4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

  

4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας!

Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας.

1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μετά τη μεγαλειώδη νίκη στα Σαραντάπορο και την απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός, πλαισιωμένος από ντόμιους εθελοντές και Μακεδονομάχους, κινήθηκε προς τη Δυτική Μακεδονία.

Οι οθωμανικές δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά, σαφώς υπερτερούσες αριθμητικά, επιχείρησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή και να ανακόψουν την ελληνική προέλαση. Στη σκληρή και αποφασιστική μάχη που δόθηκε στους λόγους γύρω από τη Σιάτιστα, με επίκεντρο τον λόφο Καστράκι, οι άνδρες του Συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Μηλιώτη-Κομνηνού επέδειξαν απαράμιλλο σθένος. Με την προστασία της Υπερμάχου Στρατηγού, οι ελληνικές λόγχες ανάγκασαν τον εχθρό σε υποχώρηση. Η απελευθέρωση της Σιάτιστας εδραίωσε την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία μας και απέδειξε πως η ελευθερία κερδίζεται μόνο με το αίμα των πιστών της τέκνων.

1944: Το Τέλος της Κατοχής στην Ηπειρωτική Ελλάδα

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, την ίδια ημέρα, το έθνος βιώνει τη λύτρωση από ακόμη έναν ξένο ζυγό. Στις 4 Νοεμβρίου 1944, ολοκληρώνεται επίσημα η αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αν και η πρωτεύουσα είχε ήδη αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας από τις 12 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις της γερμανικής Ομάδας Στρατιών «Ε» συνέχιζαν να συμπτύσσονται προς τα βόρεια σύνορα.

Την ημέρα αυτή, τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας έκλεισαν πίσω από τον ηττημένο κατακτητή, αφήνοντας την ηπειρωτική επικράτεια ελεύθερη, αν και βαθιά πληγωμένη από τα εγκλήματα της κατοχής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένες γερμανικές φρουρές παρέμειναν απομονωμένες σε νησιωτικούς θύλακες (όπως στα Χανιά και τη Μήλο) μέχρι τον Μάιο του 1945, η 4η Νοεμβρίου 1944 παραμένει ορόσημο εθνικής ανακούφισης και δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού.

1996: Η Θυσία των Τεσσάρων Κελευστών στη Σάμο

Η ιστορική μνήμη της ημέρας, ωστόσο, είναι ποτισμένη και με το δάκρυ μιας σύγχρονης εθνικής τραγωδίας. Το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της εθνικής άσκησης «Τοξότης», η πυραυλάκατος (ΤΠΚ) «Κωστάκος» (P-25) του Πολεμικού Ναυτικού έπλεε σε κατάσταση πλήρους συσκότισης στα νερά της Σάμου, εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον της για τη θωράκιση του Αιγαίου.

Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, το επιβατηγό πλοίο «Σάμαινα» διεμβολισε την αριστερή πλευρά του πολεμικού μας σκάφους, κόβοντάς το στα δύο. Η πυραυλάκατος βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, τέσσερα παλικάρια του Πολεμικού Ναυτικού πέρασαν στο πάνθεον των Αθανάτων, μένοντας πιστά στον όρκο τους μέχρι τελευταίας ρανίδος:

Κελευστής Κωνσταντίνος Κοκκίνης

Κελευστής Αναστάσιος Ασπρογέρακας

Κελευστής Πρόδρομος Τσαμογλίδης

Κελευστής Δημήτριος Γεωργίου

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Η θυσία τους σε καιρό ειρήνης αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας κυριαρχίας απαιτεί καθημερινό μόχθο και, ενίοτε, το ύψιστο τίμημα της ίδιας της ζωής.

Επίλογος: Το Μήνυμα του Σήμερα και η Ορθόδοξη Αλήθεια. 

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το μετερίζι του σήμερα, σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές προκλήσεις πυκνώνουν και οι εθνικές αξίες συχνά υπονομεύονται, τα διδάγματα της 4ης Νοεμβρίου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να επιβιώσει αν αποκοπεί από τις ρίζες του. Και οι ρίζες αυτές είναι αλληλένδετες με την Αγία μας Ορθοδοξία.

Απέναντι στον φόβο, την ηττοπάθεια και τον θάνατο, η Ορθόδοξη πίστη μας προτάσσει τη μεγαλύτερη αλήθεια: Τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο Οποίος θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό, πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε, χαρίζοντάς μας την Αιώνια Ζωή. Αυτή η νίκη του Χριστού επί του θανάτου είναι που δίνει νόημα στη θυσία των ηρώων του 1912 και των Κελευστών του 1996. Δεν χάθηκαν στο σκοτάδι· πέρασαν στην αιωνιότητα, κάτω από τη Σκέπη της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων μας, που πάντοτε κρατούσαν το έθνος όρθιο στις πιο σκοτεινές ώρες.

Ως «Ιερός Λόχος», κρατάμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη. Αντλούμε δύναμη από τον Θεό, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν για την Πατρίδα και δηλώνουμε παρόντες στον αγώνα για μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη και πιστή στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις της. 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

  

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές.

Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των μισθών. Αφορά το σύνολο του βιοτικού επιπέδου. Ο εργαζόμενος πληρώνει για τα πάντα, ακόμη και για όσα θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνική παροχή. Και τι δεν πληρώνει σήμερα ο Έλληνας; Για την δήθεν δωρεάν υγεία; για την δήθεν δωρεάν παιδεία; για την δήθεν δωρεάν άθληση των παιδιών του; για να τα σπουδάσει; Με άλλα λόγια, ο εργαζόμενος πληρώνει μέσω της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κοινωνικό κράτος, αλλά πολλές φορές καλείται να πληρώσει ξανά για να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες που χρειάζεται!

Και εδώ γεννάται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα εργαζομένου, όταν αφαιρεθούν όλες αυτές οι αναγκαστικές δαπάνες; Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια αύξηση του κατώτατου μισθού, εάν την ίδια στιγμή αυξάνονται τα ενοίκια, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια μισθολογική αύξηση που εξανεμίζεται πριν ακόμη φτάσει στην τσέπη του εργαζομένου. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για εκείνους που παράγουν τον πλούτο.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά με τους δείκτες των επιχειρηματικών κερδών, των επενδύσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. Πρέπει να μετριέται και με το εάν ο Έλληνας μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του, να εξασφαλίσει κατοικία, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αποταμιεύσει ένα μικρό ποσό για το μέλλον.

Ως Εθνικό Εργατικό και Κοινωνικό Κίνημα, θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές και όχι γενικόλογες εξαγγελίες.

Διεκδικούμε:

- Ουσιαστική αύξηση των μισθών, με συγκεκριμένο σχέδιο σύγκλισης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

- Ενίσχυση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, με πραγματική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων.

- Αυτόματη προστασία των μισθών από τον πληθωρισμό, ώστε να διατηρείται η αγοραστική τους δύναμη.

- Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.

- Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και αποτελεσματικούς ελέγχους στην αγορά.

- Ενίσχυση της δημόσιας υγείας με επαρκές προσωπικό, εξοπλισμό και πραγματικά δωρεάν πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες.

- Δημόσια παιδεία που να προσφέρει ουσιαστική εκπαιδευτική υποστήριξη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονέων τους.

- Δημιουργία πολιτικής προσιτής κατοικίας και προστασία των εργαζομένων από την ανεξέλεγκτη στεγαστική επιβάρυνση.

- Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, πληρωμή όλων των υπερωριών και προστασία του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής.

Και ΝΑΙ ζητάμε προνόμια. Γιατί την οικονομική κρίση την πληρώσαμε εμείς ο Ελληνικός Λαός και όχι οι κηφήνες της Βουλής με τους εγχώριους  και διεθνείς νταβατζήδες/τοκογλύφους. 

Δεν μπορεί μια χώρα να υπερηφανεύεται για την οικονομική της πορεία, όταν οι εργαζόμενοί της βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τις αποδοχές τους και δυσκολεύονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να στηρίζεται μονίμως στη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Ούτε μπορεί η κοινωνική προστασία να μετατρέπεται σε ατομική οικονομική υποχρέωση κάθε οικογένειας. Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και κοινωνική ανέλιξη.

Το Εθνικό Εργατικό Κίνημα οφείλει να διεκδικήσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία. Μια οικονομία στην οποία η ευημερία δεν θα αφορά μόνο τους αριθμούς, αλλά πρωτίστως τον Ελληνικό Λαό.

Γιατί ο μισθός δεν είναι απλώς ένα ποσό στη μισθοδοσία. Είναι η ζωή του εργαζομένου, η οικογένειά του και η δυνατότητά του να σχεδιάζει το αύριο.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

  

Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα.

Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα».

Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατοικεί σε ένα οικόπεδο του χάρτη, καταναλώνει ξένα πρότυπα και ξεχνά ποιος είναι. Αντίθετα, ο «Ρωμιός», ο αυθεντικός Έλληνας, είναι το αποτέλεσμα μιας μοναδικής ιστορικής σύνθεσης. Είναι αυτός που κουβαλά στο DNA του το ορθολογικό φως της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά ταυτόκειται άρρηκτα μπολιασμένος με την πνευματικότητα, τη μυσταγωγία και τη ζωντανή παράδοση της Ορθοδοξίας.

Η Ορθοδοξία για τον Έλληνα δεν είναι μια τυπική θρησκευτικότητα ή ένα κοινωνικό έθιμο, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, την κοινότητα και την αλληλεγγύη. Είναι η εσωτερική δύναμη που κράτησε το έθνος όρθιο στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, όταν το μόνο που είχαν οι πρόγονοί μας ήταν η γλώσσα τους και η πίστη τους. Ο Έλληνας δεν κοιτάζει την ιστορία του σε βιτρίνες, τη ζει μέσα από τα βυζαντινά τροπάρια, τις ασκητικές μορφές του Κόντογλου, το κοινοτικό πνεύμα και την αγάπη για την οικογένεια. Είναι ο Ακρίτας των συνόρων, ο άνθρωπος που ξέρει να θυσιάζεται για το «εμείς» και όχι για το «εγώ», βαδίζοντας στα χνάρια του Ιερού Λόχου που ιστορικά σφράγισε την πορεία του ελληνισμού.

Αυτή η φιλοσοφική και πνευματική διαφορά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η πατρίδα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές υπαρξιακές απειλές. Από τη μία πλευρά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα που ερημώνει την ύπαιθρο και γερνάει το έθνος μας. Από την άλλη, βιώνουμε μια διαρκή πολιτισμική ισοπέδωση που προσπαθεί να αποδομήσει την ελληνική οικογένεια, να περιθωριοποιήσει την Ορθόδοξη πίστη μας και να αλλοιώσει τις παραδόσεις μας στα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, την ίδια ώρα που η γεωπολιτική πίεση στα σύνορά μας απαιτεί διαρκή εθνική εγρήγορση και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Аπέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, ο «Greco» των σαλονιών και του άκριτου μιμητισμού σηκώνει τα χέρια ψηλά, υποκύπτοντας στον μοιρολατρικό συμβιβασμό. Όμως ο Έλληνας της πράξης, ξυπνά και συνδέει το ένδοξο παρελθόν με το καθήκον του σήμερα. Όπως ο Ιερός Λόχος των Θηβών στην αρχαιότητα έδωσε το παράδειγμα της συντροφικότητας και της ανδρείας μέχρι θανάτου, και όπως ο Ιερός Λόχος του Αλέξανδρου Υψηλάντη το 1821 θυσιάστηκε στο Δραγατσάνι για να ανάψει τη σπίθα της ελευθερίας, έτσι και ο σύγχρονος Ιερός Λόχος καλείται να δώσει τη δική του μάχη. Αυτή η ιστορική τριάδα αγώνα, από την αρχαιότητα και την Επανάσταση μέχρι τις σύγχρονες προκλήσεις, ολοκληρώνεται και παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας μέσα από το εθνικό πολιτικό κίνημα Ιερός Λόχος. Εδώ είναι το καταφύγιο και το ορμητήριο κάθε Έλληνα που αρνείται να συμβιβαστεί, που στηρίζει τον οικονομικό πατριωτισμό, υπερασπίζεται την ιστορική και θρησκευτική αλήθεια και κρατά αναμμένη τη φλόγα της πίστης και της παράδοσης. Δεν είμαστε οι κληρονόμοι μιας χαμένης δόξας, αλλά οι συνεχιστές ενός ζωντανού τρόπου ζωής, έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση του έθνους μας.

