Πλούσιο υπέδαφος, πλούσιες επενδύσεις αλλά ο Λαός θα παραμείνει φτωχός.

  

Πλούσιο υπέδαφος, πλούσιες επενδύσεις αλλά ο Λαός θα παραμείνει φτωχός. 

Για δεκαετίες ο Ελληνικός Λαός άκουγε από τους επαγγελματίες της δημοκρατίας ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο, ότι όλα αυτά ήταν μύθοι, υπερβολές ή προπαγάνδα μιας άλλης εποχής. Χλεύαζαν όσους μιλούσαν για πλούσιο υπέδαφος και για ενεργειακή αυτάρκεια. Κι όμως, σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί χώροι υπογράφουν συμφωνίες με τις καπιταλιστικές αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες για έρευνες και εξορύξεις νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Ξαφνικά, εκεί που δεν υπήρχε τίποτα, εμφανίστηκαν φυσικό αέριο, κοιτάσματα και γεωστρατηγική αξία. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν υδρογονάνθρακες. Το ερώτημα είναι ποιος θα τους διαχειριστεί και ποιος θα ωφεληθεί.

Όπως αναφέρεται στον οικονομικό Τύπο και συγκεκριμένα σε ρεπορτάζ της Καθημερινής των τελευταίων ημερών, η Ελλάδα προχωρά σε συμφωνίες με αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για έρευνες σε θαλάσσιες περιοχές υψηλού ενδιαφέροντος. Αντίστοιχα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για επέκταση της παρουσίας εταιρειών όπως η Chevron και η ExxonMobil στην ελληνική ΑΟΖ. Παρουσιάζεται ως επιτυχία ότι μεγάλοι διεθνείς "παίκτες"  εμπιστεύονται τη χώρα. Όμως πίσω από τα επικοινωνιακά χαμόγελα κρύβεται η ένοχη σιωπή. Ποιο θα είναι το καθαρό όφελος για τον Ελληνικό Λαό; Ποιο ποσοστό των κερδών θα παραμείνει στη χώρα; Ποιος θα έχει τον στρατηγικό έλεγχο;

Μέχρι στιγμής, δεν έχει παρουσιαστεί με διαφάνεια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς τα έσοδα θα μετατραπούν σε κοινωνικό πλούτο. Θα μειωθεί το κόστος ενέργειας για τα ελληνικά νοικοκυριά; Θα ενισχυθεί η ελληνική βιομηχανία; Θα δημιουργηθεί εθνικό ταμείο πλούτου, όπως έκαναν άλλες χώρες, ώστε οι επόμενες γενιές να έχουν μερίδιο; Ή θα αρκεστούμε σε κάποια δικαιώματα εκμετάλλευσης και φορολογικά έσοδα, ενώ ο κύριος όγκος των κερδών θα φεύγει στο εξωτερικό;

Εύλογα ερωτήματα για όσους τολμούν ακόμα να σκέφτονται φωναχτά. 

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της δικής μας εθνικής θέσης. Δεν είμαστε αντίθετοι στην αξιοποίηση του εθνικού πλούτου. Το αντίθετο. Πιστεύουμε ότι μια χώρα χωρίς ενεργειακή αυτάρκεια είναι χώρα εξαρτημένη. Όμως άλλο πράγμα η εθνική αξιοποίηση και άλλο πράγμα η παραχώρηση στρατηγικών πόρων σε πολυεθνικά μονοπώλια. Όταν ο έλεγχος, η τεχνογνωσία, η εμπορική εκμετάλλευση και η τελική διάθεση του προϊόντος βρίσκονται σε ξένα χέρια, τότε δεν μιλάμε για εθνική ανάπτυξη αλλά για ξεπούλημα της ελπίδας ανάκαμψης της Πατρίδος σε ένα ακόμα μοντέλο εξάρτησης.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απέδειξαν ότι αντιμετωπίζουν τη χώρα ως οικόπεδο προς ενοικίαση. Λιμάνια σε ξένα funds, αεροδρόμια σε γερμανικές εταιρείες, ενέργεια σε πολυεθνικά σχήματα. Τώρα και το υπέδαφος. Κάθε φορά ακούμε την ίδια δικαιολογία. Δεν έχουμε κεφάλαια. Δεν έχουμε τεχνογνωσία. Δεν μπορούμε μόνοι μας. Δεν, δεν και πάλι δεν.

Αυτή η λογική της μόνιμης ανικανότητας είναι πολιτική επιλογή και όχι αντικειμενική αδυναμία. Όταν μια χώρα επενδύει δεκαετίες στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή, όταν διαλύει τη βιομηχανική της βάση και διώχνει τους επιστήμονές της στο εξωτερικό, τότε πράγματι καταλήγει να εξαρτάται από άλλους.

Το ενεργειακό ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά γεωπολιτικό. Όταν οι έρευνες και οι εξορύξεις συνδέονται με τα στρατηγικά συμφέροντα υπερδυνάμεων, τότε η χώρα εντάσσεται ακόμη πιο βαθιά σε σφαίρες επιρροής. Η ενεργειακή συνεργασία μετατρέπεται σε δουλικότητα. Και σε μια περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος, όπου συγκρούονται συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, αυτό δεν πρέπει να είναι αμελητέο. Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με υπογραφές που παραχωρούν στρατηγικά δικαιώματα χωρίς μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν έχει προηγηθεί ουσιαστικός δημόσιος διάλογος. Δεν γνωρίζουμε τους ακριβείς όρους των συμβάσεων. Δεν γνωρίζουμε τα ποσοστά συμμετοχής του ελληνικού δημοσίου. Δεν γνωρίζουμε ποια ρήτρα προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα σε περίπτωση γεωπολιτικής κρίσης. Ο Ελληνικός Λαός πληροφορείται μέσα από αποσπασματικά δημοσιεύματα ότι έρχονται επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Επενδύσεις για ποιον όμως; 

Για τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν πανάκριβο ρεύμα και καύσιμα ή για τους μετόχους πολυεθνικών εταιρειών και τα golden boys;

Η δική μας πρόταση είναι σαφής και Εθνικοκοινωνική. Πρώτον, ίδρυση ισχυρού δημόσιου φορέα υδρογονανθράκων με ουσιαστική πλειοψηφική συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε κάθε εκμετάλλευση. Δεύτερον, υποχρεωτική μεταφορά τεχνογνωσίας και συμμετοχή ελληνικών πανεπιστημίων και τεχνικών εταιρειών σε όλα τα στάδια. Τρίτον, δημιουργία εθνικού ταμείου ενεργειακού πλούτου, ώστε τα έσοδα να κατευθύνονται σε μείωση της φορολογίας, ενίσχυση της παραγωγής και στήριξη της ελληνικής οικογένειας. Τέταρτον, στρατηγικός σχεδιασμός για ενεργειακή αυτάρκεια και όχι απλώς για εξαγωγές πρώτης ύλης.

Δεν θέλουμε τα πετρέλαια να μείνουν στο βυθό από ιδεοληψία όπως υποστηρίζουν οι αριστεροί. Θέλουμε να βγουν με όρους εθνικής αξιοπρέπειας. Να αποτελέσουν μοχλό ανασυγκρότησης και όχι άλλο ένα κεφάλαιο στην ιστορία της εκποίησης. Αν επί χρόνια μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει πλούτος, σήμερα οφείλουν να εξηγήσουν γιατί αυτός ο πλούτος αξιοποιείται με τέτοιο τρόπο. Αν πράγματι πιστεύουν στην ανάπτυξη, ας απαντήσουν καθαρά τι θα κερδίσει ο Έλληνας εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος.

Η Ελλάδα δεν είναι αποικία ούτε προτεκτοράτο. Είναι ιστορικό Έθνος με δικαίωμα να ορίζει το μέλλον του. Ο υπόγειος πλούτος της Ελλάδος ανήκει στον Λαό της. Κάθε κυβέρνηση που διαπραγματεύεται στο όνομά του οφείλει να λογοδοτεί. Και κάθε συμφωνία που δεσμεύει γενιές πρέπει να κρίνεται με γνώμονα την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το δικό μας μέτρο. Και με αυτό θα κρίνουμε τις υπογραφές που έρχονται.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026

Κοπή Βασιλόπιτας 2026

  

Κοπή Βασιλόπιτας 2026

Την Κυριακή 15.2 στα γραφεία του Κινήματός μας στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποιήθηκε η κοπή της βασιλόπιτας για το νέο έτος, μέσα σε κλίμα συναγωνιστικής ενότητας και πίστης στον κοινό μας σκοπό. Η παρουσία των μελών και φίλων του Κινήματος έστειλε ένα καθαρό μήνυμα: ότι ο αγώνας συνεχίζεται, με σοβαρότητα, πειθαρχία και αίσθημα ευθύνης απέναντι στο Έθνος.

Ιδιαίτερη τιμή αποτέλεσε για εμάς η παρουσία της 4Ε – Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος, καθώς και του υπευθύνου από το Άρμα, κ. Στεφάνου Γκέκας, ο οποίος μας τίμησε με την παρουσία του και απηύθυνε σύντομο χαιρετισμό. Η συμμετοχή Συναγωνιστών από συγγενείς ιδεολογικούς χώρους ενισχύει την πεποίθησή μας ότι ο εθνικός και κοινωνικός αγώνας απαιτεί συνεργασία, καθαρές θέσεις και κοινό βηματισμό.

