Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

  

Η στρατιωτική νίκη του 1949 και η ιδεολογική ήττα που ακολούθησε.

Φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα επτά χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Ελληνικός Στρατός, με τις επιχειρήσεις «Πυρσός», συνέτριψε τις τελευταίες οργανωμένες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού (παραπληροφόρηση ακόμα και στο όνομα οι κουμμουνιστές) στον Γράμμο και στο Βίτσι και έβαλε τέλος στον Συμμοριτοπόλεμο. Η στρατιωτική αναμέτρηση είχε κριθεί. Η Ελλάδα παρέμεινε ελεύθερη και αδιαίρετη και δεν ακολούθησε την πορεία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Μόσχας. 

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Η νίκη στο πεδίο της μάχης δεν σήμαινε και οριστική ιδεολογική επικράτηση. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της μεταπολεμικής Ελλάδας: ένα κράτος που είχε μόλις εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο, σταδιακά πέρασε από την αυστηρή αντικομμουνιστική πολιτική των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων σε μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης της Αριστεράς, η οποία τελικά θα της επέτρεπε να αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παιδεία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή. Χρειάζεται, βέβαια, ιστορική ακρίβεια. Δεν είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ της δεκαετίας του 1950 και του 1960 δρούσε νόμιμα και ελεύθερα «παντού». Το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο, ενώ υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και σοβαροί πολιτικοί αποκλεισμοί. Η μεταπολεμική Ελλάδα είχε έντονο αντικομμουνιστικό κράτος ασφαλείας και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορική μνήμη. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη πραγματικότητα, την οποία συχνά παραβλέπουμε. Παρά την απαγόρευση του ΚΚΕ, η Αριστερά δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Το 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ με την ανοχή της δημοκρατίας, η οποία αποτέλεσε τη νόμιμη πολιτική έκφραση της κομμουνιστικής Αριστεράς και διατηρούσε στενούς δεσμούς με το παράνομο ΚΚΕ. Το γεγονός ότι στις εκλογές του 1958 συγκέντρωσε περίπου 24% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει ότι η Αριστερά είχε ήδη αποκτήσει σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή μέσα στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να μελετήσει η εθνική πλευρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ιστορική αφέλεια. Το ΚΚΕ μπορεί να ήταν παράνομο ως κόμμα, όμως οι ιδέες του δεν ήταν δυνατόν να τεθούν εκτός κοινωνίας. Και δεν ήταν δυνατόν να αποκλειστούν γιατί την δημοκρατία την σύμφερε η λαϊκή αντίδραση της φτώχειας και της ανέχειας να εκφράζονται από ένα ακίνδυνο πολιτικό εχθρό και όχι από τον πραγματικό εκφραστή του Λαού, που δεν είναι άλλος από τον Εθνικό Κοινωνισμό! 

Συνειδητά λοιπόν η δημοκρατία επέλεξε να αφήσει το ΚΚΕ παρόλα τα εγκλήματα του να δραστηριοποιείται στην κοινωνία.  Το ΚΚΕ λοιπόν εκφράζονταν μέσα από την ΕΔΑ, τον Τύπο, τις οργανώσεις νεολαίας, τα εργατικά και φοιτητικά κινήματα, τη λογοτεχνία και σταδιακά έναν ολόκληρο πολιτιστικό χώρο. Η Αριστερά κατάφερε να μετατρέψει τη δική της ιστορική ήττα σε μια μακρόχρονη μάχη για τη διεστρέβλωση της μνήμης, την παιδεία και την πολιτιστική επιρροή. Η δεκαετία του 1960 υπήρξε καθοριστική. Η άνοδος της ΕΔΑ, η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου και η γενικότερη αμφισβήτηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον. Η Αριστερά άρχισε να παρουσιάζει τη δική της αφήγηση για την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Συμμοριτοπόλεμο. Δεν αρκούσε πλέον να συμμετέχει στην πολιτική. Επιχειρούσε να διαμορφώσει και τον τρόπο με τον οποίο η επόμενη γενιά θα αντιλαμβανόταν την ίδια την ελληνική ιστορία. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική ήττα της εθνικής παράταξης. Όχι στο ότι αριστεροί καλλιτέχνες τραγούδησαν ή αριστεροί διανοούμενοι έγραψαν. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια ελεύθερη κοινωνία. Η ήττα βρίσκεται στο ότι η εθνική πλευρά δεν δημιούργησε αντίστοιχα ισχυρό πνευματικό και πολιτιστικό ρεύμα. Άφησε σε μεγάλο βαθμό την Αριστερά να εμφανίζεται ως αποκλειστική εκπρόσωπος του Λαού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της νεολαίας, της διανόησης και της προόδου. 

Μετά το 1974 η εξέλιξη επιταχύνθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή νομιμοποίησε το ΚΚΕ ως μέρος της διαδικασίας δημοκρατικής αποκατάστασης και πολιτικής ομαλοποίησης. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα επέλεξε τη συμφιλίωση αντί της συνέχισης του πολεμικού διαχωρισμού. Όμως η μονομερής λήθη αποδείχτηκε ότι δεν είναι εθνική λύση αλλά άνευ όρων παράδοση στην μαρξιστική σαπίλα. Από εκεί και πέρα, οι κομμουνιστές μπορούσαν πλέον να οργανώνονται ανοιχτά, να συμμετέχουν στις εκλογές, να εκδίδουν εφημερίδες, να δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, να δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και να διεκδικούν δημόσιο χώρο. Και πράγματι, αυτή η ελευθερία αξιοποιήθηκε. Η Αριστερά δεν χρειάστηκε να καταλάβει το κράτος για να αποκτήσει επιρροή. Εργάστηκε επί δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια, στα βιβλία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική, στα συνδικάτα και στη νεολαία. Δημιούργησε πρόσωπα, σύμβολα, τραγούδια, αφηγήσεις και πολιτιστικές αναφορές που πέρασαν από γενιά σε γενιά και όλα αυτά με τα χρήματα της δημοκρατίας. Γιατί το κράτος της δημοκρατίας τον μόνο που έβλεπε και βλέπει ως εχθρό του ήταν και είναι ο εθνικιστικός χώρος. 

Η Αριστερά κατανόησε νωρίτερα από την εθνική παράταξη πως η πολιτική εξουσία δεν κερδίζεται μόνο στις κάλπες. Κερδίζεται και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο βιβλίο, στο τραγούδι, στην τέχνη και κυρίως στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. 

Γι' αυτό και το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι γιατί η εθνική πλευρά, έχοντας κερδίσει τον Συμμοριτοπόλεμο δεν φρόντισε να κερδίσει και τη μάχη των ιδεών. Γιατί άφησε την ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία να γίνουν χώροι όπου η Αριστερά απέκτησε δυσανάλογη επιρροή. Προσωπικά για εμένα η απάντηση -αν και συνθέτη, μπορεί να απαντηθεί σε μια πρόταση. Η δημοκρατία ποτέ δεν θέλησε έναν Ελληνικό Λαό με υψηλό εθνικό φρόνημα γιατί τότε θα υπήρξαν όχι μόνο εθνικές διεκδικήσεις (που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των "συμμάχων") αλλά κυρίως πολιτικές ανατροπές  από ανθρώπους που εμφορούταν από ιδέες για την Φυλή και την εθνική κοινωνία. 

Έτσι ο Γράμμος και το Βίτσι έκριναν τη στρατιωτική αναμέτρηση. Δεν έκριναν όμως το ποιος θα διαμορφώσει τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών. Εκεί η μάχη συνεχίστηκε για δεκαετίες. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο δίδαγμα του 1949: ένα έθνος δεν αρκεί να υπερασπίζεται τα σύνορά του. Πρέπει να υπερασπίζεται και την ιστορική του μνήμη, την παιδεία, τον πολιτισμό και την πνευματική του αυτονομία. Γιατί όταν εγκαταλείπει αυτά τα πεδία, μπορεί να έχει κερδίσει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα να έχει χάσει, αργά και αθόρυβα, τη μάχη για το ποιοι θα διδάσκουν τα παιδιά του και πως θα αντιλαμβάνονται την ιστορία τους. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!

