8 Νοεμβρίου. Η ταυτότητα της ημέρας.

 

Σαν Σήμερα: Η Διπλή Γιορτή των Ουρανών, η Γέννηση του Κόντογλου και η Αλυσίδα των Αθανάτων του Έθνους.

Στις 8 Νοεμβρίου, η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός συντονίζουν τα βήματά τους σε μια κοινή πορεία μνήμης, τιμής και εθνικής υπερηφάνειας. Η Σύναξη των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ δεν είναι απλώς μια μεγάλη θρησκευτική εορτή, αλλά μια ημέρα όπου η Πίστη συναντά το Έθνος, καθώς η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία τιμά τους προστάτες της τους Ταξιάρχες. 

Η ημέρα αυτή αποκτά ακόμη βαθύτερο νόημα, καθώς συνδέεται άρρηκτα με τη γέννηση του ανθρώπου που ταύτισε τη ζωή του με την αυθεντική ελληνορθόδοξη ψυχή: του Φώτη Κόντογλου.

Ως Εθνικό Πολιτικό Κόμμα «Ιερός Λόχος», με βαθύ σεβασμό στις παραδόσεις της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας μας, τιμούμε αυτή την αγία ημέρα, κρατώντας ζωντανές τις αξίες που κράτησαν το Γένος μας όρθιο μέσα στους αιώνες.

Σαν Σήμερα: Η Γέννηση του Μεγάλου Δασκάλου της Ρωμιοσύνης.

Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 1895, γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας ο Φώτης Κόντογλου. Ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει ο αναγεννητής της βυζαντινής αγιογραφίας και ο ασυμβίβαστος υπερασπιστής της ελληνικής παράδοσης, ήρθε στον κόσμο την ημέρα των Αρχαγγέλων.

Δεν ήταν τυχαίο. Ο Κόντογλου έζησε τη ζωή του σαν πνευματικός στρατιώτης, κρατώντας, όπως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, μια πνευματική πύρινη ρομφαία ενάντια στην αλλοίωση της πίστης μας. Στο μνημειώδες έργο του και συγκεκριμένα στη συλλογή «Μυστικά Άνθη» (καθώς και στον εμβληματικό τόμο «Ρωμιοσύνη»), συμπυκνώνει αυτή την αιώνια αλήθεια γράφοντας:

«Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι ένα θρησκευτικό σχήμα, είναι η ίδια η ύπαρξή του, το αίμα του, η αναπνοή του. Αν ξεριζώσεις την Ορθοδοξία από τον Έλληνα, έχεις ξεριζώσει την Ελλάδα».

Μια Αδιάσπαστη Αλυσίδα Θυσίας: Από τους Ένδοξους Προγόνους στους Ήρωες των Ουρανών.

Την ώρα που οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα για τους Ασωμάτους, το βλέμμα μας στρέφεται ψηλά, εκεί όπου οι σύγχρονοι «Ίκαροι» της Πολεμικής μας Αεροπορίας σχίζουν τους αιθέρες. Δίπλα στους εν ενεργεία αεροπόρους μας, η σκέψη μας πηγαίνει με βαθύ σεβασμό σε εκείνους που πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων.

Η θυσία των πεσόντων πιλότων μας δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός στην ιστορία. Είναι ο σύγχρονος κρίκος σε μια αδιάσπαστη, χρυσή αλυσίδα ηρώων που κρατά ζωντανό το Έθνος μας εδώ και χιλιάδες χρόνια:

Από τον Λεωνίδα και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο: Η ίδια φλόγα που έκαιγε στις ψυχές των προμαχώνων των Θερμοπυλών και των τειχών της Βασιλεύουσας, καίει και στα πιλοτήρια των μαχητικών μας.

Στους Ήρωες του '21 και του '40: Το «Μολών Λαβέ» και το «Όχι» των προγόνων μας μεταφράστηκαν σε ακαριαίες αναχαιτίσεις πάνω από το Αιγαίο.

Μέχρι τους Αεροπόρους του Σήμερα: Οι πιλότοι μας που «έπεσαν» κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, προασπιζόμενοι τα ιερά μας σύνορα, είναι οι άμεσοι συνεχιστές των Μακεδονομάχων και των αγωνιστών της λευτεριάς. Έπεσαν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», πιστοί στον όρκο που έδωσαν ενώπιον Θεού και Πατρίδας.

Οι αθάνατοι πιλότοι μας δεν χάθηκαν· πέταξαν ακόμα πιο ψηλά, εκεί όπου πλέον συναντούν τους Αρχαγγέλους και την ένδοξη στρατιά των προγόνων μας που έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Έγιναν οι ίδιοι άγρυπνοι φρουροί πάνω από το Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο μας.

