ανεξάρτητη διεθνή έρευνα για τις συνθήκες του χτυπήματος.

• Απόδοση ευθυνών σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

• Άμεση παύση κάθε στρατιωτικής ενέργειας που θέτει σε κίνδυνο αμάχους και ιδιαίτερα παιδιά.

Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή όταν η υπεροπλία βαφτίζεται «ασφάλεια» και οι νεκροί μαθητές «αναπόφευκτο κόστος». Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή.

Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων και καταδικάζουμε κάθε μορφή κρατικής βίας που παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Κανένα στρατηγικό δόγμα και καμία υπερδύναμη δεν έχει το δικαίωμα να γράφει την πολιτική της πάνω στα σώματα παιδιών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