  

Απεβίωσε ο Σέρβος Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς: Ο αιώνιος διοικητής του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας!

Ο πρώην διοικητής του Γενικού Επιτελείου του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στη Χάγη. Άφησε την τελευταία του πνοή μακριά από την πατρίδα του, την οικογένειά του και τον λαό στον οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τη στρατιωτική του ζωή. Στη μνήμη του σερβικού λαού, ο Μλάντιτς θα παραμείνει για πάντα ως ο θρυλικός πολέμαρχος και το απόλυτο σύμβολο της άμυνας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Πώς τον έβλεπαν οι στρατιώτες και ο λαός του. 

Για τη συντριπτική πλειονότητα των Σέρβων, και ιδιαίτερα για όσους ζουν δυτικά του ποταμού Δρίνα, ο Ράτκο Μλάντιτς δεν ήταν απλώς ένας αξιωματικός. Ήταν ο ηγέτης που στα πιο σκοτεινά και πέτρινα χρόνια μπήκε μπροστά, ανέλαβε την ευθύνη και προστάτευσε έναν λαό που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον πόλεμο και τον φόβο του ξεριζωμού από τις προγονικές του εστίες.Οι στρατιώτες του τον θυμούνται πάντα στην πρώτη γραμμή του μετώπου, πλάι-πλάι με τα παλικάρια του στα χαρακώματα. Είχε τη βαθιά πεποίθηση ότι η πατρίδα δεν προστατεύεται με μεγάλα λόγια στα πολιτικά σαλόνια, αλλά με προσωπική θυσία, αίσθημα ευθύνης και απόλυτη πίστη στον στρατιωτικό όρκο. Το όνομά του έχει πλέον ταυτισει με την ίδια την ύπαρξη και τη σωτηρία της Σερβικής Δημοκρατίας.

Το Μέτωπο της Σρεμπρένιτσα και το Χρονοδιάγραμμα των Μαχών.

Στην ιστορική διαδρομή του Μλάντιτς, οι επιχειρήσεις στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα αποτέλεσαν το πιο κρίσιμο και αμφιλεγόμενο σημείο του Πολέμου της Βοσνίας.

(1992–1993): Η Σρεμπρένιτσα, ένας στρατηγικός θύλακας στην ανατολική Βοσνία, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των μουσουλμανικών δυνάμεων από την αρχή του πολέμου. Το 1993 ανακηρύχθηκε «ασφαλής περιοχή» υπό την προστασία του ΟΗΕ, όμως οι συγκρούσεις γύρω από την περίμετρο δεν σταμάτησαν ποτέ.

Η Επιχείρηση "Krivaja '95" (Ιούλιος 1995): Υπό την προσωπική ηγεσία και το επιχειρησιακό σχέδιο του Στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, ο Στρατός της Σερβικής Δημοκρατίας (VRS) ξεκίνησε την τελική επίθεση για την κατάληψη του θυλάκου.

6 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις ξεκινούν σφοδρό βομβαρδισμό και προέλαση, πιέζοντας τις θέσεις των Ολλανδών κυανόκρανων του ΟΗΕ.

11 Ιουλίου 1995: Ο Μλάντιτς εισέρχεται θριαμβευτικά στην άδεια από στρατό πόλη της Σρεμπρένιτσα. Η στιγμή εκείνη καταγράφηκε σε βίντεο, όπου ο ίδιος δηλώνει ότι παραδίδει την πόλη στον σερβικό λαό ως δώρο και ότι ήρθε η ώρα να εκδικηθούν τους Τούρκους.

12–13 Ιουλίου 1995: Οι σερβικές δυνάμεις διαχωρίζουν τον πληθυσμό στο Ποτοτσάρι, απομακρύνοντας τα γυναικόπαιδα με λεωφορεία. Τις ημέρες που ακολούθησαν, χιλιάδες Μουσουλμάνοι άνδρες και έφηβοι που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσα από τα δάση αιχμαλωτίστηκαν.

Για τις μάχες αυτές και τα γεγονότα που ακολούθησαν, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον έκρινε ένοχο για γενοκτονία. Αντίθετα, οι Σέρβοι στρατιώτες και υποστηρικτές του επέμεναν ότι επρόκειτο για μια σκληρή αλλά αναγκαία στρατιωτική απάντηση στις προηγούμενες επιθέσεις που δέχονταν τα σερβικά χωριά της περιοχής από τις δυνάμεις του Νάσερ Όρτς.

«Επιλεκτική δικαιοσύνη» και οι Αποκαλύψεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Παρά τις καταδίκες, μεγάλο μέρος της σερβικής κοινής γνώμης θεωρεί τη Χάγη προϊόν μιας μονομερούς και «επιλεκτικής δικαιοσύνης» που αγνόησε τα σέρβικα θύματα. Μετά την αναкоίνωση του θανάτου του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Σερβίας, Νέναντ Βούγιτς (Nenad Vujić), προέβη σε επίσημες δηλώσεις.

Ο Υπουργός αποκάλυψε ότι η Σερβία, με την πλήρη στήριξη του Προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς, είχε οργανώσει μια πλήρη ανθρωπιστική επιχείρηση. Ήταν έτοιμο ιατρικό αεροπλάνο και η Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία (VMA) είχε εκπονήσει ειδικό σχέδιο νοσηλείας, δήλωσε ο Βούγιτς. Η Σερβία είχε προσφέρει όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις για παρηγορητική φροντίδα, αλλά η είδηση του θανάτου τους πρόλαβε.Από τις 20 Αυγούστου έως την ημέρα του θανάτου του, το Υπουργείο είχε στείλει τέσσερις επείγουσες επιστολές στη Χάγη, προειδοποιώντας ότι η ζωή του Μλάντιτς μετράει μέρες.

Ο Βούγιτς ξεκαθάρισε ότι ο Στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς θα ταφεί με τις ανώτατες κρατικές και στρατιωτικές τιμές, ενώ η τελική τοποθεσία της ταφής θα αποφασιστεί από την οικογένειά του. Παράλληλα, η Σερβία απαιτεί πλήρη έρευνα για το αν του παρασχέθηκε η κατάλληλη ιατρική φροντίδα τις τελευταίες ημέρες.

Ο επίγειος δρόμος του στρατιώτη που σφράγισε τη σύγχρονη σερβική ιστορία έфτασε στο τέλος του. Η Χάγη κατάφερε να του στερήσει την ελευθερία, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει τη θέση που κατέχει στην καρδιά του λαού του. Ο Ράτκο Μλάντιτς περνά πλέον στην αιωνιότητα, όρθιος μπροστά στο δικαστήριο της Ιστορίας και στον μόνο παγκόσμιο και αλάνθαστο κριτή: τον Θεό.

Είθε ο Κύριος να του χαρίσει την Βασιλεία των Ουρανών, και ο σερβικός λαός αιώνια μνήμη.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο δικός μας αγώνας!

  

Ο δικός μας αγώνας δεν στρέφεται απλώς εναντίον ενός οικονομικού συστήματος, αλλά υπέρ του Έλληνα Εργαζόμενου. Ενάντια στον βάρβαρο καπιταλισμό που μετρά την αξία των πάντων με το κέρδος και μετατρέπει τον εργαζόμενο σε αριθμό. Ενάντια όμως και στον κομμουνισμό που καλλιεργεί τη σύγκρουση και την ισοπέδωση των τάξεων και που υπονομεύει την παραγωγή και διαιρεί την κοινωνία. 

