Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

  

. 

Η «Τρίτη Δύναμη»: Το Κίνημα του Μάλμε του 1951.

Η λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 βρήκε την ευρωπαϊκή ήπειρο ισοπεδωμένη, διαιρεμένη και υπό την απόλυτη κηδεμονία δύο αναδυόμενων υπερδυνάμεων: των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Για τους ηττημένους και περιθωριοποιημένους εκπροσώπους των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ιδεολογιών, η νέα αυτή πραγματικότητα αποτελούσε μια υπαρξιακή κρίση. Μέσα σε αυτό το κλίμα, τον Μάιο του 1951, πραγματοποιήθηκε στο Μάλμε της Σουηδίας μια ιστορική συνάντηση που έθεσε τις βάσεις για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κίνημα (Europäische Soziale Bewegung - ESB), γνωστότερο ως Κίνημα του Μάλμε. Αυτή η προσπάθεια δεν ήταν απλώς μια συντονιστική σύνοδος νοσταλγών του παρελθόντος, αλλά η πρώτη συστηματική απόπειρα συγκρότησης ενός πανευρωπαϊκού εθνικιστικού μετώπου. Στόχος του ήταν να αποτελέσει τον γεωπολιτικό «Αντίποδα» στο δίπολο Ουάσινγκτον-Μόσχας, προβάλλοντας το όραμα μιας Ενωμένης Ευρώπης ως αυτόνομης «Τρίτης Δύναμης».

Το Ιστορικό Πλαίσιο και οι Αρχιτέκτονες του Μάλμε.

Η ιδέα για μια διεθνή εθνικιστική συνεργασία γεννήθηκε στη Ρώμη το 1950, στους κόλπους του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος MSI (Movimento Sociale Italiano). Ωστόσο, η επιλογή της Σουηδίας για το πρώτο μεγάλο συνέδριο (12–14 Μαΐου 1951) δεν ήταν τυχαία. Η Σουηδία είχε παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο, και ο Σουηδός ακροδεξιός ηγέτης Per Engdahl, επικεφαλής του κινήματος Nysvenska Rörelsen (Νέο Σουηδικό Κίνημα), διέθετε τις διασυνδέσεις και την πολιτική ελευθερία να φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Στο Μάλμε συγκεντρώθηκαν προσωπικότητες που θα σφράγιζαν τη μεταπολεμική εθνικιστική σκέψη:

Maurice Bardèche (Γαλλία): Ο θεωρητικός και στοχαστής.

Oswald Mosley (Μεγάλη Βρετανία): Ο προπολεμικός ηγέτης των Βρετανών Φασιστών, ο οποίος πλέον κήρυττε το δόγμα "Europe a Nation" (Η Ευρώπη ως Έθνος).

Karl-Heinz Priester (Γερμανία): Πρώην στέλεχος της Χιτλερικής Νεολαίας, ο οποίος έδωσε στο κίνημα το επίσημο γερμανικό του όνομα (ESB).

Το Κίνημα του Μάλμε επιχείρησε μια ριζική ιδεολογική αναθεώρηση. Οι ηγέτες του αντιλήφθηκαν την ανάγκη της συσπείρωσης των ευρωπαϊκών εθνικιστικών δυνάμεων. Για να επιβιώσουν ανάμεσα στον αμερικανισμό και τον μπολσεβικισμό έπρεπε να ενώσουν τον πανευρωπαϊκό εθνικισμό.

Το πολιτικό τους πρόγραμμα βασίστηκε σε τέσσερις πυλώνες:

Απόρριψη του Διπολισμού: Το ESB αρνήθηκε να επιλέξει στρατόπεδο στον Ψυχρό Πόλεμο. Θεωρούσε τον αμερικανικό καπιταλιστικό φιλελευθερισμό εξίσου καταστροφικό για την «ευρωπαϊκή ψυχή» με τον σοβιετικό κομμουνισμό.

Εταιρικό Κράτος (Κορπορατιβισμός): Πρότειναν ένα οικονομικό σύστημα πέρα από τον καπιταλισμό και τον μαρξισμό, βασισμένο στη συνεργασία παραγωγών, εργαζομένων και κράτους.

Υπερεθνική Κυριαρχία: Ζητούσαν τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας με κοινή εξωτερική πολιτική και ενιαία στρατιωτική διοίκηση.

Αποικιακή Εκμετάλλευση (Eurafrica): Το όραμά τους για την Ευρώπη βασιζόταν στη διατήρηση των αφρικανικών αποικιών, τις οποίες έβλεπαν ως την απαραίτητη «πίσω αυλή» της Ευρώπης για πρώτες ύλες και γεωπολιτικό βάθος.

Τι θα σήμαινε για το μέλλον της Ευρώπης η επικράτηση αυτής της Ένωσης;

Αν το Κίνημα του Μάλμε είχε πετύχει τους στόχους του και είχε αποτελέσει τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αντί για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (τον πρόδρομο της σημερινής σιωνιστικής ΕΕ), το μέλλον της Ευρώπης και του πλανήτη θα είχε διαμορφωθεί με έναν ριζικά διαφορετικό, τρόπο.

1. Η Γεωπολιτική Ανατροπή: Ένας Ένοπλος Τρίτος Πόλος.

