Αφιέρωμα στον Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος.

  

ΡΑΜΙΡΟ ΛΕΝΤΕΣΜΑ ΡΑΜΟΣ

90 χρόνια από τη δολοφονία του θεωρητικού του εθνικοσυνδικαλισμού.

Μπορεί η εργασία να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό εμπόρευμα; 

Μπορεί ο άνθρωπος που παράγει τον πλούτο να παραμένει στο περιθώριο των αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή του; 

Μπορεί ο εργαζόμενος να μοχθεί καθημερινά, να προσφέρει τις δυνάμεις του και στο τέλος του μήνα να αναρωτιέται αν ο μισθός του αρκεί για να ζήσει με αξιοπρέπεια; 

Μπορεί η κοινωνία να μιλά για πρόοδο, όταν εκείνοι που τη στηρίζουν με τον καθημερινό τους μόχθο αισθάνονται ότι μένουν πίσω;

Μπορεί η Πατρίδα για τον εργαζόμενο να ζητά μόνο την ζωή του στους εθνικούς αγώνες αλλά να αδιαφορεί για την καθημερινή του εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές;

Και τελικά, ποια θέση αξίζει στον άνθρωπο της εργασίας μέσα στην κοινωνία που ο ίδιος οικοδομεί;

Τα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν πολλές γενιές πριν από τη δική μας. Ένας από εκείνους που επιχείρησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση ήταν ο Ισπανός φιλόσοφος και πολιτικός θεωρητικός Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος, ιδρυτής της Ένωσης Εθνικοσυνδικαλιστών , γνωστής ως JONS. Στις 29 Οκτωβρίου 1936, πριν από ενενήντα χρόνια, η ζωή του έληξε βίαια, δολοφονημένος από το αριστερό Λαϊκό Μέτωπο.Ήταν μόλις 31 ετών.

Ο Λεντέσμα Ράμος επιχείρησε να συνδέσει το εθνικό ζήτημα με το κοινωνικό, θέτοντας την εργασία και την παραγωγή στο επίκεντρο της πολιτικής του πρότασης. 

Ο εθνικοσυνδικαλισμός του απέρριπτε τόσο τον φιλελεύθερο καπιταλισμό όσο και τον μαρξισμό, προτείνοντας ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Αποτελούσε, ωστόσο, μέρος του ευρύτερου εθνικιστικού ρεύματος του Μεσοπολέμου και υποστήριζε ένα νέο πρότυπο κράτους. 

Οι θέσεις του για την εργασία αποτυπώνονται χαρακτηριστικά στο κείμενό του Pedimos y queremos, όπου έγραφε:

Ζητούμε και θέλουμε.

Ζητούμε και θέλουμε ένα ισπανικό Κράτος, εύρωστο και ισχυρό, που να ενοποιεί και να καθιστά δυνατές τις εξαιρετικές προσπάθειες. Ζητούμε και θέλουμε την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος ή, τουλάχιστον, τον περιορισμό των λειτουργιών του Κοινοβουλίου από την υπέρτατη απόφαση μιας ανώτερης Εξουσίας. 

Ζητούμε και θέλουμε μια δικτατορία του Κράτους, λαϊκής προέλευσης, που να υποχρεώνει τον λαό μας στις μεγάλες πορείες. Ζητούμε και θέλουμε την απενεργοποίηση του δικηγορικού πνεύματος στην πολιτική και να ανατεθούν οι λειτουργίες διοίκησης σε άνδρες δράσης, μεταξύ εκείνων με αποδεδειγμένη τόλμη που διαθέτουν την εμπιστοσύνη του λαού. Θέλουμε και ζητούμε την εξαφάνιση του φιλελεύθερου μύθου, του ταραχοποιού και αναχρονιστικού, και να αναλάβει το Κράτος τον έλεγχο όλων των δικαιωμάτων. 

Θέλουμε και ζητούμε την υποταγή κάθε ατόμου στα υπέρτατα συμφέροντα του Κράτους, της πολιτικής συλλογικότητας. Θέλουμε και ζητούμε ένα νέο οικονομικό καθεστώς. Με βάση τη συνδικαλιστική οργάνωση του βιομηχανικού πλούτου και την παράδοση της γης στους αγρότες. Το ισπανικό Κράτος θα διατηρήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να κατευθύνει τις ιδιωτικές οικονομίες. Θέλουμε και ζητούμε την εφαρμογή των αυστηρότερων ποινών σε όσους κερδοσκοπούν με τη δυστυχία του λαού.

 Θέλουμε και ζητούμε μια μαζική κουλτούρα και την είσοδο στα Πανεπιστήμια των παιδιών του λαού. Θέλουμε και ζητούμε η διαμόρφωση του ισπανικού Κράτους να είναι έργο και καθήκον των νέων Ισπανών, γι’ αυτό πρέπει να αναδειχθούν και να οργανωθούν όσοι βρίσκονται μεταξύ είκοσι και σαράντα πέντε ετών. 

Θέλουμε και ζητούμε την αδιαμφισβήτητη ενοποίηση του Κράτους. Οι δυνατές περιφερειακές οντότητες πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δευτερευόντων σκοπών. Θέλουμε και ζητούμε να ενημερώνει με κεντρικό τρόπο το ισπανικό Κράτος η διάδοση μιας γιγαντιαίας εθνικής φιλοδοξίας, που να συλλέγει τις ιστορικές επιθυμίες του λαού μας. Θέλουμε και ζητούμε τον πιο αμείλικτο έλεγχο των ξένων επιρροών στη χώρα μας και την ριζική τους εξάλειψη.

Περιοδικό La Conquista del Estado

Μαδρίτη, 11 Απριλίου 1931

Ενενήντα χρόνια αργότερα, το ζήτημα της εργασίας εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής πραγματικότητας, αποδεικνύοντας το πόσο έχουν αποτύχει τα φιλελεύθερα καπιταλιστικά και αριστερά αυταρχικά συστήματα. 

Γιατί ο εργαζόμενος δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν ισολογισμό. Είναι ο άνθρωπος που σηκώνεται πριν από την αυγή, που εργάζεται κάτω από δύσκολες συνθήκες, που στηρίζει την οικογένειά του και συμβάλλει καθημερινά στη εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Η αξιοπρέπειά του δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από τις ανάγκες της αγοράς ούτε να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα υπόθεση μπροστά στην επιδίωξη του κέρδους. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η προστασία της εργασίας και η αλληλεγγύη δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Κρίνονται στους μισθούς, στις συνθήκες εργασίας, στην ασφάλιση, στην προστασία των αδύναμων και στη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια από τον κόπο του, χωρίς να γίνεται αναλώσιμο γρανάζι στην αδηφάγο μηχανή του καπιταλισμού και φυσικά ούτε έρμαιο του στείρου κουμμουνισμού.

Η επέτειος του θανάτου του Ραμίρο Λεδέσμα Ράμος αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε μια ιστορική μορφή του εθνικοσυνδικαλισμού και να εξετάσουμε την ιδεολογική του παρακαταθήκη. Για τον γράφοντα ο Λεντέσμα υπήρξε η έμπνευση ώστε να δημιουργηθεί έστω και το 2024 το πρώτο Εθνικό Εργατικό δευτεροβάθμιο σωματείο "4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας" στην Πατρίδα μας.

Εύχομαι ο Ελληνικός Λαός και δη οι εθνικά σκεπτόμενοι να ξεπεράσουν τα συμπλέγματα τους και να στηρίξουν πραγματικά αυτή την προσπάθεια που αποτελεί την βάση για μια εθνική εργατική αντεπίθεση. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