Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

  

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

 

Η οικονομία ευημερεί αλλά ο κόσμος πεθαίνει για να ζεσταθεί.

Δύο γυναίκες στον Βόλο κάηκαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μια μητέρα και η κόρη της δεν πέθαναν σε κάποιο πόλεμο, δεν πέθαναν από κάποια φυσική καταστροφή, δεν πέθαναν από ένα τυχαίο δυστύχημα. Πέθαναν επειδή προσπαθούσαν να ζεσταθούν με τα φτωχικά μέσα που διέθεταν στην Ελλάδα του 2026.

Και όμως, το κράτος θα το παρουσιάσει σαν ένα ακόμη τραγικό περιστατικό. Τα κανάλια το πρόβαλλαν για μια ημέρα και τώρα ξεχάστηκε. Οι αληθινοί υπεύθυνοι δεν θα απολογηθούν και καμία κυβέρνηση δεν θα παραδεχτεί την αλήθεια: ότι στην Ελλάδα του 21 αιώνα οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν θέρμανση.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι μεμονωμένη. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις –χωρίς εξαίρεση– αντιμετώπισαν τον Ελληνικό Λαό σαν βάρος. Μείωσαν μισθούς, διέλυσαν την εργασία, αύξησαν το κόστος ζωής και μετέτρεψαν τη θέρμανση σε πολυτέλεια.

Δεν ξεχνάμε τι είχε γίνει στην Λάρισα. Φοιτητές άναψαν μαγκάλι μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούν επειδή δεν είχαν χρήματα για πετρέλαιο. Δύο παιδιά πέθαναν. Δύο νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι το μέλλον αυτής της χώρας χάθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο, επειδή το κράτος δεν μπορούσε –ή δεν ήθελε– να εξασφαλίσει το αυτονόητο: ότι ένας φοιτητής δεν θα πεθάνει από το κρύο.

Δεν ξεχνάμε τις οικογένειες που κάηκαν σε σπίτια με πρόχειρες θερμάστρες. Δεν ξεχνάμε τους ηλικιωμένους που βρέθηκαν νεκροί τον χειμώνα. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ζούσαν με μία κουβέρτα, ένα μαγκάλι και την αγωνία αν θα ξημερώσουν ζωντανοί.

Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι πολιτικές ευθύνες. Γιατί τι σημαίνει κράτος; Σημαίνει προστασία. Σημαίνει κοινωνική ασφάλεια. Σημαίνει ότι ο Λαός δεν θα μένει μόνος του όταν δεν μπορεί να πληρώσει για να ζήσει. 

Σήμερα όμως δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Δεν υπάρχει κράτος αλληλεγγύης. Υπάρχει μόνο ένα κράτος που ζητά φόρους, αυξάνει τιμές και αφήνει τον κοσμάκη να παλεύει μόνος.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις μίλησαν για «μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που έκαναν ήταν να διαλύσουν κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας. Το ρεύμα έγινε ακριβό. Το πετρέλαιο έγινε απλησίαστο. Οι μισθοί μειώθηκαν. Οι συντάξεις κόπηκαν. Και την ίδια στιγμή, οι εταιρείες ενέργειας συνεχίζουν να βγάζουν κέρδη. Και μετά μας λένε ότι «η οικονομία πάει καλύτερα».

Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν άνθρωποι καίγονται μέσα στα σπίτια τους; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν φοιτητές πεθαίνουν επειδή δεν έχουν χρήματα για θέρμανση; Ποια οικονομία πάει καλύτερα όταν ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο ότι δεν θα αντέξουν τον χειμώνα;

Η αλήθεια είναι απλή: το κράτος εγκατέλειψε τον φτωχό Ελληνικό Λαό. Και αυτό δεν έγινε από λάθος. Έγινε από επιλογή.

Επέλεξαν να σώσουν τις τράπεζες αντί να σώσουν τις οικογένειες.

Επέλεξαν να προστατεύσουν τις εταιρείες αντί να προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

Επέλεξαν να μιλούν για αριθμούς αντί να μιλούν για ανθρώπινες ζωές.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή δεν μπορεί να ζεσταθεί, αποδεικνύεται ότι το κράτος αυτό δεν λειτουργεί για τους Έλληνες. Λειτουργεί για τους ισχυρούς.

Δεν ζητάμε υπερβολικές πολυτέλειες. Δεν ζητάμε πλούτη. Ζητάμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. 

Να μπορούμε να ζεσταθούν και οι οικονομικά αδύναμοι τον χειμώνα. 

Να μπορεί ο Έλληνας να στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν χωρίς να φοβάται ότι θα τα βρει νεκρά μέσα σε ένα δωμάτιο. Να μπορεί να γεράσει χωρίς να φοβάται ότι θα πεθάνει μόνος από το κρύο. Αυτή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι πολιτική αποτυχία.

Και κάθε τέτοια τραγωδία αποδεικνύει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο καπιταλισμός που επιβλήθηκε μέσα από τα μνημόνια δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Και το κράτος που δημιουργήθηκε δεν είναι κράτος προστασίας για του Έλληνες. Είναι κράτος φορολόγησης και εγκατάλειψης.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή. Δεν μπορεί να είναι απλώς λύπη. Πρέπει οργή, πρέπει να είναι αγώνας για μια άλλη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που θα στηρίζεται στην αξιοπρεπή εργασία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην προστασία του ίδιου του Ελληνικού Λαού. Μια Ελλάδα όπου κανείς δεν θα πεθαίνει επειδή δεν έχει χρήματα για θέρμανση. Μια Ελλάδα εθνοκοινωνική, όπου το κράτος θα υπάρχει για τον Λαό και όχι για τις τράπεζες.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να ζούμε μέσα σε ένα κράτος που εγκαταλείπει τους ανθρώπους του, τόσο θα μετράμε νεκρούς. Και κάθε τέτοιος θάνατος δεν είναι απλώς μια τραγωδία.

Είναι ντροπή.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026