ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: Η ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΕΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ.
90 χρόνια μετά, η σχέση Πατρίδας, εργασίας και κοινωνικής δικαιοσύνης παραμένει επίκαιρη.
Στις 20 Νοεμβρίου 1936, στις φυλακές του Αλικάντε, εκτελείται ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, ιδρυτής και ηγετική φυσιογνωμία της ισπανικής Φάλαγγας. Ήταν μόλις 33 ετών. Ενενήντα χρόνια αργότερα, η πολιτική του διαδρομή εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής μελέτης και συζήτησης, ιδιαίτερα ως προς τη σύνδεση που επιχείρησε να διαμορφώσει ανάμεσα στην εθνική ιδέα και το κοινωνικό ζήτημα.
Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 24 Απριλίου 1903. Σπούδασε Νομική και δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική ζωή της Ισπανίας κατά τη διάρκεια μιας περιόδου έντονων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών. Το 1933 ίδρυσε την ισπανική Φάλαγγα, προβάλλοντας την πολιτική αντίληψη που απέρριπτε τόσο τον φιλελεύθερο/καπιταλιστικό κοινοβουλευτισμό όσο και τον μαρξισμό. Η πολιτική του σκέψη στηριζόταν στην εθνική ενότητα, στην ισχυρή κρατική οργάνωση και στον εθνικοσυνδικαλισμό. Στην αντίληψη του, η εργασία και η παραγωγή δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζονται ως μέσα συσσώρευσης πλούτου. Το κοινωνικό ζήτημα αποτελούσε μέρος της εθνικής πολιτικής και η οικονομική δραστηριότητα όφειλε να εξυπηρετεί ευρύτερους κοινωνικούς σκοπούς.
Στα «Puntos Iniciales» της 7ης Δεκεμβρίου 1933 διατύπωσε μια χαρακτηριστική θέση:
«La riqueza tiene como primer destino mejorar las condiciones de vida de los más, no sacrificar a los más para lujo y regalo de los menos».
«Πρώτος προορισμός του πλούτου είναι η βελτίωση των συνθηκών ζωής των πολλών και όχι η θυσία των πολλών για την πολυτέλεια και την καλοπέραση των λίγων».
Πρόκειται για μια θέση που αξίζει να εξεταστεί. Γιατί θέτει ένα ερώτημα που παραμένει επίκαιρο: ποιος πρέπει τελικά να ωφελείται από τον πλούτο που παράγει μια κοινωνία; οι καπιταλιστές μόνο ή και το σύνολο του Λαού;
Η εθνική ιδέα δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τον εργαζόμενο. Ο εργαζόμενος δεν είναι μόνο μία μονάδα παραγωγής αλλά ένα κύτταρο ενός όμαιμου ζωντανού οργανισμού. Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της δικής μας εποχής. Πώς μπορεί το κράτος να επικαλείται την Πατρίδα, την εθνική ευθύνη και την προσφορά προς το κοινό καλό, όταν ο ίδιος ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται ως ένα αναλώσιμο εργαλείο παραγωγής κέρδους;
Πώς μπορεί να ζητά το κράτος από τον πολίτη να υπερασπιστεί την πατρίδα του, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του και να προσφέρει ακόμη και τη ζωή του σε μια δύσκολη στιγμή, όταν στην καθημερινότητά του δεν διασφαλίζει την ευημερία του;
Φυσικά και ως Έλληνες θα πράξουμε τα αυτονόητα όταν χρειαστεί. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι η Πατρίδα δεν είναι μόνο η γεωγραφική της επικράτεια, τα σύνορα και η ιστορία της . Είναι και ο Ελληνικός Λαός, δηλαδή όλοι εμείς. Είναι ο εργάτης, ο αγρότης, ο οδηγός, ο τεχνίτης, ο οικοδόμος, ο μικρός επαγγελματίας, ο υπάλληλος και κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, που με τον καθημερινό του κόπο συμβάλλει στη διατήρηση της κοινωνίας.
Η εθνική αξιοπρέπεια δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη όταν η κοινωνική αξιοπρέπεια απουσιάζει!
Δεν μπορεί η εργασία να αποτελεί το θεμέλιο της οικονομίας και ο εργαζόμενος να παραμένει ο πιο αδύναμος κρίκος της.
Η δική μας πολιτική προσέγγιση ξεκινά από μια σαφή αρχή: Ο Λαός πάνω από το κράτος και όχι ο λαός κάτω από το κράτος και τα οικονομικά συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων.
Η κρατική εξουσία οφείλει να πηγάζει από την κοινωνία, να λογοδοτεί στους πολίτες και να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Δεν αποδεχόμαστε μια πραγματικότητα στην οποία η οικονομική ισχύς μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή και οι ανάγκες της κοινωνίας τσακίζονται μπροστά στις απαιτήσεις των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.
Απέναντι στην οικονομική συγκέντρωση και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, ο εργαζόμενος δεν μπορεί να παραμένει μεμονωμένος και ανυπεράσπιστος. Χρειάζεται συλλογική οργάνωση, πραγματική εκπροσώπηση και θεσμούς που θα του επιτρέπουν να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τα δικαιώματά του. Εδώ εντάσσουμε τη σημασία των επαγγελματικών συντεχνιών.
Δεν μιλάμε για συντεχνίες που λειτουργούν ως γραφειοκρατικά παραρτήματα του κράτους ή ως μηχανισμοί εξυπηρέτησης κομματικών και εργοδοτικών συμφερόντων. Μιλάμε για οργανώσεις με αυτονομία και πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων. Συντεχνίες που με σύμμαχο το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κράτος, θα μπορούν να διαπραγματεύονται συλλογικά, να διεκδικούν αξιοπρεπείς αμοιβές, να απαιτούν ασφαλείς συνθήκες εργασίας, να προστατεύουν τα μέλη τους από την αυθαιρεσία του κεφαλαίου και να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των πολιτικών που επηρεάζουν τον κόσμο της εργασίας. Η κοινωνική συνεργασία δεν σημαίνει υποταγή του αδύναμου στον ισχυρό. Σημαίνει ισότιμη συμμετοχή, αμοιβαίες υποχρεώσεις και δίκαιη κατανομή των καρπών της παραγωγής.
Για εμάς, η εθνική ιδέα δεν μπορεί να περιορίζεται σε συνθήματα και μεγάλα όνειρα. Οφείλει να εκφράζεται και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Στην προστασία της οικογένειας, στην αξιοπρεπή εργασία με αξιοπρεπείς μισθούς, στην κοινωνική ασφάλεια, στη πραγματική δωρεάν δημόσια υγεία, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην προστασία του αγρότη και του μικρού επαγγελματία.
Η ιστορική μελέτη του Πρίμο ντε Ριβέρα μάς δίνει την αφορμή να επαναφέρουμε αυτά τα ερωτήματα στο σήμερα. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρή Πατρίδα με αδύναμο και απροστάτευτο Λαό.
Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια. Υβριστικά, ανθελληνικά και σχόλια με greeklish, θα διαγράφονται.