ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΠΑΡΟΝΤΕΣ- ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη και πληγές που δεν κλείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Η 1η Νοεμβρίου 2013 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες που συντάραξε για πάντα όσους ανήκουν στο Εθνικιστικό Κίνημα.
Εκείνο το βράδυ, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στο Νέο Ηράκλειο, ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης και ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενόπλων. Ο Αλέξανδρος Γέροντας τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και φίλους αντιμέτωπους με μια απώλεια αδιανόητη.
Πίσω από τα ονόματα υπήρχαν πρόσωπα, όνειρα και προσδοκίες. Υπήρχαν γονείς που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, να χαίρονται τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής. Υπήρχαν φιλίες, κοινές αναμνήσεις και σχέδια που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν. Γιατί ο Γιώργος και ο Μανώλης δεν ήταν απλώς δύο θύματα μιας ακόμα πολιτικής δολοφονίας από τον αριστερό χώρο. Ήταν δύο νέοι Έλληνες, των οποίων η ζωή διακόπηκε βίαια, προτού προλάβουν να γράψουν τις επόμενες σελίδες της, μόνο και μόνο επειδή ήσαν Εθνικιστές.
Για να κατανοήσουμε όμως το ιστορικό βάρος εκείνης της νύχτας, πρέπει να επιστρέψουμε στο φθινόπωρο του 2013. Η Ελλάδα εξακολουθούσε να δοκιμάζεται από την μνημονιάκη πολιτική. Η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς είχε κλονιστεί, ενώ η άνοδος της Χρυσής Αυγής είχε τρομοκρατήσει το λεγόμενο "δημοκρατικό" τόξο. Η πολιτική αντιπαράθεση είχε οξυνθεί επικίνδυνα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον Ρουπακιά, είχε δώσει την ευκαιρία που ήθελε το σύστημα.
Ακολούθησαν μαζικές αντιδράσεις και σοβαρές δικαστικές εξελίξεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου συνελήφθησαν ο κ.Μιχαλολιάκος και βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής.
Η ελληνική κοινωνία βρισκόταν μέσα σε ένα κλίμα έντονης πόλωσης, όπου οι πολιτικές διαφορές είχαν αποκτήσει ιδιαίτερα οξυμένο χαρακτήρα. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ακούστηκαν και δηλώσεις που αξίζει να εξετάζονται με την απαιτούμενη ιστορική και πολιτική κριτική. Την ημέρα της δολοφονίας του Φύσσα, η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «Από το Πέραμα μέχρι το Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει». Θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι αυτή η ρητορική ακραίου μίσους από έναν βουλευτή, στοχοποίησε αθώους πολίτες;
Η κριτική αυτή δεν σημαίνει ότι μια πολιτική δήλωση αποδεικνύει ευθύνη για ένα μεταγενέστερο έγκλημα. Σημαίνει, όμως, ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας που ευαγγελίζονται κάποιοι, απαιτεί σταθερές αρχές και όχι επιλεκτική ευαισθησία...
Την 1η Νοεμβρίου, τα πυρά στο Νέο Ηράκλειο πρόσθεσαν δύο ακόμη ονόματα στον κατάλογο των θυμάτων της αριστερής τρομοκρατίας. Ο Γιώργος και ο Μανώλης δολοφονήθηκαν σε μια επίθεση που καταγράφτηκε από κάμερες ασφαλείας. Οι άνθρωποι που τους αγαπούσαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αμετάκλητο γεγονός ότι δεν θα τους ξανάβλεπαν, δεν θα άκουγαν ξανά τη φωνή τους, δεν θα μοιράζονταν μαζί τους τις στιγμές που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητες.
Κανένας λόγος δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της. Κανένα αφιέρωμα δεν μπορεί να αναπληρώσει την παρουσία ενός ανθρώπου που έφυγε τόσο πρόωρα. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε με σεβασμό απέναντι στις οικογένειές τους και να αρνηθούμε να αντιμετωπίσουμε την απώλειά τους ως μια ακόμη ξεχασμένη είδηση.
Ο Γιώργος και ο Μάνος είχαν τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις και δικαιούνταν να τις εκφράζουν χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Η δολοφονία, αντίθετα, αποτελεί την απόλυτη άρνηση του δικαιώματος του άλλου να υπάρχει. Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να νομιμοποιεί την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα.
Γι' αυτό και η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ουσιαστική. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να διερευνούν κάθε διαθέσιμο στοιχείο και να επιδιώκουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε οι ευθύνες να αποδίδονται σύμφωνα με τον νόμο. Η αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί να υποκαθίσταται από φήμες, πολιτικές εκτιμήσεις ή θεωρίες που δεν αποδεικνύονται. Η δικαιοσύνη απαιτεί στοιχεία, επιμονή και ισονομία, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις.
Για όλους εμάς που αρνιόμαστε να λησμονήσουμε τον Γιώργο και τον Μάνο και τους έχουμε στην καρδιά μας, η μνήμη δεν είναι μια τυπική ετήσια τελετή. Είναι η υπόσχεση ότι τα πρόσωπά τους δεν θα χαθούν πίσω από την ψυχρότητα των αριθμών και των στατιστικών. Είναι η ανάγκη να θυμόμαστε πως η Εθνική Ιδέα που υπηρετούμε, έχει την σφραγίδα ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για αυτήν.
Η μνήμη του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη μάς καλεί να επιμείνουμε στη δικαιοσύνη και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.
Γιώργος Φουντούλης – Μανώλης Καπελώνης.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1.11.2026