Εμείς πιστεύουμε σε έναν διαφορετικό δρόμο, όπου η εργασία δημιουργεί, η παραγωγή υπηρετεί την κοινωνία και η οικονομία βρίσκεται στην υπηρεσία της Φυλής. 

Για εμάς, ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη αξία. Σε αυτόν πρέπει να επενδύσουμε, να του δώσουμε γνώση, αξιοπρέπεια και δυνατότητα να φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα, πάντα με αγάπη για την Πατρίδα και την Φυλή.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αριθμός σε έναν ισολογισμό ούτε εργαλείο μιας ιδεολογικής σύγκρουσης.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

  

Το κράτος της Νέας Δημοκρατίας τσακίζει τον μικρομεσαίο.

Η άμεση φορολογία έχει ήδη γονατίσει τον μικρομεσαίο και τον οικογενειάρχη. Φόρος εισοδήματος, εισφορές, τεκμήρια, όλα μαζί έχουν ροκανίσει το καθαρό εισόδημα. Τώρα όμως έρχεται η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Δεν φαίνονται πάντα καθαρά. Μπαίνουν σε κάθε ψώνιο, σε κάθε λίτρο βενζίνης, σε κάθε λογαριασμό, σε κάθε κλήση της τροχαίας. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο Έλληνας πληρώνει συνεχώς, από παντού, χωρίς να μπορεί να ανασάνει.

Πρώτος και καλύτερος ο ΦΠΑ που τρώει  καθημερινά το εισόδημά μας. Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ παραμένει στο 24%. Είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Κάθε τρόφιμο, κάθε είδος σπιτιού, κάθε ρούχο για τα παιδιά, κάθε υπηρεσία κουβαλάει αυτόν τον φόρο. Τα έσοδα από ΦΠΑ φτάνουν δεκάδες δισεκατομμύρια κάθε χρόνο και αποτελούν βασικό πυλώνα του προϋπολογισμού. Μαζί με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, οι έμμεσοι φόροι αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό των συνολικών εσόδων – πολύ πάνω από τον μέσο όρο πολλών άλλων χωρών. Αυτό το σύστημα χτυπάει πιο σκληρά τον μικρομεσαίο. Ο άνθρωπος που ξοδεύει σχεδόν όλο του το εισόδημα σε βασικές ανάγκες πληρώνει αναλογικά περισσότερο. Δεν έχει περιθώριο να «γλιτώσει». Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου. Και όσο ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η επιβάρυνση.

Η βενζίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πάνω στην τιμή της πρώτης ύλης πέφτει ειδικός φόρος κατανάλωσης και μετά ΦΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο οδηγός πληρώνει σημαντικά περισσότερα από ό,τι θα πλήρωνε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες για το ίδιο λίτρο. Για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά, για να πάρει τα παιδιά στο σχολείο ή για να μετακινηθεί σε περιοχή χωρίς επαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μηνιαίο βάρος που δεν μπορεί να αποφύγει. Και κάθε φορά που ανεβαίνει η τιμή, το κράτος εισπράττει περισσότερα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα στους συντελεστές.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται τα εξοντωτικά  πρόστιμα της τροχαίας. Φυσικά και είμαστε υπέρμαχοι της οδικής ασφαλείας. Όχι όμως με τον φόρο φοροεισπρακτικό τρόπο που μας επιβάλλει το κράτος. Πάρε ένα απλό και συχνό παράδειγμα: υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα την ώρα. Στην Ελλάδα, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το πρόστιμο είναι 150 ευρώ. Στη Γερμανία, για την ίδια υπέρβαση:

Εντός κατοικημένης περιοχής περίπου 70 ευρώ.

Εκτός κατοικημένης περιοχής περίπου 60 ευρώ!

Το ελληνικό πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο ή και παραπάνω. Τώρα δες τους μισθούς. Ο μέσος μικτός μισθός στην Ελλάδα κινείται γύρω στα 1.300 ευρώ τον μήνα. Στη Γερμανία ξεπερνά κατά πολύ τα 4.000 ευρώ μικτά και σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη υψηλότερος. Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: τα 150 ευρώ στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου εισοδήματος απ’ ό,τι τα 60 ή 70 ευρώ στη Γερμανία. Για πολλούς Έλληνες εργαζόμενους αυτό το πρόστιμο μπορεί να σημαίνει σχεδόν το 10% ή και περισσότερο του μηνιαίου μισθού. Στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι πολύ πιο ανεκτό. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα επιβολής. Η κυβέρνηση παρουσιάζει τα αυστηρά πρόστιμα ως μέτρο για να μειωθούν τα τροχαία. Όμως η οδική ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με πρόστιμα. Μαθαίνεται. Σε χώρες όπως η Γερμανία υπάρχει σοβαρή και συνεχής εκπαίδευση. Οι επαγγελματίες οδηγοί υποχρεούνται σε περιοδικά σεμινάρια και πιστοποιήσεις. Υπάρχει συστηματική κουλτούρα εκπαίδευσης από μικρή ηλικία, αυστηρή αλλά δίκαιη διαδικασία απόκτησης διπλώματος και μηχανισμοί που επικεντρώνουν στην πρόληψη και στη βελτίωση της συμπεριφοράς, όχι μόνο στην τιμωρία.

Στην Ελλάδα το βάρος φαίνεται να πέφτει κυρίως στο «να σε πιάσουν». Το σύστημα λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός είσπραξης παρά ως εργαλείο ουσιαστικής αλλαγής νοοτροπίας. Αντί να επενδύεται σε μαζική και συνεχή εκπαίδευση οδηγών, σε βελτίωση οδικού δικτύου, σε καλύτερο φωτισμό, σε σύγχρονες σημάνσεις και σε προγράμματα ευαισθητοποίησης, το κράτος βασίζεται στα πρόστιμα. Και όσο πιο βαριά είναι τα πρόστιμα σε σχέση με τους μισθούς, τόσο περισσότερο μοιάζουν με οικονομική τιμωρία παρά με μέτρο ασφάλειας. Δεν λέει κανείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες ή κυρώσεις. Λέει ότι όταν το πρόστιμο για μια σχετικά μικρή υπέρβαση είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το εισόδημα, και όταν παράλληλα λείπει η συστηματική εκπαίδευση, τότε το μήνυμα που περνάει είναι διαφορετικό: ότι ο στόχος είναι η είσπραξη και όχι η πρόληψη.

Εν κατακλείδι πρόσθεσε όλα αυτά μαζί. ΦΠΑ 24% σε σχεδόν όλα. Ακριβή βενζίνη με ειδικούς φόρους και ΦΠΑ. Τέλη κυκλοφορίας με βαριές προσαυξήσεις. Πρόστιμα τροχαίας που είναι πολύ πιο βαριά σε σχέση με τον μισθό απ’ ό,τι σε χώρες με πολλαπλάσιο εισόδημα. Και την ίδια στιγμή χαμηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής. Για τον οικογενειάρχη που δουλεύει, πληρώνει ενοίκιο ή δόση, αγοράζει τρόφιμα, πληρώνει ρεύμα και προσπαθεί να κρατήσει το αυτοκίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή ασφυξία. Κάθε μήνας φέρνει νέες επιβαρύνσεις. Κάθε κλήση μπορεί να χαλάσει τον προϋπολογισμό. Κάθε αύξηση τιμών γίνεται αυτόματα αύξηση φόρου.

Η Νεα Δημοκρατία λέει ότι χρειάζονται αυτά τα έσοδα, ότι πατάνε τη φοροδιαφυγή, ότι φροντίζουν την ασφάλεια στους δρόμους. Ο πολίτης βλέπει κάτι άλλο: ότι τον έχουν στριμώξει από παντού. Ότι η έμμεση φορολογία και τα πρόστιμα λειτουργούν ως μόνιμη αφαίμαξη. Ότι η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες δείχνει ξεκάθαρα πόσο πιο βαριά είναι η σχετική επιβάρυνση εδώ. 

