Πολλά τα μέτωπα, ένα το σύστημα υποταγής!

 

Πολλά τα μέτωπα, ένα το σύστημα υποταγής!


Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα παρουσιάζονται αποσπασματικά.
Άλλο η ενέργεια, άλλο τα προγράμματα επιδότησης, άλλο οι αναπλάσεις στους δήμους, άλλο οι εμπορικές συμφωνίες.
Έτσι θέλουν να τα βλέπουμε, ως κομμένα κομμάτια, για να μη φαίνεται η εικόνα.
Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική.
Όλα αυτά συνδέονται.
Και αν δεν τα δούμε ως σύνολο, θα συνεχίσουμε να συζητάμε τα συμπτώματα και όχι την αιτία.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για προγράμματα «ανάπτυξης».
Ελλάδα 2.0, ενεργειακή αναβάθμιση, εξοικονομώ, πράσινη μετάβαση κλπ.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι απέναντι στη βελτίωση του σπιτιού του ή στη μείωση του κόστους ενέργειας.
Το ερώτημα όμως δεν είναι τι υπόσχονται αυτά τα προγράμματα,
αλλά τι χτίζουν από πίσω.
Το τυράκι υπάρχει αλλά η φάκα έρχεται μετά.Οι επιδοτήσεις σήμερα δεν δίνονται χωρίς όρους.Δίνονται με δεσμεύσεις, με κανόνες, με συνεχή εξάρτηση.
Ο πολίτης μαθαίνει,
να περιμένει πρόγραμμα για να κινηθεί,
να προσαρμόζει τη ζωή και την ιδιοκτησία του σε οδηγίες τρίτων,
να αποδέχεται περιορισμούς που βαφτίζονται ως πρόοδος.
Και όλα αυτά χρηματοδοτούνται, ξανά και ξανά, με δανεισμό που φορτώνονται στο μέλλον.
Το ίδιο μοτίβο το βλέπουμε και στους δήμους.
Αναπλάσεις που υποτίθεται βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, αλλά
καταργούν τους χώρους στάθμευσης,
νεκρώνουν την τοπική αγορά,
τσιμεντοποιούν αντί να πρασινίζουν πάρκα και ούτω καθεξής.
Λεφτά υπάρχουν και πάνε σε έργα βιτρίνας, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.
Και κάπου εδώ μπαίνει η MERCOSUR.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έρχεται ξανά στο προσκήνιο η συμφωνία ΕΕ–MERCOSUR.
Όχι τυχαία, ούτε απομονωμένα.
Μας την παρουσιάζουν ως τεχνικό, οικονομικό ζήτημα.
Στην πραγματικότητα, είναι πολιτική επιλογή πρώτης γραμμής.
Η MERCOSUR δεν αφορά απλώς φθηνότερα προϊόντα. Απέκτησε στρατηγικό ρόλο. Συνδέθηκε με την Ευρωπαϊκή Ένωση και σήμερα επιδιώκει να αλλάξει ισορροπίες σε χώρες σαν την Ελλάδα. Δεν είναι απλώς συμφωνία για φθηνό κρέας ή ζάχαρη, αλλά είναι εργαλείο εξάρτησης, που επιτρέπει ξένες αγορές να καθορίζουν τι τρώει και τι παράγει ο λαός μας.
Αφορά τη διατροφή μας, την επιβίωση των Ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων,
την ικανότητα της χώρας να θρέψει τον ελληνικό λαό.
Όμως βλέπουμε ότι δεν συμφωνούν όλα τα κράτη με τη MERCOSUR.
Υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Χώρες που καταλαβαίνουν ότι η εγχώρια παραγωγή τους απειλείται,
τα χαμηλότερα στάνταρ θα διαλύσουν τους μικρούς παραγωγούς και η εξάρτηση από εισαγωγές είναι εθνικό ρίσκο.
Αν η συμφωνία ήταν τόσο ωφέλιμη, δεν θα προσπαθούσαν να την περάσουν από την πίσω πόρτα, με στόχο το 2026.


Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο, "ο καταναλωτής θα κερδίσει".
Αυτό που είναι φθηνό σήμερα, γίνεται εξάρτηση αύριο.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα.
Περισσότερο από το 40%+ του κρέατος που καταναλώνεται στην Ελλάδα προέρχεται από εισαγωγές.
Οι μικρομεσαίες εκτροφές έχουν μειωθεί κατά περίπου 30% τα τελευταία δέκα χρόνια.
Κάθε ευρώ που δαπανάται για εισαγωγές φεύγει εκτός χώρας.
Τι γίνεται όμως όταν κλείνουν οι ελληνικές εκτροφές και ερημώνουν τα χωριά;
Τότε δεν θα μιλάμε για φθηνό προϊόν.
Θα μιλάμε για μονοπώλιο και εξάρτηση.
Και σε μια κρίση ή πόλεμο, ή σε ένα ενεργειακό σοκ, μία παγκόσμια αναταραχή,
μια χώρα που δεν παράγει τρόφιμα, δεν θα είναι ποτέ ασφαλής.
Αυτό δεν είναι πρόοδος αλλά ρίσκο για την ίδια την εθνική κυριαρχία.


Είπαμε πολλά τα μέτωπα, αλλά το σύστημα ένα.
Δεν είναι άσχετα μεταξύ τους.
Δεν είναι μεμονωμένες πολιτικές, είναι κομμάτια του ίδιου συστήματος, που θέλει
τους πολίτες εξαρτημένους, τα
κράτη χωρίς αυτάρκεια και τις κοινωνίες εύκολα διαχειρίσιμες.
Αυτό που διεθνώς ονομάζεται Agenda 21 / 2030, στην πράξη σημαίνει λιγότερη ελευθερία και περισσότερος έλεγχος.
Ο Ιερός Λόχος μιλά ξεκάθαρα για εθνικό κράτος. Στον Ιερό Λόχο δεν κρυβόμαστε για να είμαστε αρεστοί.
Λέμε τα πράγματα όπως είναι.
Πιστεύουμε στο εθνικό κράτος και όχι στην Ελλάδα - παγκόσμια αγορά.
Γι’ αυτό προτείνουμε ξεκάθαρα:
Εθνική διατροφική αυτάρκεια ως ζήτημα ασφάλειας.
Προστασία της εγχώριας παραγωγής από συμφωνίες όπως η MERCOSUR.
Στήριξη της εργασίας, Εθνικό έλεγχο σε τρόφιμα, ενέργεια, γη και υποδομές.


Όταν απειλείται η παραγωγή και η αυτάρκεια, η απάντηση δεν είναι διαπραγμάτευση. Η απάντηση είναι η εθνική στρατηγική.
Και ο Ιερός Λόχος διαλέγει ξεκάθαρα τη πλευρά της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού.


Μαρία Δήμου για το Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026