Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος
Όπως για τους πιστούς στον Χριστό η Ορθοδοξία είναι η μοναδική οδός προς την διάσωση της Ψυχής τους, έτσι και για τους Εθνικιστές ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική οδός για την διάσωση του Έθνους. Ο δικός μας αγώνας είναι Εθνικός, Φιλολαϊκός,υπέρ της Πατρίδος και Πίστεως. Είμαστε τόσο αντικουμμουνιστές όσο και αντικαπιταλιστές. Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.

  


ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.



Δείτε το δημοσίευμα από την Τουρκία και τις εικόνες από σχολική εκδήλωση στο Φετιγιέ, με αφορμή την επέτειο της 29ης Οκτωβρίου, ημέρα ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Παιδιά εμφανίζονται με σημαίες διαφόρων κρατών, ενώ παιδιά που κρατούν την ελληνική σημαία  φορούν μάσκες διαβόλου! Την ώρα που στην Ελλάδα που η κυρία Ρεπούση ξανάγραψε την ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής, εισάγοντας τον διαβόητο όρο «συνωστισμός» για την τραγωδία της Σμύρνης, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η σχολική παράσταση στην Τουρκία.

Απευθύνουμε δημόσια ερωτήματα και ζητούμε απαντήσεις από κάθε αρμόδιο:

- Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών προτίθεται να ζητήσει επίσημες εξηγήσεις από τις τουρκικές αρχές;

- Το Υπουργείο Παιδείας θα εξετάσει το περιστατικό και θα τοποθετηθεί για τέτοιου είδους συμβολισμούς σε σχολικές εκδηλώσεις;

- Η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα και το ελληνικό προξενείο στην περιοχή θα ζητήσουν διευκρινίσεις;

- Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί αποδεκτό να χρησιμοποιείται η εικόνα της ελληνικής σημαίας σε ένα τέτοιο σκηνικό;

- Ποιος ενέκρινε τη συγκεκριμένη παράσταση και ποιο μήνυμα επιδίωκε να μεταδώσει στους μαθητές;

Η ελληνική πολιτεία οφείλει να ενδιαφερθεί. Η διπλωματία δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή μπροστά σε ερωτήματα που αφορούν την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό της εθνικής μας ταυτότητας.

Γραφείο Τύπου  ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Διαβάστε το τουρκικό δημοσίευμα: ΕΔΩ


Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.

  


Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.

Κάθε φορά που η διπλωματική αφέλεια επιχειρεί να ανασύρει από το προσκήνιο το απατηλό αφήγημα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», η ίδια η Ιστορία ορθώνεται για να θυμίσει την αμείλικτη αλήθεια.
Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν είναι μια απλή γεωπολιτική εξίσωση που λύνεται με αβροφροσύνες και υποχωρήσεις. Είναι μια διαρκής, δομική και υπαρξιακή αναμέτρηση, χαραγμένη με το αίμα αιώνων και σφυρηλατημένη μέσα από ένα αγεφύρωτο θρησκευτικό χάσμα.
Η σημερινή ημερομηνία, η 30ή Οκτωβρίου, συμπυκνώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτή τη διαχρονική αλήθεια, φέρνοντας στην επιφάνεια δύο κομβικά γεγονότα που, αν και διαφορετικά, φωτίζουν το χρέος μας απέναντι στο σήμερα. 

Το Ιστορικό Φόντο της 30ής Οκτωβρίου.
 

1. Το Ουτοπικό Σύμφωνο του 1930 και το Σήμερα. Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1930, ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στην Άγκυρα το Σύμφωνο Φιλίας με τον Μουσταφά Κεμάλ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει μια περίοδο ειρήνης μετά την καταστροφή του 1922.

2. Η σύνδεση με το σήμερα: Η ιστορία απέδειξε ότι εκείνη η διπλωματική προσέγγιση ήταν μια βραχύβια ψευδαίσθηση. Η φύση του τουρκικού επεκτατισμού δεν άλλαξε ποτέ. Σήμερα, η Άγκυρα αποδεικνύει ότι δεν σέβεται τις υπογραφές της, αμφισβητώντας ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάνης, διεκδικώντας τη «Γαλάζια Πατρίδα» και διατηρώντας σε ισχύ το παράνομο Casus Belli (αιτία πολέμου) κατά της Ελλάδας. Το 1930 μας διδάσκει ότι οι καλές προθέσεις της Αθήνας πάντα προσκρούουν στον αμετανόητο αναθεωρητισμό της άλλης πλευράς.

3.Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1944 και το Μήνυμα Ισχύος. Την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 30 Οκτωβρίου 1944, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται από τους Γερμανούς. Η σύνδεση με το σήμερα: Η απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πρωτεύουσάς της θυμίζει ότι η ελευθερία αυτού του τόπου δεν μας χαρίστηκε από κανέναν και δεν διασφαλίστηκε από κανένα διπλωματικό χαρτί. Κερδήθηκε με το όπλο στο χέρι και με βαρύ φόρο αίματος.

Σήμερα, που η Τουρκία εγείρει προκλητικές αξιώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας και αμφισβητεί την κυριαρχία μας, η 30ή Οκτωβρίου 1944 μας θυμίζει το αυτονόητο δικαίωμα και καθήκον μας: να υπερασπιζόμαστε κάθε σπιθαμή ελληνικής γης με ακλόνητη στρατιωτική ισχύ και εθνική ομοψυχία. 

Οι Διαχρονικοί Πυλώνες του Ασύμβατου.  

4.Η Ιστορική Μνήμη της Οθωμανοκρατίας και των Εγκλημάτων της. 
Οι ρίζες της δυσπιστίας ποτίστηκαν με τέσσερις αιώνες οθωμανικού σκοταδισμού και βαρβαρότητας. Η συλλογική μνήμη του ελληνισμού δεν μπορεί να διαγράψει τα εγκλήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το απάνθρωπο Παιδομάζωμα, ο Απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ την ημέρα του Πάσχα, οι γενοκτονικές Σφαγές της Χίου και των Ψαρών και χιλιάδες άλλες βαρβαρότητες αποτελούν αιώνιες υπενθυμίσεις της φύσης του δυνάστη.

• Η σύνδεση με το σήμερα: Ο νεοοθωμανικός λόγος της σημερινής ηγεσίας στην Άγκυρα, που εξυμνεί το αυτοκρατορικό παρελθόν των κατακτήσεων, αποδεικνύει ότι η νοοτροπία του κυρίαρχου και του υποτελούς δεν έχει εκλείψει από τη στρατηγική τους σκέψη. 

5.Οι Γενοκτονίες και η Άρνηση της Αλήθειας.
Το σύγχρονο τουρκικό κράτος οικοδομήθηκε πάνω στις στάχτες των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Η Γενοκτονία των Ποντίων και η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, με αποκορύφωμα τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
• Η σύνδεση με το σήμερα: Όσο η Άγκυρα αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει αυτές τις θηριωδίες και να ζητήσει συγγνώμη, κάθε συζήτηση για «φιλία» αποτελεί προσβολή στη μνήμη των νεκρών προγόνων μας, ειδικά όταν οι ίδιοι μέθοδοι γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης επαναλήφθηκαν στα Σεπτεμβριανά του 1955 και στην παράνομη εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου το 1974. 

6. Το Αγεφύρωτο Χάσμα της Θρησκευτικής Ταυτότητας. 
Στην πορεία των αιώνων, η Ορθόδοξη Πίστη δεν υπήρξε απλώς θρησκεία, αλλά η ίδια η ασπίδα της εθνικής μας επιβίωσης απέναντι στον εξισλαμισμό και την αφομοίωση.
Η σύνδεση με το σήμερα: Σήμερα, η Τουρκία εργαλειοποιεί απροκάλυπτα το Ισλάμ, μετατρέποντας παγκόσμια σύμβολα της Χριστιανοσύνης, όπως η Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας, σε τζαμιά. Αυτή η διαρκής επίδειξη θρησκευτικού σοβινισμού αποδεικνύει ότι η Άγκυρα βλέπει την Ελλάδα όχι ως ισότιμο γείτονα, αλλά ως τον αιώνιο πολιτισμικό και θρησκευτικό αντίπαλο.

Λόγοι Εθνικής Αφύπνισης και Υπερηφάνειας.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να εθελοτυφλούμε και να κυνηγάμε χίμαιρες. Δεν είμαστε και δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι με εκείνους που διεκδικούν τη γη μας, τη θάλασσά μας, την πίστη μας και την ιστορία μας! Η γειτονιά στην οποία μας έταξε η μοίρα να κατοικούμε δεν συγχωρεί την αδυναμία, ούτε εξαγοράζεται με υποκρισία. Απέναντι σε μια δύναμη που τρέφεται από τον αναθεωρητισμό και απειλεί την εθνική μας υπόσταση, η απάντηση του Ελληνισμού δεν μπορεί να είναι η υποχωρητικότητα. Η απάντησή μας είναι το ακλόνητο φρόνημα, η πίστη στις αξίες μας και η απόλυτη αποτρεπτική μας ισχύς. Είμαστε οι κληρονόμοι των ηρώων του 1821, των μαχητών του Μακεδονικού Αγώνα, των νικητών του Έπους του '40, της ΕΟΚΑ και των πολεμιστών της Κύπρου το '74!
Το αίμα που κυλάει στις φλέβες αυτού του έθνους έχει μάθει να ορθώνει ανάστημα στα σκοτάδια της σκλαβιάς και να κερδίζει το φως. Τα σύνορά μας είναι χαραγμένα με θυσίες και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ούτε σπιθαμή.
Προς επέκταση μπορεί, προς υποχώρηση ΠΟΤΕ!
Στο δικό μας DNA γράφει ότι είμαστε οι συνεχιστές αυτών που πολέμησαν για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ του Έθνους και όχι οι οσφυκάμπτες που πούλησαν Κύπρο και Μακεδονία!

Ας κοιτάξουμε λοιπόν την Ιστορία μας στα μάτια: η ελευθερία, η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια της Ελλάδας δεν εξαρτώνται από τις διαθέσεις κανενός γείτονα, αλλά από τη δική μας ακλόνητη απόφαση να παραμείνουμε κυρίαρχοι, υπερήφανοι και ανυπότακτοι στην ίδια μας τη γη!
Απέναντι σε αυτές τις ιστορικές αλήθειες και τις σύγχρονες υπαρξιακές απειλές, η παθητικότητα δεν αποτελεί επιλογή. Η θωράκιση της πατρίδας μας δεν απαιτεί μόνο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και πολίτες με ακλόνητη εθνική συνείδηση που αρνούνται να συμβιβαστούν με το αφήγημα της υποχωρητικότητας. Για κάθε Έλληνα που αντιλαμβάνεται το βάρος της ιστορικής μνήμης και το χρέος προς τις επόμενες γενιές, η συστράτευση με τις καθαρές πατριωτικές δυνάμεις αποτελεί πράξη ευθύνης. Η ένταξη στον Ιερό Λόχο δεν είναι μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόφαση συμμετοχής σε έναν αγώνα για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, της ορθόδοξης ταυτότητας και των δικαίων του Ελληνισμού. Όταν το μέλλον του έθνους διακυβεύεται, η οργάνωση και η συλλογική δράση είναι η μόνη απάντηση για να παραμείνει η Ελλάδα ισχυρή, υπερήφανη και ανυπότακτη.

ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ

ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ

ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ

ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ

🇬🇷🇬🇷🇬🇷

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ


Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Pizza Fan: Πρώτα οι εργαζόμενοι και μετά τα πειράματα κοινωνικής διαχείρισης.

  

Pizza Fan: Πρώτα οι εργαζόμενοι και μετά τα πειράματα κοινωνικής διαχείρισης.

Γιατί η πρόταση να περάσει η διαχείριση στους εργαζομένους αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα.

Η υπόθεση της Pizza Fan έχει προκαλέσει εύλογη ανησυχία για την τύχη των εργαζομένων, οι οποίοι κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με την ανεργία και την οικονομική αβεβαιότητα. Άνθρωποι που εργάστηκαν επί χρόνια, στηρίζοντας τις οικογένειές τους με τον μισθό τους, δεν μπορεί να γίνουν τα θύματα μιας κρίσης για την οποία δεν ευθύνονται.

Η πρόταση της «Συμμαχίας Ελλήνων» διά στόματος του βουλευτή κ. Γ. Μανούσου να περάσει η διαχείριση των επιχειρήσεων στους εργαζομένους, αντί να οδηγηθούν στην ανεργία, εμφανίζεται ως μια κοινωνικά ευαίσθητη λύση. Όμως, η πολιτική δεν κρίνεται από τις καλές προθέσεις, αλλά από την οικονομική της βιωσιμότητα και τις πραγματικές εγγυήσεις που προσφέρει. Και εδώ γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα.

Πρώτα οι αποζημιώσεις και τα εργασιακά δικαιώματα.

Πριν συζητήσουμε οποιοδήποτε μοντέλο εργατικής διαχείρισης, οφείλουμε να απαντήσουμε στο σημαντικότερο ερώτημα: ποιος θα προστατεύσει άμεσα τους εργαζομένους;

Προτεραιότητα πρέπει να είναι η καταβολή των δεδουλευμένων, των οφειλόμενων μισθών και κάθε νόμιμης παροχής. Εφόσον λυθούν οι συμβάσεις εργασίας και συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, πρέπει να διασφαλιστεί και η καταβολή των αποζημιώσεων απόλυσης.

