Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

 

Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

Οι εικόνες βίας από τους δρόμους της Γαλλίας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές και επιθέσεις εναντίον κράτους και πολιτών φανερώνουν ένα σοβαρό πρόβλημα που μεγαλώνει εδώ και χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι απλό. Πώς φτάσαμε ως εδώ, τι ευθύνες έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά αυτή η αναμενόμενη κατάσταση είναι υπέρ των γηγενών Ευρωπαίων. 

Κατά αρχήν όμως πρέπει πρώτα από όλα να θέσουμε το θέμα στις σωστές του βάσεις και να ξεχωρίσουμε την κοινωνική διαμαρτυρία από την εγκληματική δράση. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την ανεργία την αδικία, το οτιδήποτε. Τα αιτήματά τους οφείλει να τα ακούει κάθε κυβέρνηση. Κανένα, όμως, αίτημα δεν δικαιολογεί τις λεηλασίες, τους εμπρησμούς και τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που δεν ευθύνονται για τα προβλήματα. Η βία δεν αποτελεί λύση και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από κανέναν.

Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Η συμμετοχή οργανωμένων ομάδων νέων με μεταναστευτική καταγωγή στους βανδαλισμούς σε συνεργασία με ακροαριστερές γκρούπες είναι αδιαμφισβήτικο γεγονός. Θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τις αιτίες που οδηγούν σε αυτές τις συγκρούσεις και την αποτυχία των πολιτικών της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέτρεψαν την είσοδο μεγάλου αριθμού εισβολέων από την Αφρική και την Ασία με πρόσχημα τον ανθρωπισμό και υποστηρίζοντας ότι η παρουσία τους θα οδηγούσε σταδιακά στην ομαλή ενσωμάτωσή τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη καθώς το πολυπολιτισμικό μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Για την ακρίβεια η διαφορετική κουλτούρα των Αφροασιατών σε συνδυασμό με την θρησκευτική ρητορική ειδικά των μουσουλμάνων, αποδεικνύει το ασυμβίβαστο της κατάστασης. Αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυτής κατάστασης ήταν σε αρκετές γαλλικές πόλεις -όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, να δημιουργηθούν συνοικίες γκέτο Αφροασιατών με φτώχεια και περιορισμένες ευκαιρίες. Φυσική συνέπεια του καπιταλιστικού  συστήματος που χρειάζεται τα φθηνά εργατικά χέρια για να εξοικονομεί περισσότερο κέρδος και όχι φυσικά γιατί θέλει να δείξει την ανθρωπιά του. Έτσι σε αυτές τις περιοχές η κοινωνική απομόνωση αυτών των εθνοτικών ομάδων έγινε καθημερινότητα και η επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία παρέμεινε περιορισμένη, πολλές φορές ως οικειοθελή άμυνα στην ενσωμάτωση από τους ίδιους τους μετανάστες. 

Η μεταναστευτική πολιτική είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η ενσωμάτωση δεν επιτυγχάνεται επειδή κάποιος εγκαθίσταται σε μια χώρα και βρίσκει εργασία. Ούτε γιατί μπορεί βίαια και παράνομα να εισέρχεται σε μια κυρίαρχη χώρα καταπατώντας τους νόμους με την συνδρομή των ΜΚΟ. Γιατί τότε το μήνυμα που λαμβάνει είναι όχι ότι εισέρχεται σε ενα οργανωμένο κράτος αλλά σε μία μπίζνα που έχει μόνο δικαιώματα χάριν κάποιου αόριστου ανθρωπισμού. Όταν, μάλιστα, οι νέοι ως επι το πλείστον μετανάστες μεγαλώνουν σε περιοχές όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός "παράδεισος" της εργατικής εκμετάλλευσης και της έλλειψης προοπτικής.Γιατί για τις επιχειρήσεις, ο μετανάστης ήταν ένα επιπλέον εργατικό χέρι, πρόθυμο να εργαστεί με χαμηλές αποδοχές και δύσκολες συνθήκες. 

Λογικό λοιπόν οι εισβολείς να  στραφούν στην παραβατικότητα ή να αναπτύξουν ακόμα και εχθρότητα απέναντι στους θεσμούς και κυρίως απέναντι στους γηγενείς Ευρωπαίους!  

Έτσι, αντί να υπάρχει ένας λογικός και διαχειρίσιμος αριθμός νόμιμων μεταναστών, φτάσαμε η υπερπληθώρα των μεταναστευτικών ροών να είναι ένας καρκινικός όγκος στο σώμα της Ευρώπης. 

Την ίδια στιγμή, οι χαμηλόμισθοι Γάλλοι εργαζόμενοι βλέπουν τις δικές τους δυσκολίες να μεγαλώνουν -συνέπεια των αλλοδαπών φτηνών εργατικών χεριών και αισθάνονται δικαίως ότι το κράτος αδιαφορεί για τις ανάγκες τους. Αυτή η κατάσταση ενισχύει την κοινωνική δυσαρέσκεια και βαθαίνει τις αντιθέσεις.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως έγκειται στο αν το κράτος γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του. Γιατί ο προορισμός του κράτους δεν είναι η εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ολιγαρχίας αλλά η προστασία του Έθνους. 

Οφείλει λοιπόν να επιβάλλει τον νόμο και να προστατεύει τους πολίτες του. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται άλλους μετανάστες, ούτε να συνεχίσει να διαιωνίζει μια άρρωστη κατάσταση. 

Κάθε χώρα έχει δικαίωμα να ελέγχει τα σύνορά της, να καθορίζει τη μεταναστευτική της πολιτική και να λαμβάνει υπόψη τις αντοχές των υποδομών και της κοινωνίας της. Η μετανάστευση χρειάζεται κανόνες, σχεδιασμό και όρια. Δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι όλα θα διευθετηθούν από μόνα τους.

Παράλληλα, η μαζική μετανάστευση δεν αποτελεί λύση για τα προβλήματα των χωρών προέλευσης. Αντί να δημιουργούνται εκεί συνθήκες ανάπτυξης και προκοπής, άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους αναζητώντας καλύτερη ζωή. Η Ευρώπη πρέπει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των αιτιών που προκαλούν αυτές τις μετακινήσεις, ειδικά σε χώρες που ήταν αποικίες, χωρίς να θεωρεί ότι μπορεί να υποδέχεται απεριόριστους πληθυσμούς χωρίς συνέπειες.

Η Γαλλία αποτελεί προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Μια χώρα δεν είναι απλώς ένας τόπος εργασίας και κατοικίας. Είναι μια πατρίδα με ιστορία, πολιτισμό, φυλετική ταυτότητα και κοινές υποχρεώσεις. Η προστασία αυτής της πατρίδας απαιτεί ασφάλεια, κοινωνική δικαιοσύνη και μια μεταναστευτική πολιτική που να υπηρετεί το συνολικό συμφέρον χωρις να μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους. Η Ευρώπη πρέπει να προστατεύσει το μέλλον των λαών της, χωρίς να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φλόγες στους δρόμους της Γαλλίας. Είναι οι πολιτικές επιλογές και τα λάθη που, επί χρόνια, άφησαν το έδαφος να γίνει εύφλεκτο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.10.26