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Εντάξου και Αγωνίσου!

 

Εντάξου και Αγωνίσου!

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Δυστυχώς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρατική πραγματικότητα που στερείται κάθε ηθικού και θεσμικού χαρακτηρισμού. Όποια λέξη κι αν επιστρατεύσει κανείς, είναι βέβαιο πως θα αδικήσει το μέγεθος της παρακμής που προσπαθεί να αποδώσει.

Από τη μία πλευρά, ως ευσυνείδητοι πολίτες, καλούμαστε να είμαστε απόλυτα νομοταγείς. Να καταβάλλουμε στο ακέραιο τις ασφαλιστικές και φορολογικές μας εισφορές, γνωρίζοντας πως αν δεν το πράξουμε, θα επιβαρυνθεί ο διπλανός μας, ο συνάνθρωπός μας, τον οποίο αρνούμαστε να αδικήσουμε. Από την άλλη πλευρά, όμως, γεννάται το αμείλικτο ερώτημα: εισφορές σε ποιο κράτος;

Σε ένα κράτος-δυνάστη, που λειτουργεί με όρους στυγνής εκμετάλλευσης, παρακρατώντας από το 10% έως και το 40% των εσόδων που ματώνουμε καθημερινά για να αποκτήσουμε. Σε ένα σύστημα που όχι μόνο δεν μας αμείβει αναλογικά με την προσφορά μας, αλλά μας αναγκάζει να εργαζόμαστε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με μισθούς εξόντωσης, την ώρα που η ακρίβεια καλπάζει ανεξέλεγκτα.

Το πιο εξοργιστικό είναι πως αυτή η αφαίμαξη γίνεται χωρίς καμία απολύτως ανταπόδοση. Το κράτος μάς στερεί τα θεμελιώδη: μια Δημόσια Υγεία υπό κατάρρευση, όπου αν δεν πληρώσεις ή αν δεν καταφύγεις σε παράνομες συναλλαγές («φακελάκι») αφήνεσαι στην τύχη σου, και μια Παιδεία αποξενωμένη από τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας μας, η οποία εργαλειοποιείται για την επιβολή ιδεολογικών ατζεντών (όπως η υπερπροβολή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας) αντί για την ουσιαστική μόρφωση των παιδιών μας.

Αυτή η κρατική αυθαιρεσία ισοπεδώνει τον πραγματικό, τίμιο εργαζόμενο και τον βιοπαλαιστή. Δεν αναφέρομαι στους προνομιούχους «αχυρανθρώπους», στους εγκάθετους ή στους «μπροστινούς» του συστήματος, αλλά σε όλους εμάς που κρατάμε την κοινωνία όρθια. Η ανοχή μας απέναντι σε αυτό το αδιανόητο καθεστώς έχει εξαντληθεί.

Όλα αυτά τα βλέπουμε να κορυφώνονται σε κάθε προεκλογική περίοδο. Όσα υπόσχονται γίνονται αποκλειστικά για τα μάτια του κόσμου, για την υφαρπαγή της ψήφου. Λίγο μετά τις εκλογές, οι εκλεκτοί του συστήματος βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο «καθαροί», επιστρατεύοντας νομικές πατέντες, νέα ΑΦΜ και εταιρικούς μετασχηματισμούς, αφήνοντας πίσω τους ακόμα μεγαλύτερα χρέη, τα οποία καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς. Από την πολιτική ελίτ δεν πληρώνει ποτέ κανείς το τίμημα των πράξεών της.

Την ίδια στιγμή, τεράστια σκάνδαλα αποσιωπούνται συστηματικά. Από την κατάρρευση και τις αδιαφανείς διαδικασίες οργανισμών όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, μέχρι την εγκληματική συγκάλυψη της τραγωδίας των Τεμπών και τόσων άλλων υποθέσεων που θάβονται στο σκοτάδι. Δυστυχώς, μέρος της ευθύνης βαραίνει και την ίδια την κοινωνία. Ο κόσμος ανέχεται να του στερούν τη ζωή και το μέλλον, συμβιβαζόμενος προεκλογικά με ένα πενιχρό, εξευτελιστικό επίδομα, για να καταλήξει τελικά να ψηφίζει ξανά τους ίδιους δυνάστες του.

Το αποτέλεσμα αυτής της ανοχής είναι ολέθριο. Τα ξένα funds αρπάζουν τις περιουσίες και τα σπίτια των Ελλήνων, διαλύοντας οικογένειες και ζωές, ενώ την ίδια ώρα το κράτος βολεύει με προκλητικό τρόπο τα δικά του «τσιράκια», αφήνοντας τη χώρα έρμαιο στη μοίρα της. Έχουν ξεπουλήσει τα πάντα: νησιά, λιμάνια, αεροδρόμια, τον ίδιο τον εθνικό μας πλούτο.

Είναι κρίμα και ύβρις για τους προγόνους μας, οι οποίοι αγωνίστηκαν και πότισαν με το αίμα τους αυτή τη γη για να την παραδώσουν ελεύθερη. Αντί αυτού, σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης αλλοίωσης της πατρίδας μας, με την ανεξέλεγκτη ροή λαθρομεταναστών και τη δράση εγκληματικών κυκλωμάτων. Όλα αυτά συμβαίνουν με την πλήρη ανοχή —αν όχι συνεργασία— των κρατικών δομών, προκειμένου να πλουτίζουν οι ΜΚΟ που συνδέονται με πολιτικά συμφέροντα.

Μέσα σε αυτό το πνευματικό και ηθικό σκοτάδι, η Ορθοδοξία παραμένει ο αδιάσειστος φάρος μας. Μόνο με βαθιά πίστη στον Θεό και προσήλωση στις ιερές μας παραδόσεις θα καταφέρουμε να ορθώσουμε ανάστημα. Η ιστορία μας έχει διδάξει πως τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς πνευματική θωράκιση και ηθική καθαρότητα.

Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάτι προς πάσα κατεύθυνση: δεν είμαστε ένα κόμμα-διάττων αστέρας, ένα κίνημα-κομήτης που απλώς βρήκε ένα κενό στον πολιτικό χώρο και επιχειρεί, στερούμενο πραγματικής ιδεολογίας, να εκμεταλλευτεί και να παραμυθιάσει τον κόσμο με μοναδικό σκοπό τις βουλευτικές καρέκλες. Αντίθετα, είμαστε το μόνο πραγματικό εθνικιστικό κοινωνικό, πατριωτικό κίνημα που αποδεδειγμένα αγωνίζεται για αξίες, ιδανικά και απαράβατες αρχές.

Εμείς μιλάμε ξεκάθαρα για το τετράπτυχο ΠΑΤΡΙΔΑ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ - ΕΡΓΑΣΙΑ. Δεν κρυβόμαστε, δεν στρογγυλεύουμε τον λόγο μας για να γίνουμε αρεστοί στη μάζα, ούτε απαρνούμαστε ή αποκηρύσσουμε τις ιδέες μας για ψηφοθηρικούς λόγους. Προτιμούμε να είμαστε λίγοι και εκλεκτοί, παρά μια άμορφη μάζα χωρίς κανένα ήθος και ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία στείρων συγκρούσεων με δήθεν «συστημικούς πατριώτες» απλώς και μόνο για να ανεβάσουμε την επικοινωνιακή μας εικόνα, ούτε συνεργαζόμαστε με τυχοδιώκτες που αυτοπροβάλλονται ως όψιμοι μεσσίες.

Απέναντι σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, ξέρουμε καλά πως πολλοί νέοι και εργαζόμενοι λυγίζουν και σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα. Όμως η φυγή στο εξωτερικό δεν είναι λύση. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να τους παραδώσουμε αμαχητί τα άγια χώματά μας. Οφείλουμε να μείνουμε εδώ, στον τόπο μας, να παλέψουμε με πείσμα και να αλλάξουμε αυτή την άθλια πραγματικότητα από μέσα.

Η δική μας ώρα θα έρθει μέσα από τον καθημερινό, ανυποχώρητο αγώνα μας παντού: στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, σε κάθε κοινωνικό μετερίζι και δίπλα σε κάθε δοκιμαζόμενο Έλληνα. Η τελική νίκη είναι απλώς θέμα χρόνου, γιατί είμαστε αυθεντικοί και αληθινοί — και η αλήθεια πάντα στο τέλος νικάει.

Με την ευλογία του Θεού και την καθοδήγηση του μοναδικού Αρχηγού μας, του ηγέτη που με συνέπεια και πίστη είναι ο μόνος που μπορεί να μας οδηγήσει στην τελική δικαίωση, συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για σιωπή και αδράνεια. Αν θέλεις να σταματήσει αυτή η κατηφόρα, αν θέλεις να προστατεύσεις την πατρίδα, την οικογένεια και την αξιοπρέπειά σου, η λύση είναι μία:

Εντάξου και αγωνίσου μαζί μας στις τάξεις του Ιερού Λόχου! Μόνο με κοινό, ανυποχώρητο αγώνα, με οδηγό την Ορθόδοξη πίστη μας, θα ανατρέψουμε αυτό το σάπιο καθεστώς. Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία!

Τομέας Ηπείρου του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

 

Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!

  

Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα!

Η ιστορική μνήμη δεν αποτελεί μια απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά την ίδια την πυξίδα που καθορίζει την επιβίωση και την πορεία ενός Έθνους στον χρόνο.
Η 2α Νοεμβρίου κουβαλά στις σελίδες της μερικές από τις πιο λαμπρές, αλλά και διδακτικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας: την ειρηνική ενσωμάτωση του Βόλου το 1881, την απελευθέρωση του Αγίου Όρους και της Αρναίας το 1912, και κυρίως, την έναρξη της επικής Μάχης Ελαίας - Καλαμά το 1940.
Για κάθε Έλληνα πατριώτη, η ημέρα αυτή αποτελεί υπόμνηση χρέους και ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει η ελληνική ψυχή όταν αρνείται να συμβιβαστεί με την υποταγή, παραμένοντας ακλόνητα πιστή στο ιερό τρίπτυχο: Πατρίδα, Έθνος και Ορθοδοξία.

Στα ματωμένα χώματα του Καλπακίου, τον Νοέμβριο του 1940, γράφτηκε ένα στρατιωτικό θαύμα που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της εθνικής ηγεσίας και της ακλόνητης πίστης των Ελλήνων στρατιωτών. Ο Στρατηγός Χαράλαμπος Κατσιμήτρος με τον έμπειρο στρατηγικό του νου και ο Λοχαγός Πυροβολικού Κωνσταντίνος Καντάς, με παροιμιώδη ψυχραιμία και στρατηγική οξυδέρκεια, εγκλώβισαν και συνέτριψαν την πανίσχυρη ιταλική θωρακισμένη μεραρχία «Κένταυρος». Η νίκη αυτή, που επιτεύχθηκε με ελάχιστες ελληνικές απώλειες απέναντι σε μια υπερτερούσα πολεμική μηχανή, απέδειξε ότι η αριθμητική υπεροχή λυγίζει μπροστά στην σωστή προετοιμασία. Σε αναγνώριση αυτής της τεράστιας προσφοράς, το όνομα του ήρωα Στρατηγού δόθηκε τιμητικά στο Στρατόπεδο «Στρατηγού Κατσιμήτρου» στο Πέραμα Ιωαννίνων, αποτελώντας αιώνιο σύμβολο ανδρείας για την περιοχή.

Την ίδια ακριβώς ημερομηνία, το 1912, η ελληνική ιστορία κατέγραψε ακόμα ένα θαύμα με την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον οθωμανικό ζυγό. Η επικείμενη βουλγαρική απειλή ανάγκασε τον ελληνικό στόλο να δράσει αστραπιαία, και η απελευθέρωση της Αθωνικής Πολιτείας επιτεύχθηκε εντελώς αναίμακτα. Η απουσία εχθροπραξιών και η ειρηνική παράδοση της τουρκικής φρουράς δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα στρατιωτικών χειρισμών, αλλά πήγασε από την ιερότητα του ίδιου του μέρους και την έκδηλη ευλογία του Θεού που προστατεύει το Περιβόλι της Παναγίας. Παράλληλα, την ίδια ημέρα, ο Ελληνικός Στρατός εισερχόταν νικηφόρος στην ιστορική Αρναία Χαλκιδικής, τερματίζοντας αιώνες σκλαβιάς και επιστρέφοντας τη γη αυτή στους νόμιμους κατόχους της, κάτω από τις ευλογίες των Πολιούχων της.