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν επ' αόριστον ούτε να εξαναγκαστούν να αναλάβουν μια επιχείρηση για να διασώσουν το εισόδημά τους. Δεν είναι επενδυτές που επέλεξαν να αναλάβουν επιχειρηματικό ρίσκο. Είναι μισθωτοί που προσέφεραν την εργασία τους και έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα. Η προστασία τους δεν μπορεί να εξαρτάται από την επιτυχία ενός αβέβαιου εγχειρήματος. Πρέπει να εξασφαλίζεται με βάση την ισχύουσα νομοθεσία,  ανεξάρτητα από την τελική τύχη της επιχείρησης.

Ποιος θα αναλάβει το οικονομικό ρίσκο;

Ας υποθέσουμε ότι η πρόταση εφαρμόζεται και οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση των καταστημάτων. Με ποια κεφάλαια θα λειτουργήσουν; Ποιος θα πληρώνει τους προμηθευτές, τα ενοίκια, την ενέργεια, τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους;

Ποιος θα εγγυάται την καταβολή των μισθών, εάν τα έσοδα δεν επαρκούν; Και ποιος θα καλύπτει τις ζημιές σε περίπτωση που η επιχείρηση δεν καταφέρει να ανακάμψει;

Η γνώση της καθημερινής εργασίας δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με την ικανότητα διοίκησης μιας μεγάλης αλυσίδας. Απαιτούνται κεφάλαια, τεχνογνωσία, οργανωτική υποδομή και πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Η αλλαγή του διαχειριστή δεν δημιουργεί από μόνη της χρήματα. Εάν δεν υπάρχει βιώσιμο επιχειρηματικό σχέδιο και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν να επωμιστούν ένα βάρος που δεν τους αναλογεί.

Η κρίση εμπιστοσύνης και η εμπορική δυσφήμιση.

Υπάρχει και μια παράμετρος που δεν πρέπει να υποτιμηθεί: η εμπιστοσύνη των καταναλωτών.

Η δημοσιότητα γύρω από τις καταγγελλόμενες οικονομικές παραβάσεις έχει δημιουργήσει αβεβαιότητα για την εμπορική εικόνα της αλυσίδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι καταγγελίες έχουν αποδειχθεί δικαστικά. Σημαίνει, όμως, ότι η επιχείρηση ενδέχεται να χρειαστεί χρόνο και σημαντικούς πόρους για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού.

Ποιος θα καλύψει τις απώλειες εσόδων εάν μειωθούν οι παραγγελίες; Ποιος θα χρηματοδοτήσει την επαναφορά της επιχείρησης στην αγορά; Και εάν η οικονομική δραστηριότητα δεν ανακάμψει, ποιος εγγυάται ότι οι εργαζόμενοι θα εξακολουθήσουν να πληρώνονται κανονικά;

Η εμπορική αξιοπιστία δεν αποκαθίσταται με μια αλλαγή διοίκησης. Χρειάζεται σχέδιο, διαφάνεια και οικονομική αντοχή. Χωρίς αυτά, η πρόταση κινδυνεύει να παραμείνει μια πολιτική διακήρυξη χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις.

Τι θα συμβεί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης;

Η δικαιοσύνη χρειάζεται τον χρόνο της, που πολλές φορές μετράει χρόνια για να εξετάσει τα στοιχεία και να αποφανθεί. Οι εργαζόμενοι, όμως, έχουν καθημερινές υποχρεώσεις και οικογένειες να συντηρήσουν.

Ποιος θα καλύπτει τους μισθούς τους μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση; Από πού θα προέρχονται τα χρήματα για τη λειτουργία των καταστημάτων; Θα υπάρξει συγκεκριμένη χρηματοδοτική δέσμευση ή θα κληθούν οι εργαζόμενοι να περιμένουν μέχρι να αποδώσει το νέο μοντέλο;

Και εάν ο ιδιοκτήτης αθωωθεί;

Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλεί την ενοχή ενός ανθρώπου πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία. Οι καταγγελίες πρέπει να αποδειχθούν και κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα υπεράσπισης.

Τι θα συμβεί, λοιπόν, εάν ο ιδιοκτήτης αθωωθεί; Με ποια νομική βάση θα έχει αλλάξει το καθεστώς διοίκησης; Πώς θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες μιας τέτοιας αλλαγής;

Η ύπαρξη μιας έρευνας δεν δικαιολογεί από μόνη της την προεξόφληση της ενοχής ούτε καθιστά αυτονόητη τη μεταβίβαση της διαχείρισης στους εργαζομένους.

Η προστασία των εργαζομένων πρέπει να αποτελεί αυτοτελή στόχο, ανεξάρτητα από την έκβαση της δικαστικής υπόθεσης. 

Η πραγματική προστασία απαιτεί εγγυήσεις, όχι ευχές.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη να διασωθούν θέσεις εργασίας. Αυτό, όμως, απαιτεί βιώσιμο σχέδιο, διαθέσιμα κεφάλαια και σαφείς νομικές εγγυήσεις. Πρώτα πρέπει να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα, τα δεδουλευμένα και οι νόμιμες αποζημιώσεις όπου οφείλονται. Στη συνέχεια, μπορούν να εξεταστούν η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων, η είσοδος επενδυτή ή ακόμη και η συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση, εφόσον υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και η ελεύθερη συναίνεσή τους. Οι εργαζόμενοι της Pizza Fan δεν χρειάζονται να μετατραπούν σε επιχειρηματίες από ανάγκη. Χρειάζονται ασφάλεια, εισόδημα και κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Η κοινωνική πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο εντυπωσιακή ακούγεται μια πρόταση, αλλά από το αν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να θυσιάζει εκείνους που υποτίθεται ότι προστατεύει. Πρώτα η εργασία, η αξιοπρέπεια και οι οικονομικές εγγυήσεις. Κάθε άλλη λύση οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί πραγματικά να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις.

Γραφείο Τύπου 4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Αφιέρωμα στον Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος.

  


ΡΑΜΙΡΟ ΛΕΝΤΕΣΜΑ ΡΑΜΟΣ

90 χρόνια από τη δολοφονία του θεωρητικού του εθνικοσυνδικαλισμού.

Μπορεί η εργασία να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό εμπόρευμα; 

Μπορεί ο άνθρωπος που παράγει τον πλούτο να παραμένει στο περιθώριο των αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή του; 

Μπορεί ο εργαζόμενος να μοχθεί καθημερινά, να προσφέρει τις δυνάμεις του και στο τέλος του μήνα να αναρωτιέται αν ο μισθός του αρκεί για να ζήσει με αξιοπρέπεια; 

Μπορεί η κοινωνία να μιλά για πρόοδο, όταν εκείνοι που τη στηρίζουν με τον καθημερινό τους μόχθο αισθάνονται ότι μένουν πίσω;

Μπορεί η Πατρίδα για τον εργαζόμενο να ζητά μόνο την ζωή του στους εθνικούς αγώνες αλλά να αδιαφορεί για την καθημερινή του εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές;

Και τελικά, ποια θέση αξίζει στον άνθρωπο της εργασίας μέσα στην κοινωνία που ο ίδιος οικοδομεί;

Τα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν πολλές γενιές πριν από τη δική μας. Ένας από εκείνους που επιχείρησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση ήταν ο Ισπανός φιλόσοφος και πολιτικός θεωρητικός Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος, ιδρυτής της Ένωσης Εθνικοσυνδικαλιστών , γνωστής ως JONS. Στις 29 Οκτωβρίου 1936, πριν από ενενήντα χρόνια, η ζωή του έληξε βίαια, δολοφονημένος από το αριστερό Λαϊκό Μέτωπο.Ήταν μόλις 31 ετών.

Ο Λεντέσμα Ράμος επιχείρησε να συνδέσει το εθνικό ζήτημα με το κοινωνικό, θέτοντας την εργασία και την παραγωγή στο επίκεντρο της πολιτικής του πρότασης. 

Ο εθνικοσυνδικαλισμός του απέρριπτε τόσο τον φιλελεύθερο καπιταλισμό όσο και τον μαρξισμό, προτείνοντας ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Αποτελούσε, ωστόσο, μέρος του ευρύτερου εθνικιστικού ρεύματος του Μεσοπολέμου και υποστήριζε ένα νέο πρότυπο κράτους. 

Οι θέσεις του για την εργασία αποτυπώνονται χαρακτηριστικά στο κείμενό του Pedimos y queremos, όπου έγραφε:

Ζητούμε και θέλουμε.

Ζητούμε και θέλουμε ένα ισπανικό Κράτος, εύρωστο και ισχυρό, που να ενοποιεί και να καθιστά δυνατές τις εξαιρετικές προσπάθειες. Ζητούμε και θέλουμε την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος ή, τουλάχιστον, τον περιορισμό των λειτουργιών του Κοινοβουλίου από την υπέρτατη απόφαση μιας ανώτερης Εξουσίας. 

Ζητούμε και θέλουμε μια δικτατορία του Κράτους, λαϊκής προέλευσης, που να υποχρεώνει τον λαό μας στις μεγάλες πορείες. Ζητούμε και θέλουμε την απενεργοποίηση του δικηγορικού πνεύματος στην πολιτική και να ανατεθούν οι λειτουργίες διοίκησης σε άνδρες δράσης, μεταξύ εκείνων με αποδεδειγμένη τόλμη που διαθέτουν την εμπιστοσύνη του λαού. Θέλουμε και ζητούμε την εξαφάνιση του φιλελεύθερου μύθου, του ταραχοποιού και αναχρονιστικού, και να αναλάβει το Κράτος τον έλεγχο όλων των δικαιωμάτων. 

Θέλουμε και ζητούμε την υποταγή κάθε ατόμου στα υπέρτατα συμφέροντα του Κράτους, της πολιτικής συλλογικότητας. Θέλουμε και ζητούμε ένα νέο οικονομικό καθεστώς. Με βάση τη συνδικαλιστική οργάνωση του βιομηχανικού πλούτου και την παράδοση της γης στους αγρότες. Το ισπανικό Κράτος θα διατηρήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να κατευθύνει τις ιδιωτικές οικονομίες. Θέλουμε και ζητούμε την εφαρμογή των αυστηρότερων ποινών σε όσους κερδοσκοπούν με τη δυστυχία του λαού.

 Θέλουμε και ζητούμε μια μαζική κουλτούρα και την είσοδο στα Πανεπιστήμια των παιδιών του λαού. Θέλουμε και ζητούμε η διαμόρφωση του ισπανικού Κράτους να είναι έργο και καθήκον των νέων Ισπανών, γι’ αυτό πρέπει να αναδειχθούν και να οργανωθούν όσοι βρίσκονται μεταξύ είκοσι και σαράντα πέντε ετών. 

Θέλουμε και ζητούμε την αδιαμφισβήτητη ενοποίηση του Κράτους. Οι δυνατές περιφερειακές οντότητες πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δευτερευόντων σκοπών. Θέλουμε και ζητούμε να ενημερώνει με κεντρικό τρόπο το ισπανικό Κράτος η διάδοση μιας γιγαντιαίας εθνικής φιλοδοξίας, που να συλλέγει τις ιστορικές επιθυμίες του λαού μας. Θέλουμε και ζητούμε τον πιο αμείλικτο έλεγχο των ξένων επιρροών στη χώρα μας και την ριζική τους εξάλειψη.

Περιοδικό La Conquista del Estado

Μαδρίτη, 11 Απριλίου 1931

Ενενήντα χρόνια αργότερα, το ζήτημα της εργασίας εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής πραγματικότητας, αποδεικνύοντας το πόσο έχουν αποτύχει τα φιλελεύθερα καπιταλιστικά και αριστερά αυταρχικά συστήματα. 

Γιατί ο εργαζόμενος δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν ισολογισμό. Είναι ο άνθρωπος που σηκώνεται πριν από την αυγή, που εργάζεται κάτω από δύσκολες συνθήκες, που στηρίζει την οικογένειά του και συμβάλλει καθημερινά στη εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Η αξιοπρέπειά του δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από τις ανάγκες της αγοράς ούτε να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα υπόθεση μπροστά στην επιδίωξη του κέρδους. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η προστασία της εργασίας και η αλληλεγγύη δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Κρίνονται στους μισθούς, στις συνθήκες εργασίας, στην ασφάλιση, στην προστασία των αδύναμων και στη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια από τον κόπο του, χωρίς να γίνεται αναλώσιμο γρανάζι στην αδηφάγο μηχανή του καπιταλισμού και φυσικά ούτε έρμαιο του στείρου κουμμουνισμού.

Η επέτειος του θανάτου του Ραμίρο Λεδέσμα Ράμος αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε μια ιστορική μορφή του εθνικοσυνδικαλισμού και να εξετάσουμε την ιδεολογική του παρακαταθήκη. Για τον γράφοντα ο Λεντέσμα υπήρξε η έμπνευση ώστε να δημιουργηθεί έστω και το 2024 το πρώτο Εθνικό Εργατικό δευτεροβάθμιο σωματείο "4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας" στην Πατρίδα μας.

Εύχομαι ο Ελληνικός Λαός και δη οι εθνικά σκεπτόμενοι να ξεπεράσουν τα συμπλέγματα τους και να στηρίξουν πραγματικά αυτή την προσπάθεια που αποτελεί την βάση για μια εθνική εργατική αντεπίθεση. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Περπάτα στη ζωή σαν να στέκονται πίσω σου χιλιάδες Πρόγονοι.

 


Περπάτα στη ζωή σαν να στέκονται πίσω σου χιλιάδες Πρόγονοι.


Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Στην μακραίωνη πορεία του Έθνους μας, η Ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται μέσα από έναν αιώνιο, αρχετυπικό κύκλο. Στην ίδια γη, κάτω από τον ίδιο ουρανό, συνυπάρχουν πάντα δύο αντίρροπες δυνάμεις: ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης.