Το Μήνυμα της Ημέρας στο Σήμερα.

Σε μια εποχή πνευματικής υποχώρησης, η σημερινή επέτειος μας καλεί σε εθνική αφύπνιση. Η Πολεμική μας Αεροπορία κρατά αλώβητα τα γεωγραφικά μας σύνορα, ο Φώτης Κόντογλου μας δείχνει πώς να κρατήσουμε απόρθητα τα κάστρα της ψυχής μας, και οι ένδοξοι πρόγονοί μας μας θυμίζουν το χρέος που έχουμε απέναντι στην Ιστορία.

Ως συνειδητοί ΟΡΘΌΔΟΞΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ, οφείλουμε να κρατήσουμε τη φλόγα της πίστης και της φιλοπατρίας αναμμένη, τιμώντας την αθάνατη ελληνική λεβεντιά και την ιστορική μας κληρονομιά.

Αθάνατοι οι πεσόντες ήρωες του Έθνους μας!

Χρόνια πολλά στην Πολεμική μας Αεροπορία!

Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ να σκέπουν την Ελλάδα!

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.

  

"...Θα προτιμούσαμε να είμαστε εμπρηστές παρά επιμελητές μουσείων. Ο νέος εθνικιστής δεν περιμένει τίποτα από τα κοινοβούλια. Περιμένει τα πάντα από τους δρόμους και τα εργοστάσια..."

— Ernst Jünger, Arminius (1926)

Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο. 

Σε πολλές συζητήσεις μεταξύ Συναγωνιστών ακούω συχνά πυκνά την άποψη ότι άλλο κομμάτι πρέπει να είναι το πολιτικό κόμμα και άλλο ο ακτιβισμός. Πρόκειται για μια αντίληψη που, κατά τη γνώμη μου, δημιουργεί σοβαρό ρήγμα στα θεμέλια της όποιας εθνικοκοινωνικής επαναστατικής προσπάθειας θα μπορούσε να επικρατήσει στην πολιτική ζωή της Πατρίδος μας. Γιατί ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν δύναται να αναπτυχθεί, να ανδρωθεί και εν τέλει να επικρατήσει, όταν στερείται τις βασικές αρχές του κάθε κινήματος. 

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θεωρούν ότι οι πολιτικές διώξεις που υπέστη η Χρυσή Αυγή θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μία πιο αστική/κομματική προσέγγιση του πολιτικού αγώνα. 

Μπορεί όμως μια πολιτική ιδέα να διατηρεί τη ζωντάνια της όταν περιορίζεται σε γραφεία, συνεδριάσεις, ανακοινώσεις και θεωρητικές συζητήσεις; Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Προσωπικά όταν μιλάμε για πολιτική Ιδέα, αναφέρομαι στον Εθνικό Κοινωνισμό και μόνο. Στη δική μου κοσμοθεωρία ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική Ιδέα διότι είναι δημιούργημα που απορρέει από το δημιούργημα του Δημιουργού. Είναι η απόλυτη έκφραση του κατά Φύσιν και όχι του παρά Φύσιν που εκφράζουν οι αντί ιδέες του παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου. 

Ως εκ τούτου οι εκφραστές της Ιδέας δεν μπορεί να "γεννιούνται" σε κομματικούς σωλήνες. Ούτε φυσικά να δημιουργούνται συνεκτικοί δεσμοί στους Άνδρες της Ιδέας μέσω του...διαδικτύου. 

Ο Εθνικός Κοινωνισμός απαιτεί πολιτικούς ακτιβιστές που θα υπηρετούν την Ιδέα θέτοντας τον εαυτό τους στην διάθεση ενός πειθαρχημένου και ομοιογενές οργανισμού, δίνοντας καθημερινά τον αγώνα -είτε σε προσωπικό είτε σε ομαδικό επίπεδο- εκεί που χτυπάει η καρδιά του Ελληνικού Λαού. 

Στις πλατείες, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και παντού όπου χρειαστεί, πρέπει να καταστήσουμε γνωστό σε φίλους και εχθρούς, ότι όχι μόνο είμαστε ακόμα ζωντανοί αλλά είμαστε και διαθετιμένοι να συγκρουστούμε και να τσακίσουμε κάθε πολιτικό αδιέξοδο που φτωχοποιεί και σκοτώνει τον Λαό μας!

Γιατί δεν γίνεται να μιλάμε για την κοινωνία και να μην έχουμε βιώσει την αγωνία και τα προβλήματα της, όπως κάνει το κόμμα της Εκάλης το ΚΚΕ. Δεν γίνεται να συζητάμε για την εργασία χωρίς να γνωρίζουμε τι σημαίνει για τον για τον  Έλληνα εργαζόμενο να πεθαίνει στην δουλειά και να αμείβεται με ψίχουλα. 

