Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

  

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής (1904-1968): Ο Ακλόνητος Θεωρητικός του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού.

Ο Δημήτριος Σ. Βεζανής υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές του Ελληνικού Εθνικισμού στον 20ό αιώνα. Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δίκαιου στην Πάντειο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πολιτικός επιστήμονας, νομικός και αφοσιωμένος αγωνιστής, συνδύασε βαθιά την εθνική συνείδηση με την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργώντας ένα εθνοκοινωνικό όραμα που τοποθετούσε το Έθνος ως υπέρτατη αξία, ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για την υπέρβαση του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού και του μπολσεβικικού διεθνισμού.

Η Ζωή και η Δράση του.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904 και εκλιπών στις 19 Μαρτίου 1968, ο Βεζανής σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Δίδαξε με πάθος, υπηρέτησε ως Νομάρχης Άρτας και ως διευθυντής του ΙΚΑ, ενώ πριν από τον πόλεμο ήταν ηγετικό στέλεχος του Εθνικιστικού Συνδέσμου και συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής». Υποστήριζε έναν ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού Έθνους, που έθετε το συλλογικό πάνω από το ατομικό, με έμφαση στην κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατά την Κατοχή, παρά τις εθνικοσοσιαλιστικές του ιδέες, στάθηκε πρωτίστως Έλληνας. Ο Εθνικιστικός Σύνδεσμος ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Πρόμαχοι», με τον Βεζανή να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ο Προμαχών» και «Η Μπόμπα». Ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε ηρωικά, αποδεικνύοντας ότι για τον Βεζανή η ιδεολογία ήταν πάντα εργαλείο στην υπηρεσία του Έθνους, όχι δόγμα που υποτάσσεται σε ξένες δυνάμεις.

Η Εθνοκοινωνική Σκέψη του Βεζανή.

Η σκέψη του Βεζανή αποτελεί μία ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, όπου ο Εθνικισμός δεν είναι απλή πατριωτική ρητορική, αλλά «σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας». Όπως έλεγε χαρακτηριστικά σε ομιλία του το 1945:
«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως... Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν.»
Ο Εθνικισμός του Βεζανή ήταν βαθιά εθνοκοινωνικός. Πίστευε ότι το Έθνος δεν μπορεί να ευημερήσει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Υποστήριζε έναν σοσιαλισμό ριζικά διαφορετικό από τον μαρξιστικό:
«Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός... δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος.
Ο σοσιαλισμός όμως τον οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε».»
Για τον Βεζανή, η πραγματική παραγωγή προέρχεται από τον εργάτη και τον αγρότη. Ο Εθνικισμός όφειλε να αυξάνει διαρκώς την παραγωγή, να κάνει τους εργάτες «άρχοντες» μέσα στο Εθνικό σύνολο και να υπερβαίνει τα ταξικά μίση προς όφελος της συλλογικής προόδου. Ο καπιταλισμός ήταν γι’ αυτόν ο μεγάλος εχθρός, διότι δημιουργούσε χάσματα και υπονόμευε την εθνική ενότητα. Ο Εθνικισμός, αντίθετα, ήταν «κίνημα κατ’ εξοχήν Λαϊκό», όχι κίνημα πλουσίων ή αντιδραστικών.
Στο έργο του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» έβλεπε τον φασισμό ως πνευματική επανάσταση κατά της φθαρμένης φιλελεύθερης τάξης, που προτιμούσε την σωτηρία της φυλής ακόμα και με θυσίες, αντί της τυφλής προσήλωσης σε τυπικές ελευθερίες που οδηγούσαν σε εθνική παρακμή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδινε στη Νεολαία. Το 1937 έγραφε:
«Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην... χρειάζεται ακόμη και το Μίσος... θα την μάθωμεν και θα την αναγκάσωμεν να πειθαρχήση.»

Ο Πρωτοστάτης του Κυπριακού Αγώνα.

Ο Βεζανής υπήρξε ο κύριος εμπνευστής του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση της μυστικής Επιτροπής Αγώνα, και στο σπίτι του (Σκουφά 60 Αθήνα) έγινε η πρώτη ολομέλεια υπό τον Μακάριο Α και τον Γρίβα. Ήταν ένας από τους 12 που υπέγραψαν τον ιστορικό Όρκο της 7ης Μαρτίου 1953.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δάκρυσε και ευχαρίστησε τον Θεό. Χαιρέτισε τους αγωνιστές ως «λεβεντόπαιδα» που επέφεραν στραπάτσο στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτόν, ο Κυπριακός αγώνας ήταν η ζώσα απόδειξη του Εθνικισμού: ένας λαός που θυσιάζεται για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
«Ο κυπριακός λαός δεν μάχεται διά την παγκόσμιον επικράτησιν των αρχών της ελευθερίας αλλά μάχεται διά μίαν συγκεκριμένην ελευθερίαν: διά την Ελευθερίαν της Κύπρου και διά την Ένωσίν της με την Ελλάδα.»

Ο Δημήτριος Βεζανής μας δίδαξε ότι ο αληθινός Εθνικοκοινωνισμός είναι πίστη, θυσία και εθνική δικαιοσύνη. Δεν είναι ούτε ξενόδουλος μιμιτισμός, ούτε υποχωρήσεις στα πιστεύω μας αλλά συνειδητή υπηρέτηση του Ελληνικού Έθνους μέσα από την ανύψωση όλων των τέκνων του.
Σε εποχές που ο καπιταλισμός και ο παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός διαλύουν εθνικές και κοινωνικές δομές, η εθνοκοινωνική σκέψη του παραμένει επίκαιρη:
Έθνος και Κοινωνική Δικαιοσύνη ως αδιαίρετο δίπολο.

Τομέας Πολιτισμού & Ιδεολογίας
ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