4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

  

4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας.

1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μετά τη μεγαλειώδη νίκη στα Σαραντάπορο και την απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός, πλαισιωμένος από ντόμιους εθελοντές και Μακεδονομάχους, κινήθηκε προς τη Δυτική Μακεδονία.

Οι οθωμανικές δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά, σαφώς υπερτερούσες αριθμητικά, επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή και να ανακόψουν την ελληνική προέλαση. Στη σκληρή και αποφασιστική μάχη που δόθηκε στους λόγους γύρω από τη Σιάτιστα, με επίκεντρο τον λόφο Καστράκι, οι άνδρες του Συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Μηλιώτη-Κομνηνού επέδειξαν απαράμιλλο σθένος. Με την προστασία της Υπερμάχου Στρατηγού, οι ελληνικές λόγχες ανάγκασαν τον εχθρό σε υποχώρηση. Η απελευθέρωση της Σιάτιστας εδραίωσε την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία μας και απέδειξε πως η ελευθερία κερδίζεται μόνο με το αίμα των πιστών της τέκνων.

1944: Το Τέλος της Κατοχής στην Ηπειρωτική Ελλάδα

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα, το έθνος βιώνει τη λύτρωση από ακόμη έναν ξένο ζυγό. Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ολοκληρώνεται επίσημα η αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αν και η πρωτεύουσα είχε ήδη αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας από τις 12 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις της γερμανικής Ομάδας Στρατιών «Ε» συνέχιζαν να συμπτύσσονται προς τα βόρεια σύνορα.

Την ημέρα αυτή, τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας έκλεισαν πίσω από τον ηττημένο κατακτητή, αφήνοντας την ηπειρωτική επικράτεια ελεύθερη, αν και βαθιά πληγωμένη από τα εγκλήματα της κατοχής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένες γερμανικές φρουρές παρέμειναν απομονωμένες σε νησιωτικούς θύλακες (όπως στα Χανιά και τη Μήλο) μέχρι τον Μάιο του 1945, η 4η Νοεμβρίου 1944 παραμένει ορόσημο εθνικής ανακούφισης και δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού.

1996: Η Θυσία των Τεσσάρων Κελευστών στη Σάμο

Η ιστορική μνήμη της ημέρας, ωστόσο, είναι ποτισμένη και με το δάκρυ μιας σύγχρονης εθνικής τραγωδίας. Το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «Τοξότης», η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «Κωστάκος» (P-25) του Πολεμικού Ναυτικού έπλεε σε κατάσταση πλήρους συσκότισης στα νερά της Σάμου, εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον της για τη θωράκιση του Αιγαίου.

Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολισε την αριστερή πλευρά του πολεμικού μας σκάφους, κόβοντάς το στα δύο. Η πυραυλάκατος βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, τέσσερα παλικάρια του Πολεμικού Ναυτικού πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων, μένοντας πιστά στον όρκο τους μέχρι τελευταίας ρανίδος:

Κελευστής Κωνσταντίνος Κοκκίνης

Κελευστής Αναστάσιος Ασπρογέρακας

Κελευστής Πρόδρομος Τσαμογλίδης

Κελευστής Δημήτριος Γεωργίου

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Η θυσία τους σε καιρό ειρήνης αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας απαιτεί καθημερινό μόχθο και, ενίοτε, το ύψιστο τίμημα της ίδιας της ζωής.

Επίλογος: Το Μήνυμα του Σήμερα και η Ορθόδοξη Αλήθεια. 

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το μετερίζι του σήμερα, σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές προκλήσεις πυκνώνουν και οι εθνικές αξίες συχνά υπονομεύονται, τα διδάγματα της 4ης Νοεμβρίου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει αν αποκοπεί από τις ρίζες του. Και οι ρίζες αυτές είναι αλληλένδετες με την Αγία μας Ορθοδοξία.

Απέναντι στον φόβο, την ηττοπάθεια και τον θάνατο, η Ορθόδοξη πίστη μας προτάσσει τη μεγαλύτερη αλήθεια: Τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό, πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε, χαρίζοντάς μας την Αιώνια Ζωή. Αυτή η νίκη του Χριστού επί του θανάτου είναι που δίνει νόημα στη θυσία των ηρώων του 1912 και των Κελευστών του 1996. Δεν χάθηκαν στο σκοτάδι· πέρασαν στην αιωνιότητα, κάτω από τη Σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων μας, που πάντοτε κρατούσαν το έθνος όρθιο στις πιο σκοτεινές ώρες.

Ως «Ιερός Λόχος», κρατάμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη. Αντλούμε δύναμη από τον Θεό, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν για την Πατρίδα και δηλώνουμε παρόντες στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη και πιστή στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της. 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