Πως θα μιλήσουμε για τον αγρότη χωρίς να γνωρίζουμε τις δυσκολίες του; 

Πως θα εκφράσουμε την νέα γενιά, εάν δεν αγωνιστούμε δίπλα της;

Πως θα προστατέψουμε τους Ακρίτες μας, εάν σαν οντότητες θεωρούμε ότι τα σύνορα της Πατρίδος μας είναι...στον Ωρωπό;

Δεν φτάνει κάποιος να αγαπά την ιστορία και τον πολιτισμό του και τα σπουδαία επιτεύγματα του παρελθόντος. Δεν γίνεται να καταστήσουμε την Ιδέα μια νεκρή μουσειακού εκθέματος τύπου, γατί το σύστημα φυλάκισε και σκότωσε αθώους Συναγωνιστές. Αυτά θα πρέπει να μας χαλυβδώνουν και όχι να μας κάνουν "λογικούς"  όπως μας θέλουν οι παρανοϊκοί που μας κυβερνούν.

Ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν είναι για όλους. Είναι για τους πραγματικά antisystem. Όποιος θέλει αστικού τύπου κόμματα να πάει στον Βελόπουλο και στην Λατινοπούλου.

Όποιος θέλει να σέβεται τον εαυτό του να αναλάβει και την ευθύνη. Γιατί η ευθύνη γεννάει την δράση και δράση αναδεικνύει τους Αγωνιστές.

ΌΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

  

4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας.

1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μετά τη μεγαλειώδη νίκη στα Σαραντάπορο και την απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός, πλαισιωμένος από ντόμιους εθελοντές και Μακεδονομάχους, κινήθηκε προς τη Δυτική Μακεδονία.

Οι οθωμανικές δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά, σαφώς υπερτερούσες αριθμητικά, επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή και να ανακόψουν την ελληνική προέλαση. Στη σκληρή και αποφασιστική μάχη που δόθηκε στους λόγους γύρω από τη Σιάτιστα, με επίκεντρο τον λόφο Καστράκι, οι άνδρες του Συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Μηλιώτη-Κομνηνού επέδειξαν απαράμιλλο σθένος. Με την προστασία της Υπερμάχου Στρατηγού, οι ελληνικές λόγχες ανάγκασαν τον εχθρό σε υποχώρηση. Η απελευθέρωση της Σιάτιστας εδραίωσε την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία μας και απέδειξε πως η ελευθερία κερδίζεται μόνο με το αίμα των πιστών της τέκνων.

1944: Το Τέλος της Κατοχής στην Ηπειρωτική Ελλάδα

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα, το έθνος βιώνει τη λύτρωση από ακόμη έναν ξένο ζυγό. Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ολοκληρώνεται επίσημα η αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αν και η πρωτεύουσα είχε ήδη αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας από τις 12 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις της γερμανικής Ομάδας Στρατιών «Ε» συνέχιζαν να συμπτύσσονται προς τα βόρεια σύνορα.

Την ημέρα αυτή, τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας έκλεισαν πίσω από τον ηττημένο κατακτητή, αφήνοντας την ηπειρωτική επικράτεια ελεύθερη, αν και βαθιά πληγωμένη από τα εγκλήματα της κατοχής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένες γερμανικές φρουρές παρέμειναν απομονωμένες σε νησιωτικούς θύλακες (όπως στα Χανιά και τη Μήλο) μέχρι τον Μάιο του 1945, η 4η Νοεμβρίου 1944 παραμένει ορόσημο εθνικής ανακούφισης και δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού.

1996: Η Θυσία των Τεσσάρων Κελευστών στη Σάμο

Η ιστορική μνήμη της ημέρας, ωστόσο, είναι ποτισμένη και με το δάκρυ μιας σύγχρονης εθνικής τραγωδίας. Το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «Τοξότης», η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «Κωστάκος» (P-25) του Πολεμικού Ναυτικού έπλεε σε κατάσταση πλήρους συσκότισης στα νερά της Σάμου, εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον της για τη θωράκιση του Αιγαίου.

Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολισε την αριστερή πλευρά του πολεμικού μας σκάφους, κόβοντάς το στα δύο. Η πυραυλάκατος βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, τέσσερα παλικάρια του Πολεμικού Ναυτικού πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων, μένοντας πιστά στον όρκο τους μέχρι τελευταίας ρανίδος:

Κελευστής Κωνσταντίνος Κοκκίνης

Κελευστής Αναστάσιος Ασπρογέρακας

Κελευστής Πρόδρομος Τσαμογλίδης

Κελευστής Δημήτριος Γεωργίου

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Η θυσία τους σε καιρό ειρήνης αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας απαιτεί καθημερινό μόχθο και, ενίοτε, το ύψιστο τίμημα της ίδιας της ζωής.