Αυτό το μοντέλο δεν αφήνει περιθώρια. Δεν επιτρέπει στον μικρομεσαίο να ανασάνει, να αποταμιεύσει, να σχεδιάσει. Τον κρατάει σε διαρκή πίεση. Τον εξαντλεί για να τον έχει υποχείριο της.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 23.8.26

Το Αιγαίο δεν είναι ουδέτερη θάλασσα. Το Αιγαίο είναι ελληνική θάλασσα.

  

Το Αιγαίο δεν είναι ουδέτερη θάλασσα. Το Αιγαίο είναι ελληνική θάλασσα.

Φτάνει πια η ανοχή, φτάνει πια η υπομονή, φτάνει η σιωπή! Τουρκικά αλιευτικά εισβάλλουν καθημερινά στα ελληνικά χωρικά ύδατα σαν να μην υπάρχει σύνορο, σαν να μην υπάρχει Ελλάδα. Λεηλατούν, καταστρέφουν, προκαλούν και φεύγουν ανενόχλητα. Και εμείς; Παρακολουθούμε.

Από τα μέσα Ιουλίου 2026 το Ινστιτούτο «Αρχιπέλαγος» κατέγραψε πάνω από πενήντα σημεία παράνομης αλιείας μεταξύ Σάμου, Φούρνων και Αγαθονησίου. Μηχανότρατες που σέρνουν τον βυθό, ισοπεδώνουν οικοσυστήματα, αδειάζουν τη θάλασσα και αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένα δίχτυα Ελλήνων αλιέων. Στις 17 Αυγούστου μπήκαν μέσα στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου, δίπλα στη νησίδα Πιπέρι — περιοχή ιερή για τη μεσογειακή φώκια. Στις 22 Αυγούστου επτά τουρκικά σκάφη εντοπίστηκαν ανοιχτά του Αγαθονησίου, μέσα στα έξι ναυτικά μίλια. Το Λιμενικό τα έδιωξε. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά.

Αυτή δεν είναι απλή παραβίαση. Είναι συστηματική πρόκληση. Είναι επίδειξη ισχύος.Είναι ξεκάθαρη προσπάθεια παγιωθεί τετελεσμένο γκριζάρισμα του Αιγαίου. Είναι μήνυμα ότι μπορούν να μπαίνουν όποτε θέλουν, να παίρνουν ό,τι θέλουν και να φεύγουν χωρίς συνέπειες. Οι ακρίτες μας το ζουν στο πετσί τους. Χάνουν τη δουλειά τους, χάνουν την αξιοπρέπειά τους, ζουν με τον φόβο. Κάποιοι ήδη σκέφτονται να εγκαταλείψουν. Και όσο εμείς υποχωρούμε και ειμαστε ως κράτος χλιαροί, η τουρκική παρουσία προχωρά.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας οφείλει να σταματήσει να μιλάει και να αρχίσει να ενεργεί. Όχι άλλες δηλώσεις. Όχι άλλες εκθέσεις. Όχι άλλες «διπλωματικές οδοί».

Απαιτούμε:

- Άμεση και διαρκή ενίσχυση του Λιμενικού και των Ενόπλων Δυνάμεων σε κάθε κρίσιμο σημείο του ανατολικού Αιγαίου.

- Μηδενική ανοχή. Κάθε τουρκικό σκάφος που παραβιάζει ελληνικά ύδατα να εντοπίζεται, να ανακόπτεται και να καταγράφεται δημόσια.

- Προστασία των Ελλήνων αλιέων με κάθε μέσο. Όχι άλλη εγκατάλειψη των ανθρώπων που κρατούν ζωντανά τα νησιά μας.

Το Αιγαίο δεν ανήκει σε κανέναν άλλον. Δεν είναι χώρος συμβιβασμών. Δεν είναι πεδίο δοκιμών ξένης αυθαιρεσίας. Είναι ελληνική θάλασσα. Και όσοι την αμφισβητούν πρέπει να το νιώσουν στο πετσί τους ξεκάθαρα.

Οι ακρίτες μας δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν προστασία. Ζητούν εθνική κυριαρχία. Ζητούν να σταθεί επιτέλους το ελληνικό κράτος δίπλα τους με αποφασιστικότητα και όχι με λόγια.

Το Αιγαίο ήταν, είναι και θα είναι 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

  

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 1974: Οι Σύγχρονες Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους όπου η γεωμετρία των αριθμών καταλύεται από το μέγεθος της ψυχής. Τον Αύγουστο του 1974, στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου, γράφτηκε μια από τις πιο ένδοξες και συνάμα τραγικές σελίδες του σύγχρονου Ελληνισμού. Εκεί, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στον Γερόλακκο της Λευκωσίας, μια χούφτα ανδρών αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με το μοιραίο. Κοίταξαν κατάματα τον θάνατο και επέλεξαν τον δρόμο της τιμής, περνώντας απευθείας στο πάνθεον των ηρώων. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον «Αττίλα ΙΙ», το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ αποτέλεσε τον κύριο αντικειμενικό σκοπό των εισβολέων. Η αναλογία των δυνάμεων προκαλεί δέος, καθώς περίπου 318 Έλληνες μαχητές, απομονωμένοι και ουσιαστικά αβοήθητοι, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πολλαπλάσια τουρκική δύναμη, η οποία υποστηριζόταν από βαριά άρματα μάχης, καταιγιστικό πυροβολικό και αεροπορική υπεροχή. Από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου η κυπριακή γη σείστηκε συθέμελα. Υπό την ψύχραιμη και ακλόνητη ηγεσία του Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, οι υπερασπιστές του στρατοπέδου μετέτρεψαν κάθε σπιθαμή εδάφους σε γραμμή άμυνας. Χωρίς την αεροπορική κάλυψη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα και με τις ενισχύσεις που περίμεναν να μην φτάνουν, οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βρέθηκαν να πολεμούν μέσα σε έναν πραγματικό όλεθρο, απέναντι σε έναν εχθρό συντριπτικά ανώτερο σε αριθμούς και μέσα.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν πρέπει να σβήσουν μέσα στον χρόνο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έμειναν τόσο μόνοι; Πού ήταν η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία όταν οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ έδιναν την ύστατη μάχη τους; Γιατί οι εκκλήσεις για βοήθεια δεν είχαν την ανταπόκριση που περίμεναν οι υπερασπιστές του στρατοπέδου; Ποιες αποφάσεις λαμβάνονταν στην Αθήνα την ώρα που οι στρατιώτες έδιναν μάχη μέσα στα χαρακώματα; Ήταν αδυναμία, φόβος, λανθασμένος υπολογισμός, πολιτική ατολμία ή κάτι βαθύτερο; Η Ιστορία οφείλει να εξετάσει αυτά τα ερωτήματα χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς εύκολες απλουστεύσεις. Γιατί πίσω από τις αποφάσεις των επιτελείων και των πολιτικών γραφείων υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που περίμεναν βοήθεια, άνθρωποι που πολεμούσαν και άνθρωποι που τελικά έπεσαν. Η μαρτυρία του ίδιου του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου αποκτά γι' αυτό ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως περιγράφει αργότερα τη στιγμή κατά την οποία οι τουρκικές δυνάμεις κατάφεραν να διασπάσουν την άμυνα, οι άνδρες του συνέχισαν να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή:

«Όταν διατάχθηκε η οπισθοχώρηση, η κατάσταση ήταν πλέον δραματική. Βλέπαμε τα εχθρικά άρματα να ισοπεδώνουν τα χαρακώματα. Οι άνδρες μου όμως δεν έτρεχαν να σωθούν. Πολεμούσαν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Φώναζαν "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!" και ορμούσαν με τις λόγχες. Εμείς στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε από τον εχθρό...προδοθήκαμε από εκείνους που μας άφησαν μόνους».

