Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

  

Ιδεολογίες. Βαρίδια του παρελθόντος ή ο μόνος δρόμος για να βρούμε τον δρόμο μας;

Πολλοί θεωρούν ότι οι ιδεολογίες είναι παρωχημένες έννοιες που πλέον η ανθρωπότητα δεν τις χρειάζεται. Είναι όμως έτσι ή μήπως μόνο μέσα από τις πολιτικές ιδεολογίες θα καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο μας ως Έθνος;

Ο 20ός αιώνας δεν ήταν απλώς ένας αιώνας πολέμων. Ήταν ένας αιώνας σύγκρουσης ιδεολογιών. Δύο συστήματα κυριάρχησαν: ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός. Το ένα μιλούσε στο όνομα της ισότητας. Το άλλο στο όνομα της ελευθερίας. 

Και όμως, όταν τελείωσε ο αιώνας, οι λαοί της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά στο ίδιο πρόβλημα. Στην κρίση του ρόλου του κράτους και την κρίση της ταυτότητας των ίδιων των λαών.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τη διαφορά αυτών των συστημάτων, πρέπει πρώτα να δούμε πώς λειτουργούν στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία.

Ο κομμουνισμός βασίστηκε στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα οικονομικό ον και η δικαιοσύνη στις κοινωνίες θα έρθει μέσα από την ισότητα των ανθρώπων με βάση το προλεταριάτο. Πίστεψαν και κατασκεύασαν την πολιτική ιδέα της αταξικής κοινωνίας. Αυτή η ολοκληρωτική ιδέα εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κράτος που είχε συγκεντρωτική δύναμη, αλλά δεν είχε ελευθερία. Το κράτος αποφάσιζε για την εργασία, για την ιδιοκτησία, ακόμα και την σκέψη και για τα θρησκευτικά πιστεύω.

Από την άλλη πλευρά, ο φιλελευθερισμός έλεγε ότι το κράτος πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη δύναμη. Ότι η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα. Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ζήσει όπως θέλει. Όμως στην πράξη, το φιλελεύθερο κράτος δεν κατήργησε την εξουσία. Απλώς την έδωσε στους  καπιταλιστές. Το κράτος έγινε μηχανισμός που προστατεύει την αγορά και όχι την κοινωνία.

Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: δύο συστήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια βάση. Και τα δύο είναι υλιστικά. Και τα δύο βλέπουν τον άνθρωπο πρώτα ως οικονομική μονάδα και μετά ως άνθρωπο με ταυτότητα και  ιστορία.

Και τα δύο αυτά συστήματα όμως συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και ως προς την γέννηση τους. Ο φιλελευθερισμός γέννησε τον κομμουνισμό. Επίσης και τα δύο συστήματα ως διεθνιστικά αντιμάχονται και μισούν την μοναδική αρχή που δόθηκε στην ανθρωπότητα.

Την αρχή της Φυλής και την αλυσίδα συγγένειας μεταξύ των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή. Και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα με αυθαίρετο τρόπο αντικατέστησαν την βιολογική αρχή των κοινωνιών με την αρχή της οικονομίας. Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει ότι υπάρχουν σύνορα και κράτη η απάντηση είναι απλή. Γιατί πλέον οι πατρίδες έχουν αντικατασταθεί από χώρες/χώρους όπου τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν όχι για να προστατέψουν τα εθνικά δίκαια αλλά για την προστασία της οικονομίας και του συστήματος. 

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένα κράτος είναι δεξιό ή αριστερό. Το ερώτημα είναι αν έχει εθνική ταυτότητα.

Το Εθνικό Κράτος δεν γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Γεννήθηκε για να είναι το μέσον όπου θα προστατεύσει την Φυλή. Να προστατεύσει τη γλώσσα του, την ιστορία του, την παράδοσή του και κυρίως την βιολογική του συνέχεια. Όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα, δεν δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε οικονομική ανάγκη. Δημιουργήθηκε επειδή υπήρχε εθνική ανάγκη.

Όμως στον 20ό αιώνα, το κράτος άρχισε να χάνει τον χαρακτήρα του. Ο κομμουνισμός προσπάθησε να καταργήσει τα έθνη στο όνομα της παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου. Ο φιλελευθερισμός προσπαθεί να τα καταργήσει στο όνομα της παγκόσμιας αγοράς. 

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που χάνεται είναι ο άνθρωπος ως μέλος της Φυλής, αφού η αρχή του Αίματος αντικαταστήθηκε από την αρχή της οικονομίας. 

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να μιλάμε απλώς για οικονομία. Πρέπει να μιλάμε για το ποιον υπηρετεί η οικονομία. Και δεν αρκεί να μιλάμε για κράτος. Πρέπει να μιλάμε για ποιον υπηρετεί το κράτος.

Ένα κράτος που βασίζεται μόνο στην οικονομία δεν μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία ενωμένη. Το είδαμε στη Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε. Το βλέπουμε σήμερα και στη Δύση, όπου οι κοινωνίες είναι όλο και πιο διχασμένες. Όταν το κράτος χάνει την ταυτότητά του, το Έθνος γίνεται λαός χωρίς τις τέσσερις βασικές αξίες που μας παρέδωσαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι Πρόγονοι μας. Το Όμαιμων, το Ομότροπον ,το Ομόγλωσσον και το Ομόθρησκων.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον κομμουνισμό/αριστερό κράτος ή στο δεξιό φιλελευθερισμό. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να έχει και κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ταυτότητα. Που δεν θα εξισώνει προς την βάση τους πολίτες όπως κάνει ο κομμουνισμός ούτε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρούς. Που θα θέτει ως θέσφατο ότι τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την Φυλή και την ανέλιξη του κάθε πολίτη, προσφέροντας ίσες ευκαιρίες. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας δεν επιβιώνουν ούτε τα οικονομικά συστήματα ούτε οι ιδεολογίες που βασίζονται μόνο στην ύλη.

Επιβιώνουν μόνο οι λαοί που έχουν συνείδηση του ποιοι είναι.Άλλωστε ιστορικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή και οι αριστεροί και οι δεξιοί θυμούνται τις πατριωτικές κορώνες.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 22.3.26

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