Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

  

Λαός – Συνεργασία – Ανεξαρτησία

Υπάρχουν εποχές που η ιστορία κυλά αργά, σχεδόν νωχελικά και υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνεται και τρέχει σαν λίβας που καίειτα σπαρτά. 

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα. Οι εξελίξεις τρέχουν μα ο λαός είναι σιωπηλός θεατής.

Σε αυτή την αποχαυνωμένη πλειοψηφία υπάρχει όμως ακόμα σε κάποιους η δύναμη και η οργή που έχει πλέον ωριμάσει.

Δύναμη που σφυρηλατείται συνεχομένα μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και που ετοιμάζεται πλέον να σταθεί όρθια και να πάρει τη θέση που της ανήκει. Όχι ως μάζα άμορφη και αυτόνομη αλλά ως συνειδητή ενότητα, ως δημιούργημα  της ίδιας του της μοίρας.

Για χρόνια καλλιεργήθηκε η κομματοκρατία. Τεχνητές διαχωριστικές γραμμές, αντιθέσεις που παρουσιάστηκαν ως αγεφύρωτες, συμφέροντα που μπήκαν πάνω από το κοινό καλό. Κι όμως, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε πάντα μια αλήθεια απλή και βαθιά: ο  Ελληνικός Λαός είναι ένας. Είτε κρατά εργαλεία στα εργοστάσια, είτε καλλιεργεί τη γη, είτε δημιουργεί πλούτο σε γραφεία και επιχειρήσεις, η μοίρα του είναι κοινή. Και η μοίρα αυτή δεν μπορεί να καθορίζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους.

Η μεγάλη ανατροπή που θα έρθει για όλη την Ευρώπη, δεν είναι θα είναι τυφλή ούτε χαοτική. Δεν θα είναι ακόμη μία καταστροφή για την καταστροφή. Θα είναι ανασύνθεση. Θα είναι η γέννηση μιας νέας εθνικής τάξης πραγμάτων,  όπου η εργασία θα γίνεται αξία, καθήκον και τιμή. Όπου ο πλούτος δεν θα είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την ευημερία του συνόλου. Όπου δεν θα  περισσεύει κανείς, γιατί ο καθένας θα έχει τον δικό του ρόλο, την δική του ευθύνη και την δική του θέση μέσα στο κοινό οικοδόμημα.

Σε αυτή την τάξη, η συνεργασία δεν θα είναι απλώς επιλογή, αλλά θα είναι αναγκαιότητα. Ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, δεν θα στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον, αλλά δίπλα-δίπλα, όπως θα το επιβάλει το Εθνικό Κράτος. 

Ο καθένας θα προσφέρει από το δικό του μετερίζι, όχι για να υπερισχύσει, αλλά για να υπηρετήσει το σύνολο. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός λαού δεν μετριέται από το πόσο συγκρούονται τα μέλη του, αλλά από το πόσο συνεργάζονται.

Και τότε, τα σημάδια της εθνικής αναγέννησης θα είναι ορατά παντού. Τα φουγάρα θα καπνίζουν ξανά, όχι ως σύμβολα εκμετάλλευσης, αλλά ως φλόγες παραγωγής και ζωής. Τα χωράφια θα γεμίσουν αγρότες, ιδρώτα και δημιουργία. Η Γη μας θα πάψει να είναι εγκαταλελειμμένη και θα γίνει ξανά πηγή δύναμης. Η επαρχία δεν θα ερημώνει, αλλά θα ανθεί. Οι δρόμοι θα γεμίσουν παιδικές φωνές, γιατί ένας λαός που δημιουργεί, γεννά και μέλλον.

Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς πολιτικό σύνθημα. Είναι κατάσταση ψυχής και πράξης. Δεν χαρίζεται. Κατακτάται μέσα από την ενότητα και την εργασία. Ένας λαός διχασμένος είναι εύκολο να καθοδηγηθεί. Ένας λαός που στέκεται ενωμένος, που γνωρίζει τη δύναμή του και εργάζεται συντονισμένα, δεν υποτάσσεται σε κανέναν.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας: να ξαναβρούμε τη χαμένη συνοχή, να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε δημιουργία, να κάνουμε τη συνεργασία πράξη και όχι λέξη. Να περάσουμε από το “εγώ” στο “εμείς”, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής.

Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Η ένωση όσων πιστεύουν ακόμα σε μια ριζική εθνική και κοινωνική αλλαγή και όχι σε έναν στείρο κομματικό αγώνα. Και σε αυτόν τον αγώνα όλοι θα πρέπει να διαλέξουμε πλευρά. Θα πρέπει το κάθε άτομο που ακόμα πιστεύει στις Αξίες του Εθνικοκοινωνισμού και του Εθνικισμού να σταθεί  στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας. 

Γιατί ο καιρός γαρ εγγύς...Διαλέξτε λοιπόν. 

Είτε με τον Ιερό Λόχο,τον Αρχηγό μας και την Εθνικοκοινωνική Ανατροπή είτε με την κομματοκρατία των σάπιων αριστεροκεντροδεξιών.

Νικόλαος Τ. Μέλος της ΚΕ του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