Ο Λεωνίδας συμβολίζει την ακλόνητη πίστη, την αυτοθυσία και την απόφαση να φυλάττεις Θερμοπύλες, ακόμη και όταν οι συσχετισμοί φαντάζουν αδύνατοι. Ο Εφιάλτης, από την άλλη, είναι η προσωποποίηση της προδοσίας, του συμβιβασμού και της υποταγής στον ξένο παράγοντα για το προσωπικό όφελος.

Το πιο οξύμωρο και διαχρονικό φαινόμενο, όμως, συμβαίνει την επόμενη ημέρα. Μόλις ο Λεωνίδας νικήσει –είτε στο πεδίο της μάχης είτε στις συνειδήσεις των ανθρώπων– οι σύγχρονοι Εφιάλτες σπεύδουν να αλλάξουν προσωπείο. Εκείνοι που λοιδορούσαν τον αγώνα, που συνθηκολογούσαν με τον εχθρό και που άνοιγαν τις κερκόπορτες, εμφανίζονται ξαφνικά ως «απόγονοι του Λεωνίδα», δηλώνοντας όψιμα «περήφανοι Έλληνες» και καπηλευόμενοι τις θυσίες των άλλων.

Στο σήμερα, σε μια εποχή πνευματικής και εθνικής κρίσης, ο Ιερός Λόχος στέκεται ως η σύγχρονη έκφραση αυτής της Λακωνικής αρετής. Δεν είναι απλώς ένα πολιτικό σχήμα. Είναι η ζωντανή συνέχεια εκείνων που αρνούνται να γονατίσουν. Όταν οι άλλοι συμβιβάζονται, ο Ιερός Λόχος παραμένει στην πρώτη γραμμή, κρατώντας αναμμένη τη δάδα της εθνικής αξιοπρέπειας.

Όσο κι αν οι σύγχρονοι Εφιάλτες προσπαθούν να μας απομονώσουν ή, αργότερα, να οικειοποιηθούν τους αγώνες μας, η αλήθεια δεν παραχαράσσεται. Ο δικός μας δρόμος είναι ο δρόμος του καθήκοντος.

Μέχρι την τελική νίκη των ιδεών μας!

Χ υπεύθυνος Τομέα Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026

Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

 


Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

Οι εικόνες βίας από τους δρόμους της Γαλλίας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές και επιθέσεις εναντίον κράτους και πολιτών φανερώνουν ένα σοβαρό πρόβλημα που μεγαλώνει εδώ και χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι απλό. Πώς φτάσαμε ως εδώ, τι ευθύνες έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά αυτή η αναμενόμενη κατάσταση είναι υπέρ των γηγενών Ευρωπαίων. 

Κατά αρχήν όμως πρέπει πρώτα από όλα να θέσουμε το θέμα στις σωστές του βάσεις και να ξεχωρίσουμε την κοινωνική διαμαρτυρία από την εγκληματική δράση. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την ανεργία την αδικία, το οτιδήποτε. Τα αιτήματά τους οφείλει να τα ακούει κάθε κυβέρνηση. Κανένα, όμως, αίτημα δεν δικαιολογεί τις λεηλασίες, τους εμπρησμούς και τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που δεν ευθύνονται για τα προβλήματα. Η βία δεν αποτελεί λύση και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από κανέναν.

Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Η συμμετοχή οργανωμένων ομάδων νέων με μεταναστευτική καταγωγή στους βανδαλισμούς σε συνεργασία με ακροαριστερές γκρούπες είναι αδιαμφισβήτικο γεγονός. Θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τις αιτίες που οδηγούν σε αυτές τις συγκρούσεις και την αποτυχία των πολιτικών της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέτρεψαν την είσοδο μεγάλου αριθμού εισβολέων από την Αφρική και την Ασία με πρόσχημα τον ανθρωπισμό και υποστηρίζοντας ότι η παρουσία τους θα οδηγούσε σταδιακά στην ομαλή ενσωμάτωσή τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη καθώς το πολυπολιτισμικό μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Για την ακρίβεια η διαφορετική κουλτούρα των Αφροασιατών σε συνδυασμό με την θρησκευτική ρητορική ειδικά των μουσουλμάνων, αποδεικνύει το ασυμβίβαστο της κατάστασης. Αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυτής κατάστασης ήταν σε αρκετές γαλλικές πόλεις -όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, να δημιουργηθούν συνοικίες γκέτο Αφροασιατών με φτώχεια και περιορισμένες ευκαιρίες. Φυσική συνέπεια του καπιταλιστικού  συστήματος που χρειάζεται τα φθηνά εργατικά χέρια για να εξοικονομεί περισσότερο κέρδος και όχι φυσικά γιατί θέλει να δείξει την ανθρωπιά του. Έτσι σε αυτές τις περιοχές η κοινωνική απομόνωση αυτών των εθνοτικών ομάδων έγινε καθημερινότητα και η επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία παρέμεινε περιορισμένη, πολλές φορές ως οικειοθελή άμυνα στην ενσωμάτωση από τους ίδιους τους μετανάστες. 

Η μεταναστευτική πολιτική είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η ενσωμάτωση δεν επιτυγχάνεται επειδή κάποιος εγκαθίσταται σε μια χώρα και βρίσκει εργασία. Ούτε γιατί μπορεί βίαια και παράνομα να εισέρχεται σε μια κυρίαρχη χώρα καταπατώντας τους νόμους με την συνδρομή των ΜΚΟ. Γιατί τότε το μήνυμα που λαμβάνει είναι όχι ότι εισέρχεται σε ενα οργανωμένο κράτος αλλά σε μία μπίζνα που έχει μόνο δικαιώματα χάριν κάποιου αόριστου ανθρωπισμού. Όταν, μάλιστα, οι νέοι ως επι το πλείστον μετανάστες μεγαλώνουν σε περιοχές όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός "παράδεισος" της εργατικής εκμετάλλευσης και της έλλειψης προοπτικής.Γιατί για τις επιχειρήσεις, ο μετανάστης ήταν ένα επιπλέον εργατικό χέρι, πρόθυμο να εργαστεί με χαμηλές αποδοχές και δύσκολες συνθήκες. 

Λογικό λοιπόν οι εισβολείς να  στραφούν στην παραβατικότητα ή να αναπτύξουν ακόμα και εχθρότητα απέναντι στους θεσμούς και κυρίως απέναντι στους γηγενείς Ευρωπαίους!  

Έτσι, αντί να υπάρχει ένας λογικός και διαχειρίσιμος αριθμός νόμιμων μεταναστών, φτάσαμε η υπερπληθώρα των μεταναστευτικών ροών να είναι ένας καρκινικός όγκος στο σώμα της Ευρώπης. 

Την ίδια στιγμή, οι χαμηλόμισθοι Γάλλοι εργαζόμενοι βλέπουν τις δικές τους δυσκολίες να μεγαλώνουν -συνέπεια των αλλοδαπών φτηνών εργατικών χεριών και αισθάνονται δικαίως ότι το κράτος αδιαφορεί για τις ανάγκες τους. Αυτή η κατάσταση ενισχύει την κοινωνική δυσαρέσκεια και βαθαίνει τις αντιθέσεις.


Το πραγματικό πρόβλημα όμως έγκειται στο αν το κράτος γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του. Γιατί ο προορισμός του κράτους δεν είναι η εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ολιγαρχίας αλλά η προστασία του Έθνους. 

Οφείλει λοιπόν να επιβάλλει τον νόμο και να προστατεύει τους πολίτες του. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται άλλους μετανάστες, ούτε να συνεχίσει να διαιωνίζει μια άρρωστη κατάσταση. 

Κάθε χώρα έχει δικαίωμα να ελέγχει τα σύνορά της, να καθορίζει τη μεταναστευτική της πολιτική και να λαμβάνει υπόψη τις αντοχές των υποδομών και της κοινωνίας της. Η μετανάστευση χρειάζεται κανόνες, σχεδιασμό και όρια. Δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι όλα θα διευθετηθούν από μόνα τους.

Παράλληλα, η μαζική μετανάστευση δεν αποτελεί λύση για τα προβλήματα των χωρών προέλευσης. Αντί να δημιουργούνται εκεί συνθήκες ανάπτυξης και προκοπής, άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους αναζητώντας καλύτερη ζωή. Η Ευρώπη πρέπει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των αιτιών που προκαλούν αυτές τις μετακινήσεις, ειδικά σε χώρες που ήταν αποικίες, χωρίς να θεωρεί ότι μπορεί να υποδέχεται απεριόριστους πληθυσμούς χωρίς συνέπειες.


Η Γαλλία αποτελεί προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Μια χώρα δεν είναι απλώς ένας τόπος εργασίας και κατοικίας. Είναι μια πατρίδα με ιστορία, πολιτισμό, φυλετική ταυτότητα και κοινές υποχρεώσεις. Η προστασία αυτής της πατρίδας απαιτεί ασφάλεια, κοινωνική δικαιοσύνη και μια μεταναστευτική πολιτική που να υπηρετεί το συνολικό συμφέρον χωρις να μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους. Η Ευρώπη πρέπει να προστατεύσει το μέλλον των λαών της, χωρίς να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φλόγες στους δρόμους της Γαλλίας. Είναι οι πολιτικές επιλογές και τα λάθη που, επί χρόνια, άφησαν το έδαφος να γίνει εύφλεκτο.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.10.26

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

  


Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

Στις ημέρες μας, περισσεύουν εκείνοι που μιλούν για τον εθνικό αγώνα, αλλά μοιάζουν να ξεχνούν την Ελληνίδα. Άλλοι την υποβιβάζουν σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, άλλοι θεωρούν πως η θέση της βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες μάχες της ιστορίας.

Όμως, η ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους, είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στις πιο δύσκολες ώρες, που γέννησαν αγωνιστές, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις και έγιναν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ελευθερίας.

Αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ήπειρο του 1940. Να αντικρίσουμε εκείνες τις γυναίκες που, με τα χέρια σκληραγωγημένα από τη δουλειά και την ψυχή ατσαλωμένη από τις δοκιμασίες της ζωής, ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου φορτωμένες πολεμοφόδια, τρόφιμα και εφόδια για τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. Εκεί θα βρούμε την απάντηση σε όσους αμφισβητούν τη θέση της γυναίκας στον εθνικό αγώνα. Θα τη βρούμε στην πλάτη της Ηπειρώτισσας, εκεί όπου ακουμπούσε το βάρος του ανεφοδιασμού και μαζί το βάρος της Ελλάδας.

Όταν οι ιταλικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ήπειρος έγινε ένα από τα κύρια θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν έναν ισχυρό αντίπαλο μέσα σε δύσβατα βουνά, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μακριά από την ασφάλεια των σπιτιών τους. Και τότε, πίσω από τις γραμμές του μετώπου, φάνηκε το μεγαλείο της γυναίκας της Πίνδου.

Μανάδες, σύζυγοι, κόρες και γιαγιάδες ανέλαβαν έναν αγώνα που απαιτούσε σωματική δύναμη, αντοχή και κυρίως ακατάβλητη ψυχή. Σε ατέλειωτες πορείες, πάνω σε απόκρημνα μονοπάτια και μέσα στο κρύο, μετέφεραν πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα προς τις θέσεις των μαχητών. Μετέφεραν, επίσης, τραυματίες στην επιστροφή τους, ενώ πολλές προσέφεραν βοήθεια στους στρατιώτες με όποιον τρόπο μπορούσαν. Δεν φορούσαν στολή. Δεν είχαν παράσημα στο στήθος. Δεν κρατούσαν όπλο στα χέρια. Είχαν, όμως, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί με στρατιωτικούς βαθμούς: την αποφασιστικότητα ενός Λαού που αρνιόταν να υποταχθεί. 

Κάθε κουρασμένο βήμα τους ήταν μια πράξη αντίστασης. Κάθε φορτίο που ανέβαζαν στο βουνό ήταν μια ανάσα περισσότερη για τον Έλληνα Στρατιώτη. Κάθε τραυματίας που επέστρεφε ζωντανός, ήταν μια νίκη απέναντι στον θάνατο. Κι όταν το χιόνι και η λάσπη έκαναν τα μονοπάτια απροσπέλαστα και ο άνεμος μαστίγωνε τα πρόσωπά τους, εκείνες συνέχιζαν. Γιατί ήξεραν πως στην κορυφογραμμή δεν πολεμούσε μόνο ο γιος τους, ο άνδρας τους ή ο αδελφός τους. Πολεμούσε η όλη η Ελλάδα!

Αυτή είναι η Ελληνίδα μάνα. Δεν είναι μια αφηρημένη εικόνα που χωρά μόνο σε ποιήματα και επετειακές ομιλίες. Είναι η γυναίκα που, όταν η Πατρίδα κινδυνεύει, μετατρέπει την αγωνία σε δύναμη και τον φόβο σε προσφορά. Είναι εκείνη που μπορεί να κλαίει για το παιδί της και την ίδια ώρα να συνεχίζει να αγωνίζεται για να σωθούν τα υπόλοιπα παιδιά της Πατρίδος!

Η Άγνωστη Ελληνίδα της Πίνδου δεν γνώριζε αν κάποιος θα έγραφε ποτέ το όνομά της σε μια σελίδα της ιστορίας. Δεν ανέβαινε στα βουνά για να δοξαστεί. Ανέβαινε επειδή το θεωρούσε χρέος της. Επειδή η Πατρίδα δεν ήταν για εκείνη μια λέξη κενή περιεχομένου, αλλά η Γη της, το σπίτι της, η οικογένειά της, η εκκλησιά του χωριού της, οι τάφοι των Προγόνων της, η γλώσσα και οι παραδόσεις που κληρονόμησε.