Αυτή η αγωνιστική ορμή του Έθνους πηγάζει κατευθείαν από την πνευματική θωράκιση της Ορθοδοξίας, η οποία σήμερα τιμά τη μνήμη των Αγίων Τριών Μαρτύρων του Αγρινίου, των Αγίων Μαρτύρων Συγκλητικών, καθώς και των Αγίων Ακινδύνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου. Οι Άγιοι αυτοί, είτε ως απλοί άνθρωποι του λαού είτε ως ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, απαρνήθηκαν πλούτη, αξιώματα και την ίδια τους τη ζωή, επιλέγοντας το μαρτύριο προκειμένου να μην προδώσουν τον Χριστό. Η θυσία τους μας διδάσκει ότι η πίστη δεν είναι μια παθητική κατάσταση, αλλά ένα ζωντανό όπλο που ατσαλώνει την ψυχή, νικά τον φόβο του θανάτου και οδηγεί στην πραγματική ελευθερία, θρησκευτική και εθνική.

Το μήνυμα εκείνων των ηρώων και μαρτύρων παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα, μια χώρα που δοκιμάζεται από την πνευματική παρακμή, την εθνική υποχωρητικότητα και την αλλοίωση της ταυτότητάς της. Όσα πετύχαμε στο παρελθόν, τα πετύχαμε γιατί υπήρχε πίστη στον Θεό και στα Όπλα του Έθνους!
Οφείλουμε στους προγόνους μας να μην φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων, να μην παραδώσουμε αμαχητί όσα εκείνοι κέρδισαν με αίμα και θυσίες. Έχοντας αυτό το ιερό χρέος ως οδηγό, το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα Ιερός Λόχος στέκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Απέναντι στους σύγχρονους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης και της εθνικής λήθης, το Εθνικό Κοινωνικό κόμμα μας αντιτάσσει την ακλόνητη προσήλωση στις παραδόσεις μας, κρατώντας τη δάδα της αντίστασης αναμμένη για τις επόμενες γενιές.

ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ

ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ

ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ

🇬🇷🇬🇷🇬🇷

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Παρουσία του Κινήματός μας στο ετήσιο μνημόσυνο στη Θεσσαλονίκη στην είσοδο των γραφείων της Χρυσής Αυγής.

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

Παρουσία του Κινήματός μας στο ετήσιο μνημόσυνο στη Θεσσαλονίκη στην είσοδο των γραφείων της Χρυσής Αυγής. 

Κλιμάκιο του Κινήματος μας παρέστη σήμερα, 1η Νοεμβρίου 2026, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Θεσσαλονίκη, στη μνήμη των δολοφονηθέντων Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη.

Με την παρουσία μας αποτίσαμε φόρο τιμής στη μνήμη των δύο Συναγωνιστών, εκφράζοντας τον σεβασμό μας προς τις οικογένειές τους και συμμετέχοντας στην εκδήλωση μνήμης και τιμής.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

1.11.2013

  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΠΑΡΟΝΤΕΣ- ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη και πληγές που δεν κλείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Η 1η Νοεμβρίου 2013 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες που συντάραξε για πάντα όσους ανήκουν στο Εθνικιστικό Κίνημα. 

Εκείνο το βράδυ, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στο Νέο Ηράκλειο, ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης και ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενόπλων. Ο Αλέξανδρος Γέροντας τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και φίλους αντιμέτωπους με μια απώλεια αδιανόητη.

Πίσω από τα ονόματα υπήρχαν πρόσωπα, όνειρα και προσδοκίες. Υπήρχαν γονείς που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, να χαίρονται τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής. Υπήρχαν φιλίες, κοινές αναμνήσεις και σχέδια που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιηθούν. Γιατί ο Γιώργος και ο Μανώλης δεν ήταν απλώς δύο θύματα μιας ακόμα πολιτικής δολοφονίας από τον αριστερό χώρο. Ήταν δύο νέοι Έλληνες, των οποίων η ζωή διακόπηκε βίαια, προτού προλάβουν να γράψουν τις επόμενες σελίδες της, μόνο και μόνο επειδή ήσαν Εθνικιστές. 

Για να κατανοήσουμε όμως το ιστορικό βάρος εκείνης της νύχτας, πρέπει να επιστρέψουμε στο φθινόπωρο του 2013. Η Ελλάδα εξακολουθούσε να δοκιμάζεται από την μνημονιάκη πολιτική. Η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς είχε κλονιστεί, ενώ η άνοδος της Χρυσής Αυγής είχε τρομοκρατήσει το λεγόμενο "δημοκρατικό" τόξο. Η πολιτική αντιπαράθεση είχε οξυνθεί επικίνδυνα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον Ρουπακιά, είχε δώσει την ευκαιρία που ήθελε το σύστημα. 

Ακολούθησαν μαζικές αντιδράσεις και σοβαρές δικαστικές εξελίξεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου συνελήφθησαν ο κ.Μιχαλολιάκος και βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής. 

Η ελληνική κοινωνία βρισκόταν μέσα σε ένα κλίμα έντονης πόλωσης, όπου οι πολιτικές διαφορές είχαν αποκτήσει ιδιαίτερα οξυμένο χαρακτήρα. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ακούστηκαν και δηλώσεις που αξίζει να εξετάζονται με την απαιτούμενη ιστορική και πολιτική κριτική. Την ημέρα της δολοφονίας του Φύσσα, η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «Από το Πέραμα μέχρι το Κερατσίνι φασίστας δεν θα μείνει». Θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι αυτή η ρητορική ακραίου μίσους από έναν βουλευτή, στοχοποίησε  αθώους πολίτες;

Η κριτική αυτή δεν σημαίνει ότι μια πολιτική δήλωση αποδεικνύει ευθύνη για ένα μεταγενέστερο έγκλημα. Σημαίνει, όμως, ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας που ευαγγελίζονται κάποιοι, απαιτεί σταθερές αρχές και όχι επιλεκτική ευαισθησία...

Την 1η Νοεμβρίου, τα πυρά στο Νέο Ηράκλειο πρόσθεσαν δύο ακόμη ονόματα στον κατάλογο των θυμάτων της αριστερής τρομοκρατίας. Ο Γιώργος και ο Μανώλης δολοφονήθηκαν σε μια  επίθεση που καταγράφτηκε από κάμερες  ασφαλείας. Οι άνθρωποι που τους αγαπούσαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αμετάκλητο γεγονός ότι δεν θα τους ξανάβλεπαν, δεν θα άκουγαν ξανά τη φωνή τους, δεν θα μοιράζονταν μαζί τους τις στιγμές που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητες.

Κανένας λόγος δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της. Κανένα αφιέρωμα δεν μπορεί να αναπληρώσει την παρουσία ενός ανθρώπου που έφυγε τόσο πρόωρα. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε με σεβασμό απέναντι στις οικογένειές τους και να αρνηθούμε να αντιμετωπίσουμε την απώλειά τους ως μια ακόμη ξεχασμένη είδηση.

Ο Γιώργος και ο Μάνος είχαν τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις και δικαιούνταν να τις εκφράζουν χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Η δολοφονία, αντίθετα, αποτελεί την απόλυτη άρνηση του δικαιώματος του άλλου να υπάρχει. Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να νομιμοποιεί την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα.

Γι' αυτό και η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ουσιαστική. Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να διερευνούν κάθε διαθέσιμο στοιχείο και να επιδιώκουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης, ώστε οι ευθύνες να αποδίδονται σύμφωνα με τον νόμο. Η αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί να υποκαθίσταται από φήμες, πολιτικές εκτιμήσεις ή θεωρίες που δεν αποδεικνύονται. Η δικαιοσύνη απαιτεί στοιχεία, επιμονή και ισονομία, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις.

Για όλους εμάς που αρνιόμαστε να λησμονήσουμε τον Γιώργο και τον Μάνο και τους έχουμε στην καρδιά μας, η μνήμη δεν είναι μια τυπική ετήσια τελετή. Είναι η υπόσχεση ότι τα πρόσωπά τους δεν θα χαθούν πίσω από την ψυχρότητα των αριθμών και των στατιστικών. Είναι η ανάγκη να θυμόμαστε πως η Εθνική Ιδέα που υπηρετούμε, έχει την σφραγίδα ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για αυτήν. 

Η μνήμη του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη μάς καλεί να επιμείνουμε στη δικαιοσύνη και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. 

Γιώργος Φουντούλης – Μανώλης Καπελώνης.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 1.11.2026

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.

  

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.

Δείτε το δημοσίευμα από την Τουρκία και τις εικόνες από σχολική εκδήλωση στο Φετιγιέ, με αφορμή την επέτειο της 29ης Οκτωβρίου, ημέρα ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Παιδιά εμφανίζονται με σημαίες διαφόρων κρατών, ενώ παιδιά που κρατούν την ελληνική σημαία  φορούν μάσκες διαβόλου! Την ώρα που στην Ελλάδα που η κυρία Ρεπούση ξανάγραψε την ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής, εισάγοντας τον διαβόητο όρο «συνωστισμός» για την τραγωδία της Σμύρνης, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η σχολική παράσταση στην Τουρκία.

Απευθύνουμε δημόσια ερωτήματα και ζητούμε απαντήσεις από κάθε αρμόδιο:

- Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών προτίθεται να ζητήσει επίσημες εξηγήσεις από τις τουρκικές αρχές;

- Το Υπουργείο Παιδείας θα εξετάσει το περιστατικό και θα τοποθετηθεί για τέτοιου είδους συμβολισμούς σε σχολικές εκδηλώσεις;

- Η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα και το ελληνικό προξενείο στην περιοχή θα ζητήσουν διευκρινίσεις;

- Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί αποδεκτό να χρησιμοποιείται η εικόνα της ελληνικής σημαίας σε ένα τέτοιο σκηνικό;

- Ποιος ενέκρινε τη συγκεκριμένη παράσταση και ποιο μήνυμα επιδίωκε να μεταδώσει στους μαθητές;

Η ελληνική πολιτεία οφείλει να ενδιαφερθεί. Η διπλωματία δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλή μπροστά σε ερωτήματα που αφορούν την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό της εθνικής μας ταυτότητας.

Γραφείο Τύπου  ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Διαβάστε το τουρκικό δημοσίευμα: ΕΔΩ

Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.

  

Το Ανέφικτο της «Ελληνοτουρκικής Φιλίας»: Το Βαρύ Οθωμανικό Παρελθόν, το Χάσμα της Πίστης και το Χρέος της Ιστορικής Μνήμης.

Κάθε φορά που η διπλωματική αφέλεια επιχειρεί να ανασύρει από το προσκήνιο το απατηλό αφήγημα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», η ίδια η Ιστορία ορθώνεται για να θυμίσει την αμείλικτη αλήθεια.
Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν είναι μια απλή γεωπολιτική εξίσωση που λύνεται με αβροφροσύνες και υποχωρήσεις. Είναι μια διαρκής, δομική και υπαρξιακή αναμέτρηση, χαραγμένη με το αίμα αιώνων και σφυρηλατημένη μέσα από ένα αγεφύρωτο θρησκευτικό χάσμα.
Η σημερινή ημερομηνία, η 30ή Οκτωβρίου, συμπυκνώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτή τη διαχρονική αλήθεια, φέρνοντας στην επιφάνεια δύο κομβικά γεγονότα που, αν και διαφορετικά, φωτίζουν το χρέος μας απέναντι στο σήμερα. 

Το Ιστορικό Φόντο της 30ής Οκτωβρίου.
 
1. Το Ουτοπικό Σύμφωνο του 1930 και το Σήμερα. Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1930, ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στην Άγκυρα το Σύμφωνο Φιλίας με τον Μουσταφά Κεμάλ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει μια περίοδο ειρήνης μετά την καταστροφή του 1922.