Επίλογος: Το Μήνυμα του Σήμερα και η Ορθόδοξη Αλήθεια. 

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το μετερίζι του σήμερα, σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές προκλήσεις πυκνώνουν και οι εθνικές αξίες συχνά υπονομεύονται, τα διδάγματα της 4ης Νοεμβρίου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει αν αποκοπεί από τις ρίζες του. Και οι ρίζες αυτές είναι αλληλένδετες με την Αγία μας Ορθοδοξία.

Απέναντι στον φόβο, την ηττοπάθεια και τον θάνατο, η Ορθόδοξη πίστη μας προτάσσει τη μεγαλύτερη αλήθεια: Τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό, πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε, χαρίζοντάς μας την Αιώνια Ζωή. Αυτή η νίκη του Χριστού επί του θανάτου είναι που δίνει νόημα στη θυσία των ηρώων του 1912 και των Κελευστών του 1996. Δεν χάθηκαν στο σκοτάδι· πέρασαν στην αιωνιότητα, κάτω από τη Σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων μας, που πάντοτε κρατούσαν το έθνος όρθιο στις πιο σκοτεινές ώρες.

Ως «Ιερός Λόχος», κρατάμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη. Αντλούμε δύναμη από τον Θεό, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν για την Πατρίδα και δηλώνουμε παρόντες στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη και πιστή στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της. 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

  

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές.

Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των μισθών. Αφορά το σύνολο του βιοτικού επιπέδου. Ο εργαζόμενος πληρώνει για τα πάντα, ακόμη και για όσα θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνική παροχή. Και τι δεν πληρώνει σήμερα ο Έλληνας; Για την δήθεν δωρεάν υγεία; για την δήθεν δωρεάν παιδεία; για την δήθεν δωρεάν άθληση των παιδιών του; για να τα σπουδάσει; Με άλλα λόγια, ο εργαζόμενος πληρώνει μέσω της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κοινωνικό κράτος, αλλά πολλές φορές καλείται να πληρώσει ξανά για να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες που χρειάζεται!

Και εδώ γεννάται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα εργαζομένου, όταν αφαιρεθούν όλες αυτές οι αναγκαστικές δαπάνες; Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια αύξηση του κατώτατου μισθού, εάν την ίδια στιγμή αυξάνονται τα ενοίκια, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια μισθολογική αύξηση που εξανεμίζεται πριν ακόμη φτάσει στην τσέπη του εργαζομένου. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για εκείνους που παράγουν τον πλούτο.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά με τους δείκτες των επιχειρηματικών κερδών, των επενδύσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. Πρέπει να μετριέται και με το εάν ο Έλληνας μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του, να εξασφαλίσει κατοικία, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αποταμιεύσει ένα μικρό ποσό για το μέλλον.

Ως Εθνικό Εργατικό και Κοινωνικό Κίνημα, θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές και όχι γενικόλογες εξαγγελίες.

Διεκδικούμε:

- Ουσιαστική αύξηση των μισθών, με συγκεκριμένο σχέδιο σύγκλισης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

- Ενίσχυση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, με πραγματική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων.

- Αυτόματη προστασία των μισθών από τον πληθωρισμό, ώστε να διατηρείται η αγοραστική τους δύναμη.

- Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.

- Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και αποτελεσματικούς ελέγχους στην αγορά.

- Ενίσχυση της δημόσιας υγείας με επαρκές προσωπικό, εξοπλισμό και πραγματικά δωρεάν πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες.

- Δημόσια παιδεία που να προσφέρει ουσιαστική εκπαιδευτική υποστήριξη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονέων τους.

- Δημιουργία πολιτικής προσιτής κατοικίας και προστασία των εργαζομένων από την ανεξέλεγκτη στεγαστική επιβάρυνση.

- Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, πληρωμή όλων των υπερωριών και προστασία του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής.

Και ΝΑΙ ζητάμε προνόμια. Γιατί την οικονομική κρίση την πληρώσαμε εμείς ο Ελληνικός Λαός και όχι οι κηφήνες της Βουλής με τους εγχώριους  και διεθνείς νταβατζήδες/τοκογλύφους. 