Στην ομιλία του, ο Αρχηγός του Ιερού Λόχου κ.Ανδρέας Γενιάς τόνισε την αναγκαιότητα της ακλόνητης πίστης στον αγώνα για τη σωτηρία του Έθνους. Αναφέρθηκε στα σύγχρονα προβλήματα που δοκιμάζουν την κοινωνία μας – την οικονομική ανασφάλεια, την υποβάθμιση της εργασίας, την αλλοίωση της ταυτότητας – και υπογράμμισε ότι η απάντηση δεν βρίσκεται στην παραίτηση, αλλά στην οργάνωση, στη συλλογική δράση και στην πνευματική ανόρθωση.

Η νέα χρονιά μάς καλεί σε περισσότερη προσφορά, περισσότερη συνέπεια και περισσότερη αυτοθυσία. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσοι παρευρέθηκαν, όσους στηρίζουν έμπρακτα το Κίνημα και όσους, από κοντά ή από μακριά, στέκονται δίπλα μας.

Με ενότητα, πίστη και αποφασιστικότητα, συνεχίζουμε.

Δείτε το βίντεο της εκδήλωσης στο YOU TUBE ή στο VK

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

17 Φεβρουαρίου 1914 – Η Φλόγα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

  

17 Φεβρουαρίου 1914 – Η Φλόγα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

Σαν σήμερα, 17 Φεβρουαρίου 1914, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου δεν υπάκουσαν, δεν λύγισαν και δεν δέχθηκαν να "σκεφτούν λογικά" και να γίνουν αριθμοί σε χάρτες που χάραζαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στα σαλόνια της Ευρώπης. 

Μετά το άδικο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που παραχωρούσε την Βόρειο Ήπειρο στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος, οι Βορειοηπειρώτες ύψωσαν το αντρίκιο Ηπειρώτικο ανάστημα τους και κήρυξαν την έναρξη του Αυτονομιακού Αγώνα!

Δίπλα τους στάθηκαν Έλληνες εθελοντές από κάθε γωνιά της πατρίδας. Κρήτες, Μανιάτες, Μακεδόνες, νησιώτες. Άνδρες που είχαν πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους και δεν άντεχαν να δουν Ελληνική Γη να εγκαταλείπεται. Κόντρα όχι μόνο στον αλβανικό στρατό και τους συμμάχους του, αλλά και στις επιλογές της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Και όμως, οι λίγοι έγιναν πολλοί. Οι αδύναμοι έγιναν θηρία! Με μπροστάρηδες αγωνιστές και πολιτικούς ηγέτες της Αυτονομίας, με κορυφαία μορφή τον Γεώργιος Χριστάκης-Ζωγράφος, συγκρότησαν Προσωρινή Κυβέρνηση και απέδειξαν στο πεδίο της μάχης πως η Ελληνική Ψυχή υπερτερεί των συμφωνιών. Νίκησαν σε συγκρούσεις, διέλυσαν τακτικά και άτακτα σώματα, και τέλος ανάγκασαν τους αντιπάλους να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Έτσι φθάσαμε στο Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που αναγνώρισε καθεστώς Αυτονομίας για τη Βόρειο Ήπειρο στις 17 Μαΐου 1914. Ήταν μια δικαίωση του Αίματος και της επιμονής. Ήταν η απόδειξη ότι όταν ο Ελληνικός Λαός αποφασίζει να υπερασπιστεί την τιμή και την ταυτότητά του, μπορεί να ανατρέψει τις επιταγές των ισχυρών.

Όμως, η Ένωση δεν ήρθε ποτέ.

Η Βόρειος Ήπειρος που γνώρισε τρεις φορές την απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στρατό, γεύτηκε και τρεις φορές την πικρία της εγκατάλειψης. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου πέρασαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις και εξορίες. Στα κολαστήρια του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα, η ελληνική ταυτότητα έγινε αδίκημα. 

Κι όμως, δεν λύγισε ο Ελληνισμός!

Από τον Βασίλειο Σαχίνη της ΜΑΒΗ μέχρι και τους νεώτερους Εθνομάρτυρες Αριστοτέλη Γκούμα και τον Κωνσταντίνο Κατσίφα η Ιστορία γράφει:

Ετούτη η Γη είναι Ελληνική και Απροσκύνητη!

Μαζί τους, χιλιάδες ανώνυμοι και επώνυμοι Έλληνες που άντεξαν τα στρατόπεδα, τις δολοφονίες, την τρομοκρατία. 

Σήμερα, δεν τιμούμε απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Τιμούμε μια στάση ζωής. Τη στάση εκείνων που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την αδικία ως ρεαλισμό. Που προτίμησαν τον Αγώνα από την φρονιμάδα.Που απέδειξαν πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από κυβερνήσεις και διπλωμάτες, αλλά από Λαούς με μνήμη, πίστη και αποφασιστικότητα. 

Η έναρξη του Αυτονομιακού Αγώνα της 17ης Φεβρουαρίου 1914 δεν είναι παρελθόν. Είναι παρακαταθήκη. Είναι υπενθύμιση ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός όρος, αλλά κομμάτι ζωντανό του Ελληνισμού.

Αιωνία η μνήμη των ηρώων.

Η φλόγα δεν έσβησε. Και δεν θα σβήσει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Κατάθεση αίτησης για τη διασφάλιση της νομιμότητας σχετικά με την απομάκρυνση του αγάλματος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη από τον δήμο της Τρίπολης.

 

Κατάθεση αίτησης για τη διασφάλιση της νομιμότητας σχετικά με την απομάκρυνση του αγάλματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τον δήμο της Τρίπολης. 

Το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες ότι κατέθεσε σήμερα επίσημη αίτηση πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα προς τον Δήμο Τρίπολης, σχετικά με την απομάκρυνση και τη συντήρηση του αγάλματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την Πλατεία Άρεως.

Η αίτηση υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 5 του Ν. 2690/1999 (Κώδικας Διοικητικής Διαδικασίας), το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε πολίτη και φορέα να λαμβάνει αντίγραφα διοικητικών εγγράφων.

Ζητήσαμε επισήμως:

• Την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με αριθμό και ημερομηνία.

• Το πλήρες πρακτικό της συνεδρίασης.

• Την τεχνική μελέτη που τεκμηριώνει την ανάγκη συντήρησης.

• Τη σύμβαση ή απόφαση ανάθεσης των εργασιών.

• Το εγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και επανατοποθέτησης του μνημείου.

• Τυχόν εγκρίσεις αρμόδιων υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τον νόμο, η Διοίκηση οφείλει να απαντήσει εντός είκοσι (20) ημερών από την κατάθεση της αίτησης.

Η πρωτοβουλία μας έχει χαρακτήρα διασφάλισης της διαφάνειας, της νομιμότητας και της ρητής δέσμευσης ότι ένα μνημείο ύψιστου ιστορικού συμβολισμού θα επιστρέψει στο φυσικό του χώρο.

Παρακολουθούμε θεσμικά το ζήτημα και θα ενημερώσουμε υπεύθυνα την κοινωνία για κάθε εξέλιξη.

Γραφείο Τύπου του πολιτικού φορέα

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές.

  

Για τη συνεχιζόμενη αιμορραγία της Ελληνικής Εργατικής τάξης.Ο Έλληνας Εργαζόμενος ανάμεσα στους καπιταλιστές και αριστερούς συνδικαλιστές. 

Προχθές, ακόμη ένας εργαζόμενος στην Θεσσαλονίκη κατέληξε στο νοσοκομείο αντί να γυρίσει στο σπίτι του. Ένα ακόμη εργατικό ατύχημα. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι στους χώρους δουλειάς της Πατρίδας μας η ανθρώπινη ζωή παραμένει αναλώσιμη.

Το ίδιο μοτίβο κυριαρχεί παντού: εντατικοποίηση, εξάντληση, πίεση για παραγωγή χωρίς όρια, ελλιπείς έλεγχοι, διπλοβάρδιες εργαζομένων ακόμη και σε διαφορετικές εργασίες. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το πρόβλημα είναι διαρκές και δομικό.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Εθνικής Εργατοϋπαλληλικής Ένωσης Ελλάδος (4Ε), Γεώργιος Τζουβάρας:

«Τα εργατικά ατυχήματα δεν είναι κακή στιγμή. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου που μετρά την απόδοση σε αριθμούς και αγνοεί το ανθρώπινο κόστος. Όταν ο εργαζόμενος δουλεύει υπό διαρκή πίεση, με άγχος επιβίωσης και εξαντλητικά ωράρια, τότε το ατύχημα γίνεται αναπόφευκτο.»

Η λεγόμενη ανάπτυξη που μας παρουσιάζουν στηρίζεται σε εξουθενωμένους και τσακισμένους Έλληνες εργαζόμενους.

Η ανταγωνιστικότητα και το κέρδος χτίζεται πάνω στη συμπίεση μισθών και στην ανασφάλεια.

Και η σιωπή επιβάλλεται μέσα από τον φόβο της απόλυσης.

Το Εθνικό Κοινωνικό μας πρόσημο είναι ξεκάθαρο:

Η εργασία δεν είναι πεδίο θυσίας.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κόστος παραγωγής.

Το κράτος και η εργοδοσία οφείλουν να λογοδοτήσουν για κάθε τραυματισμό που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία όπου ο Έλληνας εργαζόμενος επιστρέφει σπίτι σακατεμένος — ή δεν επιστρέφει καθόλου — για να διατηρηθούν τα περιθώρια κέρδους.

Δεν θα συζητάμε άλλο ψιθυριστά στους διαδρόμους των εργοστασίων!

Δεν θα μένουμε άλλο διασπασμένοι και φοβισμένοι!

Ήρθε η ώρα για οργάνωση στη βάση.