Σήμερα, που οι μορφές εκείνων των γυναικών έχουν περάσει στη σφαίρα της ιστορικής μνήμης, έχουμε χρέος να μην τις αφήσουμε να ξεχαστούν. Να μιλάμε στα παιδιά μας για τις γιαγιάδες της Πίνδου. Να θυμόμαστε πως πίσω από τις νίκες των στρατιωτών υπήρχαν γυναίκες που αγωνίστηκαν αθόρυβα, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Ας υποκλιθούμε, λοιπόν, στην Ηπειρώτισσα Μάνα, στην αγρότισσα, στην κόρη και στη γιαγιά που ανέβηκαν στα βουνά του 1940. Σε εκείνη που μετέφερε τα πολεμοφόδια μέσα στο χιόνι, που στάθηκε δίπλα στον τραυματία, που έδωσε από το υστέρημά της και που δεν λύγισε μπροστά στις δοκιμασίες.

Και αν σήμερα αναζητούμε ένα πρότυπο ελληνικής γενναιότητας, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά. Αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στα βουνά της Πίνδου, εκεί όπου μια γυναίκα, φορτωμένη με πολεμοφόδια και με την Ελλάδα στην καρδιά της, συνεχίζει να ανεβαίνει προς την κορυφή.

Τιμή και δόξα στην Ηπειρώτισσα του 1940.

Τιμή στην Ελληνίδα μάνα, στην Ελληνίδα γιαγιά, στην Ελληνίδα γυναίκα.

Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ


ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

  

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί έναν από τους πιο λαμπρούς φάρους της νεότερης ιστορίας μας, μια ημέρα που συμπυκνώνει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια αυθόρμητη άρνηση του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά, αλλά προπαρασκευασμένη απόφαση για αντίσταση από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου που εκφράστηκε ως καθολική κραυγή του Αθάνατου Έθνους, που αρνήθηκε να γονατίσει μπροστά στην υλική και αριθμητική υπεροχή των Ιταλών επιδρομέων. 

Οι Έλληνες του '40, έχοντας βαθιά μέσα τους τη βαριά κληρονομιά του Γένους, εμπνεύστηκαν από το παράδειγμα των ένδοξων Προγόνων τους. Καθοδηγούμενοι από τα Αιώνια Ιδανικά της Φυλής, ανέβηκαν στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική αφοσίωση προς την Πατρίδα και έγραψαν με το Αίμα τους το Έπος του '40!

Ακόμα και σήμερα χιλιάδες Έλληνες Στρατιώτες είναι θαμμένοι στα βουνά της κατεχόμενης Βορείου Ηπείρου. Οι Ιταλοί στα χρόνια μετά τον πόλεμο πήραν τους νεκρούς τους πίσω στην πατρίδα τους. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ολοκληρώσουμε την εκταφή από τα βουνά και τα χωράφια που είναι πρόχειρα θαμμένοι χιλιάδες Στρατιώτες, ώστε να αποδοθούν οι ανάλογες θρησκευτικές και στρατιωτικές τιμές. Και αυτό το χρέος προς αυτούς τους Ήρωες πρέπει το ελληνικό κράτος να το ολοκληρώσει, όχι όμως για να επιστρέψουν τα οστά στην Ελλάδα. 

Γιατί για τους Ιταλούς η Βόρεια Ήπειρος ήταν και είναι ενα ξένο έδαφος. Για εμάς τους Έλληνες όμως είναι μια ακόμα σκλαβωμένη Πατρίδα, όπου οι Αθάνατοι Ήρωες που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα αυτής της Πατρώας Γης, μας υπενθυμίζουν το χρέος μας για απελευθέρωση και Ένωση.

Ογδανταέξι χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό του '40, ας τιμήσουμε την μνήμη των παππούδων μας.



Ζήτω η μία Αιώνια και Αδιαίρετος Ελλάς 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 



Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα.

  


Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα. Πώς ένας αρχαίος μύθος γίνεται το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης.

Από όλες τις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας, ελάχιστες κρύβουν μέσα τους τόσο βαθιά ψυχολογικά μυστικά όσο η αναμέτρηση του Περσέα με την Μέδουσα, καθώς αν εμβαθύνουμε στα νοήματα του μύθου, θα βρούμε έναν διαχρονικό "χάρτη" που μας δείχνει πώς να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε μας παραλύει. Στον αρχαίο μύθο, η Μέδουσα μεταμορφώθηκε άδικα από την θεά Αθηνά σε ένα στυγερό τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, του οποίου το βλέμμα πέτρωνε ακαριαία όποιον το κοιτούσε στα μάτια. Όταν ο νεαρός Περσέας ανέλαβε την επικίνδυνη αποστολή να τη θανατώσει, δεν βασίστηκε στην ωμή βία αλλά στην λογική/στρατηγική και στα θεϊκά του δώρα. Χρησιμοποιώντας την γυαλισμένη χάλκινη ασπίδα της Αθηνάς σαν καθρέφτη για να μην την κοιτάξει την Μέδουσα απευθείας, κατάφερε να πλησιάσει το τέρας χωρίς να μαρμαρώσει και με ένα ακριβές χτύπημα να κόψει το κεφάλι της.

Πίσω από τα φιδίσια μαλλιά και τα θεϊκά όπλα, οι φιλόσοφοι και οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν εδώ και αιώνες μια βαθιά εσωτερική μάχη της ανθρώπινης ψυχής. Η Μέδουσα δεν είναι ένα εξωτερικό τέρας, αλλά αντιπροσωπεύει όλα όσα ζουν μέσα μας και μας καθηλώνουν: τα βαθιά μας τραύματα, τις ανασφάλειες, τις τοξικές αναμνήσεις και τους φόβους που, αν τους κοιτάξουμε κατάματα χωρίς προετοιμασία, μας πετρώνουν και μας εγκλωβίζουν στην αδράνεια. Αντίστοιχα, η ασπίδα-καθρέφτης συμβολίζει τη λογική, την αυτοπαρατήρηση και την ψυχρή ανάλυση. Ο μύθος μας διδάσκει ότι αν προσπαθήσεις να πολεμήσεις έναν βαθύ σου φόβο τυφλά και παρορμητικά, θα ηττηθείς, ενώ αν πάρεις μια απόσταση και τον δεις με λογική, μπορείς να αντιληφθείς την πραγματική του διάσταση χωρίς να αφήσεις το συναίσθημα του τρόμου να σε κυριεύσει.

Η Μέδουσα του σύγχρονου ανθρώπου δεν κρύβεται πλέον σε σκοτεινές σπηλιές, αλλά παίρνει τη μορφή της εσωτερικής αντίστασης, των τοξικών σχέσεων και της αδράνειας που σαμποτάρουν την καθημερινή μας ανάγκη για εξέλιξη. Στο πεδίο της αυτοβελτίωσης, το πέτρωμα εμφανίζεται κάθε φορά που γινόμαστε αναβλητικοί. Η προσωπική μας Μέδουσα μας καθηλώνει πνευματικά όταν πνίγουμε την επιθυμία να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να αποκτήσουμε μια νέα γνώση, προτιμώντας τη στασιμότητα από την καλλιέργεια του νου. Με τον ίδιο τρόπο παραμελούμε την φροντίδα του σώματός μας, επιλέγοντας την άνεση του καναπέ από την σωματική παίδευση, παρόλο που γνωρίζουμε ότι η άσκηση θα μας χαρίσει υγεία και ευεξία. Ακόμα και σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνικής και σκεπτικής ταυτότητας, ο φόβος του να αμφισβητήσουμε τις παλιές μας πεποιθήσεις λειτουργεί ως ένα πνευματικό μαρμάρωμα, καθώς προτιμάμε την ασφάλεια των όσων ήδη ξέρουμε από το ρίσκο της αναζήτησης μιας αντικειμενικής αλήθειας. 

Για παράδειγμα, η "ασπίδα-καθρέφτης" στη γυμναστική ή το διάβασμα σημαίνει να δεις την αναβλητικότητα σου αντικειμενικά, αποδομώντας τη δικαιολογία του "δεν έχω χρόνο", ενώ στην πολιτική σου σκέψη σημαίνει να κοιτάξεις τις δικές σου προκαταλήψεις στον καθρέφτη, αφήνοντας πίσω δογματισμούς που σου επιβλήθηκαν για να στραφείς προς κάτι ανώτερο χωρίς να είσαι αγκιστρωμένος στην ευκολία του κοινά αποδεχτό. 

Η πρόκληση της εποχής μας είναι να γίνει ο καθένας από εμάς ο Περσέας του εαυτού του, να επιστρατεύσει τη λογική του και να πάρει τη δύσκολη απόφαση να κόψει τους δεσμούς με ό,τι τον μειώνει, τον φοβίζει και τον σαμποτάρει, είτε αυτό αφορά το σώμα, το πνεύμα είτε την ιδεολογία του. Το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα κρύβεται στο τέλος του μύθου, όπου από τον κομμένο λαιμό της Μέδουσας γεννήθηκε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο της ελευθερίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι μόνο όταν βρούμε το κουράγιο να "αποκεφαλίσουμε" αυτό που μας τρομάζει περισσότερο και μας κρατάει πίσω, θα γεννηθούν μέσα μας τα φτερά που θα μας απογειώσουν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη!

  


Η 26η Οκτωβρίου συνιστά έναν από τους πιο εμβληματικούς και πολυδιάστατους σταθμούς στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, όπου η θρησκευτική κατάνυξη συναντά την εθνική παλιγγενεσία. Για κάθε εθνικά σκεπτόμενο Έλληνα, η ημέρα αυτή δεν αποτελεί μια στείρα ημερολογιακή υπενθύμιση, αλλά ένα ζωντανό, διαχρονικό κάλεσμα αυτοσυνειδησίας. Είναι η στιγμή που η μεταφυσική προστασία της Ορθόδοξης Πίστης συγχωνεύεται με την ατσάλινη θέληση ενός έθνους να ορίζει το πεπρωμένο του, θυμίζοντάς μας ότι η επιβίωση της φυλής μας ανά τους αιώνες βασίστηκε στην αδιάσπαστη ενότητα μεταξύ των ιερών παραδόσεων και των εθνικών δικαίων.

Η Θεσσαλονίκη, η καρδιά και το προπύργιο της ελληνικότατης Μακεδονίας, βιώνει σήμερα μια διπλή, μεγαλειώδη επέτειο που σφράγισε τη νεότερη ιστορία. Ήταν ανήμερα της εορτής του πολιούχου της, στις 26 Οκτωβρίου 1912, όταν η ακράτητη προέλαση του Ελληνικού Στρατού κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο ανάγκασε τον Χασάν Ταχσίν Πασά να υπογράψει το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Με την είσοδο των ελληνικών μεραρχιών, τερματίστηκαν πέντε αιώνες οθωμανικού σκότους και δικαιώθηκαν οι αιματηροί αγώνες των Μακεδονομάχων. Η απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική νίκη, αλλά η πανηγυρική επιστροφή της νύμφης του Θερμαϊκού στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας, υπό το πνευματικό σκέπασμα του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου.

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστασιοποιημένος άγιος, αλλά ο αιώνιος «Αμύντωρ» και συμπαραστάτης της πόλης στις πιο σκοτεινές της ώρες. Ως Ρωμαίος αξιωματικός που μαρτύρησε για την πίστη του, ενσάρκωσε το πρότυπο του στρατιώτη-χριστιανού που θυσιάζει τα πάντα για τις ανώτερες αξίες. Η βυζαντινή παράδοση είναι γεμάτη από αναφορές όπου ο Άγιος εμφανιζόταν στα τείχη ως έφιππος πολεμιστής για να αποκρούσει τους βαρβάρους επιδρομείς. Αυτή η πολεμική και ταυτόχρονα πνευματική αρετή του Αγίου Δημητρίου ενέπνευσε τους Έλληνες στρατιώτες το 1912, μετατρέποντας την πίστη σε κινητήριο δύναμη που συνέτριψε την αριθμητική υπεροχή του εχθρού και απέδειξε ότι η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας.

Την ίδια ώρα, η εθνική μας μνήμη στρέφεται με βαθιά συγκίνηση και χρέος προς τη μαρτυρική μεγαλόνησο, την Κύπρο μας, η οποία αποτελεί το πιο ευαίσθητο και ανοιχτό μέτωπο του σύγχρονου Ελληνισμού. Οι αγώνες του κυπριακού ελληνισμού, από τις εξεγέρσεις των προηγούμενων αιώνων μέχρι το έπος των ηρώων της ΕΟΚΑ(του δοξασμένου ήρωα Γρίβα Διγενή)του 1955-1959 για την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού και την Ένωση με την Ελλάδα, παραμένουν εγγεγραμμένοι με χρυσά γράμματα στην εθνική μας ιστορία. Μάλιστα, η ίδια η 26η Οκτωβρίου κουβαλά το δικό της βαρύ ιστορικό φορτίο για τη μεγαλόνησο, καθώς στις 26 Οκτωβρίου 1931 κορυφώθηκε η αιματηρή λαϊκή εξέγερση των «Οκτωβριανών» ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία. Οι μαχητικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις εκείνων των ημερών στη Λευκωσία και σε άλλες πόλεις, που άφησαν πίσω τους 17 νεκρούς Έλληνες Κυπρίους, υπήρξαν ο πρώτος μεγάλος, οργανωμένος ξεσηκωμός του κυπριακού λαού με ξεκάθαρο στόχο την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η τουρκική βαρβαρότητα του 1974 κρατά μέχρι σήμερα το βόρειο τμήμα του νησιού υπό παράνομη κατοχή, η Κύπρος δεν λυγίζει. Η θυσία των παλικαριών που έπεσαν στις αγχόνες, στα πεδία των μαχών, αλλά και στους δρόμους του καθήκοντος κατά τα Οκτωβριανά, μας υπενθυμίζει ότι ο κυπριακός ελληνισμός είναι σάρκα από τη σάρκα μας και η πλήρης απελευθέρωσή του αποτελεί αδιαπραγμάτευτο εθνικό στόχο.