2. Η σύνδεση με το σήμερα: Η ιστορία απέδειξε ότι εκείνη η διπλωματική προσέγγιση ήταν μια βραχύβια ψευδαίσθηση. Η φύση του τουρκικού επεκτατισμού δεν άλλαξε ποτέ. Σήμερα, η Άγκυρα αποδεικνύει ότι δεν σέβεται τις υπογραφές της, αμφισβητώντας ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάνης, διεκδικώντας τη «Γαλάζια Πατρίδα» και διατηρώντας σε ισχύ το παράνομο Casus Belli (αιτία πολέμου) κατά της Ελλάδας. Το 1930 μας διδάσκει ότι οι καλές προθέσεις της Αθήνας πάντα προσκρούουν στον αμετανόητο αναθεωρητισμό της άλλης πλευράς.

3.Η Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1944 και το Μήνυμα Ισχύος. Την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 30 Οκτωβρίου 1944, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται από τους Γερμανούς. Η σύνδεση με το σήμερα: Η απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πρωτεύουσάς της θυμίζει ότι η ελευθερία αυτού του τόπου δεν μας χαρίστηκε από κανέναν και δεν διασφαλίστηκε από κανένα διπλωματικό χαρτί. Κερδήθηκε με το όπλο στο χέρι και με βαρύ φόρο αίματος.

Σήμερα, που η Τουρκία εγείρει προκλητικές αξιώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας και αμφισβητεί την κυριαρχία μας, η 30ή Οκτωβρίου 1944 μας θυμίζει το αυτονόητο δικαίωμα και καθήκον μας: να υπερασπιζόμαστε κάθε σπιθαμή ελληνικής γης με ακλόνητη στρατιωτική ισχύ και εθνική ομοψυχία. 

Οι Διαχρονικοί Πυλώνες του Ασύμβατου.  

4.Η Ιστορική Μνήμη της Οθωμανοκρατίας και των Εγκλημάτων της. 
Οι ρίζες της δυσπιστίας ποτίστηκαν με τέσσερις αιώνες οθωμανικού σκοταδισμού και βαρβαρότητας. Η συλλογική μνήμη του ελληνισμού δεν μπορεί να διαγράψει τα εγκλήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το απάνθρωπο Παιδομάζωμα, ο Απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ την ημέρα του Πάσχα, οι γενοκτονικές Σφαγές της Χίου και των Ψαρών και χιλιάδες άλλες βαρβαρότητες αποτελούν αιώνιες υπενθυμίσεις της φύσης του δυνάστη.

• Η σύνδεση με το σήμερα: Ο νεοοθωμανικός λόγος της σημερινής ηγεσίας στην Άγκυρα, που εξυμνεί το αυτοκρατορικό παρελθόν των κατακτήσεων, αποδεικνύει ότι η νοοτροπία του κυρίαρχου και του υποτελούς δεν έχει εκλείψει από τη στρατηγική τους σκέψη. 

5.Οι Γενοκτονίες και η Άρνηση της Αλήθειας.
Το σύγχρονο τουρκικό κράτος οικοδομήθηκε πάνω στις στάχτες των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Η Γενοκτονία των Ποντίων και η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, με αποκορύφωμα τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
• Η σύνδεση με το σήμερα: Όσο η Άγκυρα αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει αυτές τις θηριωδίες και να ζητήσει συγγνώμη, κάθε συζήτηση για «φιλία» αποτελεί προσβολή στη μνήμη των νεκρών προγόνων μας, ειδικά όταν οι ίδιοι μέθοδοι γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης επαναλήφθηκαν στα Σεπτεμβριανά του 1955 και στην παράνομη εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου το 1974. 

6. Το Αγεφύρωτο Χάσμα της Θρησκευτικής Ταυτότητας. 
Στην πορεία των αιώνων, η Ορθόδοξη Πίστη δεν υπήρξε απλώς θρησκεία, αλλά η ίδια η ασπίδα της εθνικής μας επιβίωσης απέναντι στον εξισλαμισμό και την αφομοίωση.
Η σύνδεση με το σήμερα: Σήμερα, η Τουρκία εργαλειοποιεί απροκάλυπτα το Ισλάμ, μετατρέποντας παγκόσμια σύμβολα της Χριστιανοσύνης, όπως η Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας, σε τζαμιά. Αυτή η διαρκής επίδειξη θρησκευτικού σοβινισμού αποδεικνύει ότι η Άγκυρα βλέπει την Ελλάδα όχι ως ισότιμο γείτονα, αλλά ως τον αιώνιο πολιτισμικό και θρησκευτικό αντίπαλο.

Λόγοι Εθνικής Αφύπνισης και Υπερηφάνειας.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να εθελοτυφλούμε και να κυνηγάμε χίμαιρες. Δεν είμαστε και δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι με εκείνους που διεκδικούν τη γη μας, τη θάλασσά μας, την πίστη μας και την ιστορία μας! Η γειτονιά στην οποία μας έταξε η μοίρα να κατοικούμε δεν συγχωρεί την αδυναμία, ούτε εξαγοράζεται με υποκρισία. Απέναντι σε μια δύναμη που τρέφεται από τον αναθεωρητισμό και απειλεί την εθνική μας υπόσταση, η απάντηση του Ελληνισμού δεν μπορεί να είναι η υποχωρητικότητα. Η απάντησή μας είναι το ακλόνητο φρόνημα, η πίστη στις αξίες μας και η απόλυτη αποτρεπτική μας ισχύς. Είμαστε οι κληρονόμοι των ηρώων του 1821, των μαχητών του Μακεδονικού Αγώνα, των νικητών του Έπους του '40, της ΕΟΚΑ και των πολεμιστών της Κύπρου το '74!
Το αίμα που κυλάει στις φλέβες αυτού του έθνους έχει μάθει να ορθώνει ανάστημα στα σκοτάδια της σκλαβιάς και να κερδίζει το φως. Τα σύνορά μας είναι χαραγμένα με θυσίες και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ούτε σπιθαμή.
Προς επέκταση μπορεί, προς υποχώρηση ΠΟΤΕ!
Στο δικό μας DNA γράφει ότι είμαστε οι συνεχιστές αυτών που πολέμησαν για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ του Έθνους και όχι οι οσφυκάμπτες που πούλησαν Κύπρο και Μακεδονία!

Ας κοιτάξουμε λοιπόν την Ιστορία μας στα μάτια: η ελευθερία, η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια της Ελλάδας δεν εξαρτώνται από τις διαθέσεις κανενός γείτονα, αλλά από τη δική μας ακλόνητη απόφαση να παραμείνουμε κυρίαρχοι, υπερήφανοι και ανυπότακτοι στην ίδια μας τη γη!
Απέναντι σε αυτές τις ιστορικές αλήθειες και τις σύγχρονες υπαρξιακές απειλές, η παθητικότητα δεν αποτελεί επιλογή. Η θωράκιση της πατρίδας μας δεν απαιτεί μόνο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και πολίτες με ακλόνητη εθνική συνείδηση που αρνούνται να συμβιβαστούν με το αφήγημα της υποχωρητικότητας. Για κάθε Έλληνα που αντιλαμβάνεται το βάρος της ιστορικής μνήμης και το χρέος προς τις επόμενες γενιές, η συστράτευση με τις καθαρές πατριωτικές δυνάμεις αποτελεί πράξη ευθύνης. Η ένταξη στον Ιερό Λόχο δεν είναι μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόφαση συμμετοχής σε έναν αγώνα για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, της ορθόδοξης ταυτότητας και των δικαίων του Ελληνισμού. Όταν το μέλλον του έθνους διακυβεύεται, η οργάνωση και η συλλογική δράση είναι η μόνη απάντηση για να παραμείνει η Ελλάδα ισχυρή, υπερήφανη και ανυπότακτη.

ΖΉΤΩ Η ΠΑΤΡΊΔΑ

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ

ΖΉΤΩ Η ΝΊΚΗ

ΖΉΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΌΣ

ΖΉΤΩ Ο ΙΕΡΌΣ ΛΌΧΟΣ

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ

🇬🇷🇬🇷🇬🇷

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

  

Pizza Fan: Πρώτα οι εργαζόμενοι και μετά τα πειράματα κοινωνικής διαχείρισης.

Γιατί η πρόταση να περάσει η διαχείριση στους εργαζομένους αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα.

Η υπόθεση της Pizza Fan έχει προκαλέσει εύλογη ανησυχία για την τύχη των εργαζομένων, οι οποίοι κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με την ανεργία και την οικονομική αβεβαιότητα. Άνθρωποι που εργάστηκαν επί χρόνια, στηρίζοντας τις οικογένειές τους με τον μισθό τους, δεν μπορεί να γίνουν τα θύματα μιας κρίσης για την οποία δεν ευθύνονται.

Η πρόταση της «Συμμαχίας Ελλήνων» διά στόματος του βουλευτή κ. Γ. Μανούσου να περάσει η διαχείριση των επιχειρήσεων στους εργαζομένους, αντί να οδηγηθούν στην ανεργία, εμφανίζεται ως μια κοινωνικά ευαίσθητη λύση. Όμως, η πολιτική δεν κρίνεται από τις καλές προθέσεις, αλλά από την οικονομική της βιωσιμότητα και τις πραγματικές εγγυήσεις που προσφέρει. Και εδώ γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα.

Πρώτα οι αποζημιώσεις και τα εργασιακά δικαιώματα.

Πριν συζητήσουμε οποιοδήποτε μοντέλο εργατικής διαχείρισης, οφείλουμε να απαντήσουμε στο σημαντικότερο ερώτημα: ποιος θα προστατεύσει άμεσα τους εργαζομένους;

Προτεραιότητα πρέπει να είναι η καταβολή των δεδουλευμένων, των οφειλόμενων μισθών και κάθε νόμιμης παροχής. Εφόσον λυθούν οι συμβάσεις εργασίας και συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, πρέπει να διασφαλιστεί και η καταβολή των αποζημιώσεων απόλυσης.

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν επ' αόριστον ούτε να εξαναγκαστούν να αναλάβουν μια επιχείρηση για να διασώσουν το εισόδημά τους. Δεν είναι επενδυτές που επέλεξαν να αναλάβουν επιχειρηματικό ρίσκο. Είναι μισθωτοί που προσέφεραν την εργασία τους και έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα. Η προστασία τους δεν μπορεί να εξαρτάται από την επιτυχία ενός αβέβαιου εγχειρήματος. Πρέπει να εξασφαλίζεται με βάση την ισχύουσα νομοθεσία,  ανεξάρτητα από την τελική τύχη της επιχείρησης.

Ποιος θα αναλάβει το οικονομικό ρίσκο;

Ας υποθέσουμε ότι η πρόταση εφαρμόζεται και οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση των καταστημάτων. Με ποια κεφάλαια θα λειτουργήσουν; Ποιος θα πληρώνει τους προμηθευτές, τα ενοίκια, την ενέργεια, τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους;

Ποιος θα εγγυάται την καταβολή των μισθών, εάν τα έσοδα δεν επαρκούν; Και ποιος θα καλύπτει τις ζημιές σε περίπτωση που η επιχείρηση δεν καταφέρει να ανακάμψει;

Η γνώση της καθημερινής εργασίας δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με την ικανότητα διοίκησης μιας μεγάλης αλυσίδας. Απαιτούνται κεφάλαια, τεχνογνωσία, οργανωτική υποδομή και πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Η αλλαγή του διαχειριστή δεν δημιουργεί από μόνη της χρήματα. Εάν δεν υπάρχει βιώσιμο επιχειρηματικό σχέδιο και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν να επωμιστούν ένα βάρος που δεν τους αναλογεί.

Η κρίση εμπιστοσύνης και η εμπορική δυσφήμιση.

Υπάρχει και μια παράμετρος που δεν πρέπει να υποτιμηθεί: η εμπιστοσύνη των καταναλωτών.

Η δημοσιότητα γύρω από τις καταγγελλόμενες οικονομικές παραβάσεις έχει δημιουργήσει αβεβαιότητα για την εμπορική εικόνα της αλυσίδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι καταγγελίες έχουν αποδειχθεί δικαστικά. Σημαίνει, όμως, ότι η επιχείρηση ενδέχεται να χρειαστεί χρόνο και σημαντικούς πόρους για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού.