Για Εθνικά σωματεία πραγματικά ανεξάρτητα από εργοδοτικές επιρροές.

Για Εθνική Εργατική ενότητα με πυρήνα την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια.

Καμία ζωή στο βωμό του κέρδους.

Καμία ανοχή στην εργοδοτική και κρατική αυθαιρεσία.

Οργάνωση – Αντίσταση – Αξιοπρέπεια.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Ποιοι κρύβονται πίσω από τον Ρουβίκωνα;

  

Ποιοι κρύβονται πίσω από τον Ρουβίκωνα;

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η αναρχοσυστημική ομάδα Ρουβίκωνας αποτελεί σταθερό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής επικαιρότητας.  Παρεμβάσεις, τραμπουκισμοί, εισβολές, βανδαλισμοί, τρικάκια, μπογιές, πανό. Παράνομες ενέργειες που από τα ΜΜΕ χαρακτηρίζονται τις περισσότερες φορές ως συμβολικές. Κι όμως, ένα ερώτημα επανέρχεται διαρκώς: πώς γίνεται όλη αυτή η δράση να μοιάζει σχεδόν κανονικοποιημένη; Πόσες φορές συνελήφθησαν και πόσες φορές τιμωρήθηκαν;

Είναι γνωστό ότι μέλη του Ρουβίκωνα έχουν προσαχθεί και συλληφθεί δεκάδες φορές. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι συλλήψεις ήταν μαζικές: σε υπουργεία, στο Σύνταγμα, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και γύρω από τη Βουλή. Κι όμως, πόσες από αυτές τις συλλήψεις κατέληξαν σε πραγματικές ποινές φυλάκισης; Είναι τυχαίο ότι, παρά τον όγκο των ενεργειών, οι τελικές καταδίκες είναι ελάχιστες και ήπιες;Ή μήπως πρόκειται απλώς για νομικές συμπτώσεις; 

Πώς εξηγείται η ελευθερία κινήσεων; Ο Ρουβίκωνας έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις σε υπουργεία, σε πρεσβείες, σε μεγάλες εταιρείες, σε δημόσιους οργανισμούς, ακόμη και σε χώρους υψηλής ασφάλειας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δράσεις ήταν δημόσια ανακοινωμένες, με βίντεο, φωτογραφίες και αναλήψεις ευθύνης. Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι πώς είναι δυνατόν μια ομάδα που δηλώνει ανοιχτά τις ενέργειές της να συνεχίζει να δρα ανενόχλητη; Γιατί δεν αντιμετωπίζεται όπως άλλες πολιτικές ή κοινωνικές ομάδες που διώκονται πολύ αυστηρότερα για σαφώς ηπιότερες πράξεις;

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Ρουβίκωνας διατηρεί χώρο στα Εξάρχεια, σε περιοχή όπου εδώ και χρόνια εφαρμόζεται μια ιδιότυπη «ειδική μεταχείριση». Αναρωτιέται κανείς. Γιατί αυτός ο χώρος εξακολουθεί να υπάρχει;

Επίσης χρήματα, χρόνος και οργάνωση: από πού προκύπτουν; Οι δράσεις απαιτούν μετακινήσεις, υλικά, χρόνο και κυρίως τεράστια έξοδα σε νομική υποστήριξη. Πολλοί από τους συμμετέχοντες δηλώνουν ότι δεν εργάζονται, όπως είναι λογικό για τους τεμπέληδες του αναρχικού χώρου. Άρα γεννάται εύλογα το ερώτημα. Πώς χρηματοδοτείται όλο αυτό; Υπάρχουν δωρεές; Υπάρχουν αλληλέγγυα δίκτυα και πηγές που απλώς δεν φαίνονται;

Πολλοί από το πόπολο θαυμάζουν τον Ρουβίκωνα χωρίς να μπορούν καν να σκεφτούν ποιος υπάρχει πίσω από αυτούς και τους συντηρεί. Για εμάς είναι εύκολη η απάντηση και στο ποιος κρύβεται και γιατί το κάνει. 

Για απάντηση θα πούμε μόνο ότι το κράτος και το σύστημα πάντα δείχνει το χειρότερο του πρόσωπο προς τους Εθνικιστές. Γιατί μόνο αυτούς φοβάται. Τα υπόλοιπα εννοούνται.

 Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

 

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσαχθήκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. Οι ελέγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας είναι δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Ανακοίνωση.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ούτε ατυχήματα ούτε «κακές στιγμές».Είναι πολιτικές συνέπειες.

Το αιματηρό επεισόδιο στη Χίο μεταξύ Λιμενικών και διακινητών από την Τουρκία αλλά και η προκλητική παρουσία των Γκρίζων Λύκων στη Θράκη, συνθέτουν την ίδια θλιβερή εικόνα.Ένα υπόδουλο κράτος χωρίς βούληση να υπερασπιστεί τα σύνορα του, τον Λαό του και την  εθνική συνοχή του.

Η Τουρκία, εδώ και χρόνια, επιδιώκει τη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση της Ελλάδας. Εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, ενθαρρύνει εθνικιστικές και αλυτρωτικές κινήσεις στη Θράκη και στοχεύει στη σταδιακή «Κοσοβοποίηση» μιας ευαίσθητης περιοχής της Πατρίδας μας. Και αντί να βρει απέναντί αντίσταση, βρίσκει ανοχή. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα παρουσιάζεται διεθνώς ως χώρα «ανοιχτών συνόρων», επιδομάτων και μόνιμης φιλοξενίας. Το μήνυμα αυτό δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι εθνικό έγκλημα και πολιτική απάτη. Ο Λαός μας δεν αντέχει άλλο να θρέφει αφροασιατικούς πληθυσμούς την ώρα που 

οι Έλληνες εργαζόμενοι φτωχοποιούνται,

οι νέοι ξενιτεύονται,

η ύπαιθρος ερημώνει,

και η κοινωνική συνοχή διαλύεται.

Η αλήθεια που δεν λέγεται είναι απλή.Αυτή η πολιτική δεν γίνεται από ανθρωπισμό. Γίνεται για να εξυπηρετεί τα φτηνά, αναλώσιμα εργατικά χέρια στις φάμπρικες, στις αποθήκες και στα εργοτάξια των καπιταλιστών. Γίνεται για να συμπιέζονται οι μισθοί των Ελλήνων, να διαλύεται η συλλογική διεκδίκηση και να μετατρέπεται η εργασία σε εμπόρευμα χωρίς αξία. Γίνεται για μετατραπεί η Ευρώπη σε απέραντο χωνευτήρι ανθρώπων, όπου θα κυριαρχεί ο άνθρωπος χωρίς ρίζες άρα και χωρίς αντίσταση στην αλλοτρίωση. 

Και μέσα σε όλα αυτά γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.

Γιατί η Νέα Δημοκρατία αγοράζει όπλα;

Για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και τις γεωπολιτικές ισορροπίες τρίτωνή για να υπερασπίζεται τα σύνορα της Ελλάδας, όταν αποδεικνύεται ότι αυτά παραβιάζονται καθημερινά ακόμη και με ψαρόβαρκες; Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγξει ποιος μπαίνει,δεν μπορεί να μιλά για κυριαρχία.

Η δική μας θέση είναι καθαρή και εθνικοκοινωνικά δίκαιη.

Κλείσιμο και αυστηρή φύλαξη των συνόρων, ώστε να σταματήσει η παράνομη είσοδος.

Απέλαση όλων των παράτυπων μεταναστών, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο αλλά χωρίς προσχήματα.

Μηδενική ανοχή στην Τουρκία.

Επιβολή ουσιαστικών οικονομικών και φορολογικών κυρώσεων στην Τουρκία, ξεκινώντας από τα τουρκικά προϊόντα, καθώς αποτελεί την κύρια δίοδο των μεταναστευτικών ροών.

Προτεραιότητα στον Έλληνα εργαζόμενο, στην εργασία με αξιοπρέπεια και όχι στη φτηνή εκμετάλλευση.

Η Πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλα προσχήματα!

Χρειάζεται σύνορα, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια. Ό,τι ζούμε σήμερα δεν είναι μονόδρομος.

Είναι επιλογή.

Και οι επιλογές αυτές έχουν υπεύθυνους.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η Αντεπίθεση του Ελληνικού Εθνικού Κοινωνισμού! ΙΜΙΑ 2026

  

Η Αντεπίθεση του Ελληνικού Εθνικού Κοινωνισμού! ΙΜΙΑ 2026

Χθες, κατά την εκδήλωση μνήμης για τα Ίμια στη Θεσσαλονίκη, έγινε για ακόμη μία φορά ξεκάθαρο ότι το κράτος και το παρακράτος λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία όταν πρόκειται να στραφούν ενάντια στο εθνικοκοινωνικό κίνημα και ειδικότερα ενάντια στον Ιερό Λόχο.

Παρότι είχε δηλωθεί εγκαίρως και απολύτως νόμιμα η πρόθεσή μας να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση στον Λευκό Πύργο, με τήρηση όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών, από νωρίς ο χώρος είχε ήδη καταληφθεί από ομάδες του αναρχικού χώρου, οι οποίες βρίσκονταν εκεί υπό την πλήρη προστασία της αστυνομίας, με προφανή στόχο να εμποδιστεί η προσέγγισή μας στο σημείο που είχαμε δηλώσει.

Όταν κινηθήκαμε άμεσα για να διεκδικήσουμε τον χώρο που μας ανήκε νόμιμα, η αστυνομία μπλόκαρε την πορεία μας στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης και προχώρησε σε εκτεταμένες ταυτοποιήσεις και άσκησε ωμή τρομοκρατία, ιδίως απέναντι στα νεαρά μέλη και τους φίλους του Κινήματός μας. 

