Η αρρενωπότητα που μας στέρησαν.

  

Η αρρενωπότητα που μας στέρησαν. 

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η εικόνα του άνδρα έχει αλλάξει πολλές φορές. Ο αρχαίος Έλληνας δεν έβλεπε τον άνδρα μόνο ως πολεμιστή. Η εκάστοτε πόλη κράτος δημιουργούσε τον ενεργό πολίτη,  τον άνθρωπο που συμμετέχει στην κοινότητα, που γνωρίζει ότι η δύναμη και η ελευθερία συνοδεύονται από την ευθύνη και την πειθαρχία. Ο Όμηρος ύμνησε τον γενναίο πολεμιστή, αλλά μαζί του ύμνησε και τον άνθρωπο που επιστρέφει στην οικογένειά του. Ο Οδυσσέας δεν ήταν μόνο ο πολυμήχανος ήρωας των μαχών και των περιπλανήσεων. Ήταν και ο άνθρωπος που είχε έναν προορισμό: την επιστροφή στην πατρίδα και στους δικούς του!

Αργότερα, μέσα στους αιώνες, η μορφή του άνδρα πήρε διαφορετικές εκφράσεις. Ο ιππότης του Μεσαίωνα συνδέθηκε με την ανδρεία, την πίστη στον λόγο του και την προστασία των αδυνάτων. Ο άνδρας της νεότερης εποχής αποσυνδέθηκε από τις υψηλές Αξίες και συνδέθηκε με την εργασία, τη δημιουργία οικογένειας και την ευθύνη απέναντι στο σπίτι του. Η Αρετή, η Φιλοπατρία, η αυτοθυσία αντικαταστάθηκαν από τον ατομισμό, τον διεθνισμό και την ρουφιανιά.

Οι εποχές άλλαξαν. Τα ρούχα άλλαξαν, τα επαγγέλματα άλλαξαν, η οικογένεια και το φυσιολογικό δέχτηκε λυσσαλέα επίθεση και η τεχνολογία άλλαξε ολόκληρη τη ζωή μας. Ο άνδρας του 2026 δυστυχώς δεν ομοιάζει σε τίποτα του άνδρα της αρχαίας Σπάρτης ούτε φυσικά σε ιππότη ενός μεσαιωνικού κάστρου. Όμως η ανάγκη για άνδρες που μπορούν να αναλάβουν ευθύνη και που αγαπάνε το καθήκον δεν σταμάτησε ποτέ.

Αντίθετα, ίσως σήμερα να είναι ακόμη πιο απαραίτητη.

Γιατί ο σύγχρονος Λευκός Άντρας καλείται να αποδείξει την αξία του όχι μόνο απέναντι σε ένα σύστημα που τον αντιμετωπίζει ως ξένο μέσα στην ίδια του την Πατρίδα αλλά και σε έναν παγκόσμιο μηχανισμό που θηλυκοποιεί τους νέους, μετατρέποντας τους σε πολίτες χωρίς αξίες. Ταυτόχρονα ως Πατέρας έχει πολλαπλούς ρόλους. Από το να κρατήσει το χέρι του παιδιού του μέχρι να αντιμετωπίσει -πολλές φορές μόνος του για να προστατεύσει την Οικογένειά του, την ανεργία, την απογοήτευση, την οικονομική δυσκολία, τον φόβο, την αποτυχία ή την πίεση μιας καθημερινότητας που συχνά λυγίζει τον άνθρωπο. 

Στο σήμερα ο Άνδρας που αγαπά την σύζυγο, ο πατέρας που προστατεύει την οικογένεια, ο νέος που αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του και ο πολίτης που αισθάνεται ευθύνη για την κοινωνία του δεν είναι απαραίτητα διαφορετικές μορφές. Είναι διαφορετικές εκφράσεις μιας ίδιας διαχρονικής ανάγκης: του ανθρώπου που δεν ζει μόνο για τον εαυτό του.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα σήμερα δεν είναι αν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Δεν μπορούμε και δεν χρειάζεται. Το ερώτημα είναι τι αξίζει να πάρουμε μαζί μας από αυτό. Και ανάμεσα σε αυτά βρίσκεται η ιδέα ότι ο άνδρας ολοκληρώνεται όταν αποκτά δύναμη σωματική πνευματική για να μπορεί να αγωνιστεί και προστατεύσει ότι αγαπάει.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει μια πολιτεία αυτό είναι μόνο μέσω του Εθνικού Κοινωνισμού. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