Οι ιστορικοί αυτοί σταθμοί συνδέονται άρρηκτα με το σήμερα, αποτελώντας πυξίδα σε μια εποχή έντονης γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Στις μέρες μας, όπου οι απειλές κατά της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Ανατολική Μεσόγειο εντείνονται, και οι διεθνείς ισορροπίες δοκιμάζονται, το μήνυμα της 26ης Οκτωβρίου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι θυσίες των προγόνων μας στη Θεσσαλονίκη και την Κύπρο μάς διδάσκουν ότι η ελευθερία και η εθνική αξιοπρέπεια δεν παραχωρούνται, αλλά κατακτώνται με ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, αμετανόητο πατριωτισμό και άρνηση σε κάθε μορφή συμβιβασμού ή υποχώρησης. Έχοντας ως φάρο την πίστη του Αγίου Δημητρίου και την ανδρεία των απελευθερωτών μας, οφείλουμε να παραμείνουμε σε απόλυτη εγρήγορση, θωρακίζοντας τα σύνορά μας και παραδίδοντας μια Ελλάδα ισχυρή, περήφανη και ακέραιη στις επόμενες γενιές. 

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΈΛΛΗΝΕΣ!🇬🇷🇬🇷🇬🇷

ΖΉΤΩ Η ΕΛΛΆΔΑ 

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ 

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Αυτός είναι ο Τάσος!

  


ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΣΟΣ!

Ο Τάσος είναι ο υπεύθυνός μας, ένας άνθρωπος που εδώ και χρόνια βρίσκεται δίπλα στον Έλληνα που έχει ανάγκη. Με πράξεις, με προσφορά και όχι με υποσχέσεις, αποδεικνύει τι σημαίνει πραγματική εθνική αλληλεγγύη.

Χωρίς κάμερες, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Γιατί για τον Τάσο και για δεκάδες Συναγωνιστές, η αλληλεγγύη δεν είναι μέσο προβολής, ούτε ψηφοθηρικό μέσο,  αλλά στάση ζωής και καθημερινό καθήκον.

Αυτές είναι οι αξίες μας. Να είμαστε δίπλα στην Ελληνική Οικογένεια, όχι για να μας χειροκροτήσουν, αλλά γιατί κανένας Έλληνας δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος.

Τέλος, ευχαριστούμε θερμά τους εμπόρους της Κεντρικής Λαχαναγοράς Θεσσαλονίκης για την εμπιστοσύνη. 

Δείτε το βίντεο στο YOU TUBE


Τομέας Αλληλεγγύης ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Ο Στραγγαλισμός της Ελληνικής Αγοράς και η Μεθοδευμένη Εξόντωση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

  


Ο Στραγγαλισμός της Ελληνικής Αγοράς και η Μεθοδευμένη Εξόντωση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός συστήματος δύο ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια συστηματική ανοχή σε μεγαλοεργοδότες και «αχυρανθρώπους» που δεν καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές (ΙΚΑ) των εργαζομένων τους, συσσωρεύοντας χρέη εκατομμυρίων και ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό κατεστημένο και οι ευνοούμενοί του, που έχουν διαχρονικά εξαντλήσει τα δημόσια ταμεία, παραμένουν στο απυρόβλητο, χωρίς καμία ουσιαστική τιμωρία. Όχι απλά δεν τους τιμωρούμε, αλλά τους τιμούμε κιόλας.

Από την άλλη πλευρά, ένας έντιμος μικρομεσαίος επιχειρηματίας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εξοντωτική πραγματικότητα. Ιδιαίτερα με την καθολική επιβολή των ηλεκτρονικών συναλλαγών και των καρτών —που πέρα από τον οικονομικό έλεγχο, εγείρουν και σοβαρά ζητήματα καταγραφής κάθε μας κίνησης— η φορολογική πίεση έχει γίνει ασφυκτική.

Ας κάνουμε μια απλή μαθηματική πράξη. Όταν ένας επιχειρηματίας ανοίγει ένα κατάστημα και επιλέγει να είναι απόλυτα νόμιμος: Πληρώνει κανονικά τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων. Εκδίδει όλες τις προβλεπόμενες αποδείξεις. Καλύπτει ενοίκια, λογαριασμούς ενέργειας, δημοτικά τέλη και λειτουργικά έξοδα. Επιβαρύνεται με φόρο εισοδήματος, τέλος επιτηδεύματος, αμοιβές λογιστών και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος των πρώτων υλών. Το αποτέλεσμα; Ακόμα και αν η επιχείρηση είναι γεμάτη από κόσμο και εργάζεται ασταμάτητα, στο τέλος του μήνα ο επιχειρηματίας υφίσταται οικονομική ζημία. Τα μαθηματικά απλώς δεν βγαίνουν. Όταν, λοιπόν, το κράτος αδρανεί απέναντι στη φοροδιαφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων και λεηλατεί τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις προς όφελος των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τι πρέπει να κάνει τελικά ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας; Πώς μπορεί να αντιδράσει απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο; Έχει άλλη επιλογή από το να αναστείλει τη λειτουργία της επιχείρησής του, ή μήπως το ίδιο το σύστημα τον εξωθεί αναγκαστικά στην παραοικονομία για να αποφύγει την καταστροφή;

Η πανδημία και η ενεργειακή κρίση αποτέλεσαν προσχεδιασμένες μεθοδεύσεις με σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας. Οι κρίσεις αυτές σχεδιάστηκαν σκόπιμα για να πλήξουν θανάσιμα την εγχώρια αγορά και να αναγκάσουν τις παραδοσιακές ελληνικές οικογενειακές επιχειρήσεις όχι απλά να εξαγοραστούν, αλλά να οδηγηθούν υποχρεωτικά σε κλείσιμο. Αυτό επιτρέπει στα πολυεθνικά μεγαθήρια να απορροφήσουν την εγχώρια δραστηριότητα, μετατρέποντας τον ελεύθερο επαγγελματία σε έναν πλήρως εξαρτώμενο υπάλληλο του συστήματος.

Για την ανατροπή αυτής της κατάστασης το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ προτάσσει τις εξής θέσεις και προγραμματικά μέτρα για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας:

Κατάργηση του Συστήματος Δύο Ταχυτήτων: Άμεση παύση της προνομιακής μεταχείρισης των μεγαλοεργοδοτών, των «αχυρανθρώπων» και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που συσσωρεύουν χρέη εκατομμυρίων, και επιβολή αυστηρών κυρώσεων στην πλουτοκρατία.

Θέσπιση Πραγματικής Ισονομίας και Ισοτιμίας: Δημιουργία ενός δίκαιου φορολογικού και ασφαλιστικού πλαισίου, όπου ο έντιμος μικρομεσαίος επιχειρηματίας δεν θα εξοντώνεται οικονομικά όταν τηρεί απόλυτα τη νομιμότητα.

Άρση του Ψηφιακού και Οικονομικού Ελέγχου: Αντίσταση στην καθολική υποχρεωτικότητα των ηλεκτρονικών συναλλαγών και των καρτών, οι οποίες καταγγέλλονται ως εργαλείο οικονομικού στραγγαλισμού και παρακολούθησης των κινήσεων των πολιτών.

Προστασία από την Υπερφορολόγηση: Δραστική μείωση της φορολογικής πίεσης, του τέλους επιτηδεύματος και των λειτουργικών βαρών που αναγκάζουν τις ελληνικές επιχειρήσεις να οδηγούνται σε λουκέτο.

Καθολική Στήριξη της Τοπικής Παραγωγής: Έμφαση στον πρωτογενή τομέα και τα ελληνικά προϊόντα για να σταματήσει η εξάρτηση από τις εισαγωγές και η κερδοσκοπία των ξένων πολυεθνικών αλυσίδων που προσφέρουν χαμηλούς μισθούς εκμεταλλευόμενες τον εγχώριο πλούτο.

Αξιοκρατία και Εθνική Κυριαρχία: Οργάνωση μιας οικονομίας βασισμένης στην αξιοκρατία, που θα προστατεύει τον ελεύθερο επαγγελματία από τα διεθνή κέντρα εξουσίας και θα διασφαλίζει ότι προτεραιότητα έχει πάντα ο Έλληνας είτε επιχειρηματίας είτε εργαζόμενος.

Καλούμε κάθε συνειδητοποιημένο πολίτη, κάθε ελεύθερο επαγγελματία και οικογενειάρχη που αρνείται να συμβιβαστεί με την εξαθλίωση, να πάρει θέση στον αγώνα. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για παθητικότητα!

Ενταχθείτε στο Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για να παλέψουμε οργανωμένα ενάντια στα ξένα κέντρα εξουσίας, την πλουτοκρατία και το πολιτικό κατεστημένο που ξεπουλά τον τόπο μας.

Αγωνιστείτε μαζί μας για να ανατρέψουμε το άδικο σύστημα, να σταθούμε όρθιοι απέναντι στον οικονομικό στραγγαλισμό και να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα ισοτιμίας, ισονομίας και πραγματικής αξιοκρατίας. Μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη, που ανήκει αποκλειστικά στους Έλληνες!

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

Ο Ελληνικός Λαός πάνω από το κράτος.

  




Ο Ελληνικός Λαός πάνω από το κράτος.

Το κράτος υπάρχει για να είναι στην υπηρεσία του Ελληνικού Λαού και όχι ο δυνάστης του. Στην κατεχόμενη Ελλάδα το κράτος υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα των τραπεζίτων.

Τα κόμματα της εξουσίας είναι εντολοδόχοι που εναλλάσσονται υπηρετώντας με δουλικότητα τις διαταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Σας υπόσχονται ελευθερία και πρόοδο αλλά κανένας δεν σας λέει την αλήθεια, ούτε χτυπάει την καρδιά του αληθινού εχθρού που βρίσκεται στα έδρανα των Βρυξελλών. 
Μπορείτε να ξεγελάτε τον Λαό με ψέμματα αλλά δεν μπορείτε να αλλάξετε τίποτα γιατί από την στιγμή που φοβάστε έχετε ήδη νικηθεί. 

Το κράτος δεν είναι Ελληνικό, δεν είναι όργανο λαϊκο. Ο Λαός όμως δημιουργεί το κράτος και οχι το αντίθετο. Το κράτος υπάρχει για να εκτελεί ότι ειναι επωφελή για την Ελληνική Φυλή και όχι να μας θυσιάζει για τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ. 
Η μόνη λύση είναι να ξαναπάρουμε το κράτος στα χέρια μας, να το κάνουμε το δικό μας όργανο.
Αλλιώς θα παραμείνουμε δούλοι εμείς και τα παιδιά μας.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ».

  




Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ».


Η απόπειρα συλλογικής πολιτικής ταύτισης και ο κίνδυνος μιας νέας «χρυσαυγιάδας».


Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η δημοσιογραφία αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα όχι μόνο μέσα από όσα λέει, αλλά κυρίως μέσα από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να παρουσιάσει την πραγματικότητα. Μια εικόνα, ένα τηλεοπτικό γραφικό και ένας πολιτικός χαρακτηρισμός μπορούν να δημιουργήσουν συγκεκριμένους συνειρμούς στο κοινό, προτού καν παρουσιαστούν τα στοιχεία που θα έπρεπε να τους τεκμηριώνουν.

Η πρόσφατη κάλυψη της επίθεσης στην Ελευσίνα από την εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» του MEGA, με παρουσιάστρια τη Νατάσα Γιάμαλη, επαναφέρει ένα σοβαρό ερώτημα: με ποια κριτήρια παρουσιάζονται οι εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις στην ελληνική τηλεόραση και πότε η ενημέρωση υποχωρεί μπροστά στην ιδεολογική προκατάληψη;

Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής κάτι. Η επίθεση αποδίδεται σε πρόσωπα που δεν συνδέονται άμεσα με το Κίνημα μας. Δεν ισχυριζόμαστε λοιπόν ότι η παρουσιάστρια απέδωσε στον Ιερό Λόχο τη συγκεκριμένη επίθεση. Το ζήτημα που θέτουμε είναι διαφορετικό. Στο τηλεοπτικό υλικό που έχουμε υπόψη μας, το σύμβολο του Εθνικού Πολιτικού Κινήματος Ιερός Λόχος εμφανίζεται σε συνδυασμό με τη σβάστικα, στο πλαίσιο αναφοράς σε νεοναζιστικές οργανώσεις. Μια τέτοια παρουσίαση δημιουργεί αναπόφευκτα πολιτικούς συνειρμούς και απαιτεί σαφή τεκμηρίωση.