Η τακτική ήταν ξεκάθαρη: απομόνωση, ψυχολογική πίεση και παρεμπόδιση κάθε πολιτικής παρουσίας. Μας απομόνωσαν εντός του χώρου του λιμανιού, όπου τελικά η εκδήλωσή μας πραγματοποιήθηκε κανονικότατα, με τάξη και αξιοπρέπεια. Παρά την κρατική τρομοκρατία, πλήθος κόσμου – κυρίως νεαρών παιδιών – προσήλθε και έδωσε το παρών, αποδεικνύοντας ότι η μνήμη και η αγωνιστική συνείδηση δεν μπλοκάρονται με κλούβες και ελέγχους.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκαν και άλλες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και σε σημεία ελάχιστα μέτρα από καταλήψεις του αναρχικού χώρου, χωρίς καμία απολύτως ενόχληση. 

Για άλλη μια φορά, όλος ο μηχανισμός στράφηκε επιλεκτικά ενάντια στον Ιερό Λόχο. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι πολιτική επιλογή και φόβος απέναντι σε ένα κίνημα που μιλά για Πατρίδα, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Έθνος και Αξιοπρέπεια.

Δείτε το βίντεο και εδώ: Αντεπίθεση

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Αρχηγό του Κινήματός μας, Ανδρέα Γενιά, ο οποίος αναφέρθηκε στη διαχρονική προδοσία που υφίσταται η χώρα μας από το πολιτικό σύστημα. Τόνισε ότι η ατολμία, η δουλικότητα και η απουσία εθνικής στρατηγικής έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε μόνιμο πεδίο διεκδικήσεων από την Τουρκία.

Δείτε το βίντεο εδώ:

Ομιλία/κατάθεση στεφάνου/Εθνικός Ύμνος

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον βρώμικο και υπονομευτικό ρόλο του ΝΑΤΟ και των αμερικανικών κυβερνήσεων από το 1974 μέχρι σήμερα. Ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει την προσήλωσή του σε αυτούς τους οργανισμούς με αίμα και με χρήμα: με την Κύπρο του 1974, με τα Ίμια το 1996, με τη συνεχή αμφισβήτηση της κυριαρχίας στο Αιγαίο και με την απώλεια του ονόματος της Μακεδονίας. Καταγγέλθηκε επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση των τοκογλύφων, μια ένωση συμφερόντων εχθρική προς τους λαούς και την εθνική κυριαρχία.

Ο Αρχηγός μας κατήγγειλε και τους δήθεν «εθνικιστές» που σήμερα ξερογλύφουν τις αμερικανικές κυβερνήσεις και το ΝΑΤΟ, παριστάνοντας τους πατριώτες ενώ στέκονται στο πλευρό των ίδιων μηχανισμών που ευθύνονται για εθνικές ήττες και ταπεινώσεις. Το μήνυμα ήταν σαφές: δεν μπορείς να μιλάς για Πατρίδα όταν υπηρετείς τους δυνάστες της.

Εμείς συναγωνιστές σήμερα δείξαμε ότι είμαστε ενεργο κύτταρο σε ένα κόσμο χάρτινο. Όταν στάθηκα ανάμεσα σας και έβλεπα τον κόσμο να μας κοιτάει όταν περνούσε με απορία σκέφτηκα ότι ναι είμαστε εδώ από όλα τα μέρη της πατρίδας τιμήσαμε στα ιερά νερά μας τους 3 αξιωματικούς που χάσαμε ,ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε ποτέ και όμως δώσαμε παρών για την τιμη αυτών των ανθρώπων . Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει την ατμόσφαιρα μέσα στους Συναγωνιστές και την Ιδέα που ένωσε όλους εμάς από κάθε μεριά της Ελλάδας για να μπορέσουμε να σταθούμε δίπλα ο ένας στον άλλο ,αυτό είναι το πρόβλημα ότι ο αγωνιστής στον κόσμο τους μοιάζει σαν ένα πρόβλημα γιατί δεν έχουν πάρει την μαγιά της εθνικής ιδέας και την λέξη συναγωνισμός κάτω από τα ιερά λάβαρα ανάμεσα σε ανθρώπους που πρώτα η σημαία και όλα τα υπόλοιπα δεύτερα .Δόξα και τιμή στον Ιερό Λόχο αυτά είχα να πω .
(Μήνυμα νεαρού Συναγωνιστή).

Η λιτή τελετή, όπως ακριβώς πρέπει να είναι οι τελετές μνήμης και τιμής, ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνου στη θάλασσα, τιμώντας τους τρεις αξιωματικούς που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος εκείνη τη νύχτα στο Αιγαίο:

Χριστόδουλος Καραθανάσης, 

Παναγιώτης Βλαχάκος και 

Έκτορας Γιαλοψός.

Ακολούθησε ο Εθνικός Ύμνος και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, τόσο για τους ήρωες των Ιμίων όσο και για σύγχρονες απώλειες του λαού μας: για τους φίλους και οπαδούς του ΠΑΟΚ που σκοτώθηκαν στο πρόσφατο τροχαίο δυστύχημα, καθώς και για τις πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο της Βιόλαντα.

Η εκδήλωση έκλεισε με συντεταγμένη αποχώρησή μας, με συνθήματα που δονούσαν από παλμό τον τόπο, αποδεικνύοντας ότι όσο κι αν επιχειρούν να μας φιμώσουν, η φωνή μας θα ακούγεται.

Συγχαρητήρια στην περιφρούρηση και στην νεολαία του Ιερού Λόχου την ΕΝΕ!

Δεν τρομοκρατούμαστε. Δεν υποχωρούμε. Δεν ξεχνάμε.

Η μνήμη των Ιμίων ανήκει στον Ελληνικό Λαό και στη νεολαία που συνεχίζει.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά!

 

Ο Εργάτης που δεν ξεχνά.

Γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος πενθεί τον Ιωάννη Μεταξά.

Σαν σήμερα δεν θυμάμαι έναν “πολιτικό”. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στον κόσμο της δουλειάς. Σαν Έλληνας εργαζόμενος, πενθώ τον Ιωάννη Μεταξά όχι από νοσταλγία, αλλά από την άσβεστη μνήμη. 

Από μνήμη ζωντανή, ταξική και εθνική μαζί. Γιατί κάποια πράγματα που σήμερα τα λένε “δικαιώματα”, κάποιος τα έκανε πράξη όταν ο Έλληνας Εργάτης δεν είχε φωνή.

Εγώ δεν μιλάω με όρους σαλονιού. Μιλάω σαν άνθρωπος της βάρδιας, του μεροκάματου, της οικογένειας που παλεύει να σταθεί όρθια. Και ξέρω καλά πως πριν τον Μεταξά ο εργάτης ήταν μόνος του. Δούλευε όσο ήθελε το αφεντικό, πληρωνόταν όποτε ήθελαν άλλοι, και αν αρρώσταινε, αν τσάκιζε τη μέση του, απλώς χανόταν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς άλλαξε αυτή την πραγματικότητα. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους. Με κράτος που πήρε θέση. Πήρε θέση υπέρ της εργασίας, υπέρ της οικογένειας, υπέρ της κοινωνικής συνοχής. Έβαλε όρια εκεί που πριν υπήρχε ασυδοσία. Έδωσε ανάσα εκεί που υπήρχε εξάντληση.

Κάθε Έλληνας εργαζόμενος οφείλει να τιμά τον Ιωάννη Μεταξά. Όχι γιατί το λέει κάποιος, αλλά γιατί του χρωστά πράγματα χειροπιαστά. Πράγματα που μπήκαν στο τραπέζι του, στο σπίτι του, στη ζωή του. Ο Μεταξάς πίστευε ότι χωρίς αξιοπρεπή εργασία δεν υπάρχει Έθνος. Και το απέδειξε.

Δεν ξεχνάω:

Που κατοχύρωσε το οκτάωρο, για να μην πεθαίνει ο άνθρωπος στη δουλειά.

Που έκανε την Κυριακή αργία, για να υπάρχει οικογένεια και ανάπαυση.

Που ίδρυσε το ΙΚΑ, για να μην πετιέται ο εργάτης σαν σπασμένο εργαλείο.

Που έβαλε το κράτος προστάτη της εργασίας, όχι υπηρέτη των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Που προστάτευσε τον μισθό και τη δουλειά, σε εποχές σκληρές.

Που στήριξε την κοινωνική πρόνοια, όχι την φιλανθρωπία του "θεαθήναι".

Που ενίσχυσε την εγχώρια παραγωγή, για δουλειές ελληνικές.

Που στάθηκε στον αγρότη, θεμέλιο του τόπου.

Που οργάνωσε το κράτος με εθνικό και κοινωνικό σκοπό, όχι κομματικό.

Που έχτισε κοινωνική συνοχή, γιατί χωρίς αυτήν δεν στέκεται Λαός.

Και ύστερα ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας. Το 1940. Εκεί φάνηκαν όλα. Εκεί φάνηκε ότι ο Λαός που είχε μάθει να στέκεται όρθιος στη δουλειά, μπορούσε να σταθεί όρθιος και στον πόλεμο. Το Όχι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας οργανωμένης, πειθαρχημένης, ενωμένης.

Ο Ιωάννης Μεταξάς πέθανε εν ώρα καθήκοντος. Δεν ζήτησε δόξες. Άφησε έργο. Κι εγώ, σαν Έλληνας Εργάτης, Αντικαπιταλιστής και Αντικουμμουνιστής που δεν ξεχνά, δεν τον μνημονεύω τυπικά. Τον τιμώ. 