Δεν μπορεί μια χώρα να υπερηφανεύεται για την οικονομική της πορεία, όταν οι εργαζόμενοί της βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τις αποδοχές τους και δυσκολεύονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να στηρίζεται μονίμως στη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Ούτε μπορεί η κοινωνική προστασία να μετατρέπεται σε ατομική οικονομική υποχρέωση κάθε οικογένειας. Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και κοινωνική ανέλιξη.

Το Εθνικό Εργατικό Κίνημα οφείλει να διεκδικήσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία. Μια οικονομία στην οποία η ευημερία δεν θα αφορά μόνο τους αριθμούς, αλλά πρωτίστως τον Ελληνικό Λαό.

Γιατί ο μισθός δεν είναι απλώς ένα ποσό στη μισθοδοσία. Είναι η ζωή του εργαζομένου, η οικογένειά του και η δυνατότητά του να σχεδιάζει το αύριο.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

  

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα».

Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατοικεί σε ένα οικόπεδο του χάρτη, καταναλώνει ξένα πρότυπα και ξεχνά ποιος είναι. Αντίθετα, ο «Ρωμιός», ο αυθεντικός Έλληνας, είναι το αποτέλεσμα μιας μοναδικής ιστορικής σύνθεσης. Είναι αυτός που κουβαλά στο DNA του το ορθολογικό φως της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά ταυτόκειται άρρηκτα μπολιασμένος με την πνευματικότητα, τη μυσταγωγία και τη ζωντανή παράδοση της Ορθοδοξίας.

Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι μια τυπική θρησκευτικότητα ή ένα κοινωνικό έθιμο, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, την κοινότητα και την αλληλεγγύη. Είναι η εσωτερική δύναμη που κράτησε το έθνος όρθιο στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, όταν το μόνο που είχαν οι πρόγονοί μας ήταν η γλώσσα τους και η πίστη τους. Ο Έλληνας δεν κοιτάζει την ιστορία του σε βιτρίνες, τη ζει μέσα από τα βυζαντινά τροπάρια, τις ασκητικές μορφές του Κόντογλου, το κοινοτικό πνεύμα και την αγάπη για την οικογένεια. Είναι ο Ακρίτας των συνόρων, ο άνθρωπος που ξέρει να θυσιάζεται για το «εμείς» και όχι για το «εγώ», βαδίζοντας στα χνάρια του Ιερού Λόχου που ιστορικά σφράγισε την πορεία του ελληνισμού.

Αυτή η φιλοσοφική και πνευματική διαφορά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η πατρίδα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές υπαρξιακές απειλές. Από τη μία πλευρά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα που ερημώνει την ύπαιθρο και γερνάει το έθνος μας. Από την άλλη, βιώνουμε μια διαρκή πολιτισμική ισοπέδωση που προσπαθεί να αποδομήσει την ελληνική οικογένεια, να περιθωριοποιήσει την Ορθόδοξη πίστη μας και να αλλοιώσει τις παραδόσεις μας στα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, την ίδια ώρα που η γεωπολιτική πίεση στα σύνορά μας απαιτεί διαρκή εθνική εγρήγορση και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Аπέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, ο «Greco» των σαλονιών και του άκριτου μιμητισμού σηκώνει τα χέρια ψηλά, υποκύπτοντας στον μοιρολατρικό συμβιβασμό. Όμως ο Έλληνας της πράξης, ξυπνά και συνδέει το ένδοξο παρελθόν με το καθήκον του σήμερα. Όπως ο Ιερός Λόχος των Θηβών στην αρχαιότητα έδωσε το παράδειγμα της συντροφικότητας και της ανδρείας μέχρι θανάτου, και όπως ο Ιερός Λόχος του Αλέξανδρου Υψηλάντη το 1821 θυσιάστηκε στο Δραγατσάνι για να ανάψει τη σπίθα της ελευθερίας, έτσι και ο σύγχρονος Ιερός Λόχος καλείται να δώσει τη δική του μάχη. Αυτή η ιστορική τριάδα αγώνα, από την αρχαιότητα και την Επανάσταση μέχρι τις σύγχρονες προκλήσεις, ολοκληρώνεται και παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας μέσα από το εθνικό πολιτικό κίνημα Ιερός Λόχος. Εδώ είναι το καταφύγιο και το ορμητήριο κάθε Έλληνα που αρνείται να συμβιβαστεί, που στηρίζει τον οικονομικό πατριωτισμό, υπερασπίζεται την ιστορική και θρησκευτική αλήθεια και κρατά αναμμένη τη φλόγα της πίστης και της παράδοσης. Δεν είμαστε οι κληρονόμοι μιας χαμένης δόξας, αλλά οι συνεχιστές ενός ζωντανού τρόπου ζωής, έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση του έθνους μας.

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