Σε έναν κόσμο όπου η Ευρώπη λειτουργούσε ως αυτόνομος αντίποδας, η αρχιτεκτονική του Ψυχρού Πολέμου θα είχε καταρρεύσει.

Ρήξη με τις ΗΠΑ: Η Ευρώπη δεν θα είχε προσδεθεί ποτέ στο άρμα του ΝΑΤΟ. Οι αμερικανικές βάσεις θα είχαν εκδιωχθεί από την ήπειρο, και η Ουάσινγκτον θα αντιμετώπιζε μια εχθρική, προστατευτική ευρωπαϊκή αγορά.

Θωράκιση έναντι της ΕΣΣΔ: Αντί για την εξάρτηση από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε αναπτύξει έναν κολοσσιαίο, αυτόνομο στρατό. Η αντιπαράθεση με τη Μόσχα θα ήταν καθαρά στρατιωτική και εδαφική, χωρίς τις διπλωματικές γέφυρες που επέβαλλε η Δύση κατά περιόδους.

2. Το Εσωτερικό Καθεστώς: Μια Ευρώπη φρούριο της προόδου και του πολιτισμού.

Η Ευρώπη που οραματιζόταν το ESB δεν είχε καμία σχέση με τις φιλελελεύθερες δημοκρατικές αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα κράτη παρωδία που γνωρίζουμε σήμερα. Τα εθνικά κοινοβούλια θα είχαν αντικατασταθεί από εταιρικά συμβούλια. Τα πολιτικά κόμματα θα είχαν περιοριστεί ή απαγορευτεί.

3.Φυλετικός και Πολιτισμικός Αποκλεισμός.

Αν και το ESB προσπάθησε να δείξει ένα πιο μετριοπαθές πρόσωπο για να γίνει αποδεκτό, η βάση του παρέμενε βαθιά φυλετική. Μια τέτοια Ευρώπη θα είχε εφαρμόσει σκληρές πολιτικές φυλετικού διαχωρισμού, εθνοτικής καθαρότητας και πλήρους αποκλεισμού των μεταναστών που σε βάθος χρόνου θα διασφάλιζε τον μέλλον των γηγενών λευκών κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου. 

4. Η Διαιώνιση της Αποικιοκρατίας.

Η Ευρώπη του Μάλμε θα είχε πολεμήσει μέχρι εσχάτων για να κρατήσει την Αφρική υπό τον έλεγχό της. Το δόγμα της "Eurafrica" θα σήμαινε πρόοδο και ανάπτυξη για την Αφρική και όχι φτώχεια και τριτοκοσμικές καταστάσεις όπως συμβαίνει μέχρι και σήμερα!

Η Ιστορική Κατάληξη: Γιατί απέτυχε το Μάλμε;

Παρά τις υψηλές φιλοδοξίες του, το Κίνημα του Μάλμε άρχισε να αποσυντίθεται σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του. Ο κύριος λόγος ήταν η ιδεολογική περιχαράκωση. Ήδη από το 1951, μια σκληροπυρηνική ομάδα υπό τον Γάλλο René Binet και τον Ελβετό Gaston-Armand Amaudruz αποσχίστηκε, κατηγορώντας τον Per Engdahl και τον Mosley ότι πρόδωσαν τις αρχές του φασισμού επειδή υποβάθμισαν τον βιολογικό ρατσισμό και τον ανοιχτό αντισημιτισμό για λόγους πολιτικής τακτικής. Η ομάδα αυτή ίδρυσε τη Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη (NEO), διασπώντας το μέτωπο. Επιπλέον, η οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και η εδραίωση της δημοκρατίας έκαναν τις ιδέες του ESB μη ελκυστικές για τους Ευρωπαίους.

Το Κίνημα του Μάλμε του 1951 αποτελεί μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης δεν υπήρξε ποτέ μονοπώλιο των  δημοκρατικών δυνάμεων. Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός επιχείρησε να οικοδομήσει μια Ευρώπη για τους γηγενείς Ευρωπαίους προσφέροντας ένα εναλλακτικό, ολοκληρωτικό μοντέλο ενοποίησης.

Αν και το ίδιο το κίνημα απέτυχε να γίνει ο γεωπολιτικός αντίποδας των ΗΠΑ και της Ρωσίας, οι θεωρητικές του αναζητήσεις γύρω από την «Τρίτη Δύναμη», την Ευρώπη ως αυτοτελή δύναμη και την απόρριψη του ατλαντισμού άφησαν μια βαθιά κληρονομιά, η οποία συνεχίζει να επηρεάζει τη στρατηγική σκέψη των σύγχρονων εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων στην ήπειρο.

"...Με τη δημιουργία της Ευρώπης ως Έθνους ως τρίτης δύναμης αρκετά ισχυρής για να διατηρήσει την ειρήνη, ένας πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής κυβέρνησης θα είναι να εξασφαλίσει την άμεση και ταυτόχρονη αποχώρηση τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών δυνάμεων από τα κατεχόμενα εδάφη και τις στρατιωτικές βάσεις της Ευρώπης. Η Ευρώπη πρέπει να είναι τόσο ισχυρά οπλισμένη όσο η Αμερική και η Ρωσία..."

Sir Oswald Mosley