Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

  

Νεολαία και Εθνικοκοινωνική Προοπτική.

Η νεολαία δεν είναι ένα σύνθημα που το φωνάζουμε στις γιορτές και το ξεχνάμε την επόμενη μέρα. Είναι οι νέοι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, που δουλεύουν, που σπουδάζουν, που προσπαθούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά και συχνά βρίσκουν μπροστά τους τοίχο. Είναι η γενιά που θα κρατήσει όρθια την κοινωνία και το Έθνος τα επόμενα χρόνια. Αν αυτή η γενιά νιώθει ότι δεν έχει μέλλον, τότε στην πραγματικότητα δεν έχει μέλλον ούτε η Πατρίδα.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά ότι η κατάσταση βελτιώνεται. Μπορεί κάποιοι αριθμοί να δείχνουν μια σχετική σταθεροποίηση, όμως η καθημερινότητα των νέων λέει άλλα. Οι μισθοί για παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με το κόστος ζωής. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Η αγορά κατοικίας μοιάζει άπιαστο όνειρο. Η εργασία συχνά είναι προσωρινή, χωρίς ασφάλεια και προοπτική. Πώς να σχεδιάσει κάποιος το αύριο όταν δεν ξέρει τι θα γίνει σε έξι μήνες;

Χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έφυγαν επειδή δεν αγαπούν τον τόπο τους. Έφυγαν γιατί αναζήτησαν σταθερότητα και ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτό το κύμα μετανάστευσης δεν ήταν απλώς μια οικονομική απώλεια. Ήταν και ένα εθνικό πλήγμα. Όταν μια χώρα χάνει το πιο μορφωμένο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας της, χάνει δύναμη, ενέργεια, ελπίδα.

Παράλληλα, βλέπουμε το δημογραφικό πρόβλημα να μεγαλώνει. Οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι είναι περισσότεροι, ο πληθυσμός γερνά και οι παράνομοι εισβολείς αυξάνονται δραματικά. 

Πολλοί νέοι θα ήθελαν να κάνουν οικογένεια, αλλά το αναβάλλουν ή το εγκαταλείπουν γιατί δεν νιώθουν οικονομικά ασφαλείς. Δεν είναι μόνο κρίση αξιών. Είναι και θέμα αντικειμενικών δυσκολιών. Όταν το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά, η απόφαση για παιδί γίνεται πράξη... θάρρους!

Εδώ ακριβώς μπαίνει η έννοια της εθνικοκοινωνικής προοπτικής. Δεν είναι μια θεωρητική ιδέα ούτε ένας βαρύγδουπος όρος. Είναι η απλή παραδοχή ότι το εθνικό μέλλον εξαρτάται από την κοινωνική σταθερότητα. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή χώρα χωρίς νέους ανθρώπους που να αισθάνονται ασφαλείς και χρήσιμοι. Ότι η Πατρίδα δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά ζωντανή εθνική κοινότητα ανθρώπων.

Ο Εθνικός Κοινωνισμός, αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, δεν περιορίζεται σε λόγια. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι να δημιουργείς συνθήκες ώστε ο νέος να μπορεί να εργαστεί με αξιοπρέπεια. Να έχει πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση που να συνδέεται με την παραγωγή. Να μην εγκλωβίζεται σε μια διαρκή ανασφάλεια. Να μπορεί να μείνει στον τόπο του και να δημιουργήσει!

Η νεολαία σήμερα κουβαλά και ένα ψυχολογικό βάρος. Μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην αβεβαιότητα, στην αίσθηση ότι τα πράγματα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Έμαθε να μην κάνει μεγάλα σχέδια. Έμαθε να συμβιβάζεται. Αυτή η εσωτερική φθορά είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τα οικονομικά προβλήματα. Μια γενιά που δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αποσύρεται.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προοπτική, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά και ουσιαστικά. Στήριξη της νέας εργασίας με σταθερούς όρους και δίκαιες αμοιβές. Σοβαρή στεγαστική πολιτική που να δίνει διέξοδο στα νέα ζευγάρια. Κίνητρα για να επιστρέψουν όσοι έφυγαν. Αναζωογόνηση της περιφέρειας ώστε να υπάρχουν ευκαιρίες και έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Σύνδεση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με πραγματικές ανάγκες της οικονομίας.

Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζεται σταθερό σχέδιο και πολιτική βούληση. Χρειάζεται να μπει η νεολαία στο κέντρο των αποφάσεων και όχι στο περιθώριο. Να ακουστεί η φωνή της. Να ληφθούν υπόψη οι αγωνίες της. Να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν απλός αριθμός σε πίνακες.

Μια κοινωνία που στηρίζει τη νεολαία της επενδύει στον εαυτό της. Δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης, συνοχής και ασφάλειας. Μια κοινωνία που την αγνοεί, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το ζήτημα της νεολαίας είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό. Θέλουμε μια Πατρίδα όπου οι νέοι θα ονειρεύονται και θα δημιουργούν ή μια χώρα όπου θα μετρούν τις μέρες μέχρι να φύγουν; Θέλουμε μια κοινωνία που γερνά σιωπηλά ή μια εθνική κοινωνία που ανανεώνεται και προχωρά;

Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το φτιάξουν οι νέοι Έλληνες που σήμερα παλεύουν να σταθούν όρθιοι. Αν τους δώσουμε χώρο, στήριξη και προοπτική, μπορούν να μεταμορφώσουν τον τόπο. Αν τους αφήσουμε στην αβεβαιότητα, θα χαθεί μια ολόκληρη γενιά. 

Η νεολαία είναι η δύναμη, η φρεσκάδα και η συνέχεια της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε μια ζωντανή και δυνατή Πατρίδα, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε ότι οι νέοι της μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ελπίδα. 

Γιατί όπως έλεγε και ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, "κάθε Έθνος αξίζει τόσο όσο αξίζει η νεολαία του".

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026