Ποιος θα καλύψει τις απώλειες εσόδων εάν μειωθούν οι παραγγελίες; Ποιος θα χρηματοδοτήσει την επαναφορά της επιχείρησης στην αγορά; Και εάν η οικονομική δραστηριότητα δεν ανακάμψει, ποιος εγγυάται ότι οι εργαζόμενοι θα εξακολουθήσουν να πληρώνονται κανονικά;

Η εμπορική αξιοπιστία δεν αποκαθίσταται με μια αλλαγή διοίκησης. Χρειάζεται σχέδιο, διαφάνεια και οικονομική αντοχή. Χωρίς αυτά, η πρόταση κινδυνεύει να παραμείνει μια πολιτική διακήρυξη χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις.

Τι θα συμβεί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης;

Η δικαιοσύνη χρειάζεται τον χρόνο της, που πολλές φορές μετράει χρόνια για να εξετάσει τα στοιχεία και να αποφανθεί. Οι εργαζόμενοι, όμως, έχουν καθημερινές υποχρεώσεις και οικογένειες να συντηρήσουν.

Ποιος θα καλύπτει τους μισθούς τους μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση; Από πού θα προέρχονται τα χρήματα για τη λειτουργία των καταστημάτων; Θα υπάρξει συγκεκριμένη χρηματοδοτική δέσμευση ή θα κληθούν οι εργαζόμενοι να περιμένουν μέχρι να αποδώσει το νέο μοντέλο;

Και εάν ο ιδιοκτήτης αθωωθεί;

Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλεί την ενοχή ενός ανθρώπου πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία. Οι καταγγελίες πρέπει να αποδειχθούν και κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα υπεράσπισης.

Τι θα συμβεί, λοιπόν, εάν ο ιδιοκτήτης αθωωθεί; Με ποια νομική βάση θα έχει αλλάξει το καθεστώς διοίκησης; Πώς θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες μιας τέτοιας αλλαγής;

Η ύπαρξη μιας έρευνας δεν δικαιολογεί από μόνη της την προεξόφληση της ενοχής ούτε καθιστά αυτονόητη τη μεταβίβαση της διαχείρισης στους εργαζομένους.

Η προστασία των εργαζομένων πρέπει να αποτελεί αυτοτελή στόχο, ανεξάρτητα από την έκβαση της δικαστικής υπόθεσης. 

Η πραγματική προστασία απαιτεί εγγυήσεις, όχι ευχές.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη να διασωθούν θέσεις εργασίας. Αυτό, όμως, απαιτεί βιώσιμο σχέδιο, διαθέσιμα κεφάλαια και σαφείς νομικές εγγυήσεις. Πρώτα πρέπει να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα, τα δεδουλευμένα και οι νόμιμες αποζημιώσεις όπου οφείλονται. Στη συνέχεια, μπορούν να εξεταστούν η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων, η είσοδος επενδυτή ή ακόμη και η συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση, εφόσον υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και η ελεύθερη συναίνεσή τους. Οι εργαζόμενοι της Pizza Fan δεν χρειάζονται να μετατραπούν σε επιχειρηματίες από ανάγκη. Χρειάζονται ασφάλεια, εισόδημα και κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Η κοινωνική πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο εντυπωσιακή ακούγεται μια πρόταση, αλλά από το αν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να θυσιάζει εκείνους που υποτίθεται ότι προστατεύει. Πρώτα η εργασία, η αξιοπρέπεια και οι οικονομικές εγγυήσεις. Κάθε άλλη λύση οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί πραγματικά να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις.

Γραφείο Τύπου 4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας

Αφιέρωμα στον Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος.

  

ΡΑΜΙΡΟ ΛΕΝΤΕΣΜΑ ΡΑΜΟΣ

90 χρόνια από τη δολοφονία του θεωρητικού του εθνικοσυνδικαλισμού.

Μπορεί η εργασία να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό εμπόρευμα; 

Μπορεί ο άνθρωπος που παράγει τον πλούτο να παραμένει στο περιθώριο των αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή του; 

Μπορεί ο εργαζόμενος να μοχθεί καθημερινά, να προσφέρει τις δυνάμεις του και στο τέλος του μήνα να αναρωτιέται αν ο μισθός του αρκεί για να ζήσει με αξιοπρέπεια; 

Μπορεί η κοινωνία να μιλά για πρόοδο, όταν εκείνοι που τη στηρίζουν με τον καθημερινό τους μόχθο αισθάνονται ότι μένουν πίσω;

Μπορεί η Πατρίδα για τον εργαζόμενο να ζητά μόνο την ζωή του στους εθνικούς αγώνες αλλά να αδιαφορεί για την καθημερινή του εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές;

Και τελικά, ποια θέση αξίζει στον άνθρωπο της εργασίας μέσα στην κοινωνία που ο ίδιος οικοδομεί;

Τα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν πολλές γενιές πριν από τη δική μας. Ένας από εκείνους που επιχείρησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση ήταν ο Ισπανός φιλόσοφος και πολιτικός θεωρητικός Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος, ιδρυτής της Ένωσης Εθνικοσυνδικαλιστών , γνωστής ως JONS. Στις 29 Οκτωβρίου 1936, πριν από ενενήντα χρόνια, η ζωή του έληξε βίαια, δολοφονημένος από το αριστερό Λαϊκό Μέτωπο.Ήταν μόλις 31 ετών.

Ο Λεντέσμα Ράμος επιχείρησε να συνδέσει το εθνικό ζήτημα με το κοινωνικό, θέτοντας την εργασία και την παραγωγή στο επίκεντρο της πολιτικής του πρότασης. 

Ο εθνικοσυνδικαλισμός του απέρριπτε τόσο τον φιλελεύθερο καπιταλισμό όσο και τον μαρξισμό, προτείνοντας ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Αποτελούσε, ωστόσο, μέρος του ευρύτερου εθνικιστικού ρεύματος του Μεσοπολέμου και υποστήριζε ένα νέο πρότυπο κράτους. 

Οι θέσεις του για την εργασία αποτυπώνονται χαρακτηριστικά στο κείμενό του Pedimos y queremos, όπου έγραφε:

Ζητούμε και θέλουμε.

Ζητούμε και θέλουμε ένα ισπανικό Κράτος, εύρωστο και ισχυρό, που να ενοποιεί και να καθιστά δυνατές τις εξαιρετικές προσπάθειες. Ζητούμε και θέλουμε την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος ή, τουλάχιστον, τον περιορισμό των λειτουργιών του Κοινοβουλίου από την υπέρτατη απόφαση μιας ανώτερης Εξουσίας. 

Ζητούμε και θέλουμε μια δικτατορία του Κράτους, λαϊκής προέλευσης, που να υποχρεώνει τον λαό μας στις μεγάλες πορείες. Ζητούμε και θέλουμε την απενεργοποίηση του δικηγορικού πνεύματος στην πολιτική και να ανατεθούν οι λειτουργίες διοίκησης σε άνδρες δράσης, μεταξύ εκείνων με αποδεδειγμένη τόλμη που διαθέτουν την εμπιστοσύνη του λαού. Θέλουμε και ζητούμε την εξαφάνιση του φιλελεύθερου μύθου, του ταραχοποιού και αναχρονιστικού, και να αναλάβει το Κράτος τον έλεγχο όλων των δικαιωμάτων. 

Θέλουμε και ζητούμε την υποταγή κάθε ατόμου στα υπέρτατα συμφέροντα του Κράτους, της πολιτικής συλλογικότητας. Θέλουμε και ζητούμε ένα νέο οικονομικό καθεστώς. Με βάση τη συνδικαλιστική οργάνωση του βιομηχανικού πλούτου και την παράδοση της γης στους αγρότες. Το ισπανικό Κράτος θα διατηρήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να κατευθύνει τις ιδιωτικές οικονομίες. Θέλουμε και ζητούμε την εφαρμογή των αυστηρότερων ποινών σε όσους κερδοσκοπούν με τη δυστυχία του λαού.

 Θέλουμε και ζητούμε μια μαζική κουλτούρα και την είσοδο στα Πανεπιστήμια των παιδιών του λαού. Θέλουμε και ζητούμε η διαμόρφωση του ισπανικού Κράτους να είναι έργο και καθήκον των νέων Ισπανών, γι’ αυτό πρέπει να αναδειχθούν και να οργανωθούν όσοι βρίσκονται μεταξύ είκοσι και σαράντα πέντε ετών. 

Θέλουμε και ζητούμε την αδιαμφισβήτητη ενοποίηση του Κράτους. Οι δυνατές περιφερειακές οντότητες πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δευτερευόντων σκοπών. Θέλουμε και ζητούμε να ενημερώνει με κεντρικό τρόπο το ισπανικό Κράτος η διάδοση μιας γιγαντιαίας εθνικής φιλοδοξίας, που να συλλέγει τις ιστορικές επιθυμίες του λαού μας. Θέλουμε και ζητούμε τον πιο αμείλικτο έλεγχο των ξένων επιρροών στη χώρα μας και την ριζική τους εξάλειψη.

Περιοδικό La Conquista del Estado

Μαδρίτη, 11 Απριλίου 1931

Ενενήντα χρόνια αργότερα, το ζήτημα της εργασίας εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής πραγματικότητας, αποδεικνύοντας το πόσο έχουν αποτύχει τα φιλελεύθερα καπιταλιστικά και αριστερά αυταρχικά συστήματα. 

Γιατί ο εργαζόμενος δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν ισολογισμό. Είναι ο άνθρωπος που σηκώνεται πριν από την αυγή, που εργάζεται κάτω από δύσκολες συνθήκες, που στηρίζει την οικογένειά του και συμβάλλει καθημερινά στη εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Η αξιοπρέπειά του δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από τις ανάγκες της αγοράς ούτε να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα υπόθεση μπροστά στην επιδίωξη του κέρδους. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η προστασία της εργασίας και η αλληλεγγύη δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Κρίνονται στους μισθούς, στις συνθήκες εργασίας, στην ασφάλιση, στην προστασία των αδύναμων και στη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια από τον κόπο του, χωρίς να γίνεται αναλώσιμο γρανάζι στην αδηφάγο μηχανή του καπιταλισμού και φυσικά ούτε έρμαιο του στείρου κουμμουνισμού.

Η επέτειος του θανάτου του Ραμίρο Λεδέσμα Ράμος αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε μια ιστορική μορφή του εθνικοσυνδικαλισμού και να εξετάσουμε την ιδεολογική του παρακαταθήκη. Για τον γράφοντα ο Λεντέσμα υπήρξε η έμπνευση ώστε να δημιουργηθεί έστω και το 2024 το πρώτο Εθνικό Εργατικό δευτεροβάθμιο σωματείο "4Ε Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας" στην Πατρίδα μας.

Εύχομαι ο Ελληνικός Λαός και δη οι εθνικά σκεπτόμενοι να ξεπεράσουν τα συμπλέγματα τους και να στηρίξουν πραγματικά αυτή την προσπάθεια που αποτελεί την βάση για μια εθνική εργατική αντεπίθεση. 

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Περπάτα στη ζωή σαν να στέκονται πίσω σου χιλιάδες Πρόγονοι.

 

Περπάτα στη ζωή σαν να στέκονται πίσω σου χιλιάδες Πρόγονοι.

Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες,

Στην μακραίωνη πορεία του Έθνους μας, η Ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται μέσα από έναν αιώνιο, αρχετυπικό κύκλο. Στην ίδια γη, κάτω από τον ίδιο ουρανό, συνυπάρχουν πάντα δύο αντίρροπες δυνάμεις: ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης.

Ο Λεωνίδας συμβολίζει την ακλόνητη πίστη, την αυτοθυσία και την απόφαση να φυλάττεις Θερμοπύλες, ακόμη και όταν οι συσχετισμοί φαντάζουν αδύνατοι. Ο Εφιάλτης, από την άλλη, είναι η προσωποποίηση της προδοσίας, του συμβιβασμού και της υποταγής στον ξένο παράγοντα για το προσωπικό όφελος.