Γιατί κάποιοι δούλεψαν για τον εαυτό τους. Εκείνος δούλεψε για την Ελλάδα.

ΕΛΛΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

  

Αναλώσιμες ζωές στο όνομα του κέρδους: το έγκλημα της Βιολάντα.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από την ισχυρή έκρηξη προπανίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας “κακής στιγμής”. Ήταν το προϊόν συστηματικής αδιαφορίας, παραλείψεων και ανεπαρκών κρατικών μηχανισμών, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στο επίσημο πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η έκρηξη προκλήθηκε από πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία δεν ανιχνεύτηκε ούτε αντιμετωπίστηκε, παρά τον υψηλό κίνδυνο. Το αέριο συγκεντρώθηκε σε υπόγειους χώρους, ώσπου ένας σπινθήρας από τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης προκάλεσε την ακαριαία ανάφλεξη. Τρεις υπεύθυνοι — ο ιδιοκτήτης, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας — προσαχθήκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά τα γεγονότα αποδεικνύουν κάτι που πολλοί προσπαθούν να αγνοήσουν: η ασφάλεια των εργαζομένων θεωρείται κόστος και όχι δικαίωμα. 

Οι ελέγχοι ασφαλείας, όπου γίνονται, είναι τυπικοί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Οι μηχανισμοί πρόληψης της πολιτείας είναι ελλιπείς και πολλές φορές ανύπαρκτοι. Και όταν η αμέλεια γίνεται κανονικότητα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή.

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Η τραγωδία στα Τρίκαλα φέρνει στο φως μια βασική αλήθεια: το φιλλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον εργαζόμενο. Κανονικά ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην τυπική θεσμική παρουσία ή στις τυπικές διαδικασίες ελέγχου. Οφείλει να είναι ενεργός, προληπτικός και αυστηρός απέναντι σε κάθε εργοδότη που εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων.

Η καθυστέρηση εντοπισμού της διαρροής, η αδυναμία επιβολής αυστηρών κανονιστικών μέτρων και η ανεπάρκεια στην παρακολούθηση επικίνδυνων εγκαταστάσεων αποδεικνύουν ότι οι κρατικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν υπέρ της ασφάλειας των εργαζομένων, αλλά υπέρ της ευκολίας των επιχειρήσεων. 

Κάθε έκρηξη, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε απώλεια ζωής είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι το κράτος παραμένει ουσιαστικά απών. 

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

Παράλληλα, η υπόθεση αυτή φέρνει στο φως την ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν ουσιαστικό λόγο στον έλεγχο για την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους, ούτε μηχανισμούς πίεσης που να επιβάλλουν πραγματικά μέτρα προστασίας. Οι κομματικές ενώσεις και οι αριστερές συλλογικότητες που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα της εργασίας συχνά περιορίζονται σε κομματικά, γραφειοκρατικά και θεσμικά παιχνίδια, αφήνοντας τους εργάτες ευάλωτους σε κινδύνους που μπορούν να προληφθούν.

Όσο οι συλλογικότητες δρουν μόνο τυπικά ή επικοινωνιακά, κάθε εργοστάσιο με παραλείψεις ασφαλείας μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου. Η αδράνεια αυτή δεν είναι απλά σφάλμα, είναι δομικό πρόβλημα του εργατικού κινήματος, που δεν έχει αναπτύξει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και πίεσης.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα  Ιερός Λόχος, δεν περιοριζόμαστε στην κριτική. Η προστασία των εργαζομένων απαιτεί συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα όπως:

Υποχρεωτικοί και τακτικοί τεχνικοί έλεγχοι σε όλες τις εγκαταστάσεις με επικίνδυνες ουσίες, με δημόσια καταγραφή και αυστηρές ποινές για παραλείψεις.

Ανεξάρτητοι ελεγκτές ασφαλείας και όχι υπάλληλοι που λογοδοτούν στην ίδια την επιχείρηση.

Πλήρης ενημέρωση και εκπαίδευση εργαζομένων σε θέματα πρόληψης και αντιμετώπισης κινδύνων.

Σύγχρονα συστήματα ανίχνευσης αερίων και αυτοματοποιημένα συστήματα σήμανσης κινδύνου, για την έγκαιρη αντίδραση σε διαρροές και εκρήξεις.

Νομοθεσία με πραγματικές ευθύνες, όπου η παραμέληση των κανόνων ασφαλείας θα οδηγεί άμεσα σε ποινικές διώξεις των υπευθύνων και σε αστική αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων.

Ανασυγκρότηση και εθνικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να αποκτήσει πραγματική δύναμη, με συλλογικές δράσεις και μηχανισμούς πίεσης που προστατεύουν τη ζωή των εργαζομένων.

Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια δεν μπορούν να είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που δουλεύει.

Οι πέντε εργάτριες της Βιολάντα δεν πρέπει να περάσουν στην ανωνυμία της μνήμης.

Η τραγωδία τους πρέπει να γίνει μήνυμα για κάθε εργαζόμενο και κάθε συνδικαλιστή: η ζωή μας δεν είναι αναλώσιμη, η εργασία μας δεν είναι θυσία για το κέρδος.

Ως κοινωνία και ως Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα, καλούμε το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του, με αυστηρούς ελέγχους και μηχανισμούς πρόληψης και τους εργοδότες να αντιμετωπίσουν την ασφάλεια ως απαράβατο καθήκον και όχι ως κόστος που παραλείπεται.

Η ζωή και η ασφάλεια όλων μας είναι δεν διαπραγματεύεται!

Απαιτούμε σεβασμό, προστασία και αξιοπρέπεια και αυτό είναι ευθύνη όλων.

Το μήνυμα είναι σαφές: κανένας θάνατος δεν είναι ατύχημα, κανένας εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμος και κανένα κράτος ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ανακοίνωση

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το τραγικό εργατικό δυστύχημα που σημειώθηκε στα Τρίκαλα μάς γεμίζει οργή και βαθιά θλίψη. Άνθρωποι της δουλειάς, εργαζόμενες της νυχτερινής βάρδιας, δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Πήγαν για το μεροκάματο και χάθηκαν την ώρα της εργασίας τους.

Χωρίς να προκαταλαμβάνουμε τα αίτια και χωρίς να αποδίδουμε ευθύνες πριν μιλήσουν οι αρμόδιες έρευνες, το γεγονός παραμένει αμείλικτο: άλλη μια εργατική τραγωδία προστίθεται σε μια μακριά λίστα θυμάτων της καθημερινής βιοπάλης. Μανάδες που περίμεναν να γυρίσουν στα παιδιά τους και δεν γύρισαν ποτέ...

Σε μια κοινωνία που μιλά για "ανάπτυξη" και πρόοδο, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν με τη ζωή τους. Και πίσω από τους αριθμούς μένουν παιδιά χωρίς γονείς, οικογένειες διαλυμένες, πόνος που δεν χωρά σε δελτία ειδήσεων.

Εκφράζουμε τα βαθιά συλλυπητήρια μας σε όλους τους οικείους των θυμάτων. 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Πολλά τα μέτωπα, ένα το σύστημα υποταγής!

 

Πολλά τα μέτωπα, ένα το σύστημα υποταγής!


Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα παρουσιάζονται αποσπασματικά.
Άλλο η ενέργεια, άλλο τα προγράμματα επιδότησης, άλλο οι αναπλάσεις στους δήμους, άλλο οι εμπορικές συμφωνίες.
Έτσι θέλουν να τα βλέπουμε, ως κομμένα κομμάτια, για να μη φαίνεται η εικόνα.
Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική.
Όλα αυτά συνδέονται.
Και αν δεν τα δούμε ως σύνολο, θα συνεχίσουμε να συζητάμε τα συμπτώματα και όχι την αιτία.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για προγράμματα «ανάπτυξης».
Ελλάδα 2.0, ενεργειακή αναβάθμιση, εξοικονομώ, πράσινη μετάβαση κλπ.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι απέναντι στη βελτίωση του σπιτιού του ή στη μείωση του κόστους ενέργειας.
Το ερώτημα όμως δεν είναι τι υπόσχονται αυτά τα προγράμματα,
αλλά τι χτίζουν από πίσω.
Το τυράκι υπάρχει αλλά η φάκα έρχεται μετά.Οι επιδοτήσεις σήμερα δεν δίνονται χωρίς όρους.Δίνονται με δεσμεύσεις, με κανόνες, με συνεχή εξάρτηση.
Ο πολίτης μαθαίνει,
να περιμένει πρόγραμμα για να κινηθεί,
να προσαρμόζει τη ζωή και την ιδιοκτησία του σε οδηγίες τρίτων,
να αποδέχεται περιορισμούς που βαφτίζονται ως πρόοδος.
Και όλα αυτά χρηματοδοτούνται, ξανά και ξανά, με δανεισμό που φορτώνονται στο μέλλον.
Το ίδιο μοτίβο το βλέπουμε και στους δήμους.
Αναπλάσεις που υποτίθεται βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, αλλά
καταργούν τους χώρους στάθμευσης,
νεκρώνουν την τοπική αγορά,
τσιμεντοποιούν αντί να πρασινίζουν πάρκα και ούτω καθεξής.
Λεφτά υπάρχουν και πάνε σε έργα βιτρίνας, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.
Και κάπου εδώ μπαίνει η MERCOSUR.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έρχεται ξανά στο προσκήνιο η συμφωνία ΕΕ–MERCOSUR.
Όχι τυχαία, ούτε απομονωμένα.
Μας την παρουσιάζουν ως τεχνικό, οικονομικό ζήτημα.
Στην πραγματικότητα, είναι πολιτική επιλογή πρώτης γραμμής.
Η MERCOSUR δεν αφορά απλώς φθηνότερα προϊόντα. Απέκτησε στρατηγικό ρόλο. Συνδέθηκε με την Ευρωπαϊκή Ένωση και σήμερα επιδιώκει να αλλάξει ισορροπίες σε χώρες σαν την Ελλάδα. Δεν είναι απλώς συμφωνία για φθηνό κρέας ή ζάχαρη, αλλά είναι εργαλείο εξάρτησης, που επιτρέπει ξένες αγορές να καθορίζουν τι τρώει και τι παράγει ο λαός μας.
Αφορά τη διατροφή μας, την επιβίωση των Ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων,
την ικανότητα της χώρας να θρέψει τον ελληνικό λαό.
Όμως βλέπουμε ότι δεν συμφωνούν όλα τα κράτη με τη MERCOSUR.
Υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Χώρες που καταλαβαίνουν ότι η εγχώρια παραγωγή τους απειλείται,
τα χαμηλότερα στάνταρ θα διαλύσουν τους μικρούς παραγωγούς και η εξάρτηση από εισαγωγές είναι εθνικό ρίσκο.
Αν η συμφωνία ήταν τόσο ωφέλιμη, δεν θα προσπαθούσαν να την περάσουν από την πίσω πόρτα, με στόχο το 2026.


Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο, "ο καταναλωτής θα κερδίσει".
Αυτό που είναι φθηνό σήμερα, γίνεται εξάρτηση αύριο.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα.
Περισσότερο από το 40%+ του κρέατος που καταναλώνεται στην Ελλάδα προέρχεται από εισαγωγές.
Οι μικρομεσαίες εκτροφές έχουν μειωθεί κατά περίπου 30% τα τελευταία δέκα χρόνια.
Κάθε ευρώ που δαπανάται για εισαγωγές φεύγει εκτός χώρας.
Τι γίνεται όμως όταν κλείνουν οι ελληνικές εκτροφές και ερημώνουν τα χωριά;
Τότε δεν θα μιλάμε για φθηνό προϊόν.
Θα μιλάμε για μονοπώλιο και εξάρτηση.
Και σε μια κρίση ή πόλεμο, ή σε ένα ενεργειακό σοκ, μία παγκόσμια αναταραχή,
μια χώρα που δεν παράγει τρόφιμα, δεν θα είναι ποτέ ασφαλής.
Αυτό δεν είναι πρόοδος αλλά ρίσκο για την ίδια την εθνική κυριαρχία.


Είπαμε πολλά τα μέτωπα, αλλά το σύστημα ένα.
Δεν είναι άσχετα μεταξύ τους.
Δεν είναι μεμονωμένες πολιτικές, είναι κομμάτια του ίδιου συστήματος, που θέλει
τους πολίτες εξαρτημένους, τα
κράτη χωρίς αυτάρκεια και τις κοινωνίες εύκολα διαχειρίσιμες.
Αυτό που διεθνώς ονομάζεται Agenda 21 / 2030, στην πράξη σημαίνει λιγότερη ελευθερία και περισσότερος έλεγχος.
Ο Ιερός Λόχος μιλά ξεκάθαρα για εθνικό κράτος. Στον Ιερό Λόχο δεν κρυβόμαστε για να είμαστε αρεστοί.
Λέμε τα πράγματα όπως είναι.
Πιστεύουμε στο εθνικό κράτος και όχι στην Ελλάδα - παγκόσμια αγορά.
Γι’ αυτό προτείνουμε ξεκάθαρα:
Εθνική διατροφική αυτάρκεια ως ζήτημα ασφάλειας.
Προστασία της εγχώριας παραγωγής από συμφωνίες όπως η MERCOSUR.
Στήριξη της εργασίας, Εθνικό έλεγχο σε τρόφιμα, ενέργεια, γη και υποδομές.


Όταν απειλείται η παραγωγή και η αυτάρκεια, η απάντηση δεν είναι διαπραγμάτευση. Η απάντηση είναι η εθνική στρατηγική.
Και ο Ιερός Λόχος διαλέγει ξεκάθαρα τη πλευρά της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού.


Μαρία Δήμου για το Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

Ιερολοχίτης. Το περιοδικό της Νεολαίας του Ελληνικού Εθνικού Κοινωνισμού!

  

Ο ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ δεν είναι άλλο ένα περιοδικό. Είναι στάση ζωής.

Μνήμη. Φυλή. Δύναμη.

Τρεις λέξεις που δεν μπήκαν τυχαία στο εξώφυλλο. 

Μνήμη για να ξέρεις από πού έρχεσαι. 

Φυλή για να μη χαθείς στο τίποτα της εποχής. Δύναμη για να σταθείς όρθιος σε έναν κόσμο που σε θέλει σκυφτό.

Ο ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ μιλάει στη Νεολαία που δεν βολεύεται, που ψάχνει νόημα και αλήθεια. Ιστορία χωρίς φίλτρα, πολιτισμός με ταυτότητα, λόγος καθαρός και εθνικός. 

Όχι για να σου πει τι να σκεφτείς, αλλά για να σου θυμίσει ποιος είσαι.

Αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου δεν συμβιβάζεται,

αν ψάχνεις Συναγωνιστές και όχι πλήθος,

αν πιστεύεις πως το μέλλον χτίζεται μόνο πάνω σε γερά θεμέλια,

τότε αυτό το περιοδικό είναι για σένα.

ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ 

Για την Νεολαία με ευθύνη και θέληση να ξανασταθεί όρθια.

Πληροφορίες για αποστολή στο Ierosloxos12@gmail.com

Τεύχος 16ο Περίοδος Β

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος 

Ο Αλβανός Έντι Ράμα ξαναχτυπά με φαντασιώσεις.

  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: Ο Αλβανός Έντι Ράμα ξαναχτυπά με φαντασιώσεις.

Όταν ένας πρωθυπουργός προσπαθεί να ξαναγράψει την Ιστορία, δεν το κάνει από δύναμη. Το κάνει από φόβο. Φόβο για όσα δεν μπορεί να σβήσει, όσα δεν μπορεί να ελέγξει, όσα του θυμίζουν την πραγματική καταγωγή του.

Ο κ. Ράμα μίλησε, χλεύασε, υπαινίχθηκε και χαρακτήρισε νομίζοντας ότι η ειρωνεία αντικαθιστά τα γεγονότα κατατάσσοντας τα,  σε  πολιτική.

Όσο ο κ. Ράμα επιλέγει να προκαλεί, να παραποιεί και να μιλά αφ’ υψηλού, τόσο “αποκαλύπτεται” με τις φαντασιώσεις του.

Οπότε θα πρέπει να μάθει ο κ. Ράμα ότι η ιστορία των Ελλήνων παραμένει ανεπηρέαστη από τις φαντασιώσεις του  και τις αλαζονικές δηλώσεις του.

Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι τυχαίο. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα της πολιτικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας. Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιτρέπει στον Έντι Ράμα να κάνει προεκλογικό σόου μέσα στην Ελλάδα, να μιλά επί ελληνικού εδάφους και να αμφισβητεί τη Βόρειο Ήπειρο χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, τότε η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνον που προκαλεί. Βαραίνει και εκείνον που σιωπά. Ένας πρωθυπουργός που ανέχεται τέτοιες δηλώσεις, που μετατρέπει την πολιτική σε φιέστα και αποφεύγει να θέσει ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές, δεν εκπέμπει ισχύ. Εκπέμπει αδυναμία. Και αυτή η αδυναμία εκθέτει τη χώρα και υπονομεύει την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Μέσα από το πλαίσιο που απορρέει από το αδιαπραγμάτευτο ιστορικό εθνικό δίκαιο μας, απαιτούμε επιτέλους από το ελληνικό κράτος συγκεκριμένες και ξεκάθαρες πολιτικές, που δεν επιδέχονται άλλες υπεκφυγές. 

Πρώτον, να ισχύσει επιτέλους το Πρωτόκολλο της Κερκύρας, το οποίο έχει υπογράψει η ίδια η Αλβανία, και να διεκδικηθεί ουσιαστικά η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, μαζί με την πλήρη προστασία των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών, των περιουσιών και της ιστορικής τους παρουσίας. 

Δεύτερον, να εφαρμοστεί χωρίς εξαιρέσεις η νομοθεσία που προβλέπει την άμεση απέλαση αλλοδαπών που έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα για σοβαρά εγκλήματα, μετά την έκτιση των ποινών τους, ιδίως όταν αυτά στρέφονται κατά της ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής στη χώρα. 

Γραφείο Τύπου 

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα   Ιερός Λόχος

16 Ιανουαρίου 2026

Panx Americana...Ο διεθνής χωροφύλακας της Υφηλίου!

  

Panx Americana...Ο διεθνής χωροφύλακας της Υφηλίου!

Η Αμερική δεν πολεμά τη Βενεζουέλα γιατί αγαπά τη δημοκρατία. Τη χτυπά γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. Γιατί είπε ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στον Λαό της και όχι στα κοράκια των πολυεθνικών. Γιατί αρνήθηκε να γίνει ένα ακόμη ενεργειακό πορνείο που πουλά το αίμα της γης του σε δολάρια με αμερικανική επιτήρηση και κυβερνήτες μαριονέτες. Το πραγματικό έγκλημα της Βενεζουέλας είναι η θέλησή της για εθνική ανεξαρτησία. 