Ο Ιερός Λόχος δεν αποδέχεται χαρακτηρισμούς που δεν τον εκφράζουν. Δεν πρόκειται να απολογηθεί για μια ταυτότητα που του αποδίδεται από τρίτους, ούτε να επιτρέψει να καθορίζεται η πολιτική του υπόσταση από τηλεοπτικούς συνειρμούς. Εάν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, ας παρουσιαστούν δημόσια. Εάν όχι, οι υπεύθυνοι οφείλουν να εξηγήσουν με ποια κριτήρια επιλέχθηκε μια παρουσίαση που δημιουργεί τέτοιες εντυπώσεις.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα σύμβολο ή μία εκπομπή. Αφορά μια ευρύτερη πρακτική πολιτικής ισοπέδωσης, κατά την οποία διαφορετικές οργανώσεις, συλλογικότητες και πρόσωπα τοποθετούνται κάτω από την ίδια ετικέτα, σαν να αποτελούν ένα ενιαίο και αδιαφοροποίητο σύνολο. Έτσι, όταν ένα πρόσωπο κατηγορείται για μια εγκληματική πράξη, ο πολιτικός χαρακτηρισμός μπορεί να επεκτείνεται αυτομάτως σε ανθρώπους και οργανώσεις που δεν έχουν καμία αποδεδειγμένη σχέση με αυτήν.

Αυτή είναι η λογική που ανοίγει τον δρόμο για μια νέα «χρυσαυγιάδα»: το συλλογικό τσουβάλιασμα διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων, η κατασκευή ενός ενιαίου εσωτερικού εχθρού και η μετατροπή της πολιτικής διαφωνίας σε γενικευμένη ενοχοποίηση. Η ιστορία δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται μέσα από τηλεοπτικά γραφικά και εύκολους συνειρμούς. Κανείς δεν δικαιούται να κατασκευάζει συλλογικές ευθύνες εκεί όπου υπάρχουν συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες πράξεις που πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά. Κανείς δεν δικαιούται να στοχοποιεί αθώους ανθρώπους και να διαταράσσει την οικογενειακή και κοινωνική τους ηρεμία.

Υπάρχει, παράλληλα, ακόμα ένα ερώτημα που αφορά την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στην πολιτική βία. Με ποια ένταση αναδεικνύονται οι επιθέσεις από αναρχικές και ακροαριστερές ομάδες εναντίον πολιτών που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα; Πόσο συχνά προβάλλονται με την ίδια επιμονή οι απειλές, οι ξυλοδαρμοί και οι επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που στοχοποιούνται εξαιτίας των πατριωτικών τους πεποιθήσεων;

Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάθε περιστατικό είναι ίδιο ούτε ότι κάθε πολιτικός χώρος φέρει συλλογική ευθύνη για πράξεις τρίτων. Απαιτούμε, όμως, να εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες. Η βία δεν γίνεται λιγότερο καταδικαστέα επειδή προέρχεται από έναν πολιτικό χώρο που απολαμβάνει μεγαλύτερη συμπάθεια σε ορισμένα τμήματα των μέσων ενημέρωσης. Και το θύμα δεν χάνει το δικαίωμα στην υπεράσπιση επειδή οι απόψεις του δεν είναι αρεστές στους τηλεοπτικούς σχολιαστές.

Η Νατάσα Γιάμαλη και οι υπεύθυνοι του MEGA οφείλουν να εξηγήσουν ποια ήταν η βάση της συγκεκριμένης παρουσίασης και ποια στοιχεία δικαιολογούν τη σύνδεση του Ιερού Λόχου με το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς. Η απαίτηση αυτή δεν αποτελεί μόνο προσωπική επίθεση εναντίον της παρουσιάστριας. Είναι και ένα δημόσιο ερώτημα προς ανθρώπους που ασκούν δημοσιογραφία με μεγάλη επιρροή και οφείλουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη: εάν αύριο μέλη ή στελέχη του Ιερού Λόχου δεχθούν απειλές ή επιθέσεις, ποιος θα εξετάσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε το σχετικό κλίμα; Δεν αποδίδουμε εκ των προτέρων ευθύνες. Δηλώνουμε, όμως, ότι κανένας οργανισμός δεν πρέπει να θεωρεί την επικοινωνιακή του ισχύ απαλλαγή από κάθε υποχρέωση λογοδοσίας.

Ο Ιερός Λόχος δεν ζητά την αποδοχή των μέσων ενημέρωσης και δεν πρόκειται να καθορίσει την πολιτική του παρουσία με βάση τις επιθυμίες τηλεοπτικών παρουσιαστών. Απαιτεί να κρίνεται από τις δικές του θέσεις και πράξεις, όχι μέσα από αυθαίρετες συνδέσεις και συλλογικές ενοχοποιήσεις.

Δεν θα δεχθούμε να κατασκευαστεί ένας νέος εσωτερικός εχθρός μέσα από την ισοπέδωση διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων. Δεν θα δεχθούμε να χρεώνονται σε όλους οι πράξεις ορισμένων. Και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να παρουσιάζει τους δικούς του πολιτικούς χαρακτηρισμούς ως αυτονόητη αλήθεια.

Η δημοσιογραφία οφείλει να ενημερώνει και να ερευνά. Όταν, όμως, η εικόνα παίρνει τη θέση της τεκμηρίωσης και η πολιτική διαφωνία μετατρέπεται σε συλλογική ενοχοποίηση, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον Ιερό Λόχο. Αφορά την ίδια την αξιοπιστία της ενημέρωσης.


Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 18.10.2026

ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ.

  


ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΙΚΑΝΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

 Η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης αποτελεί σοβαρή εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα και εκθέτει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Από το 2019, όταν υπογράφηκε η συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε επτά χρόνια για να διαμορφώσει μια αποτελεσματική στρατηγική αποτροπής. Σήμερα, η Άγκυρα ενισχύει τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Αθήνα καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας δυσμενούς εξέλιξης.

Πού ήταν η ελληνική διπλωματία; Τι πέτυχε ο πρωθυπουργός και ποιο ήταν το αποτέλεσμα των χειρισμών του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη; Η επίκληση της παρανομίας του μνημονίου δεν αρκεί, όταν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την αποδυνάμωση της πολιτικής του επιρροής.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το ζήτημα των σχέσεων με τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ και την ανατολική Λιβύη. Όταν η συγκεκριμένη πλευρά απέρριπτε το μνημόνιο και διατηρούσε αποστάσεις από την Τουρκία, η Ελλάδα διέθετε ένα σημαντικό διπλωματικό πλεονέκτημα. Γιατί δεν κατάφερε να το διαφυλάξει; Πώς φτάσαμε στο σημείο η λιβυκή Βουλή να εγκρίνει τη συμφωνία που προηγουμένως απέρριπτε, ενώ η Τουρκία διευρύνει την επιρροή της;

Οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές. Η Άγκυρα αποκτά ένα πρόσθετο πολιτικό έρεισμα για να προωθεί τις διεκδικήσεις της, ιδιαίτερα στην περιοχή νότια και ανατολικά της Κρήτης. Ενδέχεται να προκύψουν εμπόδια σε ενεργειακές έρευνες και στρατηγικά έργα, νέες αμφισβητήσεις ελληνικών δικαιωμάτων και αυξημένος κίνδυνος διπλωματικών ή στρατιωτικών κρίσεων.

Αυτό μπορεί να μην σημαίνει ότι η Ελλάδα έχασε την ΑΟΖ της ή ότι το μνημόνιο απέκτησε αυτομάτως διεθνή νομική ισχύ, σημαίνει, όμως, ότι διαμορφώνονται δυσμενέστεροι πολιτικοί συσχετισμοί, τους οποίους η Πατρίδα μας θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη διπλωματική και αμυντική προσπάθεια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση ισχυρών σχέσεων με την ανατολική Λιβύη, τη στενότερη συνεργασία με την Αίγυπτο και την Κύπρο και την αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου νομικού και διπλωματικού μέσου.

Επτά χρόνια ήταν αρκετά για να γνωρίζουμε τον κίνδυνο και να έχουμε προετοιμαστεί ανάλογα. Η εξέλιξη αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την απώλεια ενός σημαντικού διπλωματικού ερείσματος.

Ο Ελληνικός Λαός δικαιούται να γνωρίζει γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν κατάφερε να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη και ποιο συγκεκριμένο σχέδιο διαθέτει πλέον για την προστασία των εθνικών συμφερόντων.


Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

  


. 

Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

Η λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 βρήκε την ευρωπαϊκή ήπειρο ισοπεδωμένη, διαιρεμένη και υπό την απόλυτη κηδεμονία δύο αναδυόμενων υπερδυνάμεων: των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Για τους ηττημένους και περιθωριοποιημένους εκπροσώπους των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ιδεολογιών, η νέα αυτή πραγματικότητα αποτελούσε μια υπαρξιακή κρίση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, τον Μάιο του 1951, πραγματοποιήθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας μια ιστορική συνάντηση που έθεσε τις βάσεις για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κίνημα (Europäische Soziale Bewegung - ESB), γνωστότερο ως Κίνημα του Μάλμε. Αυτή η προσπάθεια δεν ήταν απλώς μια συντονιστική σύνοδος νοσταλγών του παρελθόντος, αλλά η πρώτη συστηματική απόπειρα συγκρότησης ενός πανευρωπαϊκού εθνικιστικού μετώπου. Στόχος του ήταν να αποτελέσει τον γεωπολιτικό «Αντίποδα» στο δίπολο Ουάσινγκτον-Μόσχας, προβάλλοντας το όραμα μιας Ενωμένης Ευρώπης ως αυτόνομης «Τρίτης Δύναμης».

Το Ιστορικό Πλαίσιο και οι Αρχιτέκτονες του Μάλμε.

Η ιδέα για μια διεθνή εθνικιστική συνεργασία γεννήθηκε στη Ρώμη το 1950, στους κόλπους του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος MSI (Movimento Sociale Italiano). Ωστόσο, η επιλογή της Σουηδίας για το πρώτο μεγάλο συνέδριο (12–14 Μαΐου 1951) δεν ήταν τυχαία. Η Σουηδία είχε παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο, και ο Σουηδός ακροδεξιός ηγέτης Per Engdahl, επικεφαλής του κινήματος Nysvenska Rörelsen (Νέο Σουηδικό Κίνημα), διέθετε τις διασυνδέσεις και την πολιτική ελευθερία να φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Στο Μάλμε συγκεντρώθηκαν προσωπικότητες που θα σφράγιζαν τη μεταπολεμική εθνικιστική σκέψη:

Maurice Bardèche (Γαλλία): Ο θεωρητικός και στοχαστής.

Oswald Mosley (Μεγάλη Βρετανία): Ο προπολεμικός ηγέτης των Βρετανών Φασιστών, ο οποίος πλέον κήρυττε το δόγμα "Europe a Nation" (Η Ευρώπη ως Έθνος).

Karl-Heinz Priester (Γερμανία): Πρώην στέλεχος της Χιτλερικής Νεολαίας, ο οποίος έδωσε στο κίνημα το επίσημο γερμανικό του όνομα (ESB).

Το Κίνημα του Μάλμε επιχείρησε μια ριζική ιδεολογική αναθεώρηση. Οι ηγέτες του αντιλήφθηκαν την ανάγκη της συσπείρωσης των ευρωπαϊκών εθνικιστικών δυνάμεων. Για να επιβιώσουν ανάμεσα στον αμερικανισμό και τον μπολσεβικισμό έπρεπε να ενώσουν τον πανευρωπαϊκό εθνικισμό.

Το πολιτικό τους πρόγραμμα βασίστηκε σε τέσσερις πυλώνες:

Απόρριψη του Διπολισμού: Το ESB αρνήθηκε να επιλέξει στρατόπεδο στον Ψυχρό Πόλεμο. Θεωρούσε τον αμερικανικό καπιταλιστικό φιλελευθερισμό εξίσου καταστροφικό για την «ευρωπαϊκή ψυχή» με τον σοβιετικό κομμουνισμό.

Εταιρικό Κράτος (Κορπορατιβισμός): Πρότειναν ένα οικονομικό σύστημα πέρα από τον καπιταλισμό και τον μαρξισμό, βασισμένο στη συνεργασία παραγωγών, εργαζομένων και κράτους.

Υπερεθνική Κυριαρχία: Ζητούσαν τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας με κοινή εξωτερική πολιτική και ενιαία στρατιωτική διοίκηση.

Αποικιακή Εκμετάλλευση (Eurafrica): Το όραμά τους για την Ευρώπη βασιζόταν στη διατήρηση των αφρικανικών αποικιών, τις οποίες έβλεπαν ως την απαραίτητη «πίσω αυλή» της Ευρώπης για πρώτες ύλες και γεωπολιτικό βάθος.





Τι θα σήμαινε για το μέλλον της Ευρώπης η επικράτηση αυτής της Ένωσης;

Αν το Κίνημα του Μάλμε είχε πετύχει τους στόχους του και είχε αποτελέσει τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αντί για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (τον πρόδρομο της σημερινής σιωνιστικής ΕΕ), το μέλλον της Ευρώπης και του πλανήτη θα είχε διαμορφωθεί με έναν ριζικά διαφορετικό, τρόπο.

1. Η Γεωπολιτική Ανατροπή: Ένας Ένοπλος Τρίτος Πόλος.

Σε έναν κόσμο όπου η Ευρώπη λειτουργούσε ως αυτόνομος αντίποδας, η αρχιτεκτονική του Ψυχρού Πολέμου θα είχε καταρρεύσει.

Ρήξη με τις ΗΠΑ: Η Ευρώπη δεν θα είχε προσδεθεί ποτέ στο άρμα του ΝΑΤΟ. Οι αμερικανικές βάσεις θα είχαν εκδιωχθεί από την ήπειρο, και η Ουάσινγκτον θα αντιμετώπιζε μια εχθρική, προστατευτική ευρωπαϊκή αγορά.

Θωράκιση έναντι της ΕΣΣΔ: Αντί για την εξάρτηση από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε αναπτύξει έναν κολοσσιαίο, αυτόνομο στρατό. Η αντιπαράθεση με τη Μόσχα θα ήταν καθαρά στρατιωτική και εδαφική, χωρίς τις διπλωματικές γέφυρες που επέβαλλε η Δύση κατά περιόδους.

