Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

  

Οι πατριωτικές συγκολλήσεις και η πολιτική της καρέκλας!

Καθώς η χώρα εισέρχεται πλέον σε μία μακρά προεκλογική περίοδο, ο ελληνικός λαός θα γίνει ξανά θεατής του ίδιου γνώριμου έργου. Διάφοροι ετερόκλητοι κομματικοί σχηματισμοί, πρόσωπα χωρίς κοινή πολιτική διαδρομή και ομάδες με εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, θα επιχειρήσουν να παρουσιαστούν ως η δήθεν «μεγάλη πατριωτική ενότητα». Θα δούμε ανθρώπους που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούνταν, να φωτογραφίζονται αγκαλιασμένοι κάτω από σημαίες και μεγάλα λόγια περί Έθνους, Πατρίδας και Εθνικής Αναγέννησης.

Όμως το ερώτημα παραμένει απλό: τι ακριβώς τους ενώνει;

Τους ενώνει άραγε μία κοινή εθνική κοσμοθεωρία; Τους ενώνει μία κοινή πνευματική και ιδεολογική αντίληψη για το μέλλον της Ελλάδος; Ή μήπως τους ενώνει απλώς η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης και η επιθυμία εισόδου στη Βουλή;

Πώς γίνεται μέσα στο ίδιο πολιτικό μόρφωμα να συνυπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν την  Ορθοδοξία ως υπέρτατη πολιτική αξία με παγανιστές; Πώς γίνεται να συμπορεύονται πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές με άλλους που μέχρι χθες ανήκαν στον λεγόμενο «light πατριωτικό» ή και προερχόμενοι από τους κομματικούς σωλήνες της ΝέαςΔημοκρατίας; Πώς γίνεται άνθρωποι με πλήρως αντίθετες αντιλήψεις για την κοινωνία, το κράτος και την εθνική ταυτότητα να βαφτίζονται ξαφνικά «συναγωνιστές»;

Η απάντηση είναι δυστυχώς προφανής. Δεν τους ενώνει η ιδέα. Τους ενώνει η λαχτάρα για την καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα ή σε αγωνιώδη αυτοσκοπό ολοκλήρωσης του ατόμου, τότε οι ιδέες αρχίζουν να μικραίνουν για να χωρέσουν στις ανάγκες της κάλπης. Οι αρχές μετατρέπονται σε διαφημιστικά συνθήματα και η ιδεολογία σε εργαλείο ψηφοθηρίας. Έτσι δημιουργούνται πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς πραγματική οργανική ενότητα, χωρίς ιδεολογική  ρίζα και χωρίς σταθερό εθνικό προσανατολισμό. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλογικούς συνεταιρισμούς ανθρώπων που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά αλλά συμφωνούν απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξασφαλιστεί μία θέση στο κοινοβούλιο.

Κάποτε μάλιστα μας έλεγαν ότι «όταν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξουμε το σύστημα από μέσα». Όμως η πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει συνήθως ακριβώς το αντίθετο. Δεν αλλάζουν αυτοί το σύστημα αλλά το σύστημα αλλάζει αυτούς.Και τα παραδείγματα  ουκ ολίγα!

Και εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ακόμη και η αριστοτελική έννοια του ήθους. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις πράξεις και τις συνήθειές του. Διαμορφώνεται καθημερινά από αυτές. Όποιος συνηθίζει να «λειαίνει γωνίες», να ρίχνειτους τόνους, να μικραίνει τις θέσεις του και να προσαρμόζει τις αρχές του ώστε να γίνει πιο εύπεπτος και αρεστός στην κοινή γνώμη, στο τέλος συνηθίζει στην ίδια την προσαρμογή.

Και όποιος συνηθίζει στην προσαρμογή, παύει σταδιακά να λειτουργεί ως φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν του περιβάλλοντος που υποτίθεται πως πολεμά.

Έτσι γεννιέται ο πολιτικός χωρίς σταθερό άξονα. Ο άνθρωπος που ξεκινά δήθεν «αντισυστημικά», αλλά σιγά-σιγά αποδέχεται πλήρως τα όρια, τη γλώσσα και τη λογική του ίδιου του συστήματος. Αρχικά κάνει «μικρές υποχωρήσεις για το καλό του αγώνα». Ύστερα προσαρμόζει τις θέσεις του «για να μην θεωρείται ακραίος». Και τελικά καταλήγει απλώς ακόμη ένα ακίνδυνο γρανάζι της κομματοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσα δήθεν «πατριωτικά» μορφώματα καταλήγουν να μην συγκρούονται ποτέ πραγματικά με το καθεστώς. Μπορεί να υψώνουν σημαίες και να φωνάζουν μεγάλα συνθήματα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ουσίας, αποδέχονται πλήρως τους ίδιους μηχανισμούς εξάρτησης, την ίδια ευρωπαϊκή επιτήρηση των τοκογλύφων και την ίδια πολιτική νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική και κοινωνική παρακμή.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πραγματικό εθνικό κίνημα δεν χτίζεται πάνω σε προσωρινές συγκολλήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν χτίζεται με πολιτικούς συμβιβασμούς χωρίς αρχές και σταθερή ιδεολογία. Χτίζεται πάνω σε κοινό ήθος, κοινή πίστη, κοινή κοσμοθεωρία και κυρίως πάνω στην προθυμία σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα που γεννά την παρακμή.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, άλλο είναι το Κίνημα και άλλο ο εκλογικός συνεταιρισμός. Και το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο και σύνθετο. Έχει πλέον ο ελληνικός λαός την εμπειρία να διακρίνει ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για μία ιδέα και ποιοι απλώς αναζητούν μία θέση μέσα στο σύστημα που υποτίθεται πως πολεμούν;

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ Ιερός Λόχος 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.5.2026