Η Βενεζουέλα είναι ένα κράτος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, με φυσικό αέριο, χρυσό και στρατηγικές πρώτες ύλες και αρνήθηκε να λειτουργήσει ως αποικία. Αυτό και μόνο αρκούσε για να ενεργοποιηθεί όλος ο μηχανισμός του διεθνή χωροφύλακα με ωμή στρατιωτική βία.

Είναι κοινό μυστικό ότι η Νότια Αμερική για τις ΗΠΑ δεν είναι ήπειρος αλλά ζωτικός χώρος-ιδιοκτησία. Από το δόγμα Μονρόε μέχρι σήμερα όποιος λαός προσπάθησε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του το πλήρωσε ακριβά. Όχι γιατί απέτυχαν αλλά γιατί τιμωρήθηκαν. 

Η εθνική κυριαρχία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των κρατών και κανένας "παγκόσμιος χωροφύλακας" δεν νομιμοποιείται να την καταπατά στο όνομα δήθεν ηθικών προσχημάτων.

Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποίω πρόσωπα και καθεστώτα. Ο Μαδούρο δεν υπήρξε το "καλύτερο παιδί" και υπήρξαν υπαρκτές σκιές, διαπλοκές και σχέσεις με κυκλώματα, που επιβάρυναν τον Λαό της χώρας. Αυτά όμως δεν δίνουν σε καμία υπερδύναμη το δικαίωμα να εισβάλλει, να εκβιάζει ή να επιβάλλει καθεστώτα διά της βίας.

Άλλωστε εάν πράγματι η αιτία ήταν η πάταξη του διεθνούς ναρκοεμπορίου, τότε γιατί η Ουάσιγκτον κλείνει τα μάτια σε άλλες εστίες που όλοι γνωρίζουν; Υπάρχουν χώρες και περιοχές –ακόμη και στη γειτονιά μας– όπου η παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών είναι κοινό μυστικό, χωρίς να "αγγίζονται" ποτέ. Το παράδειγμα χωριών-κέντρων διακίνησης, όπως το Λαζαράτι στην Αλβανία, δείχνει καθαρά την υποκρισία των επιλεκτικών ευαισθησιών.

Η αλήθεια είναι ωμή: η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και πετρέλαια. Εκεί εδράζονται τα αμερικανικά συμφέροντα, όχι στην "δημοκρατία" ούτε στην "κάθαρση". Η Βενεζουέλα δεν απειλεί στρατιωτικά κανέναν. Απειλεί όμως το διεθνές σύστημα. Απειλεί το δολάριο. Απειλεί την κανονικότητα ότι οι Λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν με δανεικά, με χρέος στους διεθνείς τραπεζίτες και με κυβερνήσεις υπαλλήλους. Απειλεί το ψέμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Και εδώ πρέπει να κοιτάξει ο Έλληνας την αλήθεια κατάματα.Ποια θα ήταν η αντίδραση των συμμάχων μας εάν αύριο μια πραγματικά εθνική  κυβέρνηση έλεγε ότι τα πετρέλαια είναι ελληνικά, ότι η ενέργεια είναι εθνικό όπλο, ότι το νόμισμα και η οικονομική πολιτική δεν υπαγορεύονται απ’ έξω;Η απάντηση είναι απλή. Ό,τι έγινε στη Βενεζουέλα, ό,τι έγινε παντού.

Η Ελλάδα άλλωστε το έζησε ήδη. Όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος επιχείρησε να χαράξει στοιχειώδη ανεξάρτητη πολιτική, όταν τέθηκε σοβαρά το ζήτημα αξιοποίησης των ελληνικών ενεργειακών πόρων με εθνικούς όρους και όχι με το δολάριο του αφέντη, η αντίδραση ήρθε άμεσα. Η "χούντα" έπρεπε να πέσει. Όχι για τη δημοκρατία αλλά γιατί ξέφυγε από τη γραμμή. Αυτός είναι ο φόβος της Αμερικής. Όχι τα καθεστώτα αλλά τα παραδείγματα. Όχι οι στρατοί αλλά η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας. Αν ένας Λαός σταθεί όρθιος και αντέξει τότε ανοίγει ο δρόμος και για άλλους. Γι’ αυτό πολεμούν την Βενεζουέλα και την κάθε Βενεζουέλα. Για να μείνει ο κόσμος μια απέραντη φυλακή χρεωμένων λαών.

Ιδιαίτερα όμως ανησυχητικές είναι και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη που έσπευσε να δικαιολογήσει τις αμερικανικές επεμβάσεις. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα τέτοιες τοποθετήσεις δεν είναι απλώς δουλικές αλλά επικίνδυνες. Όταν αποδέχεσαι τον νόμο της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρού, ανοίγεις τον δρόμο να εφαρμοστεί αύριο και πάνω σου. Όποιος χειροκροτεί τις επεμβάσεις των ισχυρών σήμερα δεν έχει κανένα ηθικό ή πολιτικό έρεισμα να διαμαρτυρηθεί όταν η πατρίδα του βρεθεί στο στόχαστρο.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο εμετικό από την ωμή αμερικανική επιθετικότητα. Είναι τα δήθεν πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα που γονατίζουν μπροστά στην πρεσβεία, που γλείφουν τις ΗΠΑ και χειροκροτούν τον Τραμπ σαν να είναι σωτήρας των εθνών. Πατριώτες με ξένο αφεντικό, εθνικιστές με εισαγόμενη γραμμή, αντισυστημικοί που τρέμουν μη δυσαρεστήσουν την Ουάσιγκτον.

Σε αυτό το ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το επικίνδυνο παραμύθι ότι μακάρι η Ελλάδα να είχε έναν Τραμπ. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται έναν καπιταλιστή επιχειρηματία που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με εθνικιστική ρητορική βιτρίνας. 

Η Ελλάδα χρειάζεται κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν ηγέτη που να βλέπει το κράτος ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής και εθνικής ολοκλήρωσης. Χρειάζεται μια μορφή πιο κοντά στον Ιωάννη Μεταξά, με έμφαση στην εργασία, στην κοινωνική προστασία, στην εθνική παραγωγή και στην αξιοπρέπεια του Λαού και όχι έναν ακόμη μάνατζερ της αυτοκρατορίας με ελληνική σημαία στο πέτο.

Γιατί ο πατριωτισμός δεν μετριέται με σημαίες και συνθήματα αλλά με το αν τολμάς να πεις όχι στον αφέντη. 

Και αυτό δυστυχώς πολλοί που παριστάνουν τους πατριώτες δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν κάτι τέτοιο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

Δελτίο Τύπου. Η Συμφωνία ΕΕ‑Mercosur και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα.

  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: Η Συμφωνία ΕΕ‑Mercosur και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα.

Η επικείμενη συμφωνία ΕΕ‑Mercosur δεν είναι απλώς ένα οικονομικό θέμα. Αφορά

την διατροφή μας, την οικονομία μας και την επιβίωση των Ελλήνων παραγωγών.

Η Mercosur δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι μια συμφωνία του 2019 που κάποιοι

προσπαθούν σήμερα να μας περάσουν από την πίσω πόρτα. Και με την Ε.Ε. να

ανοίγει τον δρόμο για την υπογραφή της εντός Ιανουαρίου 2026.

Παρά τις μεγάλες υποσχέσεις για φθηνότερα προϊόντα, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα

κινδυνεύει να χάσει πολλά. Δουλειές, παραδοσιακά προϊόντα και, στο τέλος, τη

δυνατότητα να θρέψει τον λαό της χωρίς να εξαρτάται από ξένες χώρες.

Κινδυνεύουμε να χάσουμε:

1. Τη διατροφική μας ασφάλεια. Αν πλημμυρίσει η αγορά από φθηνά προϊόντα

Mercosur, οι ελληνικές εκτροφές που απέμειναν, θα δυσκολευτούν να

επιβιώσουν. Και αν μια κρίση χτυπήσει την παγκόσμια εφοδιαστική, εμείς θα

είμαστε εξαρτημένοι από άλλες χώρες για το ψωμί, το κρέας και τα βασικά μας

τρόφιμα.

2. Θα χάσουμε τους Έλληνες κτηνοτρόφους και αγρότες. Οι μικρομεσαίοι

παραγωγοί δεν θα μπορούν να ανταγωνιστούν προϊόντα που φτιάχνονται με

πολύ φθηνότερο κόστος, πολλές φορές με πιο χαλαρούς κανόνες. Το

αποτέλεσμα; Χάνονται δουλειές, χωριά ερημώνουν, και η υπαίθρος αδειάζει.

3. Χάνουμε την ποιότητα των τροφίμων μας. Στην Ευρώπη ισχύουν κανόνες,

αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι είναι δύσκολο να ελέγχονται μαζικά όλα τα

εισαγόμενα προϊόντα. Κι έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος υπολειμμάτων φαρμάκων ή

ουσιών που εμείς δεν θα επιτρέπαμε. Ο καταναλωτής δεν ξέρει τι τρώει

πραγματικά.

4. Χάνουμε την οικονομία και τα λεφτά μας. Τα χρήματα από αυτές τις εισαγωγές

φεύγουν εκτός χώρας. Χάνονται θέσεις εργασίας, φορολογικά έσοδα, και ηελληνική οικονομία δεν ενισχύεται. Κερδίζουν οι πολυεθνικές, οι μεσάζοντες

και όχι ο Έλληνας παραγωγός.