Το πιο οξύμωρο και διαχρονικό φαινόμενο, όμως, συμβαίνει την επόμενη ημέρα. Μόλις ο Λεωνίδας νικήσει –είτε στο πεδίο της μάχης είτε στις συνειδήσεις των ανθρώπων– οι σύγχρονοι Εφιάλτες σπεύδουν να αλλάξουν προσωπείο. Εκείνοι που λοιδορούσαν τον αγώνα, που συνθηκολογούσαν με τον εχθρό και που άνοιγαν τις κερκόπορτες, εμφανίζονται ξαφνικά ως «απόγονοι του Λεωνίδα», δηλώνοντας όψιμα «περήφανοι Έλληνες» και καπηλευόμενοι τις θυσίες των άλλων.

Στο σήμερα, σε μια εποχή πνευματικής και εθνικής κρίσης, ο Ιερός Λόχος στέκεται ως η σύγχρονη έκφραση αυτής της Λακωνικής αρετής. Δεν είναι απλώς ένα πολιτικό σχήμα. Είναι η ζωντανή συνέχεια εκείνων που αρνούνται να γονατίσουν. Όταν οι άλλοι συμβιβάζονται, ο Ιερός Λόχος παραμένει στην πρώτη γραμμή, κρατώντας αναμμένη τη δάδα της εθνικής αξιοπρέπειας.

Όσο κι αν οι σύγχρονοι Εφιάλτες προσπαθούν να μας απομονώσουν ή, αργότερα, να οικειοποιηθούν τους αγώνες μας, η αλήθεια δεν παραχαράσσεται. Ο δικός μας δρόμος είναι ο δρόμος του καθήκοντος.

Μέχρι την τελική νίκη των ιδεών μας!

Χ υπεύθυνος Τομέα Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

 

Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης!

Οι εικόνες βίας από τους δρόμους της Γαλλίας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές και επιθέσεις εναντίον κράτους και πολιτών φανερώνουν ένα σοβαρό πρόβλημα που μεγαλώνει εδώ και χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι απλό. Πώς φτάσαμε ως εδώ, τι ευθύνες έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά αυτή η αναμενόμενη κατάσταση είναι υπέρ των γηγενών Ευρωπαίων. 

Κατά αρχήν όμως πρέπει πρώτα από όλα να θέσουμε το θέμα στις σωστές του βάσεις και να ξεχωρίσουμε την κοινωνική διαμαρτυρία από την εγκληματική δράση. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την ανεργία την αδικία, το οτιδήποτε. Τα αιτήματά τους οφείλει να τα ακούει κάθε κυβέρνηση. Κανένα, όμως, αίτημα δεν δικαιολογεί τις λεηλασίες, τους εμπρησμούς και τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που δεν ευθύνονται για τα προβλήματα. Η βία δεν αποτελεί λύση και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από κανέναν.

Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Η συμμετοχή οργανωμένων ομάδων νέων με μεταναστευτική καταγωγή στους βανδαλισμούς σε συνεργασία με ακροαριστερές γκρούπες είναι αδιαμφισβήτικο γεγονός. Θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τις αιτίες που οδηγούν σε αυτές τις συγκρούσεις και την αποτυχία των πολιτικών της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέτρεψαν την είσοδο μεγάλου αριθμού εισβολέων από την Αφρική και την Ασία με πρόσχημα τον ανθρωπισμό και υποστηρίζοντας ότι η παρουσία τους θα οδηγούσε σταδιακά στην ομαλή ενσωμάτωσή τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη καθώς το πολυπολιτισμικό μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Για την ακρίβεια η διαφορετική κουλτούρα των Αφροασιατών σε συνδυασμό με την θρησκευτική ρητορική ειδικά των μουσουλμάνων, αποδεικνύει το ασυμβίβαστο της κατάστασης. Αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυτής κατάστασης ήταν σε αρκετές γαλλικές πόλεις -όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, να δημιουργηθούν συνοικίες γκέτο Αφροασιατών με φτώχεια και περιορισμένες ευκαιρίες. Φυσική συνέπεια του καπιταλιστικού  συστήματος που χρειάζεται τα φθηνά εργατικά χέρια για να εξοικονομεί περισσότερο κέρδος και όχι φυσικά γιατί θέλει να δείξει την ανθρωπιά του. Έτσι σε αυτές τις περιοχές η κοινωνική απομόνωση αυτών των εθνοτικών ομάδων έγινε καθημερινότητα και η επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία παρέμεινε περιορισμένη, πολλές φορές ως οικειοθελή άμυνα στην ενσωμάτωση από τους ίδιους τους μετανάστες. 

Η μεταναστευτική πολιτική είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η ενσωμάτωση δεν επιτυγχάνεται επειδή κάποιος εγκαθίσταται σε μια χώρα και βρίσκει εργασία. Ούτε γιατί μπορεί βίαια και παράνομα να εισέρχεται σε μια κυρίαρχη χώρα καταπατώντας τους νόμους με την συνδρομή των ΜΚΟ. Γιατί τότε το μήνυμα που λαμβάνει είναι όχι ότι εισέρχεται σε ενα οργανωμένο κράτος αλλά σε μία μπίζνα που έχει μόνο δικαιώματα χάριν κάποιου αόριστου ανθρωπισμού. Όταν, μάλιστα, οι νέοι ως επι το πλείστον μετανάστες μεγαλώνουν σε περιοχές όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός "παράδεισος" της εργατικής εκμετάλλευσης και της έλλειψης προοπτικής.Γιατί για τις επιχειρήσεις, ο μετανάστης ήταν ένα επιπλέον εργατικό χέρι, πρόθυμο να εργαστεί με χαμηλές αποδοχές και δύσκολες συνθήκες. 

Λογικό λοιπόν οι εισβολείς να  στραφούν στην παραβατικότητα ή να αναπτύξουν ακόμα και εχθρότητα απέναντι στους θεσμούς και κυρίως απέναντι στους γηγενείς Ευρωπαίους!  

Έτσι, αντί να υπάρχει ένας λογικός και διαχειρίσιμος αριθμός νόμιμων μεταναστών, φτάσαμε η υπερπληθώρα των μεταναστευτικών ροών να είναι ένας καρκινικός όγκος στο σώμα της Ευρώπης. 

Την ίδια στιγμή, οι χαμηλόμισθοι Γάλλοι εργαζόμενοι βλέπουν τις δικές τους δυσκολίες να μεγαλώνουν -συνέπεια των αλλοδαπών φτηνών εργατικών χεριών και αισθάνονται δικαίως ότι το κράτος αδιαφορεί για τις ανάγκες τους. Αυτή η κατάσταση ενισχύει την κοινωνική δυσαρέσκεια και βαθαίνει τις αντιθέσεις.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως έγκειται στο αν το κράτος γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του. Γιατί ο προορισμός του κράτους δεν είναι η εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ολιγαρχίας αλλά η προστασία του Έθνους. 

Οφείλει λοιπόν να επιβάλλει τον νόμο και να προστατεύει τους πολίτες του. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται άλλους μετανάστες, ούτε να συνεχίσει να διαιωνίζει μια άρρωστη κατάσταση. 

Κάθε χώρα έχει δικαίωμα να ελέγχει τα σύνορά της, να καθορίζει τη μεταναστευτική της πολιτική και να λαμβάνει υπόψη τις αντοχές των υποδομών και της κοινωνίας της. Η μετανάστευση χρειάζεται κανόνες, σχεδιασμό και όρια. Δεν μπορεί να στηρίζεται στην υπόθεση ότι όλα θα διευθετηθούν από μόνα τους.

Παράλληλα, η μαζική μετανάστευση δεν αποτελεί λύση για τα προβλήματα των χωρών προέλευσης. Αντί να δημιουργούνται εκεί συνθήκες ανάπτυξης και προκοπής, άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους αναζητώντας καλύτερη ζωή. Η Ευρώπη πρέπει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των αιτιών που προκαλούν αυτές τις μετακινήσεις, ειδικά σε χώρες που ήταν αποικίες, χωρίς να θεωρεί ότι μπορεί να υποδέχεται απεριόριστους πληθυσμούς χωρίς συνέπειες.

Η Γαλλία αποτελεί προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Μια χώρα δεν είναι απλώς ένας τόπος εργασίας και κατοικίας. Είναι μια πατρίδα με ιστορία, πολιτισμό, φυλετική ταυτότητα και κοινές υποχρεώσεις. Η προστασία αυτής της πατρίδας απαιτεί ασφάλεια, κοινωνική δικαιοσύνη και μια μεταναστευτική πολιτική που να υπηρετεί το συνολικό συμφέρον χωρις να μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους. Η Ευρώπη πρέπει να προστατεύσει το μέλλον των λαών της, χωρίς να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φλόγες στους δρόμους της Γαλλίας. Είναι οι πολιτικές επιλογές και τα λάθη που, επί χρόνια, άφησαν το έδαφος να γίνει εύφλεκτο.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 25.10.26

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

  

Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της!

Στις ημέρες μας, περισσεύουν εκείνοι που μιλούν για τον εθνικό αγώνα, αλλά μοιάζουν να ξεχνούν την Ελληνίδα. Άλλοι την υποβιβάζουν σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, άλλοι θεωρούν πως η θέση της βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες μάχες της ιστορίας.

Όμως, η ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους, είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στις πιο δύσκολες ώρες, που γέννησαν αγωνιστές, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις και έγιναν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ελευθερίας.

Αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ήπειρο του 1940. Να αντικρίσουμε εκείνες τις γυναίκες που, με τα χέρια σκληραγωγημένα από τη δουλειά και την ψυχή ατσαλωμένη από τις δοκιμασίες της ζωής, ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου φορτωμένες πολεμοφόδια, τρόφιμα και εφόδια για τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. Εκεί θα βρούμε την απάντηση σε όσους αμφισβητούν τη θέση της γυναίκας στον εθνικό αγώνα. Θα τη βρούμε στην πλάτη της Ηπειρώτισσας, εκεί όπου ακουμπούσε το βάρος του ανεφοδιασμού και μαζί το βάρος της Ελλάδας.

Όταν οι ιταλικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ήπειρος έγινε ένα από τα κύρια θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Έλληνες στρατιώτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν έναν ισχυρό αντίπαλο μέσα σε δύσβατα βουνά, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μακριά από την ασφάλεια των σπιτιών τους. Και τότε, πίσω από τις γραμμές του μετώπου, φάνηκε το μεγαλείο της γυναίκας της Πίνδου.

Μανάδες, σύζυγοι, κόρες και γιαγιάδες ανέλαβαν έναν αγώνα που απαιτούσε σωματική δύναμη, αντοχή και κυρίως ακατάβλητη ψυχή. Σε ατέλειωτες πορείες, πάνω σε απόκρημνα μονοπάτια και μέσα στο κρύο, μετέφεραν πολεμοφόδια, όπλα και τρόφιμα προς τις θέσεις των μαχητών. Μετέφεραν, επίσης, τραυματίες στην επιστροφή τους, ενώ πολλές προσέφεραν βοήθεια στους στρατιώτες με όποιον τρόπο μπορούσαν. Δεν φορούσαν στολή. Δεν είχαν παράσημα στο στήθος. Δεν κρατούσαν όπλο στα χέρια. Είχαν, όμως, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί με στρατιωτικούς βαθμούς: την αποφασιστικότητα ενός Λαού που αρνιόταν να υποταχθεί. 

Κάθε κουρασμένο βήμα τους ήταν μια πράξη αντίστασης. Κάθε φορτίο που ανέβαζαν στο βουνό ήταν μια ανάσα περισσότερη για τον Έλληνα Στρατιώτη. Κάθε τραυματίας που επέστρεφε ζωντανός, ήταν μια νίκη απέναντι στον θάνατο. Κι όταν το χιόνι και η λάσπη έκαναν τα μονοπάτια απροσπέλαστα και ο άνεμος μαστίγωνε τα πρόσωπά τους, εκείνες συνέχιζαν. Γιατί ήξεραν πως στην κορυφογραμμή δεν πολεμούσε μόνο ο γιος τους, ο άνδρας τους ή ο αδελφός τους. Πολεμούσε η όλη η Ελλάδα!

