Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

  

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

Στις ημέρες μας, περισσεύουν εκείνοι που μιλούν για τον εθνικό αγώνα, αλλά μοιάζουν να ξεχνούν την Ελληνίδα. Άλλοι την υποβιβάζουν σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, άλλοι θεωρούν πως η θέση της βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες μάχες της ιστορίας.

Όμως, η ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους, είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στις πιο δύσκολες ώρες, που γέννησαν αγωνιστές, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις και έγιναν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ελευθερίας.

Αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ήπειρο του 1940. Να αντικρίσουμε εκείνες τις γυναίκες που, με τα χέρια σκληραγωγημένα από τη δουλειά και την ψυχή ατσαλωμένη από τις δοκιμασίες της ζωής, ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου φορτωμένες πολεμοφόδια, τρόφιμα και εφόδια για τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. Εκεί θα βρούμε την απάντηση σε όσους αμφισβητούν τη θέση της γυναίκας στον εθνικό αγώνα. Θα τη βρούμε στην πλάτη της Ηπειρώτισσας, εκεί όπου ακουμπούσε το βάρος του ανεφοδιασμού και μαζί το βάρος της Ελλάδας.

Όταν οι ιταλικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ήπειρος έγινε ένα από τα κύρια θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν έναν ισχυρό αντίπαλο μέσα σε δύσβατα βουνά, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μακριά από την ασφάλεια των σπιτιών τους. Και τότε, πίσω από τις γραμμές του μετώπου, φάνηκε το μεγαλείο της γυναίκας της Πίνδου.

Μανάδες, σύζυγοι, κόρες και γιαγιάδες ανέλαβαν έναν αγώνα που απαιτούσε σωματική δύναμη, αντοχή και κυρίως ακατάβλητη ψυχή. Σε ατέλειωτες πορείες, πάνω σε απόκρημνα μονοπάτια και μέσα στο κρύο, μετέφεραν πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα προς τις θέσεις των μαχητών. Μετέφεραν, επίσης, τραυματίες στην επιστροφή τους, ενώ πολλές προσέφεραν βοήθεια στους στρατιώτες με όποιον τρόπο μπορούσαν. Δεν φορούσαν στολή. Δεν είχαν παράσημα στο στήθος. Δεν κρατούσαν όπλο στα χέρια. Είχαν, όμως, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί με στρατιωτικούς βαθμούς: την αποφασιστικότητα ενός Λαού που αρνιόταν να υποταχθεί. 

Κάθε κουρασμένο βήμα τους ήταν μια πράξη αντίστασης. Κάθε φορτίο που ανέβαζαν στο βουνό ήταν μια ανάσα περισσότερη για τον Έλληνα Στρατιώτη. Κάθε τραυματίας που επέστρεφε ζωντανός, ήταν μια νίκη απέναντι στον θάνατο. Κι όταν το χιόνι και η λάσπη έκαναν τα μονοπάτια απροσπέλαστα και ο άνεμος μαστίγωνε τα πρόσωπά τους, εκείνες συνέχιζαν. Γιατί ήξεραν πως στην κορυφογραμμή δεν πολεμούσε μόνο ο γιος τους, ο άνδρας τους ή ο αδελφός τους. Πολεμούσε η όλη η Ελλάδα!

Αυτή είναι η Ελληνίδα μάνα. Δεν είναι μια αφηρημένη εικόνα που χωρά μόνο σε ποιήματα και επετειακές ομιλίες. Είναι η γυναίκα που, όταν η Πατρίδα κινδυνεύει, μετατρέπει την αγωνία σε δύναμη και τον φόβο σε προσφορά. Είναι εκείνη που μπορεί να κλαίει για το παιδί της και την ίδια ώρα να συνεχίζει να αγωνίζεται για να σωθούν τα υπόλοιπα παιδιά της Πατρίδος!

Η Άγνωστη Ελληνίδα της Πίνδου δεν γνώριζε αν κάποιος θα έγραφε ποτέ το όνομά της σε μια σελίδα της ιστορίας. Δεν ανέβαινε στα βουνά για να δοξαστεί. Ανέβαινε επειδή το θεωρούσε χρέος της. Επειδή η Πατρίδα δεν ήταν για εκείνη μια λέξη κενή περιεχομένου, αλλά η Γη της, το σπίτι της, η οικογένειά της, η εκκλησιά του χωριού της, οι τάφοι των Προγόνων της, η γλώσσα και οι παραδόσεις που κληρονόμησε.

Σήμερα, που οι μορφές εκείνων των γυναικών έχουν περάσει στη σφαίρα της ιστορικής μνήμης, έχουμε χρέος να μην τις αφήσουμε να ξεχαστούν. Να μιλάμε στα παιδιά μας για τις γιαγιάδες της Πίνδου. Να θυμόμαστε πως πίσω από τις νίκες των στρατιωτών υπήρχαν γυναίκες που αγωνίστηκαν αθόρυβα, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Ας υποκλιθούμε, λοιπόν, στην Ηπειρώτισσα Μάνα, στην αγρότισσα, στην κόρη και στη γιαγιά που ανέβηκαν στα βουνά του 1940. Σε εκείνη που μετέφερε τα πολεμοφόδια μέσα στο χιόνι, που στάθηκε δίπλα στον τραυματία, που έδωσε από το υστέρημά της και που δεν λύγισε μπροστά στις δοκιμασίες.

Και αν σήμερα αναζητούμε ένα πρότυπο ελληνικής γενναιότητας, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά. Αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στα βουνά της Πίνδου, εκεί όπου μια γυναίκα, φορτωμένη με πολεμοφόδια και με την Ελλάδα στην καρδιά της, συνεχίζει να ανεβαίνει προς την κορυφή.

Τιμή και δόξα στην Ηπειρώτισσα του 1940.

Τιμή στην Ελληνίδα μάνα, στην Ελληνίδα γιαγιά, στην Ελληνίδα γυναίκα.

Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