5. Χάνουμε την ελευθερία να αποφασίζουμε για τη χώρα μας. Η

συμφωνία μας δεσμεύει εμπορικά. Η κυβέρνηση δύσκολα θα μπορεί να

σταματήσει εισαγωγές που πλήττουν την εγχώρια παραγωγή ή να πάρει μέτρα

για να προστατέψει τον λαό σε κρίσιμες στιγμές.

6. Χάνουμε την ασφάλεια μας σε δύσκολες εποχές. Σε περιόδους πολέμων,

κρίσεων ή ενεργειακών σοκ, η εξάρτηση από ξένο κρέας και τρόφιμα μας κάνει

ευάλωτους και μειώνει την εθνική μας ισχύ.

Αυτή η συμφωνία δεν είναι μόνο για φθηνότερο κρέας και ζάχαρη. Είναι ζήτημα

επιβίωσης της ελληνικής υπαίθρου, των αγροτών μας, της οικονομίας μας και της

ασφάλειας του λαού μας. Πριν την επικυρώσουμε, πρέπει να σκεφτούμε, Θέλουμε μια

Ελλάδα που παράγει και θρέφει τον λαό της, ή μια Ελλάδα που εξαρτάται από ξένους;

Στο Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ, δεν κρυβόμαστε πίσω από λέξεις. 

Δεν παίζουμε επικοινωνιακά παιχνίδια και δεν λέμε άλλα δημόσια και άλλα στα κρυφά.

Λέμε ξεκάθαρα: 

Πρώτα η Ελλάδα, 

Πρώτα ο Έλληνας παραγωγός, 

Πρώτα η διατροφική και Εθνική μας ασφάλεια.

Για εμάς, η πατρίδα και το Έθνος μας δεν είναι μία αγορά και ο λαός δεν είναι ένα

νούμερο.

Σταματήστε την επικύρωση της Συμφωνίας ΕΕ-Mercosur.

Προστατέψτε την Ελληνική παραγωγή και την ύπαιθρο.

Μην παραδώσετε την τροφή και το μέλλον μας σε ξένα συμφέροντα.

Η Ελλάδα πρέπει να παράγει, όχι να επαιτεί. Γιατί η διατροφική και Εθνική μας

Κυριαρχία ΔΕΝ διαπραγματεύεται.

Γραφείο Τύπου Εθνικό Πολιτικό Κίνημα

Ιερός Λόχος

12 Ιανουαρίου 2026

Κοινότητα ή μάζα; Το χαμένο νόημα της συλλογικότητας.

 

Κοινότητα ή μάζα; Το χαμένο νόημα της συλλογικότητας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι είναι συνδεδεμένοι και ταυτόχρονα βαθιά μόνοι. Μιλάμε καθημερινά με δεκάδες ανθρώπους, αλλά σπάνια νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Η κοινωνία μας δεν λειτουργεί πια ως κοινότητα, αλλά ως μάζα. Άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλον, χωρίς δεσμούς, χωρίς ευθύνη και κυρίως χωρίς κοινό σκοπό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου ζωής που μας θέλει μονάδες και όχι μέλη, καταναλωτές και όχι συμμέτοχους.Βαθειά αποξενωμένοι μέσα στην μοναξιά του κινητού και μιας οθόνης υπολογιστή.

Η κοινότητα δεν είναι ρομαντική ανάμνηση του παρελθόντος ούτε νοσταλγία για χαμένες εποχές. Κοινότητα σημαίνει να γνωρίζεις τον άλλον, να τον σέβεσαι και να καταλαβαίνεις ότι η πράξη σου τον επηρεάζει. Σημαίνει να μοιράζεσαι την ευθύνη, τον κόπο και τους κοινούς στόχους. Να ξέρεις ότι δεν ζεις μόνο για τον εαυτό σου. Αντίθετα, η μάζα είναι απλό άθροισμα. Πλήθος χωρίς δεσμούς, χωρίς ταυτότητα, χωρίς μνήμη. Το σύγχρονο σύστημα ευνοεί τη μάζα γιατί είναι εύκολα διαχειρίσιμη. Όταν ο άνθρωπος δεν ανήκει πουθενά, γίνεται ευάλωτος. Όταν δεν έχει ιδανικά, άγεται χωρίς αντίσταση.

Η αποδόμηση της κοινότητας έγινε μεθοδικά. Με την υποτίμηση της οικογένειας, τη γελοιοποίηση της παράδοσης, την απαξίωση της συλλογικής μνήμης. Η αλληλεγγύη αντικαταστάθηκε από επιδόματα και μηχανισμούς. Ο πολίτης έπαψε να είναι συμμέτοχος και έγινε δικαιούχος. Έμαθε να ζητά, αλλά ξέχασε να προσφέρει. Μαζί με αυτό χάθηκε και η κοινωνική συνοχή, γιατί κοινωνία χωρίς συμμετοχή δεν στέκεται.

Η εθνικοκοινωνική αντίληψη βλέπει αλλιώς τον άνθρωπο και την κοινωνία. Δεν βλέπει αποκομμένα άτομα ούτε μάζες χωρίς πρόσωπο. Βλέπει κοινότητες ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινό πολιτισμό και κοινή ευθύνη. Ο Λαός δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι ο εργαζόμενος που σέβεται την δουλειά του γιατί ξέρει ότι προσφέρει στο σύνολο. Είναι ο νέος που δεν θέλει να φύγει, αλλά να παλέψει στον τόπο του. Είναι ο γείτονας που δεν γυρίζει το κεφάλι αλλού όταν βλέπει αδικία.Κοινότητα σημαίνει ευθύνη για αυτό πολλοί αποφεύγουν να ενταχθούν. Γιατί δεν μπορείς να απαιτείς χωρίς να δίνεις. Δεν μπορείς να μιλάς μόνο για δικαιώματα όταν αρνείσαι τα καθήκοντα.

Σήμερα ζούμε τις συνέπειες της διάλυσης. Αδιαφορία, φόβος, καχυποψία, μοναξιά, ατομισμός. Νέοι χωρίς αξίες και προσανατολισμό, εργαζόμενοι σύγχρονοι δούλοι, κοινωνία χωρίς συνοχή. Κι όμως, κάτω από το φαίνεσθαι, υπάρχει ακόμη ανάγκη για κοινότητα. Ο κόσμος διψά για νόημα και συμμετοχή αλλά διστάζει. 

Η επαναφορά της κοινότητας δεν θα έρθει από το φιλελεύθερο κράτος, ούτε από νόμους και καμπάνιες. Θα έρθει από μικρές καθημερινές πράξεις.Από την γειτονιά, από τον χώρο εργασίας, από την αλληλεγγύη, από την επιλογή να μην είμαστε απλοί θεατές αλλά ενεργοί Έλληνες με την ένταξη στο εθνοκοινωνικό Κίνημα του Ιερού Λόχου.

Η επιλογή είναι καθαρή. Ή μάζα χωρίς πρόσωπο ή κοινότητα με ευθύνη. 

Ή μοιρολάτρες  και σχολιαστές ή ελεύθεροι Έλληνες που δεν δέχονται το μέλλον που μας έχουν ετοιμάσει για εμάς και τα παιδιά μας και αγωνιζόμαστε για το τετράπτυχο που θα αναστήσει το Έθνος:

Πατρίδα Ορθοδοξία Οικογένεια και Εργασία.

Καλή Αγωνιστική Χρονιά!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026

Ανακοίνωση – Καταδίκη της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα.

  

Ανακοίνωση – Καταδίκη της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα.

Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε μορφή αμερικανικής επέμβασης ή απειλής επέμβασης στη Βενεζουέλα. Η εθνική κυριαρχία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των κρατών και κανένας "παγκόσμιος χωροφύλακας" δεν νομιμοποιείται να την καταπατά στο όνομα δήθεν ηθικών προσχημάτων.

Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποιούμε πρόσωπα και καθεστώτα. Ο Μαδούρο δεν υπήρξε το "καλύτερο παιδί" και υπήρξαν υπαρκτές σκιές, διαπλοκές και σχέσεις με κυκλώματα, που επιβάρυναν τον Λαό της χώρας. Αυτά όμως δεν δίνουν σε καμία υπερδύναμη το δικαίωμα να εισβάλλει, να εκβιάζει ή να επιβάλλει καθεστώτα διά της βίας.

Αν πράγματι το πρόσχημα ήταν η πάταξη του διεθνούς ναρκοεμπορίου, τότε γιατί η Ουάσιγκτον κλείνει τα μάτια σε άλλες εστίες που όλοι γνωρίζουν; 

Υπάρχουν χώρες και περιοχές –ακόμη και στη γειτονιά μας– όπου η παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών είναι κοινό μυστικό, χωρίς να "αγγίζονται" ποτέ. Το παράδειγμα χωριών-κέντρων διακίνησης, όπως το Λαζαράτι στην Αλβανία, δείχνει καθαρά την υποκρισία των επιλεκτικών ευαισθησιών.

Η αλήθεια είναι πιο ωμή: η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και πετρέλαια. Εκεί εδράζονται τα αμερικανικά συμφέροντα, όχι στην "δημοκρατία" ούτε στην "κάθαρση". Ο λαός της Βενεζουέλας έχει το δικαίωμα να αποφασίζει μόνος για το μέλλον του, χωρίς αποκλεισμούς, πραξικοπήματα και ξένες μπότες.

Στον εθνικοκοινωνικό μας λόγο, υπερασπιζόμαστε σταθερά την αρχή της αυτοδιάθεσης των Λαών, την εθνική κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια των Εθνών.

 

Όχι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. 

Ναι στην κυριαρχία, την ειρήνη και την αλήθεια, χωρίς εξωραϊσμούς και χωρίς υποκρισία.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