2. Το Εσωτερικό Καθεστώς: Μια Ευρώπη φρούριο της προόδου και του πολιτισμού.

Η Ευρώπη που οραματιζόταν το ESB δεν είχε καμία σχέση με τις φιλελελεύθερες δημοκρατικές αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα κράτη παρωδία που γνωρίζουμε σήμερα. Τα εθνικά κοινοβούλια θα είχαν αντικατασταθεί από εταιρικά συμβούλια. Τα πολιτικά κόμματα θα είχαν περιοριστεί ή απαγορευτεί.


3.Φυλετικός και Πολιτισμικός Αποκλεισμός.

Αν και το ESB προσπάθησε να δείξει ένα πιο μετριοπαθές πρόσωπο για να γίνει αποδεκτό, η βάση του παρέμενε βαθιά φυλετική. Μια τέτοια Ευρώπη θα είχε εφαρμόσει σκληρές πολιτικές φυλετικού διαχωρισμού, εθνοτικής καθαρότητας και πλήρους αποκλεισμού των μεταναστών που σε βάθος χρόνου θα διασφάλιζε τον μέλλον των γηγενών λευκών κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου. 

4. Η Διαιώνιση της Αποικιοκρατίας.

Η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε πολεμήσει μέχρι εσχάτων για να κρατήσει την Αφρική υπό τον έλεγχό της. Το δόγμα της "Eurafrica" θα σήμαινε πρόοδο και ανάπτυξη για την Αφρική και όχι φτώχεια και τριτοκοσμικές καταστάσεις όπως συμβαίνει μέχρι και σήμερα!

Η Ιστορική Κατάληξη: Γιατί απέτυχε το Μάλμε;

Παρά τις υψηλές φιλοδοξίες του, το Κίνημα του Μάλμε άρχισε να αποσυντίθεται σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του. Ο κύριος λόγος ήταν η ιδεολογική περιχαράκωση. Ήδη από το 1951, μια σκληροπυρηνική ομάδα υπό τον Γάλλο René Binet και τον Ελβετό Gaston-Armand Amaudruz αποσχίστηκε, κατηγορώντας τον Per Engdahl και τον Mosley ότι πρόδωσαν τις αρχές του φασισμού επειδή υποβάθμισαν τον βιολογικό ρατσισμό και τον ανοιχτό αντισημιτισμό για λόγους πολιτικής τακτικής. Η ομάδα αυτή ίδρυσε τη Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη (NEO), διασπώντας το μέτωπο. Επιπλέον, η οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και η εδραίωση της δημοκρατίας έκαναν τις ιδέες του ESB μη ελκυστικές για τους Ευρωπαίους.

Το Κίνημα του Μάλμε του 1951 αποτελεί μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης δεν υπήρξε ποτέ μονοπώλιο των  δημοκρατικών δυνάμεων. Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός επιχείρησε να οικοδομήσει μια Ευρώπη για τους γηγενείς Ευρωπαίους προσφέροντας ένα εναλλακτικό, ολοκληρωτικό μοντέλο ενοποίησης.

Αν και το ίδιο το κίνημα απέτυχε να γίνει ο γεωπολιτικός αντίποδας των ΗΠΑ και της Ρωσίας, οι θεωρητικές του αναζητήσεις γύρω από την «Τρίτη Δύναμη», την Ευρώπη ως αυτοτελή δύναμη και την απόρριψη του ατλαντισμού άφησαν μια βαθιά κληρονομιά, η οποία συνεχίζει να επηρεάζει τη στρατηγική σκέψη των σύγχρονων εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων στην ήπειρο.

"...Με τη δημιουργία της Ευρώπης ως Έθνους ως τρίτης δύναμης αρκετά ισχυρής για να διατηρήσει την ειρήνη, ένας πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής κυβέρνησης θα είναι να εξασφαλίσει την άμεση και ταυτόχρονη αποχώρηση τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών δυνάμεων από τα κατεχόμενα εδάφη και τις στρατιωτικές βάσεις της Ευρώπης. Η Ευρώπη πρέπει να είναι τόσο ισχυρά οπλισμένη όσο η Αμερική και η Ρωσία..."

Sir Oswald Mosley 


Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΚΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

  


ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΚΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

Ο όρος "υπαρκτός σοσιαλισμός" καθιερώθηκε την εποχή του Μπρέζνιεφ στη Σοβιετική Ένωση για να διαχωρίσει τον πραγματικό, υφιστάμενο σοσιαλισμό που είχε εφαρμοστεί στην πράξη από τη θεωρητική και ουτοπική ιδέα του διεθνιστικού σοσιαλισμού όπως την διατύπωσαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η εν ελλάδι αριστερά επικαλούνταν συχνά τον όρο υπαρκτός σοσιαλισμός, αναφερόμενη στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα που είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού. Ήταν η προσπάθεια να αντιπαρατεθεί ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο στον καπιταλισμό, με κεντρικό στοιχείο την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Ένα μοντέλο που παρουσιάστηκε ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυριαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, αλλά το οποίο, στην εφαρμογή του, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και τελικά κατέρρευσε στις περισσότερες χώρες όπου εφαρμόστηκε.

Η πραγματική οικονομική ανεξαρτησία των λαών δεν κατακτάται με ισοπέδωση των τάξεων ούτε φυσικά με τον κομμουνισμό. Χτίζεται με την ολική συνεργασία του έθνους με κοινό όραμα, με την παραγωγή, την αυτάρκεια και εν τέλει την απελευθέρωση του ανθρώπου από την δουλεία των διεθνών τραπεζιτών.

Σήμερα, όμως, οφείλουμε ως Εθνικοί Κοινωνιστές να θέσουμε ένα διαφορετικό ερώτημα. Τι θα σήμαινε να μιλήσουμε για έναν «υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό» όχι ως ένα σύνθημα πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά ως ένα σύστημα οικονομικών σχέσεων που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη; Τι θα σήμαινε να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την οικονομική ανεξαρτησία ως μια υπόσχεση για το μέλλον και να αρχίσουμε να τη δημιουργούμε με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα;

Η απάντηση βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, στον τρόπο με τον οποίο ζει ο καθένας από εμάς, πως παράγουμε, καταναλώνουμε και οργανώνουμε γενικότερα  την καθημερινή μας ζωή.
Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος, αλλά η καθημερινότητά του εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από μηχανισμούς τους οποίους δεν ελέγχει. Εργάζεται για να πληρώνει το ενοίκιο ή το στεγαστικό του δάνειο, αγοράζει την τροφή του από τις μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου, εξαρτάται από τις τράπεζες για την απόκτηση μιας κατοικίας και συχνά αναγκάζεται να δανειστεί ακόμη και για να καλύψει βασικές ανάγκες.
Ο μισθός έρχεται και φεύγει. Οι λογαριασμοί συσσωρεύονται. Οι τιμές καθορίζουν τι θα μπει στο οικογενειακό τραπέζι. Η παραγωγή της τροφής, η μεταποίησή της, η μεταφορά και η διάθεσή της συγκεντρώνονται σε ολοένα μεγαλύτερα οικονομικά δίκτυα, ενώ ο απλός άνθρωπος απομακρύνεται από τη δυνατότητα να καλύπτει μόνος του έστω ένα μέρος των αναγκών του. Και σε όλο αυτό το δυστοπικό περιβάλλον πρέπει να τονίσουμε ότι πολίτης εξαρτάται πλέον και από τις προθέσεις της κυβέρνησης. Θυμάστε τι έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ με τις τράπεζες. Το ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον με τα καύσιμα ή και με τα τρόφιμα.

Αυτό φυσικά είναι μια από τις βαθύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου οικονομικού συστήματος. Ο άνθρωπος διαθέτει περισσότερα τεχνολογικά μέσα από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή, αλλά συχνά έχει χάσει την πρακτική δυνατότητα να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη χωρίς τη διαμεσολάβηση της αγοράς. Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα. Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική οικονομική ανεξαρτησία όταν κάθε βασική ανάγκη εξαρτάται από την αγορά και κάθε οικονομική δυσκολία αντιμετωπίζεται με την αναζήτηση περισσότερου χρήματος;

Η οικονομική ανεξαρτησία δεν βρίσκεται στην θεωρία. Βρίσκεται στο εργαστήριο, στο μικρό αγρόκτημα, στο συνεργείο, στην οικοτεχνία και σε κάθε χώρο όπου ο άνθρωπος δημιουργεί κάτι χρήσιμο με την εργασία του. Ένα χωριό που παράγει μέρος των τροφίμων του, διαθέτει τεχνίτες, επισκευάζει τα εργαλεία του και οργανώνει τη συνεργασία των κατοίκων του, έχει περισσότερες δυνατότητες να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση από μια αστική κοινότητα που εξαρτάται αποκλειστικά από την εξωτερική αγορά.
Μια οικογένεια που καλλιεργεί τα λαχανικά της, παράγει το ελαιόλαδό της ή εκτρέφει ζώα για ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών δεν παύει να χρειάζεται χρήματα. Περιορίζει, όμως, το ποσό που είναι υποχρεωμένη να δαπανήσει για να επιβιώσει. Ένας τεχνίτης που επισκευάζει μηχανήματα, ένας ξυλουργός που κατασκευάζει έπιπλα, ένας παραγωγός που μεταποιεί τα προϊόντα του και μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται εξοπλισμό, γνώσεις και εργασία δημιουργούν κάτι πολύ σημαντικότερο από μια απλή οικονομική δραστηριότητα. Δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες ανεξαρτησίας. Αυτός είναι ο πυρήνας μιας παραγωγικής αντίληψης για την κοινωνία. Η εργασία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μέσο απόκτησης μισθού, αλλά και ως δύναμη δημιουργίας αγαθών, υποδομών και σχέσεων αμοιβαίας εξυπηρέτησης.

Και κάπως έτσι το χωριό ή ένας μικρός οικισμός αποκτάει ξανά ιδιαίτερη σημασία. Οι μεγάλες αστικές πόλεις έχουν συγκεντρώσει πληθυσμό, υπηρεσίες, εμπόριο και βιομηχανικές δραστηριότητες. Παράλληλα, όμως, έχουν δημιουργήσει μια καθημερινότητα στην οποία η επιβίωση εξαρτάται ολοκληρωτικά από το εισόδημα και την οργανωμένη αγορά. Ο κάτοικος μιας πολυκατοικίας δεν μπορεί να παράγει την τροφή του, να αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες προϊόντων ή να αναπτύξει μια μικρή παραγωγική δραστηριότητα. Για κάθε διατροφική ανάγκη του πρέπει να απευθυνθεί στα σούπερμάρκετ.

Στην ύπαιθρο, οι δυνατότητες είναι διαφορετικές. Η γη, ακόμη και όταν είναι περιορισμένη, μπορεί να προσφέρει χώρο για καλλιέργεια. Μια μικρή αποθήκη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Ένας στάβλος μπορεί να φιλοξενήσει μια περιορισμένη εκτροφή. Ένα παλιό αγροτικό κτίσμα μπορεί να μετατραπεί σε χώρο συντήρησης εργαλείων ή επεξεργασίας προϊόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι το χωριό αποτελεί από μόνο του λύση για κάθε κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα. Ούτε ότι η πόλη είναι καταδικασμένη να παραμείνει αποκλειστικά καταναλωτική. Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει ακόμη και σε αστικές κοινότητες να αναπτύξουν συλλογικούς κήπους, εργαστήρια επισκευών, συνεταιρισμούς και δίκτυα αλληλοβοήθειας.
Σημαίνει, όμως, ότι η ύπαιθρος προσφέρει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: τη δυνατότητα να συνδεθεί άμεσα η εργασία με την παραγωγή βασικών αγαθών.
Εάν θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία που διεκδικεί μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην οικονομική της ζωή, πρέπει να ξαναδώσουμε αξία στον πρωτογενή τομέα, στη μικρή παραγωγή, στην τεχνική γνώση και στην αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Όχι ως επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, αλλά ως σύγχρονη στρατηγική για το μέλλον.

Και δεν είναι μόνο η παραγωγή για την κατανάλωση. Ας υποθέσουμε ότι μια μικρή κοινότητα αποτελείται από έναν κτηνοτρόφο, έναν παραγωγό δημητριακών, έναν μελισσοκόμο, έναν μηχανικό και έναν ξυλουργό. Ο καθένας διαθέτει διαφορετικές γνώσεις, διαφορετικά εργαλεία και διαφορετικές παραγωγικές δυνατότητες. Εάν όλοι υποχρεώνονται να πωλούν τα προϊόντα τους, να εισπράττουν χρήματα και στη συνέχεια να αγοράζουν από την αγορά οτιδήποτε χρειάζονται, κάθε συναλλαγή εξαρτάται από τις τιμές που επικρατούν.

Εάν, όμως, οργανώσουν ένα δίκτυο αμοιβαίας συνεργασίας, μπορούν να ανταλλάσσουν ένα μέρος των προϊόντων και των υπηρεσιών τους. Ο κτηνοτρόφος μπορεί να διαθέτει προϊόντα στον παραγωγό δημητριακών, ο ξυλουργός να κατασκευάζει ή να επισκευάζει εξοπλισμό και ο μηχανικός να προσφέρει τεχνική εργασία. Οι συναλλαγές μπορούν να πραγματοποιούνται με άμεση ανταλλαγή, με συμφωνημένες μονάδες αμοιβαίας πίστωσης ή με άλλες διαφανείς μορφές κοινοτικής συνεργασίας.Έτσι, ένα μέρος των αναγκών καλύπτεται χωρίς να απαιτείται χρηματική πληρωμή σε κάθε επιμέρους συναλλαγή.

