Κοινότητα ή μάζα; Το χαμένο νόημα της συλλογικότητας.

 

Κοινότητα ή μάζα; Το χαμένο νόημα της συλλογικότητας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι είναι συνδεδεμένοι και ταυτόχρονα βαθιά μόνοι. Μιλάμε καθημερινά με δεκάδες ανθρώπους, αλλά σπάνια νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Η κοινωνία μας δεν λειτουργεί πια ως κοινότητα, αλλά ως μάζα. Άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλον, χωρίς δεσμούς, χωρίς ευθύνη και κυρίως χωρίς κοινό σκοπό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου ζωής που μας θέλει μονάδες και όχι μέλη, καταναλωτές και όχι συμμέτοχους.Βαθειά αποξενωμένοι μέσα στην μοναξιά του κινητού και μιας οθόνης υπολογιστή.

Η κοινότητα δεν είναι ρομαντική ανάμνηση του παρελθόντος ούτε νοσταλγία για χαμένες εποχές. Κοινότητα σημαίνει να γνωρίζεις τον άλλον, να τον σέβεσαι και να καταλαβαίνεις ότι η πράξη σου τον επηρεάζει. Σημαίνει να μοιράζεσαι την ευθύνη, τον κόπο και τους κοινούς στόχους. Να ξέρεις ότι δεν ζεις μόνο για τον εαυτό σου. Αντίθετα, η μάζα είναι απλό άθροισμα. Πλήθος χωρίς δεσμούς, χωρίς ταυτότητα, χωρίς μνήμη. Το σύγχρονο σύστημα ευνοεί τη μάζα γιατί είναι εύκολα διαχειρίσιμη. Όταν ο άνθρωπος δεν ανήκει πουθενά, γίνεται ευάλωτος. Όταν δεν έχει ιδανικά, άγεται χωρίς αντίσταση.

Η αποδόμηση της κοινότητας έγινε μεθοδικά. Με την υποτίμηση της οικογένειας, τη γελοιοποίηση της παράδοσης, την απαξίωση της συλλογικής μνήμης. Η αλληλεγγύη αντικαταστάθηκε από επιδόματα και μηχανισμούς. Ο πολίτης έπαψε να είναι συμμέτοχος και έγινε δικαιούχος. Έμαθε να ζητά, αλλά ξέχασε να προσφέρει. Μαζί με αυτό χάθηκε και η κοινωνική συνοχή, γιατί κοινωνία χωρίς συμμετοχή δεν στέκεται.

Η εθνικοκοινωνική αντίληψη βλέπει αλλιώς τον άνθρωπο και την κοινωνία. Δεν βλέπει αποκομμένα άτομα ούτε μάζες χωρίς πρόσωπο. Βλέπει κοινότητες ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινό πολιτισμό και κοινή ευθύνη. Ο Λαός δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι ο εργαζόμενος που σέβεται την δουλειά του γιατί ξέρει ότι προσφέρει στο σύνολο. Είναι ο νέος που δεν θέλει να φύγει, αλλά να παλέψει στον τόπο του. Είναι ο γείτονας που δεν γυρίζει το κεφάλι αλλού όταν βλέπει αδικία.Κοινότητα σημαίνει ευθύνη για αυτό πολλοί αποφεύγουν να ενταχθούν. Γιατί δεν μπορείς να απαιτείς χωρίς να δίνεις. Δεν μπορείς να μιλάς μόνο για δικαιώματα όταν αρνείσαι τα καθήκοντα.

Σήμερα ζούμε τις συνέπειες της διάλυσης. Αδιαφορία, φόβος, καχυποψία, μοναξιά, ατομισμός. Νέοι χωρίς αξίες και προσανατολισμό, εργαζόμενοι σύγχρονοι δούλοι, κοινωνία χωρίς συνοχή. Κι όμως, κάτω από το φαίνεσθαι, υπάρχει ακόμη ανάγκη για κοινότητα. Ο κόσμος διψά για νόημα και συμμετοχή αλλά διστάζει. 

Η επαναφορά της κοινότητας δεν θα έρθει από το φιλελεύθερο κράτος, ούτε από νόμους και καμπάνιες. Θα έρθει από μικρές καθημερινές πράξεις.Από την γειτονιά, από τον χώρο εργασίας, από την αλληλεγγύη, από την επιλογή να μην είμαστε απλοί θεατές αλλά ενεργοί Έλληνες με την ένταξη στο εθνοκοινωνικό Κίνημα του Ιερού Λόχου.

Η επιλογή είναι καθαρή. Ή μάζα χωρίς πρόσωπο ή κοινότητα με ευθύνη. 

Ή μοιρολάτρες  και σχολιαστές ή ελεύθεροι Έλληνες που δεν δέχονται το μέλλον που μας έχουν ετοιμάσει για εμάς και τα παιδιά μας και αγωνιζόμαστε για το τετράπτυχο που θα αναστήσει το Έθνος:

Πατρίδα Ορθοδοξία Οικογένεια και Εργασία.

Καλή Αγωνιστική Χρονιά!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026