Αυτή είναι η Ελληνίδα μάνα. Δεν είναι μια αφηρημένη εικόνα που χωρά μόνο σε ποιήματα και επετειακές ομιλίες. Είναι η γυναίκα που, όταν η Πατρίδα κινδυνεύει, μετατρέπει την αγωνία σε δύναμη και τον φόβο σε προσφορά. Είναι εκείνη που μπορεί να κλαίει για το παιδί της και την ίδια ώρα να συνεχίζει να αγωνίζεται για να σωθούν τα υπόλοιπα παιδιά της Πατρίδος!

Η Άγνωστη Ελληνίδα της Πίνδου δεν γνώριζε αν κάποιος θα έγραφε ποτέ το όνομά της σε μια σελίδα της ιστορίας. Δεν ανέβαινε στα βουνά για να δοξαστεί. Ανέβαινε επειδή το θεωρούσε χρέος της. Επειδή η Πατρίδα δεν ήταν για εκείνη μια λέξη κενή περιεχομένου, αλλά η Γη της, το σπίτι της, η οικογένειά της, η εκκλησιά του χωριού της, οι τάφοι των Προγόνων της, η γλώσσα και οι παραδόσεις που κληρονόμησε.

Σήμερα, που οι μορφές εκείνων των γυναικών έχουν περάσει στη σφαίρα της ιστορικής μνήμης, έχουμε χρέος να μην τις αφήσουμε να ξεχαστούν. Να μιλάμε στα παιδιά μας για τις γιαγιάδες της Πίνδου. Να θυμόμαστε πως πίσω από τις νίκες των στρατιωτών υπήρχαν γυναίκες που αγωνίστηκαν αθόρυβα, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Ας υποκλιθούμε, λοιπόν, στην Ηπειρώτισσα Μάνα, στην αγρότισσα, στην κόρη και στη γιαγιά που ανέβηκαν στα βουνά του 1940. Σε εκείνη που μετέφερε τα πολεμοφόδια μέσα στο χιόνι, που στάθηκε δίπλα στον τραυματία, που έδωσε από το υστέρημά της και που δεν λύγισε μπροστά στις δοκιμασίες.

Και αν σήμερα αναζητούμε ένα πρότυπο ελληνικής γενναιότητας, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά. Αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στα βουνά της Πίνδου, εκεί όπου μια γυναίκα, φορτωμένη με πολεμοφόδια και με την Ελλάδα στην καρδιά της, συνεχίζει να ανεβαίνει προς την κορυφή.

Τιμή και δόξα στην Ηπειρώτισσα του 1940.

Τιμή στην Ελληνίδα μάνα, στην Ελληνίδα γιαγιά, στην Ελληνίδα γυναίκα.

Μαρία Δήμου από το ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

  

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί έναν από τους πιο λαμπρούς φάρους της νεότερης ιστορίας μας, μια ημέρα που συμπυκνώνει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια αυθόρμητη άρνηση του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά, αλλά προπαρασκευασμένη απόφαση για αντίσταση από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου που εκφράστηκε ως καθολική κραυγή του Αθάνατου Έθνους, που αρνήθηκε να γονατίσει μπροστά στην υλική και αριθμητική υπεροχή των Ιταλών επιδρομέων. 

Οι Έλληνες του '40, έχοντας βαθιά μέσα τους τη βαριά κληρονομιά του Γένους, εμπνεύστηκαν από το παράδειγμα των ένδοξων Προγόνων τους. Καθοδηγούμενοι από τα Αιώνια Ιδανικά της Φυλής, ανέβηκαν στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική αφοσίωση προς την Πατρίδα και έγραψαν με το Αίμα τους το Έπος του '40!

Ακόμα και σήμερα χιλιάδες Έλληνες Στρατιώτες είναι θαμμένοι στα βουνά της κατεχόμενης Βορείου Ηπείρου. Οι Ιταλοί στα χρόνια μετά τον πόλεμο πήραν τους νεκρούς τους πίσω στην πατρίδα τους. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ολοκληρώσουμε την εκταφή από τα βουνά και τα χωράφια που είναι πρόχειρα θαμμένοι χιλιάδες Στρατιώτες, ώστε να αποδοθούν οι ανάλογες θρησκευτικές και στρατιωτικές τιμές. Και αυτό το χρέος προς αυτούς τους Ήρωες πρέπει το ελληνικό κράτος να το ολοκληρώσει, όχι όμως για να επιστρέψουν τα οστά στην Ελλάδα. 

Γιατί για τους Ιταλούς η Βόρεια Ήπειρος ήταν και είναι ενα ξένο έδαφος. Για εμάς τους Έλληνες όμως είναι μια ακόμα σκλαβωμένη Πατρίδα, όπου οι Αθάνατοι Ήρωες που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα αυτής της Πατρώας Γης, μας υπενθυμίζουν το χρέος μας για απελευθέρωση και Ένωση.

Ογδανταέξι χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό του '40, ας τιμήσουμε την μνήμη των παππούδων μας.

Ζήτω η μία Αιώνια και Αδιαίρετος Ελλάς 

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα.

  

Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα. Πώς ένας αρχαίος μύθος γίνεται το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης.

Από όλες τις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας, ελάχιστες κρύβουν μέσα τους τόσο βαθιά ψυχολογικά μυστικά όσο η αναμέτρηση του Περσέα με την Μέδουσα, καθώς αν εμβαθύνουμε στα νοήματα του μύθου, θα βρούμε έναν διαχρονικό "χάρτη" που μας δείχνει πώς να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε μας παραλύει. Στον αρχαίο μύθο, η Μέδουσα μεταμορφώθηκε άδικα από την θεά Αθηνά σε ένα στυγερό τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, του οποίου το βλέμμα πέτρωνε ακαριαία όποιον το κοιτούσε στα μάτια. Όταν ο νεαρός Περσέας ανέλαβε την επικίνδυνη αποστολή να τη θανατώσει, δεν βασίστηκε στην ωμή βία αλλά στην λογική/στρατηγική και στα θεϊκά του δώρα. Χρησιμοποιώντας την γυαλισμένη χάλκινη ασπίδα της Αθηνάς σαν καθρέφτη για να μην την κοιτάξει την Μέδουσα απευθείας, κατάφερε να πλησιάσει το τέρας χωρίς να μαρμαρώσει και με ένα ακριβές χτύπημα να κόψει το κεφάλι της.

Πίσω από τα φιδίσια μαλλιά και τα θεϊκά όπλα, οι φιλόσοφοι και οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν εδώ και αιώνες μια βαθιά εσωτερική μάχη της ανθρώπινης ψυχής. Η Μέδουσα δεν είναι ένα εξωτερικό τέρας, αλλά αντιπροσωπεύει όλα όσα ζουν μέσα μας και μας καθηλώνουν: τα βαθιά μας τραύματα, τις ανασφάλειες, τις τοξικές αναμνήσεις και τους φόβους που, αν τους κοιτάξουμε κατάματα χωρίς προετοιμασία, μας πετρώνουν και μας εγκλωβίζουν στην αδράνεια. Αντίστοιχα, η ασπίδα-καθρέφτης συμβολίζει τη λογική, την αυτοπαρατήρηση και την ψυχρή ανάλυση. Ο μύθος μας διδάσκει ότι αν προσπαθήσεις να πολεμήσεις έναν βαθύ σου φόβο τυφλά και παρορμητικά, θα ηττηθείς, ενώ αν πάρεις μια απόσταση και τον δεις με λογική, μπορείς να αντιληφθείς την πραγματική του διάσταση χωρίς να αφήσεις το συναίσθημα του τρόμου να σε κυριεύσει.

Η Μέδουσα του σύγχρονου ανθρώπου δεν κρύβεται πλέον σε σκοτεινές σπηλιές, αλλά παίρνει τη μορφή της εσωτερικής αντίστασης, των τοξικών σχέσεων και της αδράνειας που σαμποτάρουν την καθημερινή μας ανάγκη για εξέλιξη. Στο πεδίο της αυτοβελτίωσης, το πέτρωμα εμφανίζεται κάθε φορά που γινόμαστε αναβλητικοί. Η προσωπική μας Μέδουσα μας καθηλώνει πνευματικά όταν πνίγουμε την επιθυμία να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να αποκτήσουμε μια νέα γνώση, προτιμώντας τη στασιμότητα από την καλλιέργεια του νου. Με τον ίδιο τρόπο παραμελούμε την φροντίδα του σώματός μας, επιλέγοντας την άνεση του καναπέ από την σωματική παίδευση, παρόλο που γνωρίζουμε ότι η άσκηση θα μας χαρίσει υγεία και ευεξία. Ακόμα και σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνικής και σκεπτικής ταυτότητας, ο φόβος του να αμφισβητήσουμε τις παλιές μας πεποιθήσεις λειτουργεί ως ένα πνευματικό μαρμάρωμα, καθώς προτιμάμε την ασφάλεια των όσων ήδη ξέρουμε από το ρίσκο της αναζήτησης μιας αντικειμενικής αλήθειας. 

Για παράδειγμα, η "ασπίδα-καθρέφτης" στη γυμναστική ή το διάβασμα σημαίνει να δεις την αναβλητικότητα σου αντικειμενικά, αποδομώντας τη δικαιολογία του "δεν έχω χρόνο", ενώ στην πολιτική σου σκέψη σημαίνει να κοιτάξεις τις δικές σου προκαταλήψεις στον καθρέφτη, αφήνοντας πίσω δογματισμούς που σου επιβλήθηκαν για να στραφείς προς κάτι ανώτερο χωρίς να είσαι αγκιστρωμένος στην ευκολία του κοινά αποδεχτό. 

Η πρόκληση της εποχής μας είναι να γίνει ο καθένας από εμάς ο Περσέας του εαυτού του, να επιστρατεύσει τη λογική του και να πάρει τη δύσκολη απόφαση να κόψει τους δεσμούς με ό,τι τον μειώνει, τον φοβίζει και τον σαμποτάρει, είτε αυτό αφορά το σώμα, το πνεύμα είτε την ιδεολογία του. Το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα κρύβεται στο τέλος του μύθου, όπου από τον κομμένο λαιμό της Μέδουσας γεννήθηκε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο της ελευθερίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι μόνο όταν βρούμε το κουράγιο να "αποκεφαλίσουμε" αυτό που μας τρομάζει περισσότερο και μας κρατάει πίσω, θα γεννηθούν μέσα μας τα φτερά που θα μας απογειώσουν.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη!

  

Η 26η Οκτωβρίου συνιστά έναν από τους πιο εμβληματικούς και πολυδιάστατους σταθμούς στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, όπου η θρησκευτική κατάνυξη συναντά την εθνική παλιγγενεσία. Για κάθε εθνικά σκεπτόμενο Έλληνα, η ημέρα αυτή δεν αποτελεί μια στείρα ημερολογιακή υπενθύμιση, αλλά ένα ζωντανό, διαχρονικό κάλεσμα αυτοσυνειδησίας. Είναι η στιγμή που η μεταφυσική προστασία της Ορθόδοξης Πίστης συγχωνεύεται με την ατσάλινη θέληση ενός έθνους να ορίζει το πεπρωμένο του, θυμίζοντάς μας ότι η επιβίωση της φυλής μας ανά τους αιώνες βασίστηκε στην αδιάσπαστη ενότητα μεταξύ των ιερών παραδόσεων και των εθνικών δικαίων.

Η Θεσσαλονίκη, η καρδιά και το προπύργιο της ελληνικότατης Μακεδονίας, βιώνει σήμερα μια διπλή, μεγαλειώδη επέτειο που σφράγισε τη νεότερη ιστορία. Ήταν ανήμερα της εορτής του πολιούχου της, στις 26 Οκτωβρίου 1912, όταν η ακράτητη προέλαση του Ελληνικού Στρατού κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο ανάγκασε τον Χασάν Ταχσίν Πασά να υπογράψει το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Με την είσοδο των ελληνικών μεραρχιών, τερματίστηκαν πέντε αιώνες οθωμανικού σκότους και δικαιώθηκαν οι αιματηροί αγώνες των Μακεδονομάχων. Η απελευθέρωση της συμβασιλεύουσας δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική νίκη, αλλά η πανηγυρική επιστροφή της νύμφης του Θερμαϊκού στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας, υπό το πνευματικό σκέπασμα του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου.

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστασιοποιημένος άγιος, αλλά ο αιώνιος «Αμύντωρ» και συμπαραστάτης της πόλης στις πιο σκοτεινές της ώρες. Ως Ρωμαίος αξιωματικός που μαρτύρησε για την πίστη του, ενσάρκωσε το πρότυπο του στρατιώτη-χριστιανού που θυσιάζει τα πάντα για τις ανώτερες αξίες. Η βυζαντινή παράδοση είναι γεμάτη από αναφορές όπου ο Άγιος εμφανιζόταν στα τείχη ως έφιππος πολεμιστής για να αποκρούσει τους βαρβάρους επιδρομείς. Αυτή η πολεμική και ταυτόχρονα πνευματική αρετή του Αγίου Δημητρίου ενέπνευσε τους Έλληνες στρατιώτες το 1912, μετατρέποντας την πίστη σε κινητήριο δύναμη που συνέτριψε την αριθμητική υπεροχή του εχθρού και απέδειξε ότι η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας.

Την ίδια ώρα, η εθνική μας μνήμη στρέφεται με βαθιά συγκίνηση και χρέος προς τη μαρτυρική μεγαλόνησο, την Κύπρο μας, η οποία αποτελεί το πιο ευαίσθητο και ανοιχτό μέτωπο του σύγχρονου Ελληνισμού. Οι αγώνες του κυπριακού ελληνισμού, από τις εξεγέρσεις των προηγούμενων αιώνων μέχρι το έπος των ηρώων της ΕΟΚΑ(του δοξασμένου ήρωα Γρίβα Διγενή)του 1955-1959 για την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού και την Ένωση με την Ελλάδα, παραμένουν εγγεγραμμένοι με χρυσά γράμματα στην εθνική μας ιστορία. Μάλιστα, η ίδια η 26η Οκτωβρίου κουβαλά το δικό της βαρύ ιστορικό φορτίο για τη μεγαλόνησο, καθώς στις 26 Οκτωβρίου 1931 κορυφώθηκε η αιματηρή λαϊκή εξέγερση των «Οκτωβριανών» ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία. Οι μαχητικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις εκείνων των ημερών στη Λευκωσία και σε άλλες πόλεις, που άφησαν πίσω τους 17 νεκρούς Έλληνες Κυπρίους, υπήρξαν ο πρώτος μεγάλος, οργανωμένος ξεσηκωμός του κυπριακού λαού με ξεκάθαρο στόχο την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η τουρκική βαρβαρότητα του 1974 κρατά μέχρι σήμερα το βόρειο τμήμα του νησιού υπό παράνομη κατοχή, η Κύπρος δεν λυγίζει. Η θυσία των παλικαριών που έπεσαν στις αγχόνες, στα πεδία των μαχών, αλλά και στους δρόμους του καθήκοντος κατά τα Οκτωβριανά, μας υπενθυμίζει ότι ο κυπριακός ελληνισμός είναι σάρκα από τη σάρκα μας και η πλήρης απελευθέρωσή του αποτελεί αδιαπραγμάτευτο εθνικό στόχο.

Οι ιστορικοί αυτοί σταθμοί συνδέονται άρρηκτα με το σήμερα, αποτελώντας πυξίδα σε μια εποχή έντονης γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Στις μέρες μας, όπου οι απειλές κατά της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Ανατολική Μεσόγειο εντείνονται, και οι διεθνείς ισορροπίες δοκιμάζονται, το μήνυμα της 26ης Οκτωβρίου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι θυσίες των προγόνων μας στη Θεσσαλονίκη και την Κύπρο μάς διδάσκουν ότι η ελευθερία και η εθνική αξιοπρέπεια δεν παραχωρούνται, αλλά κατακτώνται με ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, αμετανόητο πατριωτισμό και άρνηση σε κάθε μορφή συμβιβασμού ή υποχώρησης. Έχοντας ως φάρο την πίστη του Αγίου Δημητρίου και την ανδρεία των απελευθερωτών μας, οφείλουμε να παραμείνουμε σε απόλυτη εγρήγορση, θωρακίζοντας τα σύνορά μας και παραδίδοντας μια Ελλάδα ισχυρή, περήφανη και ακέραιη στις επόμενες γενιές. 

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΈΛΛΗΝΕΣ!🇬🇷🇬🇷🇬🇷

ΖΉΤΩ Η ΕΛΛΆΔΑ 

ΖΉΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ 

ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ 

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Αυτός είναι ο Τάσος!

  

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΣΟΣ!

Ο Τάσος είναι ο υπεύθυνός μας, ένας άνθρωπος που εδώ και χρόνια βρίσκεται δίπλα στον Έλληνα που έχει ανάγκη. Με πράξεις, με προσφορά και όχι με υποσχέσεις, αποδεικνύει τι σημαίνει πραγματική εθνική αλληλεγγύη.

Χωρίς κάμερες, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Γιατί για τον Τάσο και για δεκάδες Συναγωνιστές, η αλληλεγγύη δεν είναι μέσο προβολής, ούτε ψηφοθηρικό μέσο,  αλλά στάση ζωής και καθημερινό καθήκον.

Αυτές είναι οι αξίες μας. Να είμαστε δίπλα στην Ελληνική Οικογένεια, όχι για να μας χειροκροτήσουν, αλλά γιατί κανένας Έλληνας δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος.

Τέλος, ευχαριστούμε θερμά τους εμπόρους της Κεντρικής Λαχαναγοράς Θεσσαλονίκης για την εμπιστοσύνη. 

Δείτε το βίντεο στο YOU TUBE

Τομέας Αλληλεγγύης ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

Ο Στραγγαλισμός της Ελληνικής Αγοράς και η Μεθοδευμένη Εξόντωση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

  

Ο Στραγγαλισμός της Ελληνικής Αγοράς και η Μεθοδευμένη Εξόντωση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός συστήματος δύο ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια συστηματική ανοχή σε μεγαλοεργοδότες και «αχυρανθρώπους» που δεν καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές (ΙΚΑ) των εργαζομένων τους, συσσωρεύοντας χρέη εκατομμυρίων και ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό κατεστημένο και οι ευνοούμενοί του, που έχουν διαχρονικά εξαντλήσει τα δημόσια ταμεία, παραμένουν στο απυρόβλητο, χωρίς καμία ουσιαστική τιμωρία. Όχι απλά δεν τους τιμωρούμε, αλλά τους τιμούμε κιόλας.

Από την άλλη πλευρά, ένας έντιμος μικρομεσαίος επιχειρηματίας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εξοντωτική πραγματικότητα. Ιδιαίτερα με την καθολική επιβολή των ηλεκτρονικών συναλλαγών και των καρτών —που πέρα από τον οικονομικό έλεγχο, εγείρουν και σοβαρά ζητήματα καταγραφής κάθε μας κίνησης— η φορολογική πίεση έχει γίνει ασφυκτική.

Ας κάνουμε μια απλή μαθηματική πράξη. Όταν ένας επιχειρηματίας ανοίγει ένα κατάστημα και επιλέγει να είναι απόλυτα νόμιμος: Πληρώνει κανονικά τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων. Εκδίδει όλες τις προβλεπόμενες αποδείξεις. Καλύπτει ενοίκια, λογαριασμούς ενέργειας, δημοτικά τέλη και λειτουργικά έξοδα. Επιβαρύνεται με φόρο εισοδήματος, τέλος επιτηδεύματος, αμοιβές λογιστών και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος των πρώτων υλών. Το αποτέλεσμα; Ακόμα και αν η επιχείρηση είναι γεμάτη από κόσμο και εργάζεται ασταμάτητα, στο τέλος του μήνα ο επιχειρηματίας υφίσταται οικονομική ζημία. Τα μαθηματικά απλώς δεν βγαίνουν. Όταν, λοιπόν, το κράτος αδρανεί απέναντι στη φοροδιαφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων και λεηλατεί τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις προς όφελος των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τι πρέπει να κάνει τελικά ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας; Πώς μπορεί να αντιδράσει απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο; Έχει άλλη επιλογή από το να αναστείλει τη λειτουργία της επιχείρησής του, ή μήπως το ίδιο το σύστημα τον εξωθεί αναγκαστικά στην παραοικονομία για να αποφύγει την καταστροφή;

Η πανδημία και η ενεργειακή κρίση αποτέλεσαν προσχεδιασμένες μεθοδεύσεις με σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας. Οι κρίσεις αυτές σχεδιάστηκαν σκόπιμα για να πλήξουν θανάσιμα την εγχώρια αγορά και να αναγκάσουν τις παραδοσιακές ελληνικές οικογενειακές επιχειρήσεις όχι απλά να εξαγοραστούν, αλλά να οδηγηθούν υποχρεωτικά σε κλείσιμο. Αυτό επιτρέπει στα πολυεθνικά μεγαθήρια να απορροφήσουν την εγχώρια δραστηριότητα, μετατρέποντας τον ελεύθερο επαγγελματία σε έναν πλήρως εξαρτώμενο υπάλληλο του συστήματος.

Για την ανατροπή αυτής της κατάστασης το Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ προτάσσει τις εξής θέσεις και προγραμματικά μέτρα για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας:

Κατάργηση του Συστήματος Δύο Ταχυτήτων: Άμεση παύση της προνομιακής μεταχείρισης των μεγαλοεργοδοτών, των «αχυρανθρώπων» και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που συσσωρεύουν χρέη εκατομμυρίων, και επιβολή αυστηρών κυρώσεων στην πλουτοκρατία.

Θέσπιση Πραγματικής Ισονομίας και Ισοτιμίας: Δημιουργία ενός δίκαιου φορολογικού και ασφαλιστικού πλαισίου, όπου ο έντιμος μικρομεσαίος επιχειρηματίας δεν θα εξοντώνεται οικονομικά όταν τηρεί απόλυτα τη νομιμότητα.

Άρση του Ψηφιακού και Οικονομικού Ελέγχου: Αντίσταση στην καθολική υποχρεωτικότητα των ηλεκτρονικών συναλλαγών και των καρτών, οι οποίες καταγγέλλονται ως εργαλείο οικονομικού στραγγαλισμού και παρακολούθησης των κινήσεων των πολιτών.

Προστασία από την Υπερφορολόγηση: Δραστική μείωση της φορολογικής πίεσης, του τέλους επιτηδεύματος και των λειτουργικών βαρών που αναγκάζουν τις ελληνικές επιχειρήσεις να οδηγούνται σε λουκέτο.

Καθολική Στήριξη της Τοπικής Παραγωγής: Έμφαση στον πρωτογενή τομέα και τα ελληνικά προϊόντα για να σταματήσει η εξάρτηση από τις εισαγωγές και η κερδοσκοπία των ξένων πολυεθνικών αλυσίδων που προσφέρουν χαμηλούς μισθούς εκμεταλλευόμενες τον εγχώριο πλούτο.

Αξιοκρατία και Εθνική Κυριαρχία: Οργάνωση μιας οικονομίας βασισμένης στην αξιοκρατία, που θα προστατεύει τον ελεύθερο επαγγελματία από τα διεθνή κέντρα εξουσίας και θα διασφαλίζει ότι προτεραιότητα έχει πάντα ο Έλληνας είτε επιχειρηματίας είτε εργαζόμενος.

Καλούμε κάθε συνειδητοποιημένο πολίτη, κάθε ελεύθερο επαγγελματία και οικογενειάρχη που αρνείται να συμβιβαστεί με την εξαθλίωση, να πάρει θέση στον αγώνα. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για παθητικότητα!

Ενταχθείτε στο Εθνικό Πολιτικό Κίνημα ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ για να παλέψουμε οργανωμένα ενάντια στα ξένα κέντρα εξουσίας, την πλουτοκρατία και το πολιτικό κατεστημένο που ξεπουλά τον τόπο μας.

Αγωνιστείτε μαζί μας για να ανατρέψουμε το άδικο σύστημα, να σταθούμε όρθιοι απέναντι στον οικονομικό στραγγαλισμό και να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα ισοτιμίας, ισονομίας και πραγματικής αξιοκρατίας. Μια Ελλάδα ελεύθερη, κυρίαρχη, που ανήκει αποκλειστικά στους Έλληνες!

Τομέας Ηπείρου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