Αυτό δεν καταργεί φυσικά το χρήμα, ούτε εξασφαλίζει πλήρη αυτάρκεια. Τα φάρμακα, τα καύσιμα, ο ηλεκτρικός εξοπλισμός, οι φόροι και πολλά άλλα αγαθά εξακολουθούν να απαιτούν πρόσβαση στην ευρύτερη οικονομία. Η ανταλλακτική οικονομία, όμως, μπορεί να μειώσει την εξάρτηση από αυτήν, να ενισχύσει τις τοπικές σχέσεις εμπιστοσύνης και να κρατήσει μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής αξίας μέσα στην κοινότητα.

Εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη διαμαρτυρία για ένα οικονομικό σύστημα και στην προσπάθεια δημιουργίας εναλλακτικών οικονομικών σχέσεων η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικό εθνικό και υπαρκτό σοσιαλισμό, έστω και σε τοπικό επίπεδο. 

Και εδώ αρχίζει ο φόβος του συστήματος. Οι διαδηλώσεις, οι απεργίες και οι πολιτικές διεκδικήσεις αποτελούν ιστορικά σημαντικά εργαλεία κοινωνικής πίεσης. Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμάται η αξία τους. Ωστόσο, η διαμαρτυρία από μόνη της δεν δημιουργεί τρόφιμα, δεν παράγει ενέργεια και δεν εξασφαλίζει την καθημερινή επιβίωση μιας οικογένειας. Η βαθύτερη πρόκληση για ένα οικονομικό σύστημα που στηρίζεται στην αδιάκοπη κυκλοφορία του χρήματος είναι η ανάπτυξη πραγματικών δυνατοτήτων παραγωγής και συνεργασίας έξω από τα συνηθισμένα εμπορικά κανάλια που συνεπάγεται η παράκαμψη -έστω και εν μέρει, τελικά του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος. 

Όταν μια οικογένεια μπορεί να καλύψει ένα μέρος των διατροφικών της αναγκών από τη δική της παραγωγή, χρειάζεται λιγότερα χρήματα για αυτόν τον σκοπό. Όταν μια κοινότητα διαθέτει δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών, μειώνει την ανάγκη να προσφεύγει στην αγορά για κάθε μικρή ανάγκη. Όταν οι παραγωγοί συνεργάζονται για την αποθήκευση, τη μεταφορά και τη διάθεση των προϊόντων τους, μπορούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από ισχυρούς μεσάζοντες.
Η οικονομική δύναμη μιας κοινότητας δεν μετριέται μόνο από το πόσα χρήματα διαθέτουν τα μέλη της, αλλά και από το πόσα χρήσιμα αγαθά και υπηρεσίες μπορούν να παράγουν, να συντηρούν και να ανταλλάσσουν.
Αυτή η κατεύθυνση δεν απαιτεί απομόνωση από την υπόλοιπη κοινωνία. Απαιτεί οργάνωση, παραγωγική γνώση, εμπιστοσύνη, διαφάνεια και σταθερούς κανόνες συνεργασίας.

Εάν θέλουμε να συζητήσουμε σοβαρά για έναν υπαρκτό εθνικό σοσιαλισμό, οφείλουμε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αρκεί να επικαλούμαστε την Πατρίδα, την εθνική κοινωνική δικαιοσύνη ή την εθνική παραγωγή.  Χρειάζονται μικρές παραγωγικές μονάδες, συνεργατικά σχήματα, δίκτυα ανταλλαγής, τεχνική εκπαίδευση, αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης γης και ουσιαστική σύνδεση του παραγωγού με τον καταναλωτή. Χρειάζεται, επίσης, να διασφαλίζεται ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτές τις προσπάθειες απολαμβάνουν δίκαιους όρους εργασίας, ελεύθερη συμμετοχή και διαφανείς διαδικασίες. Η παραγωγική αυτάρκεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί με συνθήματα ούτε με την εξιδανίκευση της φτώχειας. Απαιτεί κεφάλαιο, εργαλεία, υποδομές, γνώση και συλλογική προσπάθεια. Απαιτεί ακόμη την αναγνώριση ότι κανένα χωριό και καμία κοινότητα δεν μπορούν να παράγουν τα πάντα. Η πραγματική ανθεκτικότητα προκύπτει από τη συνεργασία διαφορετικών παραγωγικών μονάδων και όχι από την αυτάρκεια του καθενός απομονωμένα.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν σχέσεις στις οποίες ο άνθρωπος δεν θα είναι απλώς ένας εργαζόμενος που πουλά τον χρόνο του και ένας καταναλωτής που αγοράζει όσα χρειάζεται, αλλά ένας ενεργός παραγωγός που συμμετέχει στη διαμόρφωση της οικονομικής ζωής της κοινότητάς του.

Το ερώτημα για τη δική μας εποχή δεν είναι απλώς πως θα ευαγγελιζόμαστε έναν εθνικό σοσιαλισμό αλλά πως θα δώσουμε ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα και θα κάνουμε την οικονομική ανεξαρτησία χειροπιαστή στην καθημερινή ζωή μας.
Για έναν άνθρωπο που ζει στην ύπαιθρο, αυτό μπορεί να σημαίνει την καλλιέργεια ενός χωραφιού, την εκτροφή λίγων ζώων, την παραγωγή τροφίμων και τη συνεργασία με άλλους παραγωγούς. Για έναν άνθρωπο της πόλης, μπορεί να σημαίνει τη συμμετοχή σε έναν συνεταιρισμό, ένα συλλογικό εργαστήριο ή ένα δίκτυο ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών.
Το κοινό στοιχείο είναι η προσπάθεια να μειωθεί η εξάρτηση από μηχανισμούς που ο άνθρωπος δεν ελέγχει και να αυξηθεί η δυνατότητά του να συμμετέχει άμεσα στην παραγωγή και στη διανομή του πλούτου που δημιουργεί.

Ίσως η ουσιαστική ελευθερία δεν εξαντλείται στο δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να παράγεις, να δημιουργείς, να συνεργάζεσαι και να καλύπτεις ένα μέρος των αναγκών σου χωρίς να εξαρτάσαι για τα πάντα από το πορτοφόλι σου. Το πιο ουσιαστικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσο χρήμα έχουμε, αλλά πόσα μπορούμε να δημιουργήσουμε χωρίς να χρειάζεται να αγοράζουμε τα πάντα.
Εκεί αρχίζει η συζήτηση για μια πραγματική παραγωγική ανεξαρτησία. Εκεί η πολιτική θεωρία συναντά την καθημερινή πράξη. Και εκεί κάθε ιδέα που υπόσχεται μια διαφορετική κοινωνία καλείται να αποδείξει την αξία της όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με όσα είναι ικανή να οικοδομήσει. 
Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά ή πολύ δύσκολα να εφαρμοστούν. Όμως η ανταλλακτική οικονομία και η πρωτογενή παραγωγή είναι το μοναδικό όπλο μας απέναντι στον κρατικό τέρας της μεταπολίτευσης που έχει γίνει το καλύτερο όργανο του διεθνούς κεφαλαίου. 
Ίσως πάλι το μέλλον των Εθνικιστών να μην είναι τίποτα άλλο από το γκέτο. Ίδωμεν!

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL.

  


ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ MOTOR OIL

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν απολογισμό ζημιών.

Η Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδος (4Ε) καταγγέλλει με οργή το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους, όπου δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους έπειτα από έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης.

Δύο άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Δύο συνάνθρωποί μας, που πήγαν στη δουλειά τους για να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, δεν θα γυρίσουν ξανά στους δικούς τους ανθρώπους.

Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να αναπληρώσουν την απώλειά τους. Υπάρχει, όμως, υποχρέωση να απαιτήσουμε απαντήσεις, να αναζητηθούν οι ευθύνες και να διασφαλιστεί ότι κανένας άλλος εργαζόμενος δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο κίνδυνο. Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου. Οι δύο εργαζόμενοι απασχολούνταν σε εξωτερικό εργολαβικό συνεργείο. Ο πρώτος, ηλικίας 43 ετών, υπέκυψε στα τραύματά του την ίδια ημέρα. Ο δεύτερος, που νοσηλευόταν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, κατέληξε στις 11 Οκτωβρίου. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε στη διάθεσή μας επιβεβαιωμένα στοιχεία για τα ονόματα των δύο νεκρών συναδέλφων. Δεν θα επιτρέψουμε, όμως, η απουσία των ονομάτων τους από τη δημόσια ενημέρωση να οδηγήσει και στη λήθη. Ήταν εργαζόμενοι. Ήταν άνθρωποι με οικογένειες, όνειρα και δικαίωμα να επιστρέψουν ζωντανοί στο σπίτι τους.

Από ότι φαίνεται όμως ο Ελληνικός Λαός μέσω των εργαζομένων θα συνεχίσει να "ταΐζει" με αίμα το μύλο του καπιταλισμού, καθώς την Πέμπτη 16.10.2026 είχαμε νέα έκρηξη με δύο τραυματίες εργάτες στην μονάδα 750 στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΑΙΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΥΘΕΙ;

Η ελληνική εργατική ιστορία έχει ήδη γραφτεί με το αίμα εργαζομένων στα διυλιστήρια. Στις 8 Μαΐου 2015, η έκρηξη στις εγκαταστάσεις των Ελληνικών Πετρελαίων στον Ασπρόπυργο τραυμάτισε έξι εργαζόμενους. Τέσσερις από αυτούς έχασαν τελικά τη ζωή τους. Ο Χαράλαμπος Δευτεραίος, 41 ετών, πατέρας δύο παιδιών. Ο Ραμαντάν Ντελιλάι, 32 ετών. Ο Αντώνης Αβράμπος, 27 ετών. Ο Κώστας Μαγγούρας, 31 ετών. Τέσσερα ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Τέσσερις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια οφείλει να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση κάθε εργασίας.

Έντεκα χρόνια αργότερα, ο θάνατος δύο ακόμη εργατών στις εγκαταστάσεις της Motor Oil επαναφέρει με τραγικό τρόπο το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: Τι γίνεται στην πράξη για να προστατεύεται η ζωή των ανθρώπων που εργάζονται σε εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου;

Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις μετά την τραγωδία. Δεν αρκούν οι εκφράσεις συλλυπητηρίων. Δεν αρκεί η διερεύνηση των περιστατικών εκ των υστέρων. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής απαιτεί ουσιαστική πρόληψη, αυστηρούς ελέγχους, επαρκή στελέχωση, εκπαίδευση και απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων ασφαλείας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Η 4Ε θέτει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη τον Ελληνικό Λαό: την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Όταν οι εργαζόμενοι καλούνται να εκτελέσουν επικίνδυνες εργασίες, όταν η ευθύνη διαμοιράζεται ανάμεσα σε επιχειρήσεις και εργολαβικά συνεργεία, όταν οι συνθήκες εργασίας απαιτούν αυξημένα μέτρα προστασίας, κανένα κενό εποπτείας και καμία παράλειψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Η εργολαβική σχέση εργασίας δεν επιτρέπεται να δημιουργεί εργαζομένους δεύτερης κατηγορίας ως προς την προστασία της ζωής και της υγείας τους.

Απαιτούμε να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος στη Motor Oil, να δημοσιοποιηθούν τα πορίσματα των αρμόδιων αρχών και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου τεκμηριωθούν. Απαιτούμε να ελεγχθούν τα μέτρα ασφαλείας, οι συνθήκες εκτέλεσης των εργασιών, η εκπαίδευση των συνεργείων, η επίβλεψη και η εφαρμογή των προβλεπόμενων διαδικασιών. Απαιτούμε ουσιαστικούς και τακτικούς ελέγχους σε όλες τις εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εκπτώσεις. Απαιτούμε δυνατά ακομμάτιστα σωματεία βάσης που να εντάσσονται στο μοναδικό εθνικό εργατικό σωματείο του 4Ε. 

Η πολιτεία και οι αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι κανόνες προστασίας της εργασίας εφαρμόζονται στην πράξη. Η ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη ούτε να ενεργοποιείται μόνο όταν συμβεί το κακό.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

Για το 4Ε, η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας του εργαζομένου αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αρχή. Δεν αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό τίμημα της εργασίας τον τραυματισμό, την αναπηρία και τον θάνατο. Δεν αποδεχόμαστε να συνηθίσουμε τις ειδήσεις για νεκρούς εργάτες. Δεν αποδεχόμαστε να μετατρέπονται οι ανθρώπινες απώλειες σε μια ακόμη είδηση που ξεχνιέται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας. Η εργασία υπάρχει για να εξασφαλίζει τη ζωή, όχι για να την αφαιρεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των οικογενειών των δύο νεκρών εργατών και απαιτούμε πλήρη ενημέρωση, δικαιοσύνη και ουσιαστικά μέτρα προστασίας για κάθε εργαζόμενο.

Καλούμε τους εργαζομένους και κάθε άνθρωπο που θεωρεί την ανθρώπινη ζωή υπέρτατη αξία να απαιτήσουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας και συσπειρωθούν δίπλα μας. Κανένα μεροκάματο δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Κανένα επιχειρηματικό συμφέρον δεν μπορεί να βρίσκεται πάνω από την ασφάλεια του εργαζομένου. Γίνε τώρα και εσύ στέλεχος του 4Ε. Έλα σε επαφή μαζί μας. Στείλε μήνυμα στο 

4E.ERGASIA@GMAIL.COM 


ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ!

Γραφείο Τύπου του 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (4Ε)