Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

  

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα».

Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατοικεί σε ένα οικόπεδο του χάρτη, καταναλώνει ξένα πρότυπα και ξεχνά ποιος είναι. Αντίθετα, ο «Ρωμιός», ο αυθεντικός Έλληνας, είναι το αποτέλεσμα μιας μοναδικής ιστορικής σύνθεσης. Είναι αυτός που κουβαλά στο DNA του το ορθολογικό φως της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά ταυτόκειται άρρηκτα μπολιασμένος με την πνευματικότητα, τη μυσταγωγία και τη ζωντανή παράδοση της Ορθοδοξίας.

Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι μια τυπική θρησκευτικότητα ή ένα κοινωνικό έθιμο, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, την κοινότητα και την αλληλεγγύη. Είναι η εσωτερική δύναμη που κράτησε το έθνος όρθιο στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, όταν το μόνο που είχαν οι πρόγονοί μας ήταν η γλώσσα τους και η πίστη τους. Ο Έλληνας δεν κοιτάζει την ιστορία του σε βιτρίνες, τη ζει μέσα από τα βυζαντινά τροπάρια, τις ασκητικές μορφές του Κόντογλου, το κοινοτικό πνεύμα και την αγάπη για την οικογένεια. Είναι ο Ακρίτας των συνόρων, ο άνθρωπος που ξέρει να θυσιάζεται για το «εμείς» και όχι για το «εγώ», βαδίζοντας στα χνάρια του Ιερού Λόχου που ιστορικά σφράγισε την πορεία του ελληνισμού.

Αυτή η φιλοσοφική και πνευματική διαφορά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η πατρίδα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές υπαρξιακές απειλές. Από τη μία πλευρά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα που ερημώνει την ύπαιθρο και γερνάει το έθνος μας. Από την άλλη, βιώνουμε μια διαρκή πολιτισμική ισοπέδωση που προσπαθεί να αποδομήσει την ελληνική οικογένεια, να περιθωριοποιήσει την Ορθόδοξη πίστη μας και να αλλοιώσει τις παραδόσεις μας στα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, την ίδια ώρα που η γεωπολιτική πίεση στα σύνορά μας απαιτεί διαρκή εθνική εγρήγορση και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Аπέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, ο «Greco» των σαλονιών και του άκριτου μιμητισμού σηκώνει τα χέρια ψηλά, υποκύπτοντας στον μοιρολατρικό συμβιβασμό. Όμως ο Έλληνας της πράξης, ξυπνά και συνδέει το ένδοξο παρελθόν με το καθήκον του σήμερα. Όπως ο Ιερός Λόχος των Θηβών στην αρχαιότητα έδωσε το παράδειγμα της συντροφικότητας και της ανδρείας μέχρι θανάτου, και όπως ο Ιερός Λόχος του Αλέξανδρου Υψηλάντη το 1821 θυσιάστηκε στο Δραγατσάνι για να ανάψει τη σπίθα της ελευθερίας, έτσι και ο σύγχρονος Ιερός Λόχος καλείται να δώσει τη δική του μάχη. Αυτή η ιστορική τριάδα αγώνα, από την αρχαιότητα και την Επανάσταση μέχρι τις σύγχρονες προκλήσεις, ολοκληρώνεται και παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας μέσα από το εθνικό πολιτικό κίνημα Ιερός Λόχος. Εδώ είναι το καταφύγιο και το ορμητήριο κάθε Έλληνα που αρνείται να συμβιβαστεί, που στηρίζει τον οικονομικό πατριωτισμό, υπερασπίζεται την ιστορική και θρησκευτική αλήθεια και κρατά αναμμένη τη φλόγα της πίστης και της παράδοσης. Δεν είμαστε οι κληρονόμοι μιας χαμένης δόξας, αλλά οι συνεχιστές ενός ζωντανού τρόπου ζωής, έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση του έθνους μας.

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