Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.

  

"...Θα προτιμούσαμε να είμαστε εμπρηστές παρά επιμελητές μουσείων. Ο νέος εθνικιστής δεν περιμένει τίποτα από τα κοινοβούλια. Περιμένει τα πάντα από τους δρόμους και τα εργοστάσια..."

— Ernst Jünger, Arminius (1926)

Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο. 

Σε πολλές συζητήσεις μεταξύ Συναγωνιστών ακούω συχνά πυκνά την άποψη ότι άλλο κομμάτι πρέπει να είναι το πολιτικό κόμμα και άλλο ο ακτιβισμός. Πρόκειται για μια αντίληψη που, κατά τη γνώμη μου, δημιουργεί σοβαρό ρήγμα στα θεμέλια της όποιας εθνικοκοινωνικής επαναστατικής προσπάθειας θα μπορούσε να επικρατήσει στην πολιτική ζωή της Πατρίδος μας. Γιατί ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν δύναται να αναπτυχθεί, να ανδρωθεί και εν τέλει να επικρατήσει, όταν στερείται τις βασικές αρχές του κάθε κινήματος. 

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θεωρούν ότι οι πολιτικές διώξεις που υπέστη η Χρυσή Αυγή θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μία πιο αστική/κομματική προσέγγιση του πολιτικού αγώνα. 

Μπορεί όμως μια πολιτική ιδέα να διατηρεί τη ζωντάνια της όταν περιορίζεται σε γραφεία, συνεδριάσεις, ανακοινώσεις και θεωρητικές συζητήσεις; Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Προσωπικά όταν μιλάμε για πολιτική Ιδέα, αναφέρομαι στον Εθνικό Κοινωνισμό και μόνο. Στη δική μου κοσμοθεωρία ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική Ιδέα διότι είναι δημιούργημα που απορρέει από το δημιούργημα του Δημιουργού. Είναι η απόλυτη έκφραση του κατά Φύσιν και όχι του παρά Φύσιν που εκφράζουν οι αντί ιδέες του παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου. 

Ως εκ τούτου οι εκφραστές της Ιδέας δεν μπορεί να "γεννιούνται" σε κομματικούς σωλήνες. Ούτε φυσικά να δημιουργούνται συνεκτικοί δεσμοί στους Άνδρες της Ιδέας μέσω του...διαδικτύου. 

Ο Εθνικός Κοινωνισμός απαιτεί πολιτικούς ακτιβιστές που θα υπηρετούν την Ιδέα θέτοντας τον εαυτό τους στην διάθεση ενός πειθαρχημένου και ομοιογενές οργανισμού, δίνοντας καθημερινά τον αγώνα -είτε σε προσωπικό είτε σε ομαδικό επίπεδο- εκεί που χτυπάει η καρδιά του Ελληνικού Λαού. 

Στις πλατείες, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και παντού όπου χρειαστεί, πρέπει να καταστήσουμε γνωστό σε φίλους και εχθρούς, ότι όχι μόνο είμαστε ακόμα ζωντανοί αλλά είμαστε και διαθετιμένοι να συγκρουστούμε και να τσακίσουμε κάθε πολιτικό αδιέξοδο που φτωχοποιεί και σκοτώνει τον Λαό μας!

Γιατί δεν γίνεται να μιλάμε για την κοινωνία και να μην έχουμε βιώσει την αγωνία και τα προβλήματα της, όπως κάνει το κόμμα της Εκάλης το ΚΚΕ. Δεν γίνεται να συζητάμε για την εργασία χωρίς να γνωρίζουμε τι σημαίνει για τον για τον  Έλληνα εργαζόμενο να πεθαίνει στην δουλειά και να αμείβεται με ψίχουλα. 

Πως θα μιλήσουμε για τον αγρότη χωρίς να γνωρίζουμε τις δυσκολίες του; 

Πως θα εκφράσουμε την νέα γενιά, εάν δεν αγωνιστούμε δίπλα της;

Πως θα προστατέψουμε τους Ακρίτες μας, εάν σαν οντότητες θεωρούμε ότι τα σύνορα της Πατρίδος μας είναι...στον Ωρωπό;

Δεν φτάνει κάποιος να αγαπά την ιστορία και τον πολιτισμό του και τα σπουδαία επιτεύγματα του παρελθόντος. Δεν γίνεται να καταστήσουμε την Ιδέα μια νεκρή μουσειακού εκθέματος τύπου, γατί το σύστημα φυλάκισε και σκότωσε αθώους Συναγωνιστές. Αυτά θα πρέπει να μας χαλυβδώνουν και όχι να μας κάνουν "λογικούς"  όπως μας θέλουν οι παρανοϊκοί που μας κυβερνούν.

Ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν είναι για όλους. Είναι για τους πραγματικά antisystem. Όποιος θέλει αστικού τύπου κόμματα να πάει στον Βελόπουλο και στην Λατινοπούλου.

Όποιος θέλει να σέβεται τον εαυτό του να αναλάβει και την ευθύνη. Γιατί η ευθύνη γεννάει την δράση και δράση αναδεικνύει τους Αγωνιστές.

ΌΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