Πηγή: Παναγιώτης Β. Σταυρουλόπουλος, Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. 14-16/8/1974.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων μεταφέρουν την πραγματική εικόνα εκείνων των ωρών.Ένας ακόμη επιζών, πολεμώντας μέσα στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, μεταφέρει την απόλυτη φρίκη της σώμα με σώμα μάχης:

«Το πυροβολικό μας είχε τυφλώσει, το χώμα είχε γίνει κόκκινο από το αίμα των συντρόφων μας. Θυμάμαι έναν λοχία δίπλα μου, με κομμένο το χέρι, να συνεχίζει να γεμίζει το όπλο με το άλλο και να πυροβολεί. Όταν τελείωσαν οι σφαίρες, βγήκαμε με τα μαχαίρια. Δεν υπήρχε φόβος πια, μόνο μια λυσσαλέα επιθυμία να πάρουμε όσους περισσότερους μπορούσαμε μαζί μας. Κοιτάζαμε τον ουρανό ψάχνοντας την ελληνική αεροπορία, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Ήμασταν μόνοι μας, εμείς και η Ιστορία».

Πηγή: Αθανάσιος Χρυσάφης, Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ.

Μέσα σε αυτή την πύρινη κόλαση η μορφή του Λοχαγού Μηχανικού Σωτήρη Σταυριανάκου υψώθηκε ως αιώνιο σύμβολο ανδρείας. Ο Σταυριανάκος είχε ήδη πάρει μετάθεση για την Ελλάδα, αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο, λέγοντας στη γυναίκα του: «Δεν μπορώ να αφήσω τα μεγάλα μου παιδιά», εννοώντας τους κληρωτούς στρατιώτες του. 

Στις 16 Αυγούστου, επικεφαλής μιας μικρής δύναμης στο στρατηγικό Ύψωμα Β΄, ανέλαβε το βάρος της τουρκικής κύριας επίθεσης. Όταν η θέση του περικυκλώθηκε από εχθρικά άρματα μάχης, ο Σταυριανάκος δεν οπισθοχώρησε. Με αστείρευτο θάρρος βγήκε όρθιος από το χαράκωμα και επιτέθηκε, προσπαθώντας να εξουδετερώσει τον πολυβολητή ενός τουρκικού άρματος. Χρειάστηκε η απευθείας βολή του πυροβόλου ενός άρματος για να κοπεί το νήμα της ζωής αυτού του μεγάλου Λάκωνα ήρωα, ο οποίος έπεσε μαχόμενος μέχρι την τελευταία του πνοή. Η θυσία του αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της μάχης της ΕΛΔΥΚ και συμπυκνώνει το μεγαλείο εκείνων των ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν τους συμπολεμιστές τους ακόμη και όταν όλα έδειχναν ότι η μάχη είχε χαθεί.

Πηγή: Αρχείο Πεσόντων ΓΕΣ / Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.

Το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου το στρατόπεδο είχε μετατραπεί σε έναν απέραντο σωρό από ερείπια και στάχτη. Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ήταν βαρύτατες. Δεκάδες αξιωματικοί και οπλίτες έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ενώ για δεκαετίες η λίστα των αγνοουμένων παρέμενε μια ανοιχτή πληγή για τις οικογένειές τους στην Ελλάδα. Η θυσία τους όμως δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τον αριθμό των νεκρών. Η αντίσταση των υπερασπιστών του Γερόλακκου καθυστέρησε την τουρκική προέλαση και δυσχέρανε τα σχέδια του αντιπάλου σε μια κρίσιμη στιγμή της εισβολής. Οι «300» της ΕΛΔΥΚ έγιναν σύμβολο μιας μάχης όπου η αριθμητική υπεροχή συγκρούστηκε με την αποφασιστικότητα ανθρώπων που γνώριζαν ότι οι πιθανότητες επιβίωσής τους ήταν ελάχιστες. Κι όμως έμειναν. Πολέμησαν. Και πολλοί από αυτούς δεν έφυγαν ποτέ.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 υπερβαίνει τα στενά όρια μιας στρατιωτικής αναμέτρησης και αποκτά βαθιά εθνική και υπαρξιακή σημασία για τον Ελληνισμό. Σε μια περίοδο κατά την οποία η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, ο απλός Έλληνας φαντάρος της πρώτης γραμμής κράτησε ψηλά την τιμή των ελληνικών όπλων. Και ακριβώς γι' αυτό η μνήμη των πεσόντων δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να κλείσει η συζήτηση, αλλά για να ανοίξει. Η θυσία τους επιβάλλει να ρωτήσουμε τι πραγματικά συνέβη το καλοκαίρι του 1974, γιατί η Κύπρος βρέθηκε τόσο απομονωμένη, γιατί οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν με τόσο περιορισμένη υποστήριξη και ποιες αποφάσεις είχαν ληφθεί από εκείνους που βρίσκονταν μακριά από τα χαρακώματα. Δεν είναι προσβολή προς τους νεκρούς να αναζητούμε απαντήσεις. Τουναντίον είναι υποχρέωση απέναντί τους. Γιατί εκείνοι έκαναν το καθήκον τους. Το ερώτημα είναι αν το έκαναν και εκείνοι που είχαν την ευθύνη να τους στηρίξουν.

Σήμερα, οι πολιτικοί μπορούν να εκφωνούν πανηγυρικούς λόγους, να καταθέτουν στεφάνια και να διοργανώνουν τελετές μνήμης. Όμως η πραγματική δικαίωση των νεκρών βρίσκεται στην ιστορική μνήμη και στην αναζήτηση της αλήθειας. Η Λευκωσία παραμένει διαιρεμένη και η κατοχή συνεχίζεται. Το αίμα που χύθηκε δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια απλή επετειακή αναφορά. Οι ήρωες του 1974 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Καθορίζουν το μέλλον και μας υπενθυμίζουν ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η ιστορική μνήμη απαιτούν ευθύνη. Όσο θυμόμαστε τους ανθρώπους που έμειναν εκεί, στα χαρακώματα του Γερόλακκου, και όσο εξακολουθούμε να αναζητούμε την αλήθεια για τις συνθήκες μέσα στις οποίες πολέμησαν και έπεσαν, η θυσία τους θα παραμένει ζωντανή.

Αθάνατοι οι Ήρωες της ΕΛΔΥΚ.

Ανδρεας Γενιάς Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 16.8.26

Η Κοίμησή της Υπερμάχου Στρατηγού.

 

Σήμερα, ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η Ελλάδα προσεύχεται με σεβασμό στην Παναγία, την Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους. Η Κοίμησή Της δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα στην αιωνιότητα και διαρκής παρουσία, σκέπη και παρηγοριά για κάθε Έλληνα.

Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,

ως λυτρωθείσα των δεινών,

ευχαριστήρια αναγράφω Σοι η Πόλις Σου, Θεοτόκε.

Τέλος δεν ξεχνάμε ότι σαν σήμερα, 15 Αυγούστου 1940, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η ιταλική κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι εξαπέλυσε άνανδρη επίθεση εναντίον της Ελλάδας, τορπιλίζοντας την «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου. Από την επίθεση έχασαν τη ζωή τους 9 Έλληνες και τραυματίστηκαν δεκάδες. Η βύθιση της «Έλλης» υπήρξε το προμήνυμα του πολέμου που πλησίαζε. Δεν ξεχνούμε τους νεκρούς και δεν λησμονούμε την ιστορία μας. Λίγους μήνες αργότερα, το ελληνικό «ΟΧΙ» θα περνούσε στην αιωνιότητα.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους τους Έλληνες.

Παναγία, σκέπε το Γένος μας, την Πατρίδα μας και τις οικογένειές μας.

ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το Πιστεύω μας

  

Πιστεύουμε 

σ’ έναν Λαό κυρίαρχο και ισχυρό,γεννημένο από την Ιστορία, ποτισμένο με αίμα Μαρτύρων και Αγωνιστών και σε μια Πατρίδα ελεύθερη και ανεξάρτητη,όχι υποτελή σε ξένες δυνάμεις, σε συμμορίες τοκογλύφων και αυτοκρατορίες της ύλης.

Πιστεύουμε 

στην Εθνική Κοινωνική δικαιοσύνη,που δεν ανέχεται φτώχεια δίπλα στην χλιδή,ούτε δούλους δίπλα σε αφεντικά και σε μια πολιτεία που δεν μετρά τους ανθρώπους με χρήμα, αλλά με τιμή, έργο και προσφορά.

Πιστεύουμε 

σε μια Ελλάδα που ανήκει στα παιδιά της,όχι στους κατακτητές με χαρτιά,ούτε στους «συμμάχους» με δεσμά και στην ανατροπή και καθαίρεση κάθε εξουσίας που προδίδει το Λαό και που ζει από τον ιδρώτα των πολλών για να τρέφει τους λίγους.

Πιστεύουμε 

σε μια Νέα Ελλάδα – όχι αυτή των κομματόσκυλων  και των τραπεζών, μα της γης, του μόχθου, της πίστης, της αντίστασης και αναμένω την Ανάσταση του Έθνους και την δικαίωση όλων όσων πότισαν με το Αίμα τους το αιώνιο δέντρο της Ελευθερίας.

ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

 

Αριστοτέλης Γκούμας. Το πρόσωπο της Βορείου Ηπείρου που χάνεται...

Υπάρχουν επέτειοι που δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση ενός τραγικού γεγονότος. Είναι μια υπενθύμιση ενός χρέους. Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Αριστοτέλη Γκούμα, ενός νέου ανθρώπου της Βορείου Ηπείρου, του οποίου η απώλεια άφησε βαθύ αποτύπωμα στον Ελληνισμό. Για εμάς, όμως, ο Αριστοτέλης Γκούμας δεν είναι απλώς ένα όνομα που θυμόμαστε κάθε Αύγουστο. Είναι το πρόσωπο μιας Βορείου Ηπείρου που γνωρίσαμε, περπατήσαμε και αγαπήσαμε.

Ο Ιερός Λόχος ιδρύθηκε το 2012. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της δράσης του στράφηκε ενεργά προς τη Βόρειο Ήπειρο. Η γεωγραφική εγγύτητα της Θεσσαλονίκης μάς έδινε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε συχνά δίπλα στους αδελφούς μας. Δεν περιοριστήκαμε στα λόγια. Βρεθήκαμε στα χωριά τους, στα σχολεία τους, στα σπίτια τους. Διατηρήσαμε για χρόνια φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που δεν είχαν αναγνωριστεί ως μειονοτικές και όπου τα ελληνόπουλα δεν είχαν το δικαίωμα να φοιτούν σε δημόσιο ελληνικό σχολείο. Μεταφέραμε ρούχα, φάρμακα, παιχνίδια και ό,τι άλλο μπορούσε να προσφέρει μια μικρή ανάσα στις ελληνικές οικογένειες της περιοχής.

Το μεγαλύτερο κέρδος μας, όμως, δεν ήταν αυτά που προσφέραμε. Ήταν αυτά που ακούσαμε. Καθίσαμε με ανθρώπους που μας διηγήθηκαν τις δυσκολίες που έζησαν, τις πιέσεις που δέχθηκαν και την αγωνία τους για το μέλλον του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις καταλάβαμε πως η ιστορία δεν είχε τελειώσει με την πτώση του καθεστώτος του Χότζα. Οι προκλήσεις από το αλβανικό κράτος παρέμεναν και πολλοί Βορειοηπειρώτες εξέφραζαν τον φόβο ότι το ελληνικό στοιχείο θα αποδυναμωνόταν σταδιακά μέσα από κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές πιέσεις.

Η παρουσία του Ιερού Λόχου δεν άργησε να προκαλέσει αντιδράσεις, λόγω και της παράλληλης δράσης με πορείες και συγκεντρώσεις εντός της Ελλάδας. Αρχίσαμε να βλέπουμε δημοσιεύματα σε αλβανικά ιστολόγια που χαρακτήριζαν το Κίνημά μας με βαρείς χαρακτηρισμούς. Η συνέχιση των αποστολών μας γινόταν ολοένα δυσκολότερη και, τελικά, αναγκαστήκαμε να περιορίσουμε τις επισκέψεις μας. Οι δεσμοί μας, όμως, με τη Βόρειο Ήπειρο δεν έσπασαν ποτέ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, γνωρίσαμε καλύτερα και την υπόθεση της δολοφονίας του Αριστοτέλη Γκούμα. Στις 12 Αυγούστου 2010, δύο χρόνια πριν ξεκινήσει η δική μας παρουσία στην περιοχή, τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα εισήλθαν στο εμπορικό κατάστημα του 37χρονου στη Χειμάρρα και απαίτησαν να σταματήσει να μιλάει ελληνικά. Εκείνος αρνήθηκε. Ακολούθησε λογομαχία και επίθεση. Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ο Γκούμας οδηγούσε το μηχανάκι του, οι ίδιοι δράστες τον εμβόλισαν με το αυτοκίνητό τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω από το σώμα του, για να βεβαιωθούν ότι είχε πεθάνει, λίγα μέτρα μακριάαπό το σπίτι του. Η δολοφονία συγκλόνισε τότε τους Βορειοηπειρώτες και απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Για όσους από εμάς γνωρίσαμε αργότερα τους ανθρώπους εκεί, το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς μια παλιά είδηση. Ήταν ένα ακόμη βαθύ τραύμα σε έναν τόπο που κουβαλά ήδη πολλές πληγές.

Η μνήμη του Αριστοτέλη Γκούμα δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια ημερομηνία. Είναι μια αφορμή να θυμόμαστε τους ανθρώπους της Βορείου Ηπείρου, την ιστορία τους, τις δυσκολίες τους και την ανάγκη να μη σβήσει η παρουσία του Ελληνισμού στις πατρογονικές του εστίες. Αυτό το χρέος αισθανόμαστε και εμείς ως Ιερός Λόχος. Όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους που γνωρίσαμε, που μας άνοιξαν τα σπίτια τους και που μας έκαναν να νιώσουμε ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι μια μακρινή γωνιά του Ελληνισμού, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορικής του συνέχειας.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το όνομα του Αριστοτέλη Γκούμα εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι ευθύνη. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που μιλούν και που μεταδίδουν την ιστορία στις νεότερες γενιές, κανένας δεν χάνεται πραγματικά.

Η μνήμη, όμως, δεν αρκεί από μόνη της. Η "βελούδινη γενοκτονία" που συντελείται στη Βόρειο Ήπειρο —η σταδιακή αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου μέσα από πιέσεις, διακρίσεις και δημογραφικές μεταβολές— δεν θα ανακοπεί με λόγια και επετείους. Πιστεύουμε ότι η μόνη ουσιαστική λύση είναι η πλήρης στήριξη από την Ελλάδα της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στη βάση των διεθνών συμφωνιών και με κάθε μέσο που απαιτείται. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την ανάληψη ισχύος των όπλων, όταν όλα τα άλλα αποδειχθούν ανεπαρκή. Με την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αδυναμίας και δισταγμών, τίποτε ουσιαστικό δεν μπορεί να αποδώσει. Χρειάζεται αποφασιστικότητα.

Τέλος οι Αλβανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι η χώρα αυτή παραμένει ισχυρή και όταν θα κυβερνήσει ο Ιερός Λόχος τότε θα αλλάξουν πολλά και όχι μόνο με την παραβίαση των δικαιωμάτων των αδελφών μας. Η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου δεν είναι απλώς αίτημα, είναι χρέος απέναντι στην ιστορία, στη δικαιοσύνη και στη μνήμη Εθνομαρτύρων όπως ο Αριστοτέλης Γκούμας.

Ανδρέας Γενιάς  

Πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 9.8.2026

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ ΚΑΙ ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

 

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ ΚΑΙ ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ – 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΟΥΛΩΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.

Αύγουστος 1996. Λίγους μήνες μετά την εθνική προδοσία των Ιμίων, η Κύπρος δονείται από τα συνθήματα της Λευτεριάς. Η Ελληνική Νεολαία, όπως σε κάθε Εθνικό Προσκλητήριο, τίθεται επικεφαλής. Από την Πύλη του Βραδεμβούργου ξεκινά το κύμα των χιλιάδων μοτοσικλετιστών. Καταλήγει στη Μεγαλόνησο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. Χιλιάδες περιφρονούν τις κυβερνητικές εντολές και τη δειλία των βολεμένων. Στέκονται απέναντι στις ορδές των εισβολέων στη Λευκωσία και στη Δερύνεια.

11 Αυγούστου 1996. Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ επιχειρεί με γενναιότητα να βοηθήσει συμπατριώτη του που δέχεται τη λυσσασμένη επίθεση των βαρβάρων Τούρκων Γκρίζων Λύκων στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας. Ο τουρκικός όχλος τον περικυκλώνει. Τον δολοφονεί με ρόπαλα, πέτρες και λύσσα. Οι κυανόκραυνοι του ΟΗΕ μένουν σιωπηλοί παρατηρητές και συνένοχοι ενός ακόμα  στυγερού εγκλήματος κατά του Ελληνισμού. 

Τρεις μέρες μετά η κηδεία μετατρέπεται σε πάνδημη διαδήλωση που καταλήγει στον τόπο του μαρτυρίου. Οι Τούρκοι ανοίγουν πυρ. Και τότε ξεπροβάλλει ο 26χρονος Σολωμός Σολωμού. Με τσιγάρο στο στόμα, αγέρωχος, με χαλύβδινη θέληση, σπάει τον κλοιό. Δεν ακούει τις φωνές που τον καλούν πίσω. Έχει πάρει την απόφαση του νέου Ευαγόρα Παλληκαρίδη:

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια  

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά!»

Ανεβαίνει στον ιστό όπου κυματίζει το σύμβολο της ασιατικής εισβολής. Πυροβολείται εν ψυχρώ. Πίπτει. Με το Αίμα του και την Ψυχή του  σκεπάζει ολάκερο το Έθνος.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει. Το Αίμα των Μαρτύρων δεν δικαιώθηκε. Οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους δολοφόνους, συναγελάζονται και διαπραγματεύονται. Προσβλέπουν σε «λύσεις» που εξομοιώνουν τους από τα βάθη των αιώνων Κυρίους της Ελληνικής Γης με τους εισβολείς. Θα τολμήσουν να χαρακτηρίσουν τους Ισαάκ και Σολωμού «θύματα φανατισμού». Εμείς απαντούμε καθαρά:

Ιδού οι Μάρτυρες και Ήρωες που έπεσαν για το Ιδανικό της Ενώσεως της Μεγαλονήσου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Ποιοι είναι οι δικοί σας «ήρωες της ομοσπονδίας» και τι θυσίασαν για την Κύπρο;

Το Αίμα των Ηρώων είναι ιερότερο από το μελάνι των σοφών και τις προσευχές των πιστών. Γι’ αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να λησμονήσουμε ποτέ. Σε αυτό το Ελληνικό Αίμα δίνουμε Όρκο:

Ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε τον ιερό Αγώνα για την Ένωση – τον πόθο αιώνων – και τη Δικαίωση των πεσόντων Ηρώων. 

Η μνήμη τους δεν είναι γιορτή. Είναι εντολή και καθήκον. Είναι φωτιά στις φλέβες και στα στήθη μας.

Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού  

Αθάνατοι.  

Κύπρος Γη Ελληνική.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

  

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ. ΧΙΡΟΣΙΜΑ - ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.

Στις 6 Αυγούστου 1945 στις 8:15 το πρωί, το αμερικανικό βομβαρδιστικό Enola Gay πέταξε πάνω από τη Χιροσίμα.  

Από το αεροπλάνο αυτό, η δημοκρατική Αμερική έριξε τη βόμβα ουρανίου «Little Boy» πάνω σε μια ζωντανή πόλη γεμάτη ανθρώπους.  Δεν στόχευσαν κανένα στρατόπεδο και κανένα εργοστάσιο όπλων.Στόχευσαν αμάχους.

Τι έκαναν με μία μόνο βόμβα:;

- Σκότωσαν ακαριαία 70.000–80.000  ανθρώπους.  

- Μέχρι το τέλος του 1945 οι νεκροί στη Χιροσίμα έφτασαν περίπου 140.000. 

- Η θερμοκρασία στο επίκεντρο έφτασε τους 4.000 °C. Άνθρωποι εξατμίστηκαν επί τόπου

Άφησαν μόνο τις σκιές τους καμένες σε τοίχους και πεζοδρόμια.  

- Μέσα σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου πέθαναν σχεδόν όλοι.  

- Η συντριπτική πλειοψηφία – πάνω από 90 % – ήταν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εργάτες, μαθητές που εκείνη την ώρα καθάριζαν δρόμους. Οι στρατιωτικοί νεκροί δεν ξεπερνούσαν το 10 %.  

Τρεις μέρες αργότερα, στις*9 Αυγούστου  η ίδια «δημοκρατία» επανέλαβε το έγκλημα στο Ναγκασάκι.  

Άλλοι 70.000–80.000 νεκροί μέχρι το τέλος της χρονιάς.  

Αυτό δεν ήταν πόλεμος.  Ήταν εν ψυχρώ μαζική δολοφονία αμάχων με το πιο τρομακτικό όπλο που είχε κατασκευάσει ο άνθρωπος μέχρι τότε.  

Και το διέπραξε η δημοκρατική  υπερδύναμη της εποχής – αυτή που μιλούσε για ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα.  

Μετά τη σφαγή, οι νικητές έστησαν δικαστήρια μόνο για τους ηττημένους.  Κανένας Αμερικανός πρόεδρος, κανένας στρατηγός, κανένας επιστήμονας που σχεδίασε και διέταξε αυτή τη μαζική εξόντωση δεν κάθισε ποτέ στο εδώλιο.  

Η δικαιοσύνη των νικητών σκέπασε το έγκλημα.  

Οι επιζώντες έζησαν για δεκαετίες με καρκίνους, λευχαιμίες, παραμορφώσεις, κοινωνικό αποκλεισμό και τη φρίκη της μνήμης.  

Κανείς από τους υπεύθυνους δεν απολογήθηκε ποτέ πραγματικά.

Το έγκλημα δεν άφησε μόνο ραδιενεργό νεκρή ζώνη.  

Άφησε τη μνήμη της βαρβαρότητας και την απόδειξη ότι ακόμα και μια «δημοκρατία» μπορεί να διαπράξει μαζική εξόντωση αμάχων όταν το θεωρήσει συμφέρον.

[Εικόνα "Το μικρό παιδί που κουβαλά το νεκρό αδερφό του στην πλάτη του.]

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

  

Ιων Δραγούμης: Ο στοχαστής του Έθνους, του Κράτους και της Κοινωνικής Αναγέννησης!

Ο Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός άνθρωπος της εποχής του. Υπήρξε ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πρέπει να είναι η σχέση ανάμεσα στο Έθνος, το Κράτος, την κοινωνία και τον άνθρωπο; Η σκέψη του δεν γεννήθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή από την άκριτη αποδοχή ξένων θεωριών, αλλά από την αναζήτηση ενός ελληνικού δρόμου πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Για τον Δραγούμη, το Έθνος δεν ήταν μια απλή διοικητική κατασκευή, ούτε το κράτος η ύψιστη αξία. Το Έθνος ήταν μια ζωντανή ιστορική κοινότητα, ένας οργανισμός που κουβαλά μνήμη, πολιτισμό και συνέχεια.

Στο έργο του Όσοι Ζωντανοί και ιδίως στον Ελληνικό Πολιτισμό, ο Δραγούμης αναπτύσσει με σαφήνεια την αντίληψη ότι η πραγματική ζωή ενός λαού βρίσκεται πέρα από τους κρατικούς μηχανισμούς. Το κράτος δεν δημιουργεί το Έθνος αλλά το Έθνος δημιουργεί το κράτος. Γράφει χαρακτηριστικά: "Τὸ κράτος δὲν εἶναι ἡ ζωή. Τὸ κράτος -κέντρο πολιτικὸ τοῦ ἔθνους- γίνηκε ὄχι γιὰ νὰ ζήσει αὐτὸ τὸ ἴδιο, παρὰ γιὰ νὰ φυλάξει τοῦ ἔθνους τὴ ζωή". 

Και συμπληρώνει στο έργο του "10 άρθρα στον "Νουμά": "Ας λείψη το κράτος, που θα είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος, που εμποδίζει το έθνος, είναι περιττό και βλαβερό".

Γι’ αυτό και η πολιτική του σκέψη στρέφεται εναντίον ενός κράτους αποκομμένου από την κοινωνία, ενός κράτους που λειτουργεί ως απλή γραφειοκρατική μηχανή ή ως εργαλείο κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Οι "Ελλαδίτες πολιτικοί", έγραφε, "κατάντησαν νὰ συνταυτίσουν μὲ τὸ νοῦ τους κράτος καὶ ἔθνος" και να θεωρούν λαό μόνο "κεῖνον ποὺ πληρόνει τοὺς φόρους". Για τον ίδιο, ένα κράτος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί την αποστολή του: να εκφράζει και να προστατεύει τη ζωντανή κοινότητα του λαού. Ο τελικός σκοπός του Έθνους δεν είναι το κράτος, αλλά ο πολιτισμός: "Ώς τόσο τι είναι εκείνο, εξόν από το κράτος του, που έχει να δημιουργήσει το έθνος, ο μόνος δημιουργός; [...] Ὁ πολιτισμός! Νά ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀνθρωπιστικό, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νά ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν".

Ο Δραγούμης δεν πίστευε ότι η αναγέννηση ενός έθνους μπορεί να προέλθει απλώς από την αλλαγή κυβερνήσεων ή από την εναλλαγή κομμάτων. Θεωρούσε ότι το πρόβλημα ήταν βαθύτερο: ήταν πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας. Η πολιτική, για εκείνον, έπρεπε να ξεκινά από την κοινωνία και όχι από τους μηχανισμούς εξουσίας. Αντιτάχθηκε στον ατομικισμό που απομονώνει τον άνθρωπο από την κοινότητα και υποστήριξε μια αντίληψη όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μέσα στους συλλογικούς δεσμούς, στην ιστορία και στον πολιτισμό του. Έγραφε για την ταύτισή του με τη φυλή: "Είτε θέλοντας είτε μη, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα με τους ανθρώπους του έθνους μου. [...] Αγάπησα τη φυλή μου, όταν είδα πως γεννήθηκα σαν άνθος από μέσα της, συμπύκνωμά της. [...] Πηγαίνω να ανακατωθώ με τους ανθρώπους της φυλής μου, να ρίξω όλη μου τη δύναμη στο βάραθρο που λέγεται έθνος, να ξοδέψω τη ζωή μου, νοιώθοντας βαθιά τη φυλή μου".

Ιδιαίτερη θέση στη σκέψη του κατέχει το κοινωνικό ζήτημα. Ο Δραγούμης δεν θεωρούσε ότι ένα έθνος μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό όταν μεγάλα τμήματα του λαού του ζουν στην ανασφάλεια ή αισθάνονται ξένα προς την πολιτεία. Δεν αποδέχθηκε όμως ούτε την αντίληψη του διεθνιστικού σοσιαλισμού, σύμφωνα με την οποία η κοινωνία οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τη σύγκρουση των τάξεων. Η δική του αναζήτηση ήταν διαφορετική: μια κοινωνία συνεργασίας, όπου η εργασία, η παραγωγή και η οικονομική ζωή θα εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σκοπό.

Για τον λόγο αυτό, η στάση του απέναντι στη Ρωσική Επανάσταση έχει συχνά παρερμηνευθεί. Ο Δραγούμης παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις κοινωνικές ανατροπές της εποχής του, γιατί έβλεπε σε αυτές την έκρηξη μιας βαθιάς αντίδρασης απέναντι σε ένα παλιό και φθαρμένο σύστημα. Το ενδιαφέρον του όμως για την κοινωνική επανάσταση δεν σήμαινε αποδοχή του μπολσεβικισμού. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην εθνική κοινότητα, ούτε υιοθέτησε τον διεθνισμό ή την κατάργηση της εθνικής ιδέας. Η διαφορά ήταν θεμελιώδης: ο μπολσεβικισμός έβλεπε την ιστορία ως παγκόσμια ταξική σύγκρουση, ενώ ο Δραγούμης αναζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής ζωής κάθε λαού.

Στο ημερολόγιό του, στις 18 Μαρτίου 1919, λίγο πριν από το τέλος, συμπύκνωσε αυτή την ώριμη σύνθεση: "Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος".

Στα τελευταία χρόνια της σκέψης του προσπάθησε να συμπυκνώσει αυτή την αναζήτηση σε μια πολιτική πρόταση που ο ίδιος ονόμασε "Εθνικόν Σοσιαλισμόν". Έγραψε: "Εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα, αν ήθελον να με ακολουθήσουν: Εθνικόν Σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του".

Η φράση αυτή αποτελεί το αποκορύφωμα της πολιτικής του σκέψης. Δεν ήταν κάλεσμα για αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια κοινωνική αντίληψη προσαρμοσμένη στην ιστορία και στις ανάγκες του Ελληνικού Λαού. Ο Δραγούμης αναζητούσε μια σύνθεση: ένα Έθνος με ισχυρή συνείδηση, ένα κράτος που υπηρετεί την κοινωνία, μια οικονομία που δεν αποκόπτεται από τον άνθρωπο και μια πολιτική που δεν υποτάσσεται σε ξένα καλούπια. Η πολιτική κληρονομιά του Ίωνα Δραγούμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια σύνθεσης. Πέρα από τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στο έργο του, παραμένει ένας στοχαστής που επιχείρησε να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορεί ένα έθνος να παραμείνει ζωντανό, όταν το κράτος απομακρύνεται από την κοινωνία και όταν η οικονομία απομακρύνεται από τον άνθρωπο; Και η απάντησή του παραμένει ανοιχτή πρόσκληση: ένας ιδιότυπος, Ελληνικός Εθνικός Σοσιαλισμός, ριζωμένος στην ιστορική ζωή του λαού και όχι σε ξένα δόγματα.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 2.8.26

Παράλληλα την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ανήμερα της δολοφονίας του Ι.Δραγούμη από τα βενιζελικά τάγματα εφόδου, μέλη του Κινήματος μας παρευρέθηκαν σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από πατριωτικούς φορείς στην Θεσσαλονίκη. Στην σεμνή τελετή ο Αρχηγός μας, κ.Ανδρέας Γενιάς για άλλη μία φορά μίλησε για την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη, την απόλυτη προτεραιότητα του Έθνους απέναντι στο σύστημα, τη σύγκρουση με το κατεστημένο και τον Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλισμό ως τη μόνη απάντηση. 

Αυτή είναι η πολιτική θέση που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, αυτό που χρειάζονται οι Έλληνες.Όχι τυπικές δηλώσεις αλλά καθαρή ηγεσία και Όραμα!

Δείτε το σχετικό βίντεο You Tube

Ε.Π.Κ. Ιερός Λόχος.